origenes.contra-celsum 3.62
Εἶτα συκοφαντῶν τὰ προτροπῆς ἕνεκα εἰρημένα καὶ γεγραμμένα τῆς πρὸς τοὺς κακῶς βεβιωκότας καὶ καλοῦντα αὐτοὺς ἐπὶ μετάνοιαν καὶ διόρθωσιν τῆς ψυχῆς αὐτῶν , φησὶν ἡμᾶς λέγειν τοῖς ἁμαρτωλοῖς πεπέμφθαι τὸν θεόν , ὅμοιον δὲ καὶ τοῦτο ποιεῖ , ὡς εἰ ἐνεκάλει τισὶ λέγουσι διὰ τοὺς κακῶς διάγοντας ἐν τῇ πόλει πεπέμφθαι ὑπὸ φιλανθρωποτάτου βασιλέως τὸν ἰατρόν , ἐπέμφθη οὖν θεὸς λόγος καθὸ μὲν ἰατρὸς τοῖς ἁμαρτωλοῖς , καθὸ δὲ διδάσκαλος θείων μυστηρίων τοῖς ἤδη καθαροῖς καὶ μηκέτι ἁμαρτάνουσιν . ὁ δὲ Κέλσος ταῦτα μὴ δυνηθεὶς διακρῖναι ( οὐ γὰρ ἠβουλήθη φιλομαθῆσαι ) φησί · τί δὲ τοῖς ἀναμαρτήτοις οὐκ ἐπέμφθη ; τί κακόν ἐστι τὸ μὴ ἡμαρτηκέναι ; καὶ πρὸς τοῦτό φαμεν ὅτι , εἰ μὲν ἀναμαρτήτους λέγει τοὺς μηκέτι ἁμαρτάνοντας , ἐπέμφθη καὶ τούτοις ὁ σωτὴρ ἡμῶν Ἰησοῦς , ἀλλ᾿ οὐχ ὡς ἰατρός · εἰ δ᾿ ἀναμαρτήτοις τοῖς μηδεπώποτε ἡμαρτηκόσιν ( οὐ γὰρ διεστείλατο ἐν τῇ ἑαυτοῦ λέξει ) , ἐροῦμεν ὅτι ἀδύνατον εἶναι οὕτως ἄνθρωπον ἀναμάρτητον , τοῦτο δέ φαμεν ὑπεξαιρουμένου τοῦ κατὰ τὸν Ἰησοῦν νοουμένου ἀνθρώπου , „ ὃς ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησε . “ κακούργως δή φησιν ὁ Κέλσος περὶ ἡμῶν ὡς δὴ φασκόντων ὅτι τὸν μὲν ἄδικον , ἐὰν αὑτὸν ὑπὸ μοχθηρίας ταπεινώσῃ , δέξεται ὁ θεὸς , τὸν δὲ δίκαιον , ἐὰν μετ᾿ ἀρετῆς ἀπ᾿ ἀρχῆς ἄνω πρὸς αὐτὸν βλέπῃ , τοῦτον οὐ δέξεται , ἀδύνατον ( γάρ ) φαμεν εἶναι ἄνθρωπον μετ᾿ ἀρετῆς ἀπ᾿ ἀρχῆς πρὸς τὸν θεὸν ἄνω βλέπειν · κακίαν γὰρ ὑφίστασθαι ἀναγκαῖον πρῶτον ἐν ἀνθρώποις , καθὸ καὶ ὁ Παῦλος λέγει · „ ἐλθούσης δὲ τῆς ἐντολῆς ἡ ἁμαρτία ἀνέζησεν , ἐγὼ δὲ ἀπέθανον “ · ἀλλὰ καὶ οὐ διδάσκομεν περὶ τοῦ ἀδίκου ὅτι αὔταρκες αὐτῷ τὸ διὰ τὴν μοχθηρίαν ἑαυτὸν ταπεινοῦν πρὸς τὸ δεχθῆναι ὑπὸ τοῦ θεοῦ , ἀλλ᾿ ἐὰν μὲν ἐπὶ τοῖς προτέροις ἑαυτοῦ καταγνοὺς πορεύηται „ ταπεινὸς “ ἐπ᾿ ἐκείνοις καὶ „ κεκοσμημένος “ ἐπὶ τοῖς δευτέροις , τοῦτον παραδέξεται ὁ θεός .
Lemmas: εἶτα συκοφαντέω ὁ προτροπή ἕνεκα λέγω καί γράφω ὁ πρός ὁ κακός βιόω καί καλέω αὐτός ἐπί μετάνοια καί διόρθωσις ὁ ψυχή αὐτός , φημί ἐγώ λέγω ὁ ἁμαρτωλός πέμπω ὁ θεός , ὅμοιος δέ καί οὗτος ποιέω , ὡς εἰ ἐγκαλέω τις λέγω διά ὁ κακός διάγω ἐν ὁ πόλις πέμπω ὑπό φιλάνθρωπος βασιλεύς ὁ ἰατρός , πέμπω οὖν θεός λόγος καθό μέν ἰατρός ὁ ἁμαρτωλός , καθό δέ διδάσκαλος θεῖος μυστήριον ὁ ἤδη καθαρός καί μηκέτι ἁμαρτάνω . ὁ δέ ξελσυς οὗτος μή δύναμαι διακρίνω ( οὐ γάρ βούλομαι φιλομαθέω ) φημί · τίς δέ ὁ ἀναμάρτητος οὐ πέμπω ; τίς κακός εἰμί ὁ μή ἁμαρτάνω ; καί πρός οὗτος φημί ὅτι , εἰ μέν ἀναμάρτητος λέγω ὁ μηκέτι ἁμαρτάνω , πέμπω καί οὗτος ὁ σωτήρ ἐγώ Ἰησοῦς , ἀλλά οὐ ὡς ἰατρός · εἰ δέ ἀναμάρτητος ὁ μηδεπώποτε ἁμαρτάνω ( οὐ γάρ διαστέλλω ἐν ὁ ἑαυτοῦ λέξις ) , λέγω ὅτι ἀδύνατος εἰμί οὕτως ἄνθρωπος ἀναμάρτητος , οὗτος δέ φημί ὑπεξαιρέω ὁ κατά ὁ Ἰησοῦς νοέω ἄνθρωπος , „ ὅς ἁμαρτία οὐ ποιέω . “ κακοῦργος δή φημί ὁ ξελσυς περί ἐγώ ὡς δή φάσκω ὅτι ὁ μέν ἄδικος , ἐάν ἑαυτοῦ ὑπό μοχθηρία ταπεινόω , δέχομαι ὁ θεός , ὁ δέ δίκαιος , ἐάν μετά ἀρετή ἀπό ἀρχή ἄνω πρός αὐτός βλέπω , οὗτος οὐ δέχομαι , ἀδύνατος ( γάρ ) φημί εἰμί ἄνθρωπος μετά ἀρετή ἀπό ἀρχή πρός ὁ θεός ἄνω βλέπω · κακία γάρ ὑφίστημι ἀναγκαῖος πρῶτος ἐν ἄνθρωπος , καθό καί ὁ Παῦλος λέγω · „ ἔρχομαι δέ ὁ ἐντολή ὁ ἁμαρτία ἀναζάω , ἐγώ δέ ἀποθνῄσκω “ · ἀλλά καί οὐ διδάσκω περί ὁ ἄδικος ὅτι αὐτάρκης αὐτός ὁ διά ὁ μοχθηρία ἑαυτοῦ ταπεινόω πρός ὁ δείκνυμι ὑπό ὁ θεός , ἀλλά ἐάν μέν ἐπί ὁ πρότερος ἑαυτοῦ καταγιγνώσκω πορεύω „ ταπεινός “ ἐπί ἐκεῖνος καί „ κοσμέω “ ἐπί ὁ δεύτερος , οὗτος παραδείκνυμι ὁ θεός .