origenes.contra-celsum 8.30
Τὸ μὲν γὰρ εἰδωλόθυτον θύεται δαιμονίοις , καὶ οὐ χρὴ τὸν τοῦ θεοῦ ἄνθρωπον κοινωνὸν „ τραπέζης δαιμονίων “ γίνεσθαι · τὰ δὲ πνικτὰ τοῦ αἵματος μὴ ἐκκριθέντος , ὅπερ φασὶν εἶναι τροφὴν δαιμόνων . τρεφομένων ταῖς ἀπ᾿ αὐτοῦ ἀναθυμιάσεσιν . ἀπαγορεύει ὁ λόγος , ἵνα μὴ τραφῶμεν τροφῇ δαιμόνων . τάχα τινῶν τοιούτων πνευμάτων συντραφησομένων ἡμῖν , ἐὰν μεταλαμβάνωμεν τῶν πνικτῶν . ἐκ δὲ τῶν εἰρημένων περὶ τῶν „ πνικτῶν “ σαφὲς εἶναι δύναται τὸ περὶ τῆς ἀποχῆς τοῦ „ αἵματος . “ καὶ οὐκ ἀπίθανόν γε γενόμενόν με κατὰ τοὺς τόπους ὑπομνησθῆναι χαριεστάτης γνώμης , ᾗ καὶ οἱ πολλοὶ τῶν Χριστιανῶν ἀναγεγραμμένῃ ἐν ταῖς Σέξτου γνώμαις ἐντυγχάνουσιν , οὕτως ἐχούσῃ · „ ἐμψύχων χρῆσις μὲν ἀδιάφορον , ἀποχὴ δὲ λογικώτερον . “ οὐχ ἁπλῶς οὖν κατά τι πάτριον τῶν νομιζομένων ἱερείων εἶναι καὶ θυομένων παρὰ τοῖς λεγομένοις θεοῖς ἢ ἥρωσιν ἢ δαίμοσιν ἀπεχόμεθα ἀλλὰ διὰ λόγους πλείονας , ὧν ἀπὸ μέρους ἐξεθέμην τινάς . ἀλλὰ καὶ οὐχ , ὥσπερ ἀφεκτέον πάσης κακίας καὶ τῶν ἀπὸ κακίας , καὶ ζῴων ἁπάντων βρώσεως . ἀφεκτέον δὲ οὐ μόνον ζῴων βρώσεως ἀλλὰ καὶ παντὸς οὑτινοσοῦν , εἰ ἀπὸ κακίας καὶ τῶν ἀπὸ κακίας χρησαίμεθα τοῖς βρώμασιν · ἀφεκτέον γὰρ τοῦ ἐσθίειν κατὰ γαστριμαργίαν ἢ καθὸ ἄγεσθαι ὑφ᾿ ἡδονῆς χωρὶς τῆς εἰς ὑγείαν τοῦ σώματος καὶ θεραπείαν αὐτοῦ προθέσεως . οὐδαμῶς μέντοι γε λέγοντες μετενσωμάτωσιν εἶναι ψυχῆς καὶ κατάπτωσιν αὐτῆς μέχρι τῶν ἀλόγων ζῴων δηλονότι οὐδ᾿ ὁμοίως Πυθαγόρᾳ . κἂν ἀπεχώμεθά ποτε ζῴων , οὐ χρησόμεθα αὐτῶν ταῖς σαρξί . ψυχὴν γὰρ λογικὴν τιμᾶν μόνην ἡμεῖς ἴσμεν καὶ τὰ ταύτης ὄργανα μετὰ τιμῆς παραδιδόναι κατὰ τὰ νενομισμένα ταφῇ · ἄξιον γὰρ τὸ τῆς λογικῆς ψυχῆς οἰκητήριον μὴ παραῤῥιπτεῖν ἀτίμως καὶ ὡς ἔτυχεν ὁμοίως τῷ τῶν ἀλόγων , καὶ μάλιστα ὅτε οἱ ( Χριστιανοὶ ) τὴν τιμὴν τοῦ σώματος , ἔνθα λογικὴ ψυχὴ ᾤκησε , πεπιστεύκασι καὶ ἐπ᾿ αὐτὸν φθάσαι δεξάμενον καλῶς ἀγωνισαμένην διὰ τοιούτου ὀργάνου ψυχήν . περὶ δὲ τοῦ „ πῶς οἱ νεκροὶ ἐγείρονται , καὶ ποίῳ σώματι ἔρχονται ; “ ἐν τοῖς ἀνωτέρω δι᾿ ὀλίγων . ὡς ἀπῄτει ἡ γραφὴ , παρεστήσαμεν .
Lemmas: ὁ μέν γάρ εἰδωλόθυτος θύω δαιμόνιον , καί οὐ χρή ὁ ὁ θεός ἄνθρωπος κοινωνός „ τράπεζα δαιμόνιον “ γίγνομαι · ὁ δέ πνικτός ὁ αἷμα μή ἐκκρίνω , ὅς φημί εἰμί τροφή δαίμων . τρέφω ὁ ἀπό αὐτός ἀναθυμίασις . ἀπαγορεύω ὁ λόγος , ἵνα μή τρέφω τροφή δαίμων . τάχα τις τοιοῦτος πνεῦμα συντρέφω ἐγώ , ἐάν μεταλαμβάνω ὁ πνικτός . ἐκ δέ ὁ λέγω περί ὁ „ πνικτός “ σαφής εἰμί δύναμαι ὁ περί ὁ ἀποχή ὁ „ αἷμα . “ καί οὐ ἀπίθανος γε γίγνομαι ἐγώ κατά ὁ τόπος ὑπομιμνῄσκω χαρίεις γνώμη , ὅς καί ὁ πολύς ὁ Χριστιανός ἀναγράφω ἐν ὁ Σέξτος γνώμη ἐντυγχάνω , οὕτως ἔχω · „ ἔμψυχος χρῆσις μέν ἀδιάφορος , ἀποχή δέ λογικός . “ οὐ ἁπλῶς οὖν κατά τις πάτριος ὁ νομίζω ἱερεῖον εἰμί καί θύω παρά ὁ λέγω θεός ἤ ἥρως ἤ δαίμων ἀπέχω ἀλλά διά λόγος πολύς , ὅς ἀπό μέρος ἐκτίθημι τις . ἀλλά καί οὐ , ὥσπερ ἀπέχω πᾶς κακία καί ὁ ἀπό κακία , καί ζῷον ἅπας βρῶσις . ἀπέχω δέ οὐ μόνος ζῷον βρῶσις ἀλλά καί πᾶς ὅστις , εἰ ἀπό κακία καί ὁ ἀπό κακία χράω ὁ βρῶμα · ἀπέχω γάρ ὁ ἐσθίω κατά γαστριμαργία ἤ καθό ἄγω ὑπό ἡδονή χωρίς ὁ εἰς ὑγεία ὁ σῶμα καί θεραπεία αὐτός πρόθεσις . οὐδαμῶς μέντοι γε λέγω μετενσωμάτωσις εἰμί ψυχή καί κατάπτωσις αὐτός μέχρι ὁ ἄλογος ζῷον δηλονότι οὐδέ ὅμοιος Πυθαγόρας . ἐάν ἀπέχω ποτέ ζῷον , οὐ χράω αὐτός ὁ σάρξ . ψυχή γάρ λογικός τιμάω μόνος ἐγώ οἶδα καί ὁ οὗτος ὄργανον μετά τιμή παραδίδωμι κατά ὁ νομίζω ταφή · ἄξιος γάρ ὁ ὁ λογικός ψυχή οἰκητήριον μή παραρρίπτω ἄτιμος καί ὡς τυγχάνω ὅμοιος ὁ ὁ ἄλογος , καί μάλα ὅτε ὁ ( Χριστιανός ) ὁ τιμή ὁ σῶμα , ἔνθα λογικός ψυχή οἰκέω , πιστεύω καί ἐπί αὐτός φθάνω δέχομαι καλός ἀγωνίζομαι διά τοιοῦτος ὄργανον ψυχή . περί δέ ὁ „ πῶς ὁ νεκρός ἐγείρω , καί ποῖος σῶμα ἔρχομαι ; “ ἐν ὁ ἀνώτερος διά ὀλίγος . ὡς ἀπαιτέω ὁ γραφή , παρίστημι .