origenes.contra-celsum 7.42
Εἶτα μετὰ ταῦτα ὡς ἐπὶ ἐνεργέστερον διδάσκαλον τῶν θεολογίας πραγμάτων ἀναπέμπει ἡμᾶς ἐπὶ τὸν Πλάτωνα , παρατιθέμενος αὐτοῦ τὰς ἀπὸ τοῦ Τιμαίου λέξεις οὕτως ἐχούσας · „ τὸν μὲν οὖν ποιητὴν καὶ πατέρα τοῦδε τοῦ παντὸς εὑρεῖν τε ἔργον καὶ εὑρόντα εἰς πάντας ἀδύνατον λέγειν . “ εἶτ᾿ ἐπιφέρει τούτοις λέγων · ὁρᾶτε ὅπως ζητεῖται θεοπρόποις καὶ ἀληθείας ὁδὸς , καὶ ὡς ᾔδει Πλάτων ὅτι ταύτῃ βῆναι πᾶσιν „ ἀδύνατον . “ ἐπειδὴ δὲ τούτου χάριν ἐξηύρηται σοφοῖς ἀνδράσιν , ὡς ἂν τοῦ ἀκατονομάστου καὶ πρώτου λάβοιμέν τινα ἐπίνοιαν , διαδηλοῦσαν αὐτὸν ἢ τῇ συνθέσει τῇ ἐπὶ τὰ ἄλλα ἢ ἀναλύσει ἀπ᾿ αὐτῶν ἢ ἀναλογίᾳ , τὸ ἄλλως ἄῤῥητον θέλων διδάξαι θαυμάσαιμι δ᾿ ἂν εἰ ἀκολουθῆσαι δυνήσεσθε . παντελῶς τῇ σαρκὶ ἐνδεδεμένοι καὶ μηδὲν καθαρὸν βλέποντες . μεγαλοφυῶς μὲν οὖν καὶ οὐκ εὐκαταφρονήτως τὴν ἐκκειμένην λέξιν ὁ Πλάτων προφέρεται . ὅρα δὲ εἰ μὴ φιλανθρωπότερον ὁ θεῖος λόγος εἰσάγει τὸν „ ἐν ἀρχῇ πρὸς τὸν θεὸν “ θεὸν λόγον γινόμενον σάρκα , ἵνα εἰς πάντας δυνατὸς ᾖ φθάνειν ὁ λόγος , ὃν καὶ τὸν „ εὑρόντα εἰς πάντας ἀδύνατον λέγειν “ φησὶν ὁ Πλάτων . Πλάτων μὲν οὖν λεγέτω „ τὸν ποιητὴν καὶ πατέρα τοῦδε τοῦ παντὸς ἔργον “ εἶναι „ εὑρεῖν , “ „ ἀδύνατον “ ἐμφαίνων εἶναι τῇ ἀνθρωπίνῃ φύσει τὸ εὑρεῖν κατ᾿ ἀξίαν τὸν θεὸν , ἢ εἰ μὴ κατ᾿ ἀξίαν ἀλλ᾿ ἐπὶ πλεῖόν γε καὶ παρὰ τοὺς πολλούς · ὅπερ εἰ ἦν ἀληθὲς καὶ θεὸς κατ᾿ ἀλήθειαν εὕρητο Πλάτωνι ἤ τινι Ἑλλήνων . οὐκ ( ἂν ) ἄλλο τι ἔσεβον καὶ θεὸν ἐκάλουν καὶ προσεκύνουν , ἤτοι τοῦτον καταλιπόντες ἢ συμπαραλαμβάνοντες τὰ μὴ συμπαραληπτὰ τῷ τηλικούτῳ θεῷ · ἡμεῖς δὲ ἀποφαινόμεθα ὅτι οὐκ αὐτάρκης ἡ ἀνθρωπίνη φύσις ὁπωσποτανοῦν ζητῆσαι τὸν θεὸν καὶ εὑρεῖν αὐτὸν καθαρῶς , μὴ βοηθηθεῖσα ὑπὸ τοῦ ζητουμένου , εὑρισκομένου τοῖς ὁμολογοῦσι μετὰ τὸ παρ᾿ αὐτοὺς ποιεῖν ὅτι δέονται αὐτοῦ , ἐμφανίζοντος ἑαυτὸν οἷς ἂν κρίνῃ εὔλογον εἶναι ὀφθῆναι , ὡς πέφυκε θεὸς μὲν ἀνθρώπῳ γινώσκεσθαι ἀνθρώπου δὲ ψυχὴ ἔτι οὖσα ἐν σώματι γινώσκειν τὸν θεόν .
Lemmas: εἶτα μετά οὗτος ὡς ἐπί ἐνεργός διδάσκαλος ὁ θεολογία πρᾶγμα ἀναπέμπω ἐγώ ἐπί ὁ Πλάτων , παρατίθημι αὐτός ὁ ἀπό ὁ Τιμαῖος λέξις οὕτως ἔχω · „ ὁ μέν οὖν ποιητής καί πατήρ ὅδε ὁ πᾶς εὑρίσκω τε ἔργον καί εὑρίσκω εἰς πᾶς ἀδύνατος λέγω . “ εἶτα ἐπιφέρω οὗτος λέγω · ὁράω ὅπως ζητέω θεοπρόπος καί ἀλήθεια ὁδός , καί ὡς οἶδα Πλάτων ὅτι ταύτῃ βαίνω πᾶς „ ἀδύνατος . “ ἐπειδή δέ οὗτος χάριν ἐξευρίσκω σοφός ἀνήρ , ὡς ἄν ὁ ἀκατονόμαστος καί πρῶτος λαμβάνω τις ἐπίνοια , διαδηλόω αὐτός ἤ ὁ σύνθεσις ὁ ἐπί ὁ ἄλλος ἤ ἀνάλυσις ἀπό αὐτός ἤ ἀναλογία , ὁ ἄλλος ἄρρητος ἐθέλω διδάσκω θαυμάζω δέ ἄν εἰ ἀκολουθέω δύναμαι . παντελής ὁ σάρξ ἐνδέω καί μηδείς καθαρός βλέπω . μεγαλοφυής μέν οὖν καί οὐ εὐκαταφρόνητος ὁ ἔκκειμαι λέξις ὁ Πλάτων προφέρω . ὁράω δέ εἰ μή φιλάνθρωπος ὁ θεῖος λόγος εἰσάγω ὁ „ ἐν ἀρχή πρός ὁ θεός “ θεός λόγος γίγνομαι σάρξ , ἵνα εἰς πᾶς δυνατός εἰμί φθάνω ὁ λόγος , ὅς καί ὁ „ εὑρίσκω εἰς πᾶς ἀδύνατος λέγω “ φημί ὁ Πλάτων . Πλάτων μέν οὖν λέγω „ ὁ ποιητής καί πατήρ ὅδε ὁ πᾶς ἔργον “ εἰμί „ εὑρίσκω , “ „ ἀδύνατος “ ἐμφαίνω εἰμί ὁ ἀνθρώπινος φύσις ὁ εὑρίσκω κατά ἀξία ὁ θεός , ἤ εἰ μή κατά ἀξία ἀλλά ἐπί πολύς γε καί παρά ὁ πολύς · ὅς εἰ εἰμί ἀληθής καί θεός κατά ἀλήθεια εὑρίσκω Πλάτων ἤ τις Ἕλλην . οὐ ( ἄν ) ἄλλος τις σέβω καί θεός καλέω καί προσκυνέω , ἤτοι οὗτος καταλείπω ἤ συμπαραλαμβάνω ὁ μή συμπαραληπτός ὁ τηλικοῦτος θεός · ἐγώ δέ ἀποφαίνω ὅτι οὐ αὐτάρκης ὁ ἀνθρώπινος φύσις ὁπωσποτανοῦν ζητέω ὁ θεός καί εὑρίσκω αὐτός καθαρός , μή βοηθέω ὑπό ὁ ζητέω , εὑρίσκω ὁ ὁμολογέω μετά ὁ παρά αὐτός ποιέω ὅτι δέω αὐτός , ἐμφανίζω ἑαυτοῦ ὅς ἄν κρίνω εὔλογος εἰμί ὁράω , ὡς φύω θεός μέν ἄνθρωπος γιγνώσκω ἄνθρωπος δέ ψυχή ἔτι εἰμί ἐν σῶμα γιγνώσκω ὁ θεός .