origenes.contra-celsum 6.8
Εἶτά φησι μετὰ ἄλλας λέξεις Πλατωνικὰς , δηλούσας ὅτι „ ὀλίγοις “ ἐστὶ γνωστὸν τὸ ἀγαθὸν , ἐπεὶ οἱ πολλοὶ μετὰ „ καταφρονήσεως οὐκ ὀρθῆς “ „ ὑψηλῆς καὶ χαύνης ἐλπίδος “ πληρωθέντες „ ὡς σεμνὰ ἄττα “ μεμαθηκότες λέγουσί τινα ὡς ἀληθῆ , ὅτι ταῦτα προειρηκὼς ὁ Πλάτων ὅμως οὐ τερατεύεται οὐδ᾿ ἀποφράττει τοῦ προαιρεῖσθαι βουλομένου , τί ποτε ἐστὶν ὃ ἐπαγγέλλεται , τὴν γλῶτταν , οὐδ᾿ αὐτόθεν κελεύει φθάσαντας πιστεύειν ὅτι τοιόσδε ἐστὶν ὁ θεὸς καὶ υἱὸν ἔχει τοιόνδε , καὶ οὗτος κατελθὼν ἐμοὶ διελέξατο . καὶ πρὸς ταῦτά φημι ὅτι περὶ μὲν Πλάτωνος Ἀρίστανδρος οἶμαι ἀνέγραψεν ὡς οὐκ Ἀρίστωνος υἱοῦ ἀλλὰ φάσματος , ἐν Ἀπόλλωνος εἴδει προσελθόντος τῇ Ἀμφικτιόνῃ · καὶ ἄλλοι δὲ πλείονες τῶν Πλατωνικῶν ἐν τῷ Πλάτωνος βίῳ τοιαῦτ᾿ εἰρήκασι · περὶ δὲ Πυθαγόρου , πλεῖστα ὅσα τερατευσαμένου καὶ δείξαντος μὲν ἐν πανηγύρει Ἑλλήνων ἐλεφάντινον τὸν μηρὸν ἀνεγνωρικέναι δὲ φήσαντος τὴν ἀσπίδα , ᾗ ἐχρῆτο , ὅτ᾿ Εὔφορβος ἦν , καὶ ἐν μιᾷ λεγομένου ἡμέρᾳ ἐν δύο πεφηνέναι πόλεσι , τί χρὴ καὶ λέγειν ; ὁ δὲ βουλόμενος κατηγορεῖν ὡς τερατείας ἱστορουμένης περὶ Πλάτωνος καὶ Σωκράτους ἐκθήσεται καὶ τὸν συνιστάμενον Σωκράτει καθ᾿ ὕπνον κύκνον καὶ τὸν διδάσκαλον εἰπόντα ἐπὶ τῇ συστάσει τοῦ νεανίσκου · „ οὗτος ἄρα ὁ κύκνος ἦν . “ ἀλλὰ καὶ ὃν τρίτον εἶδεν ὀφθαλμὸν ἑαυτὸν ἔχοντα ὁ Πλάτων εἰς τερατείαν ἀναλήψεται . οὐ λείψει δὲ τοὺς κακοήθεις καὶ κακηγορεῖν βουλομένους τὰ τοῖς κρείττοσι παρὰ τοὺς πολλοὺς ἐπιφανέντα , διαβολὴ καὶ κακηγορία · οἵτινες καὶ τὸ Σωκράτους δαιμόνιον ὡς πλάσμα χλευάσουσιν . οὐ τερατευόμεθα οὖν τὰ περὶ τοῦ Ἰησοῦ διηγούμενοι , οὐδ᾿ οἱ γνήσιοι αὐτοῦ μαθηταὶ τοιούτους ἀνέγραψαν λόγους περὶ αὐτοῦ . ὁ δὲ πάντ᾿ ἐπαγγελλόμενος εἰδέναι Κέλσος καὶ πολλὰ τῶν Πλάτωνος παρατιθέμενος ἑκὼν οἶμαι σιωπᾷ τὸν περὶ υἱοῦ θεοῦ λόγον , τὸν παρὰ Πλάτωνι λελεγμένον ἐν τῇ πρὸς Ἑρμείαν καὶ Κορίσκον ἐπιστολῇ . οὕτω δὲ ἔχει ἡ τοῦ Πλάτωνος λέξις · „ καὶ τὸν τῶν πάντων θεὸν ἡγεμόνα τῶν τε ὄντων καὶ τῶν μελλόντων , τοῦ τε ἡγεμονικοῦ καὶ αἰτίου πατέρα καὶ κύριον ἐπομνύντας · ὃν , ἂν ὄντως φιλοσοφῶμεν , εἰσόμεθα πάντες ( σαφῶς ) εἰς δύναμιν ἀνθρώπων εὐδαιμόνων . “
Lemmas: εἶτα φημί μετά ἄλλος λέξις Πλατωνικός , δηλόω ὅτι „ ὀλίγος “ εἰμί γνωστός ὁ ἀγαθός , ἐπεί ὁ πολύς μετά „ καταφρόνησις οὐ ὀρθός “ „ ὑψηλός καί χαῦνος ἐλπίς “ πληρόω „ ὡς σεμνός τις “ μανθάνω λέγω τις ὡς ἀληθής , ὅτι οὗτος προλέγω ὁ Πλάτων ὅμως οὐ τερατεύομαι οὐδέ ἀποφράσσω ὁ προαιρέω βούλομαι , τίς ποτέ εἰμί ὅς ἐπαγγέλλω , ὁ γλῶσσα , οὐδέ αὐτόθεν κελεύω φθάζω πιστεύω ὅτι τοιόσδε εἰμί ὁ θεός καί υἱός ἔχω τοιόσδε , καί οὗτος κατέρχομαι ἐγώ διαλέγω . καί πρός οὗτος φημί ὅτι περί μέν Πλάτων Ἀρίστανδρος οἴομαι ἀναγράφω ὡς οὐ Ἀρίστων υἱός ἀλλά φάσμα , ἐν Ἀπόλλων εἶδος προσέρχομαι ὁ Ἀμφικτιόνη · καί ἄλλος δέ πολύς ὁ Πλατωνικός ἐν ὁ Πλάτων βίος τοιοῦτος λέγω · περί δέ Πυθαγόρας , πολύς ὅσος τερατεύομαι καί δείκνυμι μέν ἐν πανήγυρις Ἕλλην ἐλεφάντινος ὁ μηρός ἀναγνωρίζω δέ φημί ὁ ἀσπίς , ὅς χράω , ὅτε Εὔφορβος εἰμί , καί ἐν εἷς λέγω ἡμέρα ἐν δύο φαίνω πόλις , τίς χρή καί λέγω ; ὁ δέ βούλομαι κατηγορέω ὡς τερατεία ἱστορέω περί Πλάτων καί Σωκράτης ἐκτίθημι καί ὁ συνίστημι Σωκράτης κατά ὕπνος κύκνος καί ὁ διδάσκαλος λέγω ἐπί ὁ σύστασις ὁ νεανίσκος · „ οὗτος ἄρα ὁ κύκνος εἰμί . “ ἀλλά καί ὅς τρίτος ὁράω ὀφθαλμός ἑαυτοῦ ἔχω ὁ Πλάτων εἰς τερατεία ἀναλαμβάνω . οὐ λείπω δέ ὁ κακοήθης καί κακηγορέω βούλομαι ὁ ὁ κρατύς παρά ὁ πολύς ἐπιφαίνω , διαβολή καί κακηγορία · ὅστις καί ὁ Σωκράτης δαιμόνιον ὡς πλάσμα χλευάζω . οὐ τερατεύομαι οὖν ὁ περί ὁ Ἰησοῦς διηγέομαι , οὐδέ ὁ γνήσιος αὐτός μαθητής τοιοῦτος ἀναγράφω λόγος περί αὐτός . ὁ δέ πᾶς ἐπαγγέλλω οἶδα ξελσυς καί πολύς ὁ Πλάτων παρατίθημι ἑκών οἴομαι σιωπάω ὁ περί υἱός θεός λόγος , ὁ παρά Πλάτων λέγω ἐν ὁ πρός Ἑρμῆς καί Κορίσκος ἐπιστολή . οὕτως δέ ἔχω ὁ ὁ Πλάτων λέξις · „ καί ὁ ὁ πᾶς θεός ἡγεμών ὁ τε εἰμί καί ὁ μέλλω , ὁ τε ἡγεμονικός καί αἴτιος πατήρ καί κύριος ἐπόμνυμι · ὅς , ἐάν ὄντως φιλοσοφέω , οἶδα πᾶς ( σαφής ) εἰς δύναμις ἄνθρωπος εὐδαίμων . “