origenes.contra-celsum 5.57
Παράδοξα δὲ πράγματα τοῖς ἀνθρώποις ἐπιφαίνεσθαί ποτε καὶ τῶν Ἑλλήνων ἱστόρησαν οὐ μόνον οἱ ὑπονοηθέντες αν ὡς μυθοποιοῦντες ἀλλὰ καὶ ( οἱ ) οἷον πολὺ ἐπιδειξάμενοι γνησίως φιλοσοφεῖν καὶ φιλαλήθως ἐκτίθεσθαι τὰ εἰς αὐτοὺς φθάσαντα . τοιαῦτα δ᾿ ἀνέγνωμεν παρὰ τῷ Σολεῖ Χρυσίππῳ , τινὰ δὲ παρὰ Πυθαγόρᾳ , ἤδη δὲ καὶ παρά τισι τῶν νεωτέρων καὶ χθὲς καὶ πρώην γεγενημένων , ὥσπερ παρὰ τῷ Χαιρωνεῖ Πλουτάρχῳ ἐν τοῖς περὶ ψυχῆς καὶ τῷ Πυθαγορείῳ Νουμηνίῳ ἐν τῷ δευτέρῳ περὶ ἀφθαρσίας ψυχῆς . ἢ Ἕλληνες μὲν ἐὰν τοιαῦτα διηγῶνται καὶ μάλιστα οἱ ἐν αὐτοῖς φιλοσοφοῦντες , οὐ χλεύη οὐδὲ γέλως τὰ λεγόμενα οὐδὲ πλάσματα καὶ μῦθοί εἰσιν , ἐὰν δ᾿ οἱ τῷ θεῷ τῶν ὅλων ἀνακείμενοι καὶ ὑπὲρ τοῦ μηδὲ μέχρι φωνῆς ψεῦδος εἰπεῖν περὶ τοῦ θεοῦ πᾶσαν αἰκίαν μέχρι θανάτου ἀναδεχόμενοι ὡς ἰδόντες ἀπαγγέλλωσιν ἀγγέλων ἐπιφανείας , οὐκ ἄξιοι τοῦ πιστεύεσθαι κρίνονται οὐδὲ οἱ λόγοι αὐτῶν ἐν ἀληθέσι κατατάττονται ; ἀλλ᾿ οὐκ εὔλογον οὕτω κρίνειν τὰ περὶ ἀληθευόντων ἢ ψευδομένων . οἱ γὰρ τὸ ἀνεξαπάτητον ἀσκοῦντες μετὰ πολλῆς καὶ ἀκριβοῦς ἐρεύνης καὶ ἐξετάσεως τῶν κατὰ τοὺς τόπους βράδιον καὶ ἀσφαλῶς ἀποφαίνονται περὶ τοῦ τοὺς τοιουσδὶ μὲν ἀληθεύειν τοὺς τοιουσδὶ δὲ ψεύδεσθαι ἐν οἷς ἱστοροῦσι παραδόξοις , οὔτε πάντων τὸ τοῦ πιστεύεσθαι ἄξιον ἐπιδεικνυμένων οὔτε πάντων [ τῶν ] ἐναργῶς ἀποδεικνυμένων πλάσματα καὶ μύθους τοῖς ἀνθρώποις παραδεδωκέναι . ἔτι δὲ περὶ τῆς τοῦ Ἰησοῦ ἐκ νεκρῶν ἀναστάσεως καὶ ταῦτα λεκτέον , ὅτι τότε μὲν ἕνα ἢ δεύτερον ὦφθαι ἄγγελον , ἀγγέλλοντα αὐτὸν ἐγηγέρθαι καὶ προνοεῖσθαι τῶν ἐπὶ ὠφελείᾳ ἑαυτῶν περὶ τοῦ τοιούτου πιστευόντων , οὐ θαυμαστόν · ἀεὶ δὲ τοὺς τοιούτους τῷ ἐγηγέρθαι τὸν Ἰησοῦν πιστεύοντας , καρπὸν τοῦ πιστεύειν οὐκ εὐκαταφρόνητον ἐπιδεικνυμένους τὸν ἐῤῥωμένον βίον καὶ τὴν ἀπὸ τῆς χύσεως τῶν κακῶν μεταβολὴν , οὐ χωρὶς ἐφαπτομένων τῶν βοηθούντων αὐτῶν τῇ πρὸς θεὸν ἐπιστροφῇ ἀγγέλων γίνεσθαι , οὐκ ἄλογον εἶναί μοι φαίνεται .
Lemmas: παράδοξος δέ πρᾶγμα ὁ ἄνθρωπος ἐπιφαίνω ποτέ καί ὁ Ἕλλην ἱστορέω οὐ μόνος ὁ ὑπονοέω ἄν ὡς μυθοποιέω ἀλλά καί ( ὁ ) οἷος πολύς ἐπιδείκνυμι γνήσιος φιλοσοφέω καί φιλαλήθης ἐκτίθημι ὁ εἰς αὐτός φθάνω . τοιοῦτος δέ ἀναγιγνώσκω παρά ὁ Σολεύς Χρύσιππος , τις δέ παρά Πυθαγόρας , ἤδη δέ καί παρά τις ὁ νέος καί χθές καί πρῴην γίγνομαι , ὥσπερ παρά ὁ Χαιρωνεύς Πλούταρχος ἐν ὁ περί ψυχή καί ὁ Πυθαγόρειος Νουμήνιος ἐν ὁ δεύτερος περί ἀφθαρσία ψυχή . ἤ Ἕλλην μέν ἐάν τοιοῦτος διηγέομαι καί μάλα ὁ ἐν αὐτός φιλοσοφέω , οὐ χλεύη οὐδέ γέλως ὁ λέγω οὐδέ πλάσμα καί μῦθος εἰμί , ἐάν δέ ὁ ὁ θεός ὁ ὅλος ἀνάκειμαι καί ὑπέρ ὁ μηδέ μέχρι φωνή ψεῦδος λέγω περί ὁ θεός πᾶς αἰκία μέχρι θάνατος ἀναδέχομαι ὡς ὁράω ἀπαγγέλλω ἄγγελος ἐπιφάνεια , οὐ ἄξιος ὁ πιστεύω κρίνω οὐδέ ὁ λόγος αὐτός ἐν ἀληθής κατατάσσω ; ἀλλά οὐ εὔλογος οὕτως κρίνω ὁ περί ἀληθεύω ἤ ψεύδω . ὁ γάρ ὁ ἀνεξαπάτητος ἀσκέω μετά πολύς καί ἀκριβής ἔρευνα καί ἐξέτασις ὁ κατά ὁ τόπος βραδύς καί ἀσφαλής ἀποφαίνω περί ὁ ὁ τοουσδ́ς μέν ἀληθεύω ὁ τοουσδ́ς δέ ψεύδω ἐν ὅς ἱστορέω παράδοξος , οὔτε πᾶς ὁ ὁ πιστεύω ἄξιος ἐπιδείκνυμι οὔτε πᾶς [ ὁ ] ἐναργής ἀποδείκνυμι πλάσμα καί μῦθος ὁ ἄνθρωπος παραδίδωμι . ἔτι δέ περί ὁ ὁ Ἰησοῦς ἐκ νεκρός ἀνάστασις καί οὗτος λεκτέος , ὅτι τότε μέν εἷς ἤ δεύτερος ὁράω ἄγγελος , ἀγγέλλω αὐτός ἐγείρω καί προνοέω ὁ ἐπί ὠφέλεια ἑαυτοῦ περί ὁ τοιοῦτος πιστεύω , οὐ θαυμαστός · ἀεί δέ ὁ τοιοῦτος ὁ ἐγείρω ὁ Ἰησοῦς πιστεύω , καρπός ὁ πιστεύω οὐ εὐκαταφρόνητος ἐπιδείκνυμι ὁ ῥώννυμι βίος καί ὁ ἀπό ὁ χύσις ὁ κακός μεταβολή , οὐ χωρίς ἐφάπτω ὁ βοηθέω αὐτός ὁ πρός θεός ἐπιστροφή ἄγγελος γίγνομαι , οὐ ἄλογος εἰμί ἐγώ φαίνω .