origenes.fragmenta-in-lamentationes-in-catenis 10
Ἐπὶ μὲν τοῦ πρώτου Θρήνου , τοῦ ἀπὸ ἀπὸ τοῦ Ἄλφ ἀρξαμένου , τὴν λέξιν λέξιν σῶσαι δελυνήμεθα . ἐπὶ δὲ τούτου τί ἄν τις εἴποι , λεγομένης πόλεως κεκλαυκέναι ἐν βυκτί , ὤστε τὰ δάχρυα εἶποι , λεγομένης πόλεως κεκλαυκέναι ἐν νυχτί , ὥστε τὰ δάκρυα ἔἶναι ἐπὶ τῶν σιαγόνων αὐτῆ ; εἰ μὴ ἄρα τοὺς τις ἐρεῖ πόλιν ὀνομαξομένους , τοῦς καὶ φόρον τελοῦντας , κεκλαυκέναι ὐπομνησθέντας ἐξ οἴας εἰρήνης κὶ ἐλευθεράς εἰς ὅσην δουλείαν καὶ ταπείνωσιν ἐληλύθασιν . πῶς οὖν διηγησόμεθα καὶ τὸ ἐν νυκτόι , ἤ στι ἐν τῷκαιρ καιρῷ τῆς κοινῆς ἁπάντων ἀνθρώπων ἀναπαύσεως ἡ πόλις ὐπομιμνῃσκομένη ἀναπαυόμενοι ἔκλαιον , καὶ ἔκλαιον κρουνηδ[ον τῶν δακρύων καταρρεόντων ἐπὶ τῶν σιαγόνων αὐτῶν ; ἐπετείνετο δὲ μάλιστα αὐτῖς ὁ καλυθμὸς καὶ ἐπέρρει τὰ δάκρυα , οὐχ ὑχάρχοντος κἄν ἑνὸς παραμυθουμένου αὐτοὺς ἀπὸ τοσούτων ἀγαπώτων , παντός τε τοῦ φιλοῦντος ἀθετοῦντος τὴν φιλίαν τὴν πρὸς αὐτὴν καὶ μεταβεβληκότος εἰς ἔχθραν . τίνες οὖν , ὡς πρὸς τὴν λέξιν , οἱ ἀγαπῶντες αὐτὴν πρότερον , ἀφ' ὧν οὐδεὶς ὐπῆρχεν παραμθυησόμενος αὐτήν ; τάχα αἱ λοιπαὶ τῆς Ἰουδαίας πόλεις , διὰ τοῦτο δὲ ἴσως ἀγαπῶσαι τὴν μητρόπολιν , ἐν καιρῷ περιστάσεως οὐ παρεκάλουν . Καὶ μετ' ὀλίγα · Ταῦτα μὲν οὖν πρὸς τὸ ῥητόν . ἐὰν ὁ λόγος , ὡς ἐν τοῖς πρὸ κλαίειν λέγοιτο , ἐκπεσοῦσα τῆς οἰκείας χώρας ἐν Συγχύσει γενομένη , καὶ κατάστασιν ἔχειν ἐναντίαν τῷ γελᾶν γέλωτα τὸν ἀπὸ χαρᾶς καὶ ἱλαρότητος , ὅν ὁ κόριος ἡμῶν ἐπαγγέλλεται ὑπάρξειν τοῖς τὸν μακαριζόμενον κλαυθμὸν κλαύσασι φάσκων · » μακάριοι οἱ κλαίοντες νῦν , ὅτι γελάσονται « . καὶ ἐν τῷ Ἰὼβ δὲ » ἀληθινῶν « φησὶ » στόμα ἐμπλήσει γέλωτος « . τάχα δὲ διὰ τοῦτο καὶ εἷς τῶν πατριάρχων Γέλως λέγεται . ὁ τοίνυν στενάζων διὰ τοῦτο καὶ εἷς τῶν πατριάρχων Γέλως ἀπόστολος δεσήλωκεν εἰπών · » καὶ γὰρ οἱ ὄντες ἐν τῷ σκήνει στενάζομεν βαρούμενοι « , τὸν ἐν ἐπαγγελίᾳ γὰρ οἱ ὄντες ἐν τῷ σκήνει στενάἱλαρότητα , κλαυθμὸν κλαίει τροφιμώτατον καὶ ὠφελοῦντα τὴν ψυχήν .
Lemmas: ἐπί μέν ὁ πρῶτος Θρῆνος , ὁ ἀπό ἀπό ὁ Ἄλφ ἄρχω , ὁ λέξις λέξις σῴζω δελυνήμεθα . ἐπί δέ οὗτος τίς ἄν τις λέγω , λέγω πόλις κλαύω ἐν βυκτί , ὥστε ὁ δάκρυ λέγω , λέγω πόλις κλαύω ἐν νυκτίς , ὥστε ὁ δάκρυον εἰμί ἐπί ὁ σιαγών αὑτός ; εἰ μή ἄρα ὁ τις λέγω πόλις ὀνομάζω , ὁ καί φόρος τελέω , κλαύω ὑπομιμνῄσκω ἐκ οἷος εἰρήνη κίς Ἐλευθεραί εἰς ὅσος δουλεία καί ταπείνωσις ἔρχομαι . πῶς οὖν διηγέομαι καί ὁ ἐν Νύκτα , ἤ εἰμί ἐν τῷκαιρ καιρός ὁ κοινός ἅπας ἄνθρωπος ἀνάπαυσις ὁ πόλις ὑπομιμνῄσκω ἀναπαύω κλαίω , καί κλαίω κρουνηδ[ον ὁ δάκρυον καταρρέω ἐπί ὁ σιαγών αὐτός ; ἐπιτείνω δέ μάλα αὖτις ὁ καλυθμὸς καί ἐπιρρέω ὁ δάκρυον , οὐ ὑχάρχοντος ἄν εἷς παραμυθέομαι αὐτός ἀπό τοσοῦτος ἀγαπάω , πᾶς τε ὁ φιλέω ἀθετέω ὁ φιλία ὁ πρός αὐτός καί μεταβάλλω εἰς ἔχθρα . τίς οὖν , ὡς πρός ὁ λέξις , ὁ ἀγαπάζω αὐτός πρότερος , ἀπό ὅς οὐδείς ὑπάρχω παραμυθέομαι αὐτός ; τάχα ὁ λοιπός ὁ Ἰουδαία πόλις , διά οὗτος δέ ἴσως ἀγαπάω ὁ μητρόπολις , ἐν καιρός περίστασις οὐ παρακαλέω . καί μετά ὀλίγος · οὗτος μέν οὖν πρός ὁ ῥητός . ἐάν ὁ λόγος , ὡς ἐν ὁ πρό κλαίω λέγω , ἐκπίπτω ὁ οἰκεῖος χώρα ἐν Σύγχυσις γίγνομαι , καί κατάστασις ἔχω ἐναντίος ὁ γελάω γέλως ὁ ἀπό χαρά καί ἱλαρότης , ὅς ὁ κόρις ἐγώ ἐπαγγέλλω ὑπάρχω ὁ ὁ μακαρίζω κλαυθμός κλαίω φάσκω · » μακάριος ὁ κλαίω νῦν , ὅτι γελάω « . καί ἐν ὁ Ἰώβ δέ » ἀληθινός « φημί » στόμα ἐμπίμπλημι γέλως « . τάχα δέ διά οὗτος καί εἷς ὁ πατριάρχης Γέλοι λέγω . ὁ τοίνυν στενάζω διά οὗτος καί εἷς ὁ πατριάρχης Γέλως ἀπόστολος δέω λέγω · » καί γάρ ὁ εἰμί ἐν ὁ σκῆνος στενάζω βαρέω « , ὁ ἐν ἐπαγγελία γάρ ὁ ο ἐν ὁ σκῆνος στεναιλαροτηταω , κλαυθμός κλαίω τρόφιμος καί ὠφελέω ὁ ψυχή .