origenes.commentarium-in-evangelium-matthaei-lib-12-17 17.17
Ταῦτα μέν οὖν ὁλοσχερέστερον εἰς τὴν παραβολὴν λελέχθω , πειρασόμεθα δέ ἐπανελθόντες ἐρευνῆσαι κατὰ τὴν παροῦσαν δύναμιν αὐτήν , ἐὰν ὄρα βοηθηθέντες ὑπὸ τοῦ τῆς σοφίας πνεύματος δυνηθῶμέν τινα καὶ βαθύτερα εἰς τὴν παραβολὴν εὑρόντες οἰκοδομῆσαι καὶ κατὰ τὸ εὔλογον σιωπῆσαι ἢ αἰνίξασθαι ἢ ἐκθέσθαι . ἡ βασιλεία τοίνυν τῶν οὐρανῶν ὡμοιώθη κατὰ μέν τὸν βασιλεύοντα ἀνθρώπῳ βασιλεῖ , κατὰ δὲ τὸν συμβασιλεύοντα τῷ βασιλεῖ τῷ υἱῷ αὐτοῦ , κατὰ δέ τὰ βασιλευόμενα τοῖς δούλοις καὶ τοῖς κεκλημένοις εἰς τοὺς γάμους , ὧν οἱ μὲν οὐκ ἤθελον τοῦ ] εἰσελθεῖν , οἱ δέ ἀμελήσαντες τοῦ εἰσελθεῖν ἀπῆλθον , ὅς μέν εἰς τὸν ἴδιον ἀγρόν , ὅς δέ ἐπὶ τὴν ἐμπορίαν αυτου , καὶ ἄλλοι <δὲ> κρατήσαντες δούλους ὕβρισαν καὶ ἀπέκτειναν . ἔτι τῶν βασιλευομένων ἐστὶ καὶ τὸ στράτευμα τοῦ βασιλέως , κοὶ οἱ ἀπὸ τῶν <διεξόδων τῶν> ὁδῶν συναγόμενοι πονηροὶ καὶ ἀγαθοί , ἕως ἐπλήσθῃ ὁ γόμος ανακειμενων , και ο εν τοῖς ἀνακειμένοις οὐκ ἔχων ἔνδυμα γόμου , καὶ οἱ κελευσθέντες διάκονοι δῆσαι τὸν μὴ ἔχοντ(ι ἔνδυμα γόμου ποδῶν καὶ χειροῖν καὶ ἐκβαλεῖν αὐτὸν εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον . Ἐδύνατο μέντοι γεγράφθαι · ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν βασιλεῖ χωρὶς τῆς ἄνθρωπος προσθήκης . ἀλλ' ἐπεὶ πρόσκειται καὶ τὸ ἀνθρώπῳ , ἀναγκαῖον καὶ τοῦτο διηγήσασθαι , οὕτως ἄν ὡς ἐμοὶ δοκεῖ ) σαφηνισθέν . τῶν μὲν πρὸ ἡμῶν ποιήσας τις βιβλία νόμων ἱερῶν ἀλληγορίας , τὰς ὡσπερεὶ ἀνθρωποπαθῆ παριστάσας λέξεις τὸν θεὸν διηγούμενος καὶ τὰς τὸ θεῖον αὐτοῦ ἐμφαινούσας , ἑνὶ μὲν ῥητῇ ἐχρήσατο περὶ τοῦ ὡς ἄνθρωπον λέγεσθαι εἶναι τὸν θεὸν ἀνθρώπους οἰκονομοῦντα , τῷ ἐτροποφόρησέ σε κύριος ὁ θεός σου ὡς εἴ τις τροποφορήσαι ἄνθρωπος τὸν υἱὸν αὐτοῦ « , ἑνὶ δέ περὶ τοῦ μὴ ὡς ἄνθρωπον εἶναι τὸν θεόν , τῷ » οὐχ ὡς ἄνθρωπος ὁ θεὸς διαρτηθῆναι « .
Lemmas: οὗτος μέν οὖν ὁλοσχερής εἰς ὁ παραβολή λέγω , πειράω δέ ἐπανέρχομαι ἐρευνάω κατά ὁ πάρειμι δύναμις αὐτός , ἐάν ὄρος βοηθέω ὑπό ὁ ὁ σοφία πνεῦμα δύναμαι τις καί βαθύς εἰς ὁ παραβολή εὑρίσκω οἰκοδομέω καί κατά ὁ εὔλογος σιωπάω ἤ αἰνίσσομαι ἤ ἐκτίθημι . ὁ βασιλεία τοίνυν ὁ οὐρανός ὁμοιόω κατά μέν ὁ βασιλεύω ἄνθρωπος βασιλεύς , κατά δέ ὁ συμβασιλεύω ὁ βασιλεύς ὁ υἱός αὐτός , κατά δέ ὁ βασιλεύω ὁ δοῦλος καί ὁ καλέω εἰς ὁ γάμος , ὅς ὁ μέν οὐ ἐθέλω ὁ ] εἰσέρχομαι , ὁ δέ ἀμελέω ὁ εἰσέρχομαι ἀπέρχομαι , ὅς μέν εἰς ὁ ἴδιος ἀγρός , ὅς δέ ἐπί ὁ ἐμπορία αὐτός , καί ἄλλος δέ κρατέω δοῦλος ὑβρίζω καί ἀποκτείνω . ἔτι ὁ βασιλεύω εἰμί καί ὁ στράτευμα ὁ βασιλεύς , κοί ὁ ἀπό ὁ διέξοδος ὅς ὁδός συνάγω πονηρός καί ἀγαθός , ἕως πίμπλημι ὁ γόμος ἀνάκειμαι , καί ὁ ἐν ὁ ἀνάκειμαι οὐ ἔχω ἔνδυμα γόμος , καί ὁ κελεύω διάκονος δέω ὁ μή ἔχω ἔνδυμα γόμος πούς καί χείρ καί ἐκβάλλω αὐτός εἰς ὁ σκότος ὁ ἐξώτερος . δύναμαι μέντοι γράφω · ὁμοιόω ὁ βασιλεία ὁ οὐρανός βασιλεύς χωρίς ὁ ἄνθρωπος προσθήκη . ἀλλά ἐπεί πρόσκειμαι καί ὁ ἄνθρωπος , ἀναγκαῖος καί οὗτος διηγέομαι , οὕτως ἄν ὡς ἐγώ δοκέω ) σαφηνίζω . ὁ μέν πρό ἐγώ ποιέω τις βιβλίον νόμος ἱερός ἀλληγορία , ὁ ὡσπερεί ἀνθρωποπαθής παρίστημι λέξις ὁ θεός διηγέομαι καί ὁ ὁ θεῖος αὐτός ἐμφαίνω , εἷς μέν ῥητός χράω περί ὁ ὡς ἄνθρωπος λέγω εἰμί ὁ θεός ἄνθρωπος οἰκονομέω , ὁ τροποφορέω σύ κύριος ὁ θεός σύ ὡς εἰ τις τροποφορέω ἄνθρωπος ὁ υἱός αὐτός « , εἷς δέ περί ὁ μή ὡς ἄνθρωπος εἰμί ὁ θεός , ὁ » οὐ ὡς ἄνθρωπος ὁ θεός διαρτάω « .