origenes.contra-celsum 3.63
Εἶτα μὴ νοῶν , πῶς εἴρηται τὸ „ πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται , “ μηδὲ κἂν ἀπὸ τοῦ Πλάτωνος διδαχθεὶς ὅτι ὁ καλὸς καὶ ἀγαθὸς πορεύεται „ ταπεινὸς καὶ κεκοσμημένος , “ μὴ εἰδὼς δὲ καὶ , ὥς φαμεν · „ ταπεινώθητε οὖν ὑπὸ τὴν κραταιὰν χεῖρα τοῦ θεοῦ , ἵνα ὑμᾶς ὑψώσῃ ἐν καιρῷ , “ φησὶν ὅτι ἄνθρωποι μὲν ὀρθῶς δίκης προϊστάμενοι τοὺς ἐπὶ τοῖς ἀδικήμασιν ὀλοφυρομένους ἀποπαύουσι λόγων οἰκτρογόων , ἵνα μὴ πρὸς ἔλεον μᾶλλον ἢ πρὸς ἀλήθειαν δικασθῶσιν · ὁ θεὸς δ᾿ ἄρα οὐ πρὸς ἀλήθειαν ἀλλὰ πρὸς κολακείαν δικάζει . ποία γὰρ κολακεία , καὶ ποῖος λόγος οἰκτρόγοος κατὰ τὰς θείας γινόμενος γραφὰς , ἐπὰν ὁ ἁμαρτάνων λέγῃ ἐν ταῖς πρὸς θεὸν εὐχαῖς · „ τὴν ἁμαρτίαν μου ἐγνώρισα , καὶ τὴν ἀνομίαν μου οὐκ ἐκάλυψα , εἶπα · ἐξαγορεύσω κατ᾿ ἐμοῦ τὴν ἀνομίαν μου τῷ κυρίῳ “ καὶ τὰ ἑξῆς ; ἀλλὰ δύναται παραστῆσαι ὅτι οὐκ ἔστιν ἐπιστρεπτικὸν τὸ τοιοῦτον τῶν ἁμαρτανόντων , ὑπὸ τὸν θεὸν ἑαυτοὺς ταπεινούντων ἐν ταῖς εὐχαῖς ; καὶ συγκεχυμένος δ᾿ ἀπὸ τῆς πρὸς τὸ κατηγορεῖν ὁρμῆς ἑαυτῷ ἐναντία λέγει , ὅπου μὲν ἐμφαίνων εἰδέναι ἀναμάρτητον ἄνθρωπον καὶ δίκαιον , μετ᾿ ἀρετῆς ἀπ᾿ ἀρχῆς πρὸς αὐτὸν ἄνω βλέποντα , ὅπου δ᾿ ἀποδεχόμενος τὸ λεγόμενον ὑφ᾿ ἡμῶν , ὅτι „ τίς ἄνθρωπος τελέως δίκαιος , ἢ τίς ἀναμάρτητος ; “ ὡς ἀποδεχόμενος γὰρ αὐτό φησι · τοῦτο μὲν ἐπιεικῶς ἀληθὲς , ὅτι πέφυκέ πως τὸ ἀνθρώπινον φῦλον ἁμαρτάνειν · εἶτα ὡς μὴ πάντων καλουμένων ὑπὸ τοῦ λόγου φησίν · ἐχρῆν οὖν ἁπλῶς πάντας καλεῖν . εἴ γε πάντες ἁμαρτάνουσι , καὶ ἐν τοῖς ἀνωτέρω δὲ παρεδείκνυμεν τὸν Ἰησοῦν εἰρηκέναι · „ δεῦτε πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι , κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς . “ πάντες οὖν ἄνθρωποι διὰ τὴν τῆς ἁμαρτίας φύσιν „ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι “ καλοῦνται ἐπὶ τὴν παρὰ τῷ λόγῳ τοῦ θεοῦ ἀνάπαυσιν · ἐξαπέστειλε γὰρ ὁ θεὸς „ τὸν λόγον αὐτοῦ καὶ ἰάσατο αὐτοὺς καὶ ἐῤῥύσατο αὐτοὺς ἐκ τῶν διαφθορῶν αὐτῶν . “
Lemmas: εἶτα μή νοέω , πῶς λέγω ὁ „ πᾶς ὁ ὑψόω ἑαυτοῦ ταπεινόω , “ μηδέ ἐάν ἀπό ὁ Πλάτων διδάσκω ὅτι ὁ καλός καί ἀγαθός πορεύω „ ταπεινός καί κοσμέω , “ μή οἶδα δέ καί , ὡς φημί · „ ταπεινόω οὖν ὑπό ὁ κραταιός χείρ ὁ θεός , ἵνα σύ ὑψόω ἐν καιρός , “ φημί ὅτι ἄνθρωπος μέν ὀρθός δίκη προΐστημι ὁ ἐπί ὁ ἀδίκημα ὀλοφύρομαι ἀποπαύω λόγος οἰκτρόγοος , ἵνα μή πρός ἔλεος μάλα ἤ πρός ἀλήθεια δικάζω · ὁ θεός δέ ἄρα οὐ πρός ἀλήθεια ἀλλά πρός κολακεία δικάζω . ποῖος γάρ κολακεία , καί ποῖος λόγος οἰκτρόγοος κατά ὁ θεῖος γίγνομαι γραφή , ἐπάν ὁ ἁμαρτάνω λέγω ἐν ὁ πρός θεός εὐχή · „ ὁ ἁμαρτία ἐγώ γνωρίζω , καί ὁ ἀνομία ἐγώ οὐ καλύπτω , λέγω · ἐξαγορεύω κατά ἐγώ ὁ ἀνομία ἐγώ ὁ κύριος “ καί ὁ ἑξῆς ; ἀλλά δύναμαι παρίστημι ὅτι οὐ εἰμί ἐπιστρεπτικός ὁ τοιοῦτος ὁ ἁμαρτάνω , ὑπό ὁ θεός ἑαυτοῦ ταπεινόω ἐν ὁ εὐχή ; καί συγχέω δέ ἀπό ὁ πρός ὁ κατηγορέω ὁρμή ἑαυτοῦ ἐναντίος λέγω , ὅπου μέν ἐμφαίνω οἶδα ἀναμάρτητος ἄνθρωπος καί δίκαιος , μετά ἀρετή ἀπό ἀρχή πρός αὐτός ἄνω βλέπω , ὅπου δέ ἀποδέχομαι ὁ λέγω ὑπό ἐγώ , ὅτι „ τίς ἄνθρωπος τέλειος δίκαιος , ἤ τίς ἀναμάρτητος ; “ ὡς ἀποδέχομαι γάρ αὐτός φημί · οὗτος μέν ἐπιεικής ἀληθής , ὅτι φύω πως ὁ ἀνθρώπινος φῦλον ἁμαρτάνω · εἶτα ὡς μή πᾶς καλέω ὑπό ὁ λόγος φημί · χρή οὖν ἁπλῶς πᾶς καλέω . εἰ γε πᾶς ἁμαρτάνω , καί ἐν ὁ ἀνώτερος δέ παραδείκνυμι ὁ Ἰησοῦς λέγω · „ δεῦτε πᾶς ὁ κοπιάω καί φορτίζω , ἐγώ ἀναπαύω σύ . “ πᾶς οὖν ἄνθρωπος διά ὁ ὁ ἁμαρτία φύσις „ κοπιάω καί φορτίζω “ καλέω ἐπί ὁ παρά ὁ λόγος ὁ θεός ἀνάπαυσις · ἐξαποστέλλω γάρ ὁ θεός „ ὁ λόγος αὐτός καί ἰάομαι αὐτός καί ἐρύω αὐτός ἐκ ὁ διαφθορά αὐτός . “