origenes.contra-celsum 4.45
Δέον δ᾿ αὐτὸν τὸ φιλάληθες τῶν ἀναγραψάντων τὰς θείας γραφὰς ἀποδεξάμενον . μὴ κρυψάντων καὶ τὰ ἀπεμφαίνοντα , προσαχθῆναι καὶ περὶ τῶν λοιπῶν καὶ παραδοξοτέρων ὡς οὐ πεπλασμένων , ὁ δὲ τοὐναντίον πεποίηκε καὶ τὰ περὶ τὸν Λὼτ καὶ τὰς θυγατέρας , οὔτε κατὰ τὸ ῥητὸν ἐξετάσας οὔτε κατὰ τὴν ἀναγωγὴν ἐρευνήσας . τῶν Θυεστείων εἶπε κακῶν ἀνομώτερα . τὰ μὲν οὖν τῆς κατὰ τὸν τόπον τροπολογίας οὐκ ἀναγκαῖον νῦν λέγειν , τίνα τε τὰ Σόδομα . καὶ τίς ὁ πρὸς τὸν ἐκεῖθεν διασῳζόμενον τῶν ἀγγέλων λόγος , φασκόντων · „ μὴ περιβλέψῃ εἰς τὰ ὀπίσω μηδὲ στῇς ἐν πάσῃ τῇ περιχώρῳ · εἰς τὸ ὄρος σῴζου , μή ποτε συμπαραληφθῇς , “ καὶ τίς ὁ Λὼτ , τίς τε ἡ γυνὴ αὐτοῦ , γενομένη „ στήλη ἁλὸς “ διὰ τὸ ἐστράφθαι εἰς τοὐπίσω , καὶ τίνες αἱ θυγατέρες αὐτοῦ , καταμεθύσκουσαι τὸν πατέρα , ἵνα γένωνται ἐξ αὐτοῦ μητέρες · φέρε δὲ τὰ τῆς κατὰ τὴν ἱστορίαν ἀπεμφάσεως δι᾿ ὀλίγων παραμυθησώμεθα , τὴν τῶν ἀγαθῶν καὶ κακῶν καὶ ἀδιαφόρων ἐζήτησαν καὶ Ἕλληνες φύσιν · καὶ οἱ ἐπιτυγχάνοντές γε αὐτῶν τὰ μὲν ἀγαθὰ καὶ κακὰ τίθενται ἐν προαιρέσει μόνῃ , πάντα δὲ ἀδιάφορα τῷ ἰδίῳ λόγῳ φασὶν εἶναι τὰ χωρὶς προαιρέσεως ἐξεταζόμενα · τὴν δὲ προαίρεσιν τούτοις χρωμένην δεόντως μὲν ἐπαινετὴν εἶναι , οὐ δεόντως δὲ ψεκτήν , εἶπον οὖν ἐν τῷ περὶ ἀδιαφόρων τόπῳ ὅτι τῷ ἰδίῳ λόγῳ θυγατράσι μίγνυσθαι ἀδιάφορόν ἐστιν , εἰ καὶ μὴ χρὴ ἐν ταῖς καθεστώσαις πολιτείαις τὸ τοιοῦτον ποιεῖν , καὶ ὑποθέσεως χάριν πρὸς παράστασιν τοῦ ἀδιάφορον εἶναι τὸ τοιοῦτον παρειλήφασι τὸν σοφὸν μετὰ τῆς θυγατρὸς μόνης καταλελειμμένον , παντὸς τοῦ τῶν ἀνθρώπων γένους διεφθαρμένου , καὶ ζητοῦσιν εἰ καθηκόντως ὁ πατὴρ συνελεύσεται τῇ θυγατρὶ ὑπὲρ τοῦ μὴ ἀπολέσθαι κατ᾿ αὐτὴν τὴν ὑπόθεσιν τὸ πᾶν τῶν ἀνθρώπων γένος . ἆρ᾿ οὖν παρὰ μὲν Ἕλλησιν ὑγιῶς ταῦτα λέγεται , καὶ οὐκ εὐκαταφρόνητος αὐτοῖς αἵρεσις ἡ τῶν Στωϊκῶν συναγορεύει · ἐπὰν δὲ κόρια , περὶ ἐκπυρώσεως τοῦ κόσμου μεμαθηκότα οὐ τετρανωκότα δὲ , ἰδόντα πῦρ διειληφὸς τὴν πόλιν αὐτῶν καὶ τὴν χώραν , ὑπολαμβάνοντα ζώπυρον τοῦ γένους τῶν ἀνθρώπων καταλελεῖφθαι ἐν τῷ πατρὶ καὶ αὐταῖς , βουληθῇ διὰ τὴν τοιανδὶ ὑπόληψιν συστήσασθαι τὸν κόσμον , ἐλάττονα ἔσται τοῦ κατὰ τὴν τῶν Στωϊκῶν ὑπόθεσιν σοφοῦ , καθηκόντως ἐν τῇ φθορᾷ τῶν πάντων ἀνθρώπων μιγνυμένου ταῖς θυγατράσιν ; οὐκ ἀγνοῶ δ᾿ ὅτι προσκόψαντές τινες τῷ βουλήματι τῶν τοῦ Λὼτ θυγατέρων καὶ ἀνόσιον τὸ ἔργον εἶναι ὑπειλήφασι καὶ ὡς ἐξ ἀνοσίων μίξεων εἰρήκασι γεγονέναι ἔθνη ἐπάρατα , τὸ Μωαβιτῶν καὶ τὸ Ἀμμανιτῶν , καὶ ἀληθῶς γε οὐχ εὑρίσκεται ἡ θεία γραφὴ σαφῶς παραδεξαμένη ὡς καλῶς γεγενημένον τὸ τοιοῦτον ἢ αἰτιασαμένη καὶ μεμψαμένη · πλὴν ὅπως ποτὲ ἔχει τὸ γενόμενον , ἀνάγεται μὲν ἐπὶ τροπολογιαν ἐχει δέ τινα καὶ καθ᾿ αὑτὸ ἀπολογίαν .
Lemmas: δέω δέ αὐτός ὁ φιλαλήθης ὁ ἀναγράφω ὁ θεῖος γραφή ἀποδέχομαι . μή κρύπτω καί ὁ ἀπεμφαίνω , προσάγω καί περί ὁ λοιπός καί παράδοξος ὡς οὐ πλάσσω , ὁ δέ ἐναντίος ποιέω καί ὁ περί ὁ Λώτ καί ὁ θυγάτηρ , οὔτε κατά ὁ ῥητός ἐξετάζω οὔτε κατά ὁ ἀναγωγή ἐρευνάω . ὁ Θυέστειος λέγω κακός ἄνομος . ὁ μέν οὖν ὁ κατά ὁ τόπος τροπολογία οὐ ἀναγκαῖος νῦν λέγω , τίς τε ὁ Σόδομα . καί τίς ὁ πρός ὁ ἐκεῖθεν διασῴζω ὁ ἄγγελος λόγος , φάσκω · „ μή περιβλέπω εἰς ὁ ὀπίσω μηδέ ἵστημι ἐν πᾶς ὁ περίχωρος · εἰς ὁ ὄρος σῴζω , μή ποτέ συμπαραλαμβάνω , “ καί τίς ὁ Λώτ , τίς τε ὁ γυνή αὐτός , γίγνομαι „ στήλη ἅλς “ διά ὁ στρέφω εἰς ὀπίσω , καί τίς ὁ θυγάτηρ αὐτός , καταμεθύσκω ὁ πατήρ , ἵνα γίγνομαι ἐκ αὐτός μήτηρ · φέρω δέ ὁ ὁ κατά ὁ ἱστορία ἀπέμφασις διά ὀλίγος παραμυθέομαι , ὁ ὁ ἀγαθός καί κακός καί ἀδιάφορος ζητέω καί Ἕλλην φύσις · καί ὁ ἐπιτυγχάνω γε αὐτός ὁ μέν ἀγαθός καί κακός τίθημι ἐν προαίρεσις μόνος , πᾶς δέ ἀδιάφορος ὁ ἴδιος λόγος φημί εἰμί ὁ χωρίς προαίρεσις ἐξετάζω · ὁ δέ προαίρεσις οὗτος χράω δεόντως μέν ἐπαινετός εἰμί , οὐ δεόντως δέ ψεκτός , λέγω οὖν ἐν ὁ περί ἀδιάφορος τόπος ὅτι ὁ ἴδιος λόγος θυγάτηρ μείγνυμι ἀδιάφορος εἰμί , εἰ καί μή χρή ἐν ὁ καθίστημι πολιτεία ὁ τοιοῦτος ποιέω , καί ὑπόθεσις χάριν πρός παράστασις ὁ ἀδιάφορος εἰμί ὁ τοιοῦτος παραλαμβάνω ὁ σοφός μετά ὁ θυγάτηρ μόνος καταλείπω , πᾶς ὁ ὁ ἄνθρωπος γένος διαφθείρω , καί ζητέω εἰ καθήκω ὁ πατήρ συνέρχομαι ὁ θυγάτηρ ὑπέρ ὁ μή ἀπόλλυμι κατά αὐτός ὁ ὑπόθεσις ὁ πᾶς ὁ ἄνθρωπος γένος . ἆρα οὖν παρά μέν Ἕλλην ὑγιής οὗτος λέγω , καί οὐ εὐκαταφρόνητος αὐτός αἵρεσις ὁ ὁ Στωϊκός συναγορεύω · ἐπάν δέ κόριον , περί ἐκπύρωσις ὁ κόσμος μανθάνω οὐ τρανόω δέ , ὁράω πῦρ διαλαμβάνω ὁ πόλις αὐτός καί ὁ χώρα , ὑπολαμβάνω ζώπυρος ὁ γένος ὁ ἄνθρωπος καταλείπω ἐν ὁ πατήρ καί αὐτός , βούλομαι διά ὁ τοιηνδ́ς ὑπόληψις συνίστημι ὁ κόσμος , ἐλαχύς εἰμί ὁ κατά ὁ ὁ Στωϊκός ὑπόθεσις σοφός , καθήκω ἐν ὁ φθορά ὁ πᾶς ἄνθρωπος μείγνυμι ὁ θυγάτηρ ; οὐ ἀγνοέω δέ ὅτι προσκόπτω τις ὁ βούλημα ὁ ὁ Λώτ θυγάτηρ καί ἀνόσιος ὁ ἔργον εἰμί ὑπολαμβάνω καί ὡς ἐκ ἀνόσιος μίξις λέγω γίγνομαι ἔθνος ἐπάρατος , ὁ Μωαβίτης καί ὁ Αμμανίτης , καί ἀληθής γε οὐ εὑρίσκω ὁ θεῖος γραφή σαφής παραδέχομαι ὡς καλός γίγνομαι ὁ τοιοῦτος ἤ αἰτιάομαι καί μέμφομαι · πλήν ὅπως ποτέ ἔχω ὁ γίγνομαι , ἀνάγω μέν ἐπί τροπολογία ἔχω δέ τις καί κατά ἑαυτοῦ ἀπολογία .