origenes.contra-celsum 8.63
Κέλσος μὲν ουν οἶμαι μετὰ τοσούτους , οὓς εἶπε περὶ δαιμόνων δεομένων κνίσσης καὶ αἵματος λόγους , ὡσπερεὶ ἐπὶ μοχθηρίαν ἐρχόμενος παλινῳδίαν φησὶν ὅτι μᾶλλον οἰητέον τοὺς δαίμονας μηδενὸς χρῄζειν μηδὲ δεῖσθαί τινος ἀλλὰ χαίρειν τοῖς τὸ εὐσεβὲς δρῶσι πρὸς αὐτούς . ἐχρῆν δ᾿ , εἰ τοῦτο ᾤετο εἶναι ἀληθὲς . ἐκεῖνα αὐτὸν μὴ τεθεικέναι , ταῦτα ἀπηλειφέναι . ἀλλὰ γὰρ οὐ πάντῃ ἡ ἀνθρωπίνη φύσις ὑπὸ τοῦ θεοῦ καὶ τῆς μονογενοῦς αὐτῷ ἀληθείας καταλείπεται . διόπερ καὶ Κέλσος εἶπε μὲν ἐν τῷ περὶ κνίσσης καὶ αἵματος , ὧν χρῄζουσι δαίμονες . τἀληθῆ · πάλιν δ᾿ ὑπὸ τῆς ἰδίας κακίας κατώλισθεν ἐπὶ τὰ ψευδῆ καὶ ἐξομοιοῖ τοὺς δαίμονας ἀνθρώποις τοῖς τελέως δικαίως πράττουσι τὰ δίκαια . κἂν μηδεὶς αὐτοῖς γινώσκῃ χάριν . τὰ ἀγαθὰ δὲ ποιοῦσι τοῖς ἀμειβομένοις τὸ εὐχάριστον . δοκεῖ δέ μοι συγχεῖσθαι κατὰ τὸν τόπον καὶ ὁτὲ μὲν τὸ ἡγεμονικὸν ὑπὸ τῶν δαιμόνων ταράττεσθαι , ἔσθ᾿ ὅτε δὲ καὶ ἀνανήφων ἀπὸ τῆς ὑπ᾿ ἐκείνοις ἀλογιστίας ἐπ᾿ ὀλίγον τι βλέπειν τοῦ ἀληθοῦς . πάλιν γὰρ ἐπιφέρει · θεοῦ δὲ οὐδαμῇ οὐδαμῶς ἀπολειπτέον οὔτε μεθ᾿ ἡμέραν οὔτε νύκτωρ οὔτ᾿ ἐς κοινὸν οὔτ᾿ ἰδίᾳ λόγῳ τε ἐν παντὶ καὶ ἔργῳ διηνεκῶς . ἀλλά γε καὶ μετὰ τῶνδε καὶ χωρὶς ἡ ψυχὴ ἀεὶ τετάσθω πρὸς τὸν θεόν . ἐγὼ δ᾿ ἀκούω τοῦ μετὰ τῶνδε τουτέστι μετὰ τοῦ κοινοῦ καὶ μετὰ παντὸς ἔργου καὶ μετὰ παντὸς λόγου . εἶτα πάλιν ὡσπερεὶ παλαίων τῷ λογισμῷ πρὸς τὰς ἀπὸ τῶν δαιμόνων ἐκστάσεις καὶ τὰ πολλὰ νικώμενος ἐπιφέρει καὶ λέγει · εἰ ὧδε ἔχοιεν , τί τὸ δεινὸν τοὺς τῇδε ἄρχοντας εὐμενίζεσθαι , τούς τε ἄλλους καὶ τοὺς ἐν ἀνθρώποις δυνάστας καὶ βασιλέας , ὡς οὐδὲ τούτους ἄνευ δαιμονίας ἰσχύος τῶν τῇδε ἠξιωμένους ; ἐν μὲν οὖν τοῖς ἀνωτέρω κατῆγεν ὅσον ἐφ᾿ ἑαυτῷ τὴν ψυχὴν ἡμῶν πρὸς τοὺς δαίμονας · νῦν δὲ βούλεται ἡμᾶς ἐξευμενίζεσθαι καὶ τοὺς ἐν ἀνθρώποις δυνάστας καὶ βασιλέας , ὧν ἐπεὶ μεστὸς ὁ βίος καὶ ( αἱ ) ἱστορίαι , νῦν οὐχ ἡγησάμην ἀναγκαῖον ἐκθέσθαι τὰ παραδείγματα .
Lemmas: ξελσυς μέν οὖν οἴομαι μετά τοσοῦτος , ὅς λέγω περί δαίμων δέω κνῖσα καί αἷμα λόγος , ὡσπερεί ἐπί μοχθηρία ἔρχομαι παλινῳδία φημί ὅτι μάλα οἴομαι ὁ δαίμων μηδείς χρῄζω μηδέ δέω τις ἀλλά χαίρω ὁ ὁ εὐσεβής δράω πρός αὐτός . χρή δέ , εἰ οὗτος οἴομαι εἰμί ἀληθής . ἐκεῖνος αὐτός μή τίθημι , οὗτος ἀπηλείφημι . ἀλλά γάρ οὐ πάντῃ ὁ ἀνθρώπινος φύσις ὑπό ὁ θεός καί ὁ μονογενής αὐτός ἀλήθεια καταλείπω . διόπερ καί ξελσυς λέγω μέν ἐν ὁ περί κνῖσα καί αἷμα , ὅς χρῄζω δαίμων . ἀληθής · πάλιν δέ ὑπό ὁ ἴδιος κακία κατολισθάνω ἐπί ὁ ψευδής καί ἐξομοιόω ὁ δαίμων ἄνθρωπος ὁ τέλειος δίκαιος πράσσω ὁ δίκαιος . ἐάν μηδείς αὐτός γιγνώσκω χάρις . ὁ ἀγαθός δέ ποιέω ὁ ἀμείβω ὁ εὐχάριστος . δοκέω δέ ἐγώ συγχέω κατά ὁ τόπος καί ὅτε μέν ὁ ἡγεμονικός ὑπό ὁ δαίμων ταράσσω , εἰμί ὅτε δέ καί ἀνανήφω ἀπό ὁ ὑπό ἐκεῖνος ἀλογιστία ἐπί ὀλίγος τις βλέπω ὁ ἀληθής . πάλιν γάρ ἐπιφέρω · θεός δέ οὐδαμῇ οὐδαμῶς ἀπολειπτέον οὔτε μετά ἡμέρα οὔτε νύκτωρ οὔτε εἰς κοινός οὔτε ἴδιος λόγος τε ἐν πᾶς καί ἔργον διηνεκής . ἀλλά γε καί μετά ὅδε καί χωρίς ὁ ψυχή ἀεί τείνω πρός ὁ θεός . ἐγώ δέ ἀκούω ὁ μετά ὅδε τουτέστι μετά ὁ κοινός καί μετά πᾶς ἔργον καί μετά πᾶς λόγος . εἶτα πάλιν ὡσπερεί παλαίω ὁ λογισμός πρός ὁ ἀπό ὁ δαίμων ἔκστασις καί ὁ πολύς νικάω ἐπιφέρω καί λέγω · εἰ ὧδε ἔχω , τίς ὁ δεινός ὁ τῇδε ἄρχω εὐμενίζομαι , ὁ τε ἄλλος καί ὁ ἐν ἄνθρωπος δυνάστης καί βασιλεύς , ὡς οὐδέ οὗτος ἄνευ δαιμόνιος ἰσχύς ὁ τῇδε ἀξιόω ; ἐν μέν οὖν ὁ ἀνώτερος κατάγω ὅσος ἐπί ἑαυτοῦ ὁ ψυχή ἐγώ πρός ὁ δαίμων · νῦν δέ βούλομαι ἐγώ ἐξευμενίζω καί ὁ ἐν ἄνθρωπος δυνάστης καί βασιλεύς , ὅς ἐπεί μεστός ὁ βίος καί ( ὁ ) ἱστορία , νῦν οὐ ἡγέομαι ἀναγκαῖος ἐκτίθημι ὁ παράδειγμα .