origenes.contra-celsum 7.46
Πρὸς ταῦτα δ᾿ ἡμεῖς φήσομεν , οἱ μελετήσαντες μηδενὶ ἀπεχθάνεσθαι τῶν καλῶς λεγομένων . κἂν οἱ ἔξω τῆς πίστεως λέγωσι καλῶς , μὴ προσφιλονεικεῖν αὐτοῖς μηδὲ ζητεῖν ἀνατρέπειν τὰ ὑγιῶς ἔχοντα . ὅτι οἱ μὲν διαλοιδορούμενοι τοῖς κατὰ δύναμιν εἰς τὸν τῶν ὅλων θεὸν εὐσεβεῖν θέλουσιν , ἀποδεχόμενον ἰδιωτῶν τὴν εἰς αὐτὸν πίστιν καὶ συνετωτέρων τὴν μετὰ λόγου εἰς αὐτὸν εὐσέβειαν , μετ᾿ εὐχαριστίας ἀναπεμπόντων εὐχὰς τῷ δημιουργῷ τοῦ παντὸς καὶ ἀναπεμπόντων αὐτὰς ὡς δι᾿ ἀρχιερέως τοῦ τὴν εἰλικρινῆ θεοσέβειαν ἀνθρώποις παραστήσαντος . καὶ καλοῦντες αὐτοὺς κεχωλευμένους τὰς ψυχὰς καὶ ἠκρωτηριασμένους λέγοντες δὲ καὶ σώματι ζῶντας τῷ νεκρῷ τοὺς μελετῶντας ἀπὸ διαθέσεως λέγειν τό · „ ἐν σαρκὶ γὰρ ζῶντες οὐ κατὰ σάρκα στρατευόμεθα , τὰ γὰρ ὅπλα τῆς στρατείας ἡμῶν οὐ σαρκικὰ ἀλλὰ δυνατὰ τῷ θεῷ “ ὁράτωσαν μὴ κατ᾿ αὐτὸ τοῦτο ( τὸ ) λέγειν κακῶς ἀνθρώπους , εὐχομένους εἶναι θεοῦ , τὰς ψυχὰς ἑαυτῶν χωλὰς κατασκευάζωσι ( καὶ ) „ τὸν ἔσω “ ἑαυτῶν „ ἄνθρωπον “ ἀκρωτηριάζωσιν , ἀποκόπτοντες αὐτοῦ διὰ τῶν εἰς ἑτέρους δυσφημιῶν , τοὺς καλῶς βιοῦν ἐθέλοντας . τὸ ἐπιεικὲς καὶ τὸ εὐσταθὲς , ἐνεσπαρμένα φυσικῶς ὑπὸ τοῦ δημιουργοῦ τῇ λογικῇ φύσει . οἱ δὲ πρὸς ἑτέροις μαθόντες ἀπὸ τοῦ θείου λόγου καὶ ποιοῦντες καὶ τὸ „ λοιδορούμενοι “ εὐλογεῖν , „ διωκόμενοι “ ἀνέχεσθαι , „ δυσφημούμενοι “ παρακαλεῖν , οὗτοι ἂν εἶεν οἱ τὰς τῆς ψυχῆς βάσεις ὀρθώσαντες καὶ ὅλην τὴν ψυχὴν καθαίροντες καὶ εὐτρεπίζοντες · οὐχ ἵνα λέξεσι μόναις οὐσίαν ἀπὸ γενέσεως χωρίζωσι καὶ νοητὸν ἀπὸ ὁρατοῦ , καὶ τὴν μὲν ἀλήθειαν τῇ οὐσίᾳ συνάπτωσι τὴν δὲ μετὰ γενέσεως πλάνην παντὶ τρόπῳ φεύγωσι , σκοποῦντες , ὡς ἔμαθον , οὐ τὰ γενέσεως . ἅπερ ἐστὶ „ βλεπόμενα “ καὶ διὰ τοῦτο „ πρόσκαιρα , “ ἀλλὰ τὰ κρείττονα , εἴτ᾿ οὐσίαν αὐτά τις βούλεται καλεῖν εἴτε διὰ τὸ νοητὰ τυγχάνειν „ ἀόρατα “ εἴτε διὰ τὸ ἔξω αἰσθήσεως εἶναι αὐτῶν τὴν φύσιν „ μὴ βλεπόμενα . “ οὕτω δὲ καὶ τοῖς γενέσεως ἐνορῶσιν οἱ τοῦ Ἰησοῦ μαθηταὶ . ὥστε οἱονεὶ ἐπιβάθρᾳ χρῆσθαι αὐτοῖς πρὸς τὴν κατανόησιν τῆς τῶν νοητῶν φύσεως · „ τὰ γὰρ ἀόρατα “ τοῦ θεοῦ „ ἀπὸ κτίσεως κόσμου , “ τουτέστι τὰ νοητὰ , „ τοῖς ποιήμασι νοούμενα “ ἐν τῷ νοεῖσθαι „ καθορᾶται . “ καὶ οὐχ ἵστανταί γε ἀναβάντες ἀπὸ τῶν τοῦ κόσμου κτισμάτων ἐν τοῖς ἀοράτοις τοῦ θεοῦ · ἀλλὰ γὰρ ἱκανῶς ἐκείνοις ἐγγυμνασάμενοι καὶ συνιέντες αὐτὰ ἀναβαίνουσιν ἐπὶ τὴν ἀΐδιον δύναμιν τοῦ θεοῦ καὶ ἁπαξαπλῶς τὴν θεότητα αὐτοῦ , ἐπιστάμενοι ὅτι ὁ μὲν φιλάνθρωπος θεὸς „ τὴν ἀλήθειαν “ καὶ „ τὸ “ ἑαυτοῦ „ γνωστὸν “ „ ἐφανέρωσεν “ οὐ μόνον τοῖς ἀνακειμένοις αὐτῷ ἀλλὰ καί τισι τῶν ἔξω τῆς εἰλικρινοῦς θεοσεβείας καὶ εἰς αὐτὸν εὐσεβείας · τινὲς δὲ τῶν θεοῦ προνοίᾳ ἀναβεβηκότων ἐπὶ τὴν τῶν τηλικούτων γνῶσιν οὐκ ἄξια τῆς γνώσεως δρῶντες ἀσεβοῦσι καὶ „ τὴν ἀλήθειαν ἐν ἀδικίᾳ “ κατέχουσιν , οὐδ᾿ ἀπολογίας ἔτι χώραν ἐπὶ τῇ γνώσει τῶν τηλικούτων ἔχειν δυνάμενοι παρὰ τῷ θεῷ .
Lemmas: πρός οὗτος δέ ἐγώ φημί , ὁ μελετάω μηδείς ἀπεχθάνομαι ὁ καλός λέγω . ἐάν ὁ ἔξω ὁ πίστις λέγω καλός , μή προσφιλονεικέω αὐτός μηδέ ζητέω ἀνατρέπω ὁ ὑγιής ἔχω . ὅτι ὁ μέν διαλοιδορέομαι ὁ κατά δύναμις εἰς ὁ ὁ ὅλος θεός εὐσεβέω ἐθέλω , ἀποδέχομαι ἰδιώτης ὁ εἰς αὐτός πίστις καί συνετός ὁ μετά λόγος εἰς αὐτός εὐσέβεια , μετά εὐχαριστία ἀναπέμπω εὐχή ὁ δημιουργός ὁ πᾶς καί ἀναπέμπω αὐτός ὡς διά ἀρχιερεύς ὁ ὁ εἰλικρινής θεοσέβεια ἄνθρωπος παρίστημι . καί καλέω αὐτός χωλεύω ὁ ψυχή καί ἀκρωτηριάζω λέγω δέ καί σῶμα ζάω ὁ νεκρός ὁ μελετάω ἀπό διάθεσις λέγω ὁ · „ ἐν σάρξ γάρ ζάω οὐ κατά σάρξ στρατεύω , ὁ γάρ ὅπλον ὁ στρατεία ἐγώ οὐ σαρκικός ἀλλά δυνατός ὁ θεός “ ὁράω μή κατά αὐτός οὗτος ( ὁ ) λέγω κακός ἄνθρωπος , εὔχομαι εἰμί θεός , ὁ ψυχή ἑαυτοῦ χωλός κατασκευάζω ( καί ) „ ὁ ἔσω “ ἑαυτοῦ „ ἄνθρωπος “ ἀκρωτηριάζω , ἀποκόπτω αὐτός διά ὁ εἰς ἕτερος δυσφημία , ὁ καλός βιόω ἐθέλω . ὁ ἐπιεικής καί ὁ εὐσταθής , ἐνσπείρω φυσικός ὑπό ὁ δημιουργός ὁ λογικός φύσις . ὁ δέ πρός ἕτερος μανθάνω ἀπό ὁ θεῖος λόγος καί ποιέω καί ὁ „ λοιδορέω “ εὐλογέω , „ διώκω “ ἀνέχω , „ δυσφημέω “ παρακαλέω , οὗτος ἄν εἰμί ὁ ὁ ὁ ψυχή βάσις ὀρθόω καί ὅλος ὁ ψυχή καθαίρω καί εὐτρεπίζω · οὐ ἵνα λέξις μόνος οὐσία ἀπό γένεσις χωρίζω καί νοητός ἀπό ὁρατός , καί ὁ μέν ἀλήθεια ὁ οὐσία συνάπτω ὁ δέ μετά γένεσις πλάνη πᾶς τρόπος φεύγω , σκοπέω , ὡς μανθάνω , οὐ ὁ γένεσις . ὅς εἰμί „ βλέπω “ καί διά οὗτος „ πρόσκαιρος , “ ἀλλά ὁ κρατύς , εἴτε οὐσία αὐτός τις βούλομαι καλέω εἴτε διά ὁ νοητός τυγχάνω „ ἀόρατος “ εἴτε διά ὁ ἔξω αἴσθησις εἰμί αὐτός ὁ φύσις „ μή βλέπω . “ οὕτως δέ καί ὁ γένεσις ἐνοράω ὁ ὁ Ἰησοῦς μαθητής . ὥστε οἱονεί ἐπιβάθρα χράω αὐτός πρός ὁ κατανόησις ὁ ὁ νοητός φύσις · „ ὁ γάρ ἀόρατος “ ὁ θεός „ ἀπό κτίσις κόσμος , “ τουτέστι ὁ νοητός , „ ὁ ποίημα νοέω “ ἐν ὁ νοέω „ καθοράω . “ καί οὐ ἵστημι γε ἀναβαίνω ἀπό ὁ ὁ κόσμος κτίσμα ἐν ὁ ἀόρατος ὁ θεός · ἀλλά γάρ ἱκανός ἐκεῖνος ἐγγυμνάζω καί συνίημι αὐτός ἀναβαίνω ἐπί ὁ ἀίδιος δύναμις ὁ θεός καί ἁπαξαπλῶς ὁ θεότης αὐτός , ἐπίσταμαι ὅτι ὁ μέν φιλάνθρωπος θεός „ ὁ ἀλήθεια “ καί „ ὁ “ ἑαυτοῦ „ γνωστός “ „ φανερόω “ οὐ μόνος ὁ ἀνάκειμαι αὐτός ἀλλά καί τις ὁ ἔξω ὁ εἰλικρινής θεοσέβεια καί εἰς αὐτός εὐσέβεια · τις δέ ὁ θεός πρόνοια ἀναβαίνω ἐπί ὁ ὁ τηλικοῦτος γνῶσις οὐ ἄξιος ὁ γνῶσις δράω ἀσεβέω καί „ ὁ ἀλήθεια ἐν ἀδικία “ κατέχω , οὐδέ ἀπολογία ἔτι χώρα ἐπί ὁ γνῶσις ὁ τηλικοῦτος ἔχω δύναμαι παρά ὁ θεός .