origenes.contra-celsum 7.39
Ἴδωμεν δὲ καὶ ἐπὶ τίνα ἡμᾶς καλεῖ , ἵν᾿ αὐτοῦ ἀκούσωμεν . τίνι τρόπῳ γνωσόμεθα τὸν θεόν · ἐφ᾿ οἷς οἴεται μηδένα Χριστιανῶν ἐπαΐειν δύνασθαι τῶν ὑπ᾿ αὐτοῦ λεγομένων , φησὶ γάρ · ὅμως δ᾿ οὖν ἀκουσάτωσαν . εἴ τι καὶ ἐπαΐειν δύνανται . τίνων οὖν ἡμᾶς ἀκούειν ὑπ᾿ αὐτοῦ λεγομένων βούλεται , κατανοητέον . ὁ φιλόσοφος . δέον διδάσκειν ἡμᾶς . ὁ δὲ διαλοιδορεῖται · καὶ δέον εὔνοιαν ἑαυτοῦ δεῖξαι ἐν τῷ προοιμίῳ τῶν λόγων τὴν πρὸς τοὺς ἀκούοντας , ὁ δέ φησι τοῖς ἕως θανάτου ἀποθνῄσκουσιν . ἵνα μὴ ἐξομόσωνται μηδὲ μέχρι φωνῆς τὸν χριστιανισμὸν . καὶ παρεσκευασμένοις πρὸς πᾶσαν αἰκίαν καὶ πάντα τρόπον θανάτου · ὡς δειλὸν γένος . λέγει δ᾿ ἡμᾶς εἶναι καὶ φιλοσώματον γένος . τοὺς φάσκοντας · „ εἰ καὶ Χριστόν ποτε κατὰ σάρκα ἐγνώκαμεν . ἀλλὰ νῦν οὐκέτι γινώσκομεν “ καὶ οὕτω προχείρως ὑπὲρ εὐσεβείας τιθέντας τὸ σῶμα . ὡς οὐδὲ τὸ ἱμάτιον ἀποδύσαιτ᾿ ἂν εὐχερῶς φιλόσοφος . φησὶν οὖν πρὸς ἡμᾶς ὅτι . ἐὰν αἰσθήσεσι μύσαντες ἀναβλέψητε νῷ καὶ σαρκὸς ἀποστραφέντες ὀφθαλμὸν τὸν τῆς ψυχῆς ἐγείρητε , μόνως οὕτως τὸν θεὸν ὄψεσθε . καὶ οἴεται αὐτὰ ( λέγω δὴ τὰ περὶ διττῶν ὀφθαλμῶν ) ἀπὸ Ἑλλήνων λαβὼν μὴ προπεφιλοσοφῆσθαι παρ᾿ ἡμῖν . λεκτέον δ᾿ ὅτι Μωϋσῆς ἀναγράφων τὴν κοσμοποιΐαν εἰσάγει τὸν ἄνθρωπον πρὸ μὲν τῆς παραβάσεως πῇ μὲν βλέποντα πῇ δὲ μὴ βλέποντα , βλέποντα μὲν ἐν τῷ λέγεσθαι περὶ τῆς γυναικὸς ὅτι „ εἶδεν ἡ γυνὴ ὅτι καλὸν τὸ ξύλον εἰς βρῶσιν . καὶ ὅτι ἀρεστὸν τοῖς ὀφθαλμοῖς ἰδεῖν καὶ ὡραῖόν ἐστι τοῦ κατανοῆσαι , “ μὴ βλέποντα δὲ οὐ μόνον ἐν τῷ λέγεσθαι ὡς περὶ τυφλῶν ὀφθαλμῶν ὑπὸ τοῦ ὄφεως τῇ γυναικὶ τὸ „ ᾔδει γὰρ ὁ θεὸς ὅτι ᾗ ἂν ἡμέρᾳ φάγητε ἀπ᾿ αὐτοῦ , διανοιχθήσονται οἱ ὀφθαλμοὶ ὑμῶν , “ ἀλλὰ καὶ ἐν τῷ „ ἔφαγον . καὶ διηνοίχθησαν οἱ ὀφθαλμοὶ τῶν δύο . “ „ διηνοίχθησαν “ μὲν οὖν αὐτῶν οἱ ὀφθαλμοὶ τῆς αἰσθήσεως , οὓς καλῶς ἦσαν μύσαντες , ἵνα μὴ περισπώμενοι ἐμποδίζωνται βλέπειν τῷ τῆς ψυχῆς ὀφθαλμῷ · οὓς δὲ τέως εἶχον βλέποντας τῆς ψυχῆς ὀφθαλμοὺς καὶ εὐφραινομένους ἐπὶ τῷ θεῷ καὶ τῷ παραδείσῳ αὐτοῦ , τούτους οἶμαι διὰ τὴν ἁμαρτίαν ἔμυσαν . ὅθεν καὶ ὁ σωτὴρ ἡμῶν , τὸ διττὸν τοῦτο τῶν ὀφθαλμῶν ἐπιστάμενος εἶδος ἐν ἡμῖν , φησὶ τό · „ εἰς κρίμα ἐγὼ εἰς τὸν κόσμον τοῦτον εἰσῆλθον , ἵνα οἱ μὴ βλέποντες βλέπωσι καὶ οἱ βλέποντες τυφλοὶ γένωνται , “ μὴ βλέποντας μὲν αἰνιττόμενος τοὺς τῆς ψυχῆς ὀφθαλμοὺς , οὓς ὁ λόγος ποιεῖ βλέπειν , βλέποντας δὲ τοὺς τῶν αἰσθήσεων · τούτους δὲ ἐτύφλου ὁ λόγος . ἵνα ἀπερισπάστως ἡ ψυχὴ βλέπῃ ἃ δεῖ . παντὸς οὖν τοῦ κατὰ τρόπον χριστιανίζοντος ὁ τῆς ψυχῆς ἐγήγερται ὀφθαλμὸς καὶ ὁ τῆς αἰσθήσεως μέμυκε · καὶ ἀνάλογον τῇ ἐγέρσει τοῦ κρείττονος ὀφθαλμοῦ καὶ τῇ μύσει τῶν ὄψεων τῆς αἰσθήσεως νοεῖται καὶ θεωρεῖται ἑκάστῳ ὁ ἐπὶ πᾶσι θεὸς καὶ ὁ υἱὸς αὐτοῦ , λόγος καὶ σοφία τυγχάνων καὶ τὰ λοιπά .
Lemmas: ὁράω δέ καί ἐπί τίς ἐγώ καλέω , ἵνα αὐτός ἀκούω . τίς τρόπος γιγνώσκω ὁ θεός · ἐπί ὅς οἴομαι μηδείς Χριστιανός ἐπαΐω δύναμαι ὁ ὑπό αὐτός λέγω , φημί γάρ · ὅμως δέ οὖν ἀκούω . εἰ τις καί ἐπαΐω δύναμαι . τίς οὖν ἐγώ ἀκούω ὑπό αὐτός λέγω βούλομαι , κατανοητέον . ὁ φιλόσοφος . δέω διδάσκω ἐγώ . ὁ δέ διαλοιδορέομαι · καί δέω εὔνοια ἑαυτοῦ δείκνυμι ἐν ὁ προοίμιον ὁ λόγος ὁ πρός ὁ ἀκούω , ὁ δέ φημί ὁ ἕως θάνατος ἀποθνῄσκω . ἵνα μή ἐξόμνυμι μηδέ μέχρι φωνή ὁ χριστιανισμός . καί παρασκευάζω πρός πᾶς αἰκία καί πᾶς τρόπος θάνατος · ὡς δειλός γένος . λέγω δέ ἐγώ εἰμί καί φιλοσώματος γένος . ὁ φάσκω · „ εἰ καί Χριστός ποτέ κατά σάρξ γιγνώσκω . ἀλλά νῦν οὐκέτι γιγνώσκω “ καί οὕτως πρόχειρος ὑπέρ εὐσέβεια τίθημι ὁ σῶμα . ὡς οὐδέ ὁ ἱμάτιον ἀποδύω ἄν εὐχερής φιλόσοφος . φημί οὖν πρός ἐγώ ὅτι . ἐάν αἴσθησις μύω ἀναβλέπω νόος καί σάρξ ἀποστρέφω ὀφθαλμός ὁ ὁ ψυχή ἐγείρω , μόνος οὕτως ὁ θεός ὁράω . καί οἴομαι αὐτός ( λέγω δή ὁ περί δισσός ὀφθαλμός ) ἀπό Ἕλλην λαμβάνω μή προφιλοσοφέω παρά ἐγώ . λεκτέος δέ ὅτι Μωϋσῆς ἀναγράφω ὁ κοσμοποιία εἰσάγω ὁ ἄνθρωπος πρό μέν ὁ παράβασις πῇ μέν βλέπω πῇ δέ μή βλέπω , βλέπω μέν ἐν ὁ λέγω περί ὁ γυνή ὅτι „ ὁράω ὁ γυνή ὅτι καλός ὁ ξύλον εἰς βρῶσις . καί ὅτι ἀρεστός ὁ ὀφθαλμός ὁράω καί ὡραῖος εἰμί ὁ κατανοέω , “ μή βλέπω δέ οὐ μόνος ἐν ὁ λέγω ὡς περί τυφλός ὀφθαλμός ὑπό ὁ ὄφις ὁ γυνή ὁ „ οἶδα γάρ ὁ θεός ὅτι ὅς ἄν ἡμέρα ἐσθίω ἀπό αὐτός , διανοίγνυμι ὁ ὀφθαλμός σύ , “ ἀλλά καί ἐν ὁ „ ἐσθίω . καί διανοίγνυμι ὁ ὀφθαλμός ὁ δύο . “ „ διανοίγνυμι “ μέν οὖν αὐτός ὁ ὀφθαλμός ὁ αἴσθησις , ὅς καλός εἰμί μύω , ἵνα μή περισπάω ἐμποδίζω βλέπω ὁ ὁ ψυχή ὀφθαλμός · ὅς δέ τέως ἔχω βλέπω ὁ ψυχή ὀφθαλμός καί εὐφραίνω ἐπί ὁ θεός καί ὁ παράδεισος αὐτός , οὗτος οἴομαι διά ὁ ἁμαρτία μύω . ὅθεν καί ὁ σωτήρ ἐγώ , ὁ δισσός οὗτος ὁ ὀφθαλμός ἐπίσταμαι εἶδος ἐν ἐγώ , φημί ὁ · „ εἰς κρίμα ἐγώ εἰς ὁ κόσμος οὗτος εἰσέρχομαι , ἵνα ὁ μή βλέπω βλέπω καί ὁ βλέπω τυφλός γίγνομαι , “ μή βλέπω μέν αἰνίσσομαι ὁ ὁ ψυχή ὀφθαλμός , ὅς ὁ λόγος ποιέω βλέπω , βλέπω δέ ὁ ὁ αἴσθησις · οὗτος δέ τυφλόω ὁ λόγος . ἵνα ἀπερίσπαστος ὁ ψυχή βλέπω ὅς δέω . πᾶς οὖν ὁ κατά τρόπος χρστιανίζω ὁ ὁ ψυχή ἐγείρω ὀφθαλμός καί ὁ ὁ αἴσθησις μυκάομαι · καί ἀνάλογος ὁ ἔγερσις ὁ κρατύς ὀφθαλμός καί ὁ μύσος ὁ ὄψις ὁ αἴσθησις νοέω καί θεωρέω ἕκαστος ὁ ἐπί πᾶς θεός καί ὁ υἱός αὐτός , λόγος καί σοφία τυγχάνω καί ὁ λοιπός .