origenes.commentarium-in-evangelium-matthaei-lib-12-17 16.8
πλὴν τούτων λεχθέντων ὑπὸ τοῦ σωτῆρος πρὸς τὴν ἀξίωσιν τῆς μητρὸς Ἰωάννου καὶ Ἰακώβου ἢ αὐτῶν τῶν υἱῶν Ζεβεδαίου ἀκούσαντες ( φησὶν ) οἱ δέκα ἠγανάκτησαν περὶ τῶν δύο ἀδελφῶν ὡς ἀξιωσάντων προτιμηθῆναι τῶν λοιῶν . παρατήρει δ’ ὅτι καὶ Ἰούδας ἐν τοῖς ἀγανακτοῦσιν ἠν ( καὶ ανέγραψε τοῦτο καὶ ὁ Μᾶρκος ) . εἰ δὲ ἐν τοῖς ἀγανακτοῦσιν ἦν μετὰ τῶν λοιπῶν ἐννέα , μήποτε ἔτι οὐδέ - πω βεβλήκει ὁ διόβολος εἰς τὴν καρδίαν « αὐτοῦ , ἵνα αὐτὸν « τὸν κύριον ἡμῶν » παρδῷ « , ’ ἔτι γΑ τῇ προαιρέσει εἷς τοῖν ποστόλων ὁ Ἰούδος ἦν . πολλὰ δέ περὶ αὐτοῦ ἐν τοῖς πρὸ τού - των εἰπόντες , νῦν οὐκ ἐποναλαμβό - νομεν περὶ τοῦ κατασκευάοοι ὅτι Ἰούδας προαιρέσεως έὸν ὁποίας Λ́αὶ οἱ λοιποὶ πέπτωκε κοὶ ἐνέπεσεν εἰς τὴν παγίδα τοῦ πονηροῦ , γΑ φιλαρ - γυρήσας καὶ προδοὺς τὸν σο)τῆρα . Ὁ δὲ Ἰησοῦς προδκαλεσάμενος αὐτοὺς εἶπεν · οἴδατε ὅτι οἱ ἄρχοντες τῶν ἐθνῶν κατακυριεύουσιν αὐτῶν καὶ <τὰ> ἔως τοῦ καὶ δοῦναι τὴν Ψυχὴν αὑτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν ( 20 , – 28 ) . τούτοις τὰ ἰσοδυναμοῦντα καὶ ὁ Μᾶρκος ἀνέγραφεν . ἐτηρήσαμεν δὲ ὥνπερ ἐπ’ ἄλλων πλεόνων καὶ τὴν τάξιν τῶν ἀναγεγραμμένο)ν τη - ροῦντας Ματθαῖον καὶ Μάρκον , ἕτε θεραπειῶν ἕτε λόγων , οὕτο)ς καὶ ἐνταῦθα . ἑξῆς γὰρ τὰ ἀπὸ τοῦ » μέλλων δέ ὁ Ἰησοῦς ἀναβαίνειν εἰς Ἱεροσόλυμα κοὶ ] παρέλαβε τοὺς δώδεκα κατ’ ἰδαν « μέχρι τοῦ » εὐθέως δέ ἀποστέλλει αὐτοὺς « πάντα τῇ τάξει τετήρηκε καὶ ὁ Μάρκος ἀπὸ τοῦ ἦσαν δέ ἐν τῇ ὁδῷ ἀναβαίνοντες εἰς Ἱεροσόλυμα « μέχρι τοῦ » εὐθέως αὐτὸν ἀποστέλλει πάλιν ὧδε « . σὺ δέ πορευθεὶς τὰ εὐαγγέλια ἀλλήλοις κατὰ τοὺς τόπους τούτους καὶ συγκρίνων αὐτοὺς εὑρήσεις τὸ λεγόμε - νοι · . καὶ ὁ Λουκᾶς μέντοι ἐκ μέρους τὸ ὅμοιον ἀνέγραφε προτάξας αὐτῶν τὸ ἐγένετο δέ φιλονεικία αὐτῶν , τὸ τίς αὐτῶν <ὰν εἴ> η μείζων « . ἐν τούτοις γὰρ ἐπιφέρει · » ὁ δέ εἷπεν αὐτοῖς · οἱ βασιλεῖς τῶν ἐθνῶν κυριεύουσιν αὐτῶν , καὶ οἱ ἐξουσιάζοντες αὐτῶν εὐεργέται καλοῦνται . ὑμεῖς δέ οὐχ οὕτως « καὶ τὰ ἑξῆς . ταῦτα μέν οὖν λελέχθω , ἵν’ ἡμᾶς μὴ λανθάνῃ τὰ περὶ τῆς ἰσοδυναμίας τῶν κατὰ τὸν τόπον τετηρημένης Ματθαίῳ καὶ Μάρκῳ , καὶ ἐκ μέρους τῷ Λουκᾷ . ἤδη δὲ καὶ τὴν διάνοιαν τῶν λεγομένων ἡμῖν ἐξεταστέον . Προείρηται ὅτι τῶν παρὰ τῷ Ἰησοῦ πρωτείων ἐπεδικάζοντο Ἰάκωβος καὶ Ἰωάννης , καὶ ἠξίουν λαβεῖν τὸ καθίσαι ἐκ δεξιῶν καὶ ἐξ εὐωνύμων αὐτοῦ ἐν τῇ βασιλείᾳ αὐτοῦ ἢ ἡ μήτηρ αὐτῶν τοῦτο ᾔτει περὶ αὐτῶν ) , καὶ λέλεκται ὅτι ἐπὶ τούτοις , ὡς καὶ αὐτοὶ τῶν παρὰ τῷ Ἰησοῦ πρωτείων ἐπιδικαζόμενοι , οἱ λοιποὶ » ἠγανάκτησαν δέκα « , εἰ ὑφαρπάζειν βούλονται Ἰάκωβος κα Ἰωάννης , ὡς ὑπὲρ τοὺς λοιποὺς δέκα ὄντες , τὴν πρὸς τὸν Ἰησοῦν κατὰ τὴν δόξαν ἐγγύτητα . τούτων δὲ προειρημένων κατὰ τὸ εὔλογον ὁ Ἰησοῦς προσκαλεπιται ἤτοι τοὺς ἀγανακτήσαντας δέκα , ἢ καὶ μετὰ τῶν λοιπῶν δύο , κοὶ διδάσκει τὴν ὁδὸν καθ’ ἣν μέγας καὶ πρῶτός τις ἔσται παρὰ τῷ θεῶ . τὸ δὲ λεγόμενον τοιοῦτον ἦν ὅτι οἱ μέν τῶν ἐθνῶν ἄρχοντες ἢ δοκοῦντες « αὐτῶν » ἄρχειν « ) οὐκ ἀρκούμενοι τῷ κυριεύειν τῶν ὑποτεταγμένων , βιαιότερον αὐτῶν κρατεῖν θέλοντες καὶ κατακυριεύουσιν αὐτῶν . ὁμοίως δὲ καὶ οἱ ὡς κατὰ τὴν ἐν τῷ βίῳ τούτῳ ἀξίαν ἐν τοῖς ἔθνεσι μεγάλοι οὐχ ἵστανται ἐπὶ τοῦ ἐξουσιάζειν τῶν ὑπηκόων , ἀλλὰ κατεξανιστάμενοι αὐτῶν κατεξουσιάζουσιν αὐτῶν . ἐν ὑμῖν δὲ τοῖς ἐμοῖς γνωρίμοις μὴ ἔστω ταῦτα , μηδὲ οἱ ἀρχήν τινα ἐγκεχειρισμένοι τῶν εἰς ἐμέ πιστευόντων ἢ ἐξουσίαν ἐν ἐκκλησίᾳ τοῦ πατρός μου καὶ θεοῦ ἔχειν νενομισμένοι κατακυριευέτωσαν τῶν ἰδίων ἀδελφῶν ἢ κατεξουσιαζέτωσαν τῶν ἐπὶ τὴν δι’ ἐμοῦ θεοσέβειαν καταπεφευγότων . ἀλλ’ εἴπερ βούλεταί τις παρὰ τῷ πατρί μου κριθῆναι μέγας καὶ συγκρίσει τῶν ἑαυτοῦ ἀδελφῶν ὑπερέχων , πᾶσι διακονείτω ὧν βούλεται εἶναι μεί(ων . εἰ δὲ καὶ τῶν παρ’ ἐμοὶ πρωτείων τις ὀρέγεται , ἴστω μηδενὸς ἔσεσθαι πρῶτος , ᾧ πορὸν δουλεύειν μὴ ἐδούλευσε δουλείαν τὴν κοὶ ἐν μετριότητι καὶ τῇ ἐπαιντῇ ταπεινότητι , τόν τε δουλεύοντα ὠφελπῆσαι δυναμένην ὀνῆσαι δὲ ἢ ἀναπαῦσαι καὶ τοὺς δουλευομένους . ὁ δὲ Λουκᾶς βασιλεῖς καὶ ἐξουσιάζοντας ἐθνῶν προλαμβάνει εἰς τὸν λόγον , ἀποτρέπον τόν βουλόμενον εἶναι ἐν τοῖς ἀδελφοῖς μείζονα μιμεῖσθαι τὴν βασιλικὴν ἐξουσίαν ἢ τὴν τῶν ἐξουσιαζόντων τῆς κολακείας ἐπιθυμίαν , διδάσκων <δ᾿ > ἡμᾶς ἵν ὁ μὲν ἀληθῶς ἐν ἡμῖν » μείζων « γένη - ται ὡς ὁ νεώτερος « τουτέστιν ὡς παιδίον ) ἁπλότητος κοὶ ἰσότητος χάριν , ὁ δὲ » ἠγούμενος οὕτω δὲ οἶμαι ὀνομάζειν τὸν καλούμενον ἐν τοῖς ἐκκλησίαις ἐπίσκοπον ) ὡς ὁ « τοῖς ὑπηρετουμένοις διακονούμενος . Καὶ ταῦτα μὲν ὁ τοῦ θεοῦ διδάσκει ἡμᾶς λόγος . ἡμεῖς δὲ ἤτοι μὴ νοοῦντες τό βούλημα τῆς διδασκαλίας ἐν τούτοις Ἰησοῦ ἢ καταφρονοῦντες τῶν τηλικούτων ὑποθηκῶν τοῦ σωτῆρος , τοιοῦτοί ἐσμεν ὡς ἐνίοτε κοὶ τὸν τῶν κακῶς ἀρχόντων ἐν τοῖς ἔθνεσιν ὑπερβάλλειν τῶφον καὶ μονονουχὶ ζητεῖν ὅς οἱ βασιλεῖς δορυφόρους , κοὶ φοβεροὺς ἑαυτοὺς καὶ δυσπροσίτους μάλιστα τοῖς πένησι κατασκευάζοντες , τοιοῦτοί εσμεν προς αυτους , ἐντυγχάνοντας ἡμῖν καὶ περί τινων ἀξιοῦντας , ὡς οὐδὲ οἱ τύραννοι καὶ ώμότεροι τῶν ἀρχόντων πρὸς τοὺς ἱκέτας . καὶ ἔστι γε ἰδεῖν ἐν πολλαῖς νομιζομέναις ἐκλησίαις , καὶ μάλιστα ταῖς τῶν μει(όνων πόλεων , τοὺς ἡγουμένους τοῦ λαοῦ τοῦ θεοῦ μηδεμίαν ἰσολογίαν Ι <ἔχοντας ἢ πρὸς αὑτοὺς ἔχειν> ἐπιτρέποντος , ἔσθ’ ὅτε κοὶ τοῖς καλλίστοις τῶν Ἰησοῦ μαθητῶν * * * εἶναι πρὸς αὐτούς . κοὶ ὁ μὲν ἀπόστολος τοῖς κυρίοις περὶ τῶν οἰκετῶν ἐντολὴν δίδωσι λέγων · » οἱ κύριοι , τὸ δίκαιον καὶ τὴν ἰσότητα τοῖς δούλοις παρέχεσθε , εἰδότες ὅτι καὶ ὑμεῖς ἔχετε κύριον ἐν οὐρανῷ « · διδάσκει δέ καὶ ἀνιέναι τὴν ἀπειλὴν τοὺς δεσπότας κατὰ τῶν οἰκετῶν . ἔστι δέ τινας ἰδεῖν <ἐπισκόπου> ὠμῶς ἀπειλοῦντας , ὁτέ μέν προφάσει ἁμαρτίας , ὁτέ δὲ τῷ καταφρονεῖν τῶν πτωχῶν , παρὰ τὸν ἀποστολικὸν λόγον ἐν ᾦλέλεκται · » δεξιὰς ἔδωκαν ἐμοὶ καὶ Βαρνάβᾳ κοινωνίας , ἵνα . ἡμεῖς εἰς τὰ ἔθνην , αὐτοὶ δὲ εἰς τὴν περιτομήν · μόνον τῶν πτωχῶν ἵνα μνημονεύω - μεν « , καὶ πόλιν τὴν πρὸς τοὺς ὑποχερίους ἰσότητα μήτε ἐννοοῦντας μήτε φανταζομένους ὅτι καθήκει ἀτυφίαν Λ·οὶ ἰσότητα μάλιστα Χριστιανοῖς ἐμπολιτεύεσθαι , κοὶ ἐξαιρέτως ἐν τοῖς ὑπεροχήν τινα ὀνόματος ἐκκλησιαστικοῦ φοροῦσι · γέγραπται γάρ · » ὅσῳ μέγας εἶ , τοσούτῳ ταπείνου σεαυτόν , κοὶ ἔνοντι κυρίου εὑρήσεις χάριν « . ἐχρῆν δ’ ἡμᾶς εἰδέναι καὶ τὸ ἐν Παροιμίαις οὕτως εἰρημένον · πρὸ συντριβῆς ὑψοῦται καρδία ἀνδρός , καὶ πρὸ δόξης ταπεινοῦται « , ἐκκλίνειν δέ καὶ τὸ περιπεσεῖν τῷ <μέγα> φρονῆσαι ἢ εἰπεῖν λόγον , ὃν εἶπεν ὁ » θέλων ἑαυτὸν δικαιῶσαι « πρὸς τὸν Ἰησοῦν διδάξαντα τὸ » ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς ἑαυτόν « , ὃς οὐκ ᾐδέσθη τῷ σωτῆρι εἰπεῖν · » καὶ τίς ἐντί μου πλησίον ; « ἔδει δὲ καὶ ἀπὸ Παύλου ἀνεγνωκέναι τὸ » δυνάμενοι ἐν βάρει εἶναι ὡς Χριστοῦ ἀπόστολοι , ἐγενήθημεν ἤπιοι ἐν μέσῳ ὑμῶν , ὡς ἐὰν τροφὸς θάλπῃ τὰ ἑαυτῆς τέκνα « . ἐχρῆν μιμήσασθαι καὶ τὸ » ἢ ἁμαρτίαν ἐποίησα ἐμαυτὸν ταπεινῶν ἵνα ὑμεῖς ὑψωθῆτε « ; Οἱ ἄρχοντες οὖν τῶν μὲν Μνῶν κατακυριευέτωσαν αὐτῶν , τῆς δὲ ἐκκλησίας δουλευέτωσαν αὐτῇ . ἀλλὰ καὶ οἱ μεγάλοι μέν τῶν ἐθνῶν κατεξουσιαζέτωσαν αὐτῶν , τῶν δὲ πιστῶν ἀκουέτωσαν τοῦ » μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ . ὅτι πραΰς εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ , καὶ εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν « . παιδευώμεθα δέ καὶ πρὸς τὸ μὴ ἀποδέχεσθαι κολακείας μηδὲ ἡδέο)ς καλεῖσθαι ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων , ἐφ’ οἶς ἂν δόξωμεν εὖ τινας πεποιηκέναι , » ευεργεται « . οὐ ταῦτα δέ φαμεν ἀνεπιστημόνως , ταπεινοῦν ἑαυτοὺς θέλοντες ὑΠὸ τὴν κραταιὰν χεῖρα τοῦ θεοῦ « καὶ κατὰ τόν λόγον αὐτοῦ ὑπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴν διακονίαν · ἔστι δ’ ὅτε χρὴ ( κατὰ τὴν ἀποστολικὴν φ(ονὴν ) τοὺς ἁμαρτάνοντος ἐνώπιον πάντων « ἐλέγχειν , ἴνα καὶ οἱ λοι - ποὶ φόβον ἔχωσιν « . ἔστι δ’ ὅτε δεῖ χρησόμενον τῇ ἐξουσίᾳ » παραδοῦναί « τινα » τῷ σατανᾷ εἰς ὄλεθρον τῆς σαρκός , ἵνα τὸ πνεῦμα σωθῇ ἐν τῇ ἡμέρᾳ τοῦ κυρίου « . σπανίως δὲ τὸ τοιοῦτο ποιητέον · νουθετητέον γὰρ τοὺς ἀτάκτους « καὶ παραμυθητέον » τοὺς ὀλιγοψύχους « καὶ ἀνθεκτέον » τῶν ἀσθενῶν « καὶ πρὸς πάντας « δέ μακροθυμητέον καὶ οὐδενὶ κακὸν ἀντὶ κακοῦ « ἀποδοτέον . καὶ οὐ χρὴ ἡγεῖσθαι ἐχθρὸν εἶναι τὸν ἁμαρτάνοντα , ἀλλ’ ἀκουστέον τοῦ ἀποστόλου λέγοντος · μὴ ὡς ἐχθρὸν ἡγεῖσθε , ἀλλὰ νουθετεῖτε ὡς ἀδελφόν « . κοὶ ταῦτα πάντα μοι λέλεκται βουλομέ - νῳ κατὰ τὸν λόγον προστῆσαι ὅτι οὐ μιμητέον τῷ ἄρχοντι τῆς ἐκκλησίας τὸν ἄρχοντα τῶν Μνῶν , οὐδὲ ζηλωτέον τοὺς κατακυριεύοντας κοὶ κατεξουσιάζοντος κοὶ βασιλεῖς · ἀλλ’ ὅση δύναμις καὶ ἐν τούτοις Χριστὸν μιμητέον τὸν εὐεντευκτοτατον κοὶ γυναιξὶν ὁμιλοῦντα καὶ παιδίοις ἐπιτιθέντα χεῖρας . εἰ κοὶ μείονα δὲ ἔχει λόγον τὸ Ἰησοῦν βεβληκέναι ὕδωρ εἰς νιπτῆρα « καὶ » τοὺς πόδας τῶν μαθητῶν « κεκαθαρκέναι , οὐδὲν ἧττον κοὶ κατὰ τὴν λέξιν ἀκουστέον αὐτοῦ περὶ τούτων λέγοντος · ὑμεῖς φωνεῖτέ με · ὁ διδάσκαλος καὶ ὁ κύριος , καὶ καλῶς λέγετε · εἰμὶ γὰρ « καὶ τὰ ἐξῆς · διὰ τούτων γὰρ διδάσκει μιμητὰς αὐτοῦ τῆς ἐπαινετῆς ταπεινότητος γίνεσθαι τοὺς μαθητάς . τάχα δὲ καὶ ἐπεὶ κύριος ὢν ἐδούλευσεν ὑπὲρ ἀνθρώπων σωτηρίας τῷ γένει ἡμῶν , κατὰ τοῦτο λέγεται μορφὴν δούλου « ἀνειληφέναι καὶ τεταπεινωκέναι ἑαυτὸν γενόμενον ὑπήκοον μέχρι θανάτου « . καὶ εἴπερ διὰ τοῦτο ’ὁ θεὸς αὐτὸν ὑπερύψωσεν « , ὁ βουλόμενος ὑψοῦσθαι τὰ παραπλήσια ποιησάτω τῷ διὰ τόδε τινὰ ὑπερυψοῦσθαι . Καὶ γὰρ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώ - που <οὺκ ἦλθεν διακονηθῆναι , ἀλλὰ διακονῆσαι · ἐπεὶ> εἰ κοὶ διηκονήθη , ἡνίκα » ἄγγελοι προσῆλθον καὶ διηκόνουν αὐτῷ « καὶ πόλιν διηκονήθη ὑΠὸ τῆς Μάρθας , ἀλλ’ οὐ διὰ τοῦτο ἐλήλυθε τὸ διακονηθῆναι · ἐπεδήμησε γὰρ τῷ γένει τῶν ἀνθρώπω ἶνα διακονήση̣ καὶ ἐπὶ τοσοῦτον ὀδεύσῃ διακονῶν ἡμῶν τῇ σωτηρίᾳ , ὡς δοῦναι τὴν ἑαυτοῦ Ψυχὴν λύτρον ἀντὶ πολλῶν τῶν πιστευσόντων εἰς αὐτόν . κοὶ εἰ καθ’ ὑπόθεσιν πάντες ἐπίστευον εἰς αὐτόν , δεδώκει ἂν τὴν Ψυχὴν αὐτοῦ λύτρον ἀντὶ πόντων . τίνι δέ ἔδωκε τὴν Ψυχὴν αὐτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν ; οὐ γὰρ δὴ τῷ θεῷ · μήτι οὖν τῷ πονηρῷ ; οὗτος γὰρ ἐκρότει ἡμῶν , ἕως δοθῇ τὸ ὑπέρ ἡμῶν αὐτῷ λύτρον ἡ τοῦ Ἰησοῦ ψυχή , ἀπατηθέντι <δηλονότι καὶ φαντασθέντι> ὡς δυναμένῳ αὐτῆς κυριεῦσαι καὶ οὐχ ὁρῶντι ὅτι οὐ φέρει τὴν ἐπὶ τῷ κατέχειν αὐτὴν βάσανον . διὸ καὶ » θάνατος αὐτοῦ « δόξας κεκυριευκεναι » ουκετι κυριευει « γενομενου <μόνου> ἐν νεκροῖς « ἐλυθέρου καὶ ἰσχυροτέρου τῆς τοῦ θανάτου ἐξου - σίος , καὶ επὶ τοσουτον ἰσχυροτέρου ὥστε καὶ πάντας τοὺς βουλομένους αὐτῷ ἀκολουθεῖν τῶν κρατουμένων ὑπὸ τοῦ θανάτου δύνασθαι ἐλευθεροῦν , οὐδὲν ἰσχύοντος κατ’ αὐτῶν ἔτι τοῦ θανάτου . πᾶς γὰρ ὁ μετὰ τοῦ Ἰησοῦ <ὤν> ἀνεπίληπτός ἐστι θανάτω . ἐν μὲν οὖν τοῖς ἐξεταζομένοις τοῦ εὐαγγελίου ῥητοῖς γέγραπται ὁ σωτὴρ ἡμῶν δεδωκέναι τὴν ἑαυτοῦ Ψυχὴν λύτρον ἀντὶ πολλῶν . παρὰ δὲ τῷ Πέτρῳ εἴρηται ὅτι οὐ φθαρτοῖς , ἀργυρίῳ καὶ χρυσίῳ , ἐλυτρώθημεν ἐκ τῆς ματαίας ἡμῶν ἀναστροφῆς πατροπαραδότου , ἀλλὰ τιμίῳ αἵματι « · καὶ ὁ ἀπόστολος δέ φησι · » τιμῆς ἠγοράσθητε · μὴ γίνεσθε δοῦλοι ἀνθρώπων « . οὐκοῦν ἠγοράσθημεν μὲν τῷ τιμίῳ τοῦ Ἰησοῦ αἵματι , δέδοται δέ λύτρον ὑπέρ ἡμῶν ἡ Ψυχὴ τοῦ υἱοῦ τοῦ θεοῦ , καὶ οὔτε τὸ πνεῦμα αὐτοῦ πρότερον γὰρ αὐτὸ παρέθετο τῷ πατρὶ λέγων · » πάτερ , εἰς χεῖράς σου προτίθεμαι τὸ πνεῦμα μου « ) οὔτε τὸ σῶμα οὐδὲν γὰρ εὕρομέν πω τοιοῦτον περὶ αὐτοῦ γεγραμμένον ) . καὶ ἐπεὶ δέδοται ἡ Ψυχὴ αὐτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν , οὐκ ἔμενε δὲ παρ’ ἐκείνῳ ᾧ ἐδέδοτο λύτρον ἀντὶ πολλῶν , διὰ τοῦτό φησιν ἐν πεντεκαιδεκάτῳ Ψαλμῷ τὸ οὐκ ἐγκαταλείψεις τὴν Ψυχήν μου εἰς ᾅδην « . Γενόμενος δέ ἅπαξ κατὰ τὸν τόπον ὑπομνήσαιμ’ ἂν τοὺς φαντασίᾳ δοξολογίας τῆς Περὶ τοῦ Χριστοῦ συγχέοντας τὰ Περὶ τοῦ πρωτοτόκου πάσης κτίσεως τοῖς περὶ τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος Ἰησοῦ , τάχα δέ κοὶ τοῦ πνεύματος αὐτοῦ , κοὶ ἔν πάντη ἀσύνθετον οἰομένους εἶναι τὸ ὀφθέν καὶ ἐπιδημῆσαν τῷ βίῳ , ὅτι μὴ ὑγιῶς λέγουσι . πυθώμεθα γὰρ αὑτῶν εἰ ἡ θειότης τῆς εἰκόνος τοῦ θεοῦ τοῦ ἀοράτου « καὶ ἡ ὑπεροχὴ τοῦ πρωτοτόκου πόσης κτίσεως « , εἰ ἐκεῖνος ἐν ᾧ » ἔκτισται τὰ πάντα τὰ ἐν τοῖς οὐρανοῖς καὶ τὰ ἐπὶ τῆς γῆς , εἴτε ὁρατὰ εἴτε ἀόρατα , εἴτε θρόνοι εἴτε κυριότητες εἴτε ἀρχαὶ εἴτε ἐξουσίαι « λύτρον ἐδόθη ἀντὶ πολλῶν · καὶ τίνι ἐδόθη ἐκείνη λύτρον πολεμίῳ κατέχοντι ἡμᾶς αἰχμαλώτους ἕως λάβῃ τὸ λύτρον , καὶ εἰ ἐχώρει τὸ τηλικοῦτον κοὶ τοσοῦτον ἐκεῖνος λύτρον ἀντὶ τῶν αἰχμαλώτων λαβεῖν . κοὶ οὐ ταῦτά φημι ὡς καταφρονῶν τῆς Ψυχῆς Ἰησοῦ κοὶ σμικρύνων αὐτήν , ἀλλὰ βουλόμενος τάυτην μὲν κατὰ τὸ ἐνδεχόμενον λύτρον δεδόσθαι ὑπὸ τοῦ ὅλου σωτῆρος , τὴν δέ ὑπεροχὴν καὶ τὴν θεότητα ἐκείνην μηδ’ ἂν δεδυνῆσθαι λύτρον δοθῆναι . πλὴν σήμερον οὐ λύω τὸν Ἰησοῦν ἀπὸ τοῦ Χριστοῦ , ἀλλὰ πολλῷ πλέον οἶδα ἔν εἶναι Ἰησοῦν τὸν Χριστὸν καὶ τὴν Ψυχὴν αὐτοῦ πρὸς τὸν πρωτότοκον » πάσης κτίσεως « ἀλλὰ καὶ τὸ σῶμα αὐτοῦ , ὡς πλέον εἰ δεῖ οὕτως ὀνομάσαι ) εἶναι ἐν ὅλον τοῦτο , ἤπερ ὁ κολλώμενος τῷ κυρίῳ ἔν πνεῦμά ἐστιν « .
Lemmas: πλήν οὗτος λέγω ὑπό ὁ σωτήρ πρός ὁ ἀξίωσις ὁ μήτηρ Ἰωάννης καί Ἰάκωβος ἤ αὐτός ὁ υἱός Ζεβεδαῖος ἀκούω ( φημί ) ὁ δέκα ἀγανακτέω περί ὁ δύο ἀδελφός ὡς ἀξιόω προτιμάω ὁ λοιῶν . παρατηρέω δέ ὅτι καί Ἰούδας ἐν ὁ ἀγανακτέω εἰμί ( καί ἀναγράφω οὗτος καί ὁ Μάρκος ) . εἰ δέ ἐν ὁ ἀγανακτέω εἰμί μετά ὁ λοιπός ἐννέα , μήποτε ἔτι οὐδέ - πω βάλλω ὁ διόβολος εἰς ὁ καρδία « αὐτός , ἵνα αὐτός « ὁ κύριος ἐγώ » πέρδομαι « , ’ ἔτι γῆ ὁ προαίρεσις εἷς ὁ ποστολη ὁ ιουδωρ εἰμί . πολύς δέ περί αὐτός ἐν ὁ πρό ὁ - ὁ λέγω , νῦν οὐ ἐποναλαμβό - νόμος περί ὁ κατασκευάζω ὅτι Ἰούδας προαίρεσις εἰμί ὁποῖος λᾶας ὁ λοιπός πίπτω κοί ἐμπίπτω εἰς ὁ παγίς ὁ πονηρός , γῆ φιλαρ - γυρόω καί προδίδωμι ὁ σο)τῆρα . ὁ δέ Ἰησοῦς προδκαλεσάμενος αὐτός λέγω · οἶδα ὅτι ὁ ἄρχων ὁ ἔθνος κατακυριεύω αὐτός καί ὁ ἕως ὁ καί δίδωμι ὁ ψυχή ἑαυτοῦ λύτρον ἀντί πολύς ( 20 , – 28 ) . οὗτος ὁ ἰσοδυναμέω καί ὁ Μάρκος ἀναγράφω . τηρέω δέ ὅσπερ ἐπί ἄλλος πολύς καί ὁ τάξις ὁ ἀναγράφω ὅς - Ρούντας Ματθαῖος καί Μάρκος , ἵημι θεραπεία ἵημι λόγος , οὗτος καί ἐνταῦθα . ἑξῆς γάρ ὁ ἀπό ὁ » μέλλω δέ ὁ Ἰησοῦς ἀναβαίνω εἰς Ἱεροσόλυμα κοί ] παραλαμβάνω ὁ δώδεκα κατά Ἴδας « μέχρι ὁ » εὐθύς δέ ἀποστέλλω αὐτός « πᾶς ὁ τάξις τηρέω καί ὁ Μάρκος ἀπό ὁ εἰμί δέ ἐν ὁ ὁδός ἀναβαίνω εἰς Ἱεροσόλυμα « μέχρι ὁ » εὐθύς αὐτός ἀποστέλλω πάλιν ὧδε « . σύ δέ πορεύω ὁ εὐαγγέλιον ἀλλήλων κατά ὁ τόπος οὗτος καί συγκρίνω αὐτός εὑρίσκω ὁ λέω - νόος · . καί ὁ Λουκᾶς μέντοι ἐκ μέρος ὁ ὅμοιος ἀναγράφω προτάσσω αὐτός ὁ γίγνομαι δέ φιλονικία αὐτός , ὁ τίς αὐτός Ἰάν εἶμι ὁ μέγας « . ἐν οὗτος γάρ ἐπιφέρω · » ὁ δέ λέγω αὐτός · ὁ βασιλεύς ὁ ἔθνος κυριεύω αὐτός , καί ὁ ἐξουσιάζω αὐτός εὐεργέτης καλέω . σύ δέ οὐ οὕτως « καί ὁ ἑξῆς . οὗτος μέν οὖν λέγω , ἵνα ἐγώ μή λανθάνω ὁ περί ὁ ἰσοδυναμία ὁ κατά ὁ τόπος τηρέω Ματθαῖος καί Μάρκος , καί ἐκ μέρος ὁ Λουκᾶς . ἤδη δέ καί ὁ διάνοια ὁ λέγω ἐγώ ἐξεταστέον . προλέγω ὅτι ὁ παρά ὁ Ἰησοῦς πρωτεῖον ἐπιδικάζω Ἰάκωβος καί Ἰωάννης , καί ἀξιόω λαμβάνω ὁ καθίζω ἐκ δεξιός καί ἐκ εὐώνυμος αὐτός ἐν ὁ βασιλεία αὐτός ἤ ὁ μήτηρ αὐτός οὗτος αἰτέω περί αὐτός ) , καί λέγω ὅτι ἐπί οὗτος , ὡς καί αὐτός ὁ παρά ὁ Ἰησοῦς πρωτεῖον ἐπιδικάζω , ὁ λοιπός » ἀγανακτέω δέκα « , εἰ ὑφαρπάζω βούλομαι Ἰάκωβος ἄν Ἰωάννης , ὡς ὑπέρ ὁ λοιπός δέκα εἰμί , ὁ πρός ὁ Ἰησοῦς κατά ὁ δόξα ἐγγύτης . οὗτος δέ προλέγω κατά ὁ εὔλογος ὁ Ἰησοῦς προσκαλεπιος ἤτοι ὁ ἀγανακτέω δέκα , ἤ καί μετά ὁ λοιπός δύο , κοί διδάσκω ὁ ὁδός κατά ὅς μέγας καί πρῶτος τις εἰμί παρά ὁ θεός . ὁ δέ λέγω τοιοῦτος εἰμί ὅτι ὁ μέν ὁ ἔθνος ἄρχων ἤ δοκέω « αὐτός » ἄρχω « ) οὐ ἀρκέω ὁ κυριεύω ὁ ὑποτάσσω , βίαιος αὐτός κρατέω ἐθέλω καί κατακυριεύω αὐτός . ὅμοιος δέ καί ὁ ὡς κατά ὁ ἐν ὁ βίος οὗτος ἀξία ἐν ὁ ἔθνος μέγας οὐ ἵστημι ἐπί ὁ ἐξουσιάζω ὁ ὑπήκοος , ἀλλά κατεξανίσταμαι αὐτός κατεξουσιάζω αὐτός . ἐν σύ δέ ὁ ἐμός γνώριμος μή εἰμί οὗτος , μηδέ ὁ ἀρχή τις ἐγχειρίζω ὁ εἰς ἐγώ πιστεύω ἤ ἐξουσία ἐν ἐκκλησία ὁ πατήρ ἐγώ καί θεός ἔχω νομίζω κατακυριεύω ὁ ἴδιος ἀδελφός ἤ κατεξουσιάζω ὁ ἐπί ὁ διά ἐγώ θεοσέβεια καταφεύγω . ἀλλά εἴπερ βούλομαι τις παρά ὁ πατήρ ἐγώ κρίνω μέγας καί σύγκρισις ὁ ἑαυτοῦ ἀδελφός ὑπερέχω , πᾶς διακονέω ὅς βούλομαι εἰμί μείων . εἰ δέ καί ὁ παρά ἐγώ πρωτεῖον τις ὀρέγω , οἶδα μηδείς εἰμί πρῶτος , ὅς πόρος δουλεύω μή δουλεύω δουλεία ὁ κοί ἐν μετριότης καί ὁ ἐπαινέω ταπεινότης , ὁ τε δουλεύω ὀφείλω δύναμαι ὀνίνημι δέ ἤ ἀναπαύω καί ὁ δουλεύω . ὁ δέ Λουκᾶς βασιλεύς καί ἐξουσιάζω ἔθνος προλαμβάνω εἰς ὁ λόγος , ἀποτρέπω ὁ βούλομαι εἰμί ἐν ὁ ἀδελφός μέγας μιμέομαι ὁ βασιλικός ἐξουσία ἤ ὁ ὁ ἐξουσιάζω ὁ κολακεία ἐπιθυμία , διδάσκω <δ᾿ > ἐγώ ἵν ὁ μέν ἀληθής ἐν ἐγώ » μέγας « γένος - ται ὡς ὁ νέος « τουτέστι ὡς παιδίον ) ἁπλότης κοί ἰσότης χάριν , ὁ δέ » ἡγέομαι οὕτως δέ οἴομαι ὀνομάζω ὁ καλέω ἐν ὁ ἐκκλησία ἐπίσκοπος ) ὡς ὁ « ὁ ὑπηρετέω διακονέω . καί οὗτος μέν ὁ ὁ θεός διδάσκω ἐγώ λόγος . ἐγώ δέ ἤτοι μή νοέω ὁ βούλημα ὁ διδασκαλία ἐν οὗτος Ἰησοῦς ἤ καταφρονέω ὁ τηλικοῦτος ὑποθήκη ὁ σωτήρ , τοιοῦτος εἰμί ὡς ἐνίοτε κοί ὁ ὁ κακός ἄρχων ἐν ὁ ἔθνος ὑπερβάλλω τῶφον καί μονονού ζητέω ὅς ὁ βασιλεύς δορυφόρος , κοί φοβερός ἑαυτοῦ καί δυσπρόσιτος μάλα ὁ πένης κατασκευάζω , τοιοῦτος εἰμί πρός αὐτός , ἐντυγχάνω ἐγώ καί περί τις ἀξιόω , ὡς οὐδέ ὁ τύραννος καί ὠμός ὁ ἄρχων πρός ὁ ἱκέτης . καί εἰμί γε ὁράω ἐν πολύς νομίζω ἔκλησις , καί μάλα ὁ ὁ μει(οναω πόλις , ὁ ἡγέομαι ὁ λαός ὁ θεός μηδείς ἰσολογία Ι ἔχω ἤ πρός ἑαυτοῦ ἔχω ἐπιτρέπω , εἰμί ὅτε κοί ὁ καλός ὁ Ἰησοῦς μαθητής * * * εἰμί πρός αὐτός . κοί ὁ μέν ἀπόστολος ὁ κύριος περί ὁ οἰκέτης ἐντολή δίδωμι λέγω · » ὁ κύριος , ὁ δίκαιος καί ὁ ἰσότης ὁ δοῦλος παρέχω , οἶδα ὅτι καί σύ ἔχω κύριος ἐν οὐρανός « · διδάσκω δέ καί ἀνίημι ὁ ἀπειλή ὁ δεσπότης κατά ὁ οἰκέτης . εἰμί δέ τις ὁράω ἐπισκοπέω ὠμός ἀπειλέω , ὅτε μέν πρόφασις ἁμαρτία , ὅτε δέ ὁ καταφρονέω ὁ πτωχός , παρά ὁ ἀποστολικός λόγος ἐν αἱρέω · » δεξιός δίδωμι ἐγώ καί Βαρνάβας κοινωνία , ἵνα . ἐγώ εἰς ὁ θνῄσκω , αὐτός δέ εἰς ὁ περιτομή · μόνος ὁ πτωχός ἵνα μνημονεύω - μέν « , καί πόλις ὁ πρός ὁ ὑπόχειρος ἰσότης μήτε ἐννοέω μήτε φαντάζω ὅτι καθήκω ἀτυφία Λίος ἰσότης μάλα Χριστιανός ἐμπολιτεύω , κοί ἐξαιρετός ἐν ὁ ὑπεροχή τις ὄνομα ἐκκλησιαστικός φορέω · γράφω γάρ · » ὅσος μέγας εἰμί , τοσοῦτος ταπεινόω σεαυτοῦ , κοί ἔνειμι κύριος εὑρίσκω χάρις « . χρή δέ ἐγώ οἶδα καί ὁ ἐν Παροιμία οὕτως λέγω · πρό συντριβή ὑψόω καρδία ἀνήρ , καί πρό δόξα ταπεινόω « , ἐκκλίνω δέ καί ὁ περιπίπτω ὁ μέγας φρονέω ἤ λέγω λόγος , ὅς λέγω ὁ » ἐθέλω ἑαυτοῦ δικαιόω « πρός ὁ Ἰησοῦς διδάσκω ὁ » ἀγαπάω ὁ πλησίος σύ ὡς ἑαυτοῦ « , ὅς οὐ αἰδέομαι ὁ σωτήρ λέγω · » καί τίς εἰμί ἐγώ πλησίον ; « δέω δέ καί ἀπό Παῦλος ἀναγιγνώσκω ὁ » δύναμαι ἐν βάρος εἰμί ὡς Χριστός ἀπόστολος , γίγνομαι ἤπιος ἐν μέσος σύ , ὡς ἐάν τροφός θάλπω ὁ ἑαυτοῦ τέκνον « . χρή μιμέομαι καί ὁ » ἤ ἁμαρτία ποιέω ἐμαυτοῦ ταπεινόω ἵνα σύ ὑψόω « ; ὁ ἄρχων οὖν ὁ μέν μνᾶ κατακυριεύω αὐτός , ὁ δέ ἐκκλησία δουλεύω αὐτός . ἀλλά καί ὁ μέγας μέν ὁ ἔθνος κατεξουσιάζω αὐτός , ὁ δέ πιστός ἀκούω ὁ » μανθάνω ἀπό ἐγώ . ὅτι πραΰς εἰμί καί ταπεινός ὁ καρδία , καί εὑρίσκω ἀνάπαυσις ὁ ψυχή σύ « . παιδεύω δέ καί πρός ὁ μή ἀποδέχομαι κολακεία μηδέ ἡδύς καλέω ὑπό ὁ ἄνθρωπος , ἐπί ὅς ἄν δοκέω εὖ τις ποιέω , » εὐεργέτης « . οὐ οὗτος δέ φημί ἀνεπιστήμων , ταπεινόω ἑαυτοῦ ἐθέλω ὑπό ὁ κραταιός χείρ ὁ θεός « καί κατά ὁ λόγος αὐτός ὑπό ὁ ἐκκλησιαστικός διακονία · εἰμί δέ ὅτε χρή ( κατά ὁ ἀποστολικός φονή ) ὁ ἁμαρτάνω ἐνώπιον πᾶς « ἐλέγχω , ἵνα καί ὁ Λόι - πόα φόβος ἔχω « . εἰμί δέ ὅτε δέω χράω ὁ ἐξουσία » παραδίδωμι « τις » ὁ σατανᾶς εἰς ὄλεθρος ὁ σάρξ , ἵνα ὁ πνεῦμα σῴζω ἐν ὁ ἡμέρα ὁ κύριος « . σπάνιος δέ ὁ τοιοῦτος ποιέω · νουθετέω γάρ ὁ ἄτακτος « καί παραμυθητέον » ὁ ὀλιγόψυχος « καί ἀνθεκτέον » ὁ ἀσθενής « καί πρός πᾶς « δέ μακροθυμέω καί οὐδείς κακός ἀντί κακός « ἀποδοτέος . καί οὐ χρή ἡγέομαι ἐχθρός εἰμί ὁ ἁμαρτάνω , ἀλλά ἀκούω ὁ ἀπόστολος λέγω · μή ὡς ἐχθρός ἡγέομαι , ἀλλά νουθετέω ὡς ἀδελφός « . κοί οὗτος πᾶς ἐγώ λέγω βουλομέ - νόος κατά ὁ λόγος προΐστημι ὅτι οὐ μιμέω ὁ ἄρχων ὁ ἐκκλησία ὁ ἄρχω ὁ μνᾶ , οὐδέ ζηλωτέος ὁ κατακυριεύω κοί κατεξουσιάζω κοί βασιλεύς · ἀλλά ὅσος δύναμις καί ἐν οὗτος Χριστός μιμέω ὁ εὐέντευκτος κοί γυνή ὁμιλέω καί παιδίον ἐπιτίθημι χείρ . εἰ κοί μείων δέ ἔχω λόγος ὁ Ἰησοῦς βάλλω ὕδωρ εἰς νιπτήρ « καί » ὁ πούς ὁ μαθητής « καθαρ́ω , οὐδείς ἥσσων κοί κατά ὁ λέξις ἀκούω αὐτός περί οὗτος λέγω · σύ φωνέω ἐγώ · ὁ διδάσκαλος καί ὁ κύριος , καί καλός λέγω · εἰμί γάρ « καί ὁ ἑξῆς · διά οὗτος γάρ διδάσκω μιμητής αὐτός ὁ ἐπαινετός ταπεινότης γίγνομαι ὁ μαθητής . τάχα δέ καί ἐπεί κύριος εἰμί δουλεύω ὑπέρ ἄνθρωπος σωτηρία ὁ γένος ἐγώ , κατά οὗτος λέγω μορφή δοῦλος « ἀναλαμβάνω καί ταπεινόω ἑαυτοῦ γίγνομαι ὑπήκοος μέχρι θάνατος « . καί εἴπερ διά οὗτος ’ὁ θεός αὐτός ὑπερυψόω « , ὁ βούλομαι ὑψόω ὁ παραπλήσιος ποιέω ὁ διά ὅδε τις ὑπερυψόω . καί γάρ ὁ υἱός ὁ ἀνθρώ - ποῦ <οὺκ ἔρχομαι διακονέω , ἀλλά διακονέω · ἐπέρχομαι εἰ κοί διακονέω , ἡνίκα » ἄγγελος προσέρχομαι καί διακονέω αὐτός « καί πόλις διακονέω ὑπό ὁ Μάρθα , ἀλλά οὐ διά οὗτος ἔρχομαι ὁ διακονέω · ἐπιδημέω γάρ ὁ γένος ὁ ἄνθρωπος ἵνα διακονέω καί ἐπί τοσοῦτος ὁδεύω διακονέω ἐγώ ὁ σωτηρία , ὡς δίδωμι ὁ ἑαυτοῦ ψυχή λύτρον ἀντί πολύς ὁ πιστεύω εἰς αὐτός . κοί εἰ κατά ὑπόθεσις πᾶς πιστεύω εἰς αὐτός , δίδωμι ἄν ὁ ψυχή αὐτός λύτρον ἀντί πόντος . τίς δέ δίδωμι ὁ ψυχή αὐτός λύτρον ἀντί πολύς ; οὐ γάρ δή ὁ θεός · μήτι οὖν ὁ πονηρός ; οὗτος γάρ κροτέω ἐγώ , ἕως δίδωμι ὁ ὑπέρ ἐγώ αὐτός λύτρον ὁ ὁ Ἰησοῦς ψυχή , ἀπατάω δηλονότι καί φαντάζω ὡς δύναμαι αὐτός κυριεύω καί οὐ ὁράω ὅτι οὐ φέρω ὁ ἐπί ὁ κατέχω αὐτός βάσανος . διό καί » θάνατος αὐτός « δοκέω κυριεύω » οὐκέτι κυριεύω « γίγνομαι μόνος ἐν νεκρός « ελυθερω καί ἰσχυρός ὁ ὁ θάνατος ἔξω - θεός , καί ἐπί τοσοῦτος ἰσχυρός ὥστε καί πᾶς ὁ βούλομαι αὐτός ἀκολουθέω ὁ κρατέω ὑπό ὁ θάνατος δύναμαι ἐλευθερόω , οὐδείς ἰσχύω κατά αὐτός ἔτι ὁ θάνατος . πᾶς γάρ ὁ μετά ὁ Ἰησοῦς εἰμί ἀνεπίληπτος εἰμί θάνατος . ἐν μέν οὖν ὁ ἐξετάζω ὁ εὐαγγέλιον ῥητός γράφω ὁ σωτήρ ἐγώ δίδωμι ὁ ἑαυτοῦ ψυχή λύτρον ἀντί πολύς . παρά δέ ὁ Πέτρος λέγω ὅτι οὐ φθαρτός , ἀργύριον καί χρυσίον , ἐλυτρόω ἐκ ὁ μάταιος ἐγώ ἀναστροφή πατροπαράδοτος , ἀλλά τίμιος αἷμα « · καί ὁ ἀπόστολος δέ φημί · » τιμή ἀγοράζω · μή γίγνομαι δοῦλος ἄνθρωπος « . οὐκοῦν ἀγοράζω μέν ὁ τίμιος ὁ Ἰησοῦς αἷμα , δίδωμι δέ λύτρον ὑπέρ ἐγώ ὁ ψυχή ὁ υἱός ὁ θεός , καί οὔτε ὁ πνεῦμα αὐτός πρότερος γάρ αὐτός παρατίθημι ὁ πατήρ λέγω · » πατήρ , εἰς χείρ σύ προτίθημι ὁ πνεῦμα ἐγώ « ) οὔτε ὁ σῶμα οὐδείς γάρ εὑρίσκω πω τοιοῦτος περί αὐτός γράφω ) . καί ἐπεί δίδωμι ὁ ψυχή αὐτός λύτρον ἀντί πολύς , οὐ μένω δέ παρά ἐκεῖνος ὅς δίδωμι λύτρον ἀντί πολύς , διά οὗτος φημί ἐν πεντεκαιδέκατος Ψαλμός ὁ οὐ ἐγκαταλείπω ὁ ψυχή ἐγώ εἰς ᾅδης « . γίγνομαι δέ ἅπαξ κατά ὁ τόπος ὑπομιμνῄσκω ἄν ὁ φαντασία δοξολογία ὁ περί ὁ Χριστός συγχέω ὁ περί ὁ πρωτότοκος πᾶς κτίσις ὁ περί ὁ ψυχή καί ὁ σῶμα Ἰησοῦς , τάχα δέ κοί ὁ πνεῦμα αὐτός , κοί εἷς πάντῃ ἀσύνθετος οἴομαι εἰμί ὁ ὁράω καί ἐπιδημέω ὁ βίος , ὅτι μή ὑγιής λέγω . πυνθάνομαι γάρ αὐτός εἰ ὁ θειότης ὁ εἰκών ὁ θεός ὁ ἀόρατος « καί ὁ ὑπεροχή ὁ πρωτότοκος πόσος κτίσις « , εἰ ἐκεῖνος ἐν ὅς » κτίζω ὁ πᾶς ὁ ἐν ὁ οὐρανός καί ὁ ἐπί ὁ γῆ , εἴτε ὁρατός εἴτε ἀόρατος , εἴτε θρόνος εἴτε κυριότης εἴτε ἀρχή εἴτε ἐξουσία « λύτρον δίδωμι ἀντί πολύς · καί τίς δίδωμι ἐκεῖνος λύτρον πολέμιος κατέχω ἐγώ αἰχμάλωτος ἕως λαμβάνω ὁ λύτρον , καί εἰ χωρέω ὁ τηλικοῦτος κοί τοσοῦτος ἐκεῖνος λύτρον ἀντί ὁ αἰχμάλωτος λαμβάνω . κοί οὐ οὗτος φημί ὡς καταφρονέω ὁ ψυχή Ἰησοῦς κοί σμικρύνω αὐτός , ἀλλά βούλομαι οὗτος μέν κατά ὁ ἐνδέχομαι λύτρον δίδωμι ὑπό ὁ ὅλος σωτήρ , ὁ δέ ὑπεροχή καί ὁ θεότης ἐκεῖνος μηδέ ἄν δύναμαι λύτρον δίδωμι . πλήν σήμερον οὐ λύω ὁ Ἰησοῦς ἀπό ὁ Χριστός , ἀλλά πολύς πολύς οἶδα εἷς εἰμί Ἰησοῦς ὁ Χριστός καί ὁ ψυχή αὐτός πρός ὁ πρωτότοκος » πᾶς κτίσις « ἀλλά καί ὁ σῶμα αὐτός , ὡς πολύς εἰ δέω οὕτως ὀνομάζω ) εἰμί εἷς ὅλος οὗτος , ἤ ὁ κολλάω ὁ κύριος εἷς πνεῦμα εἰμί « .