origenes.contra-celsum 7.32
Ἐπεὶ δὲ τὸν περὶ τῆς ἀναστάσεως λόγον ( πολὺν ὄντα καὶ δυσερμήνευτον καὶ δεόμενον σοφοῦ εἴπερ τι ἄλλο τῶν δογμάτων καὶ ἐπὶ πλεῖον διαβεβηκότος , ἵνα τὸ ἄξιον τοῦ θεοῦ παραστήσῃ καὶ τὸ μεγαλοφυὲς τοῦ δόγματος , διδάσκοντος λόγον ἔχειν σπέρματος τὸ καλούμενον κατὰ τὰς γραφὰς σκῆνος τῖς ψυχῆς , ἐν ᾧ „ οἱ “ δίκαιοι „ ὄντες “ στενάζουσι „ βαρούμενοι , “ μὴ θέλοντες αὐτὸ „ ἐκδύσασθαι ἀλλ᾿ ἐπενδύσασθαι “ ) μὴ νοήσας ὁ Κέλσος τῷ ἀπὸ ἰδιωτῶν καὶ μηδενὶ λόγῳ παραστῆσαι δυναμένων ἀκηκοέναι περὶ αὐτοῦ χλευάζει τὸ λεγόμενον , χρήσιμον πρὸς τοῖς ἀνωτέρω εἰρημένοις ἡμῖν περὶ τούτου τοῦτο μόνον ὑποσημειώσασθαι πρὸς τὸν λόγον , ὅτι οὐχ , ὡς οἴεται Κέλσος , τῆς μετενσωματώσεως παρακούσαντες τὰ περὶ ἀναστάσεώς φαμεν ἀλλ᾿ εἰδότες ὅτι ἡ τῇ ἑαυτῆς φύσει ἀσώματος καὶ ἀόρατος ψυχὴ ἐν παντὶ σωματικῷ τόπῳ τυγχάνουσα δέεται σώματος οἰκείου τῇ φύσει τῷ τόπῳ ἐκείνῳ · ὅπερ ὅπου μὲν φορεῖ ἀπεκδυσαμένη ( τὸ ) πρότερον ἀναγκαῖον μὲν περισσὸν δὲ ὡς πρὸς τὰ δεύτερα . ὅπου δὲ ἐπενδυσαμένη ᾧ πρότερον εἶχε , δεομένη κρείττονος ἐνδύματος εἰς τοὺς καθαρωτέρους καὶ αἰθερίους καὶ οὐρανίους τόπους . καὶ ἀπεξεδύσατο μὲν ἐπὶ τὴν τῇδε γένεσιν ἐρχομένη τὸ χρήσιμον πρὸς τὴν ἐν τῇ ὑστέρᾳ τῆς κυούσης , ἕως ἦν ἐν αὐτῇ , χορίον · ἐνεδύσατο δὲ ὑπ᾿ ἐκεῖνο ὃ ἦν ἀναγκαῖον τῷ ἐπὶ γῆς μέλλοντι διαζῆν . εἶτα πάλιν ὄντος τινὸς „ σκήνους “ ἐπιγείου οἰκίας , ἀναγκαίας που τῷ σκήνει , καὶ καταλύεσθαι μέν φασιν οἱ λόγοι τὴν ἐπίγειον οἰκίαν „ τοῦ σκήνους “ τὸ δὲ σκῆνος ἐπενδύσασθαι „ οἰκίαν ἀχειροποίητον αἰώνιον ἐν τοῖς οὐρανοῖς . “ λέγουσι δὲ οἱ τοῦ θεοῦ ἄνθρωποι „ τὸ “ μὲν „ φθαρτὸν ἐνδύσασθαι αὐτὸ ἀφθαρσίαν , “ τὴν διαφέρουσαν τοῦ ἀφθάρτον , „ τὸ “ δὲ „ θνητὸν ἐνδύσασθαι ἀθανασίαν , “ ἕτερον τυγχάνον τοῦ ἀθανάτου . ὃν γὰρ λόγον ἔχει σοφία πρὸς τὸ σοφὸν καὶ δικαιοσύνη πρὸς τὸ δίκαιον καὶ εἰρήνη πρὸς τὸ εἰρηνικὸν , τοῦτον τὸν λόγον ἀφθαρσία μὲν πρὸς ἄφθαρτον ἀθανασία δὲ πρὸς ἀθάνατον . ὅρα οὖν ἐφ᾿ οἷα προτρέπει ὁ λόγος , „ ἐνδύσασθαι “ λέγων τὴν „ ἀφθαρσίαν “ καὶ τὴν „ ἀθανασίαν , “ ἅτινα ὡς ἐνδύματα τῷ ἐνδυσαμένῳ καὶ περιεχομένῳ τῶν τοιούτων ἐνδυμάτων οὐκ ἐᾷ φθαρῆναι ἢ ἀποθανεῖν τὸν περικείμενον αὐτά . καὶ ταῦτα δ᾿ ἡμῖν ἀποτετολμήσθω διὰ τὸν μὴ νοήσαντα ὅ τι ποτὲ λέγομεν τὴν ἀνάστασιν καὶ διὰ τοῦτο γελῶντα καὶ χλευάζοντα ὃν οὐκ οἶδε λόγον .
Lemmas: ἐπεί δέ ὁ περί ὁ ἀνάστασις λόγος ( πολύς εἰμί καί δυσερμήνευτος καί δέω σοφός εἴπερ τις ἄλλος ὁ δόγμα καί ἐπί πολύς διαβαίνω , ἵνα ὁ ἄξιος ὁ θεός παρίστημι καί ὁ μεγαλοφυής ὁ δόγμα , διδάσκω λόγος ἔχω σπέρμα ὁ καλέω κατά ὁ γραφή σκῆνος τί ψυχή , ἐν ὅς „ ὁ “ δίκαιος „ εἰμί “ στενάζω „ βαρέω , “ μή ἐθέλω αὐτός „ ἐκδύω ἀλλά ἐπενδύω “ ) μή νοέω ὁ ξελσυς ὁ ἀπό ἰδιώτης καί μηδείς λόγος παρίστημι δύναμαι ἀκούω περί αὐτός χλευάζω ὁ λέγω , χρήσιμος πρός ὁ ἀνώτερος λέγω ἐγώ περί οὗτος οὗτος μόνος ὑποσημειόομαι πρός ὁ λόγος , ὅτι οὐ , ὡς οἴομαι ξελσυς , ὁ μετενσωμάτωσις παρακούω ὁ περί ἀνάστασις φημί ἀλλά οἶδα ὅτι ὁ ὁ ἑαυτοῦ φύσις ἀσώματος καί ἀόρατος ψυχή ἐν πᾶς σωματικός τόπος τυγχάνω δέω σῶμα οἰκεῖος ὁ φύσις ὁ τόπος ἐκεῖνος · ὅς ὅπου μέν φορέω ἀπεκδύομαι ( ὁ ) πρότερος ἀναγκαῖος μέν περισσός δέ ὡς πρός ὁ δεύτερος . ὅπου δέ ἐπενδύνω ὅς πρότερος ἔχω , δέω κρατύς ἔνδυμα εἰς ὁ καθαρός καί αἰθέριος καί οὐράνιος τόπος . καί ἀπεκδύομαι μέν ἐπί ὁ τῇδε γένεσις ἔρχομαι ὁ χρήσιμος πρός ὁ ἐν ὁ ὑστέρα ὁ κύω , ἕως εἰμί ἐν αὐτός , χόριον · ἐνδύω δέ ὑπό ἐκεῖνος ὅς εἰμί ἀναγκαῖος ὁ ἐπί γῆ μέλλω διαζάω . εἶτα πάλιν εἰμί τις „ σκῆνος “ ἐπίγειος οἰκία , ἀναγκαῖος που ὁ σκῆνος , καί καταλύω μέν φημί ὁ λόγος ὁ ἐπίγειος οἰκία „ ὁ σκῆνος “ ὁ δέ σκῆνος ἐπενδύω „ οἰκία ἀχειροποίητος αἰώνιος ἐν ὁ οὐρανός . “ λέγω δέ ὁ ὁ θεός ἄνθρωπος „ ὁ “ μέν „ φθαρτός ἐνδύω αὐτός ἀφθαρσία , “ ὁ διαφέρω ὁ ἄφθαρτος , „ ὁ “ δέ „ θνητός ἐνδύω ἀθανασία , “ ἕτερος τυγχάνω ὁ ἀθάνατος . ὅς γάρ λόγος ἔχω σοφία πρός ὁ σοφός καί δικαιοσύνη πρός ὁ δίκαιος καί εἰρήνη πρός ὁ εἰρηνικός , οὗτος ὁ λόγος ἀφθαρσία μέν πρός ἄφθαρτος ἀθανασία δέ πρός ἀθάνατος . ὁράω οὖν ἐπί οἷος προτρέπω ὁ λόγος , „ ἐνδύω “ λέγω ὁ „ ἀφθαρσία “ καί ὁ „ ἀθανασία , “ ὅστις ὡς ἔνδυμα ὁ ἐνδύω καί περιέχω ὁ τοιοῦτος ἔνδυμα οὐ ἐάω φθείρω ἤ ἀποθνῄσκω ὁ περίκειμαι αὐτός . καί οὗτος δέ ἐγώ ἀποτολμάω διά ὁ μή νοέω ὅς τις ποτέ λέγω ὁ ἀνάστασις καί διά οὗτος γελάω καί χλευάζω ὅς οὐ οἶδα λόγος .