origenes.commentarium-in-evangelium-matthaei-lib-12-17 17.1
Καὶ ἐλθόντος αὐτοῦ εἰς τὸ ἱερὸν προσῆλθον αὐτῷ διδάσκοντι οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι τοῦ λαοῦ λέγοντες · ἐν ποία ἐξουσίᾳ ταῦτα ποιεῖς ; καὶ τὰ ἑξῆς εως του οὐδὲ ἐγὼ ὑμῖν λέγω ἐν ποίᾳ ἐξουσίᾳ ταῦτα ποιῶ ( Matth . 21 , 23-27 ) . Τριῶν εὐαγγελιστῶν ὡς ἀναγκαῖον ἀναγραψάντων τὸν προκείμενον λόγον , ἂξιον ἰδεῖν ὅ τί ποτε νοοῦντες οἱ ἀρχειρεῖς κοὶ οἱ πρεσβύτεροι τοῦ λαοῦ ἐπυνθάνοντο τοῦ σωτῆρος , οὐχ ἔν πύσμα , ἀλλὰ δύο προσάγοντες αὐτῷ , ἓν μὲν τὸ ἐν ποίᾳ ἐξουσίᾳ ταῦτα ποιεῖς ; ἓτερον δέ τὸ καὶ τίς σοι ἔδωκε τὴν ἐξουσίαν ταύτην ; καὶ τι βουλόμενος ὁ σωτὴρ ἐπὶ τούτου μόνου αντηρώτησεν ὑπέρ τοῦ μὴ πρὸς τό πύσμα ἀποκρίνασθαι · ἑώρα γὰρ οὐκ ἀξίους ἐκείνους τῆς πρὸς τὸ πύσμα ἀποκρίσεως καὶ τῆς τοῦ προβλήματος διηγήσεως . ὅτι δὲ οὐχ , ὡς οἲονταί τινες , ἁπλᾶ ἐστι τὰ κατὰ τὸν τόπον καὶ εὐπερινόητα , ἀλλὰ μυστικὰ καὶ βαθείας δεόμενα καρδίας , δῆλον ἒσται ἐκ τῆς ἐπιστάεως . φερ᾿ οὖν συναγορεύωμεν τῇ πιθανότητι τῶν ἁπλούστερον ἐκδεχομένων τὰ κατὰ τὸν τόπον · φήσουσι γὰρ ὅτι δύο γενικὰς <ἐξουσίας> ἐπιστάμενοι , ἀμείνωφ μέν τὴν τοῦ θεοῦ χειρίστην δέ τὴν τοῦ διαβόλου , οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι τοῦ λαοῦ ἐπυνθάνοντο τοῦ σωτῆρος , ἐν ποίᾳ ἐξουσίᾳ τούτων τῶν δύο ποιεῖ τὰ τεράστια καὶ ἀπὸ τίνος αὐτὴν λαβών . εἶθ᾿ ὁ Ἰησοῦς ὑΠὲρ τοῦ μὴ ἀντιλογῆσαι ἀντηρώτησεν , ἃμα καὶ ἐλέγξαι βουλόμενος τοὺς πῦθομένους αὐτοῦ , ὡς παρὰ τὸν ὀρθὸν λόγον ποιήσαντας ἐν τῷ ἠπιστηκέναι Ἰωάννῃ τῷ βαπτιστῇ . καὶ ἦν αὐτοῦ τὸ ἀντερώτημα δύο οἰκονομούμενον , τόν τε ἐπὶ τῇ εἰς τὸν Ἰωάννην ἀπιστίᾳ ἒλεγχον καὶ τὸ περισπάσαι τοὺς πυθομένους , ἳνα δόξῃ αὐτοῖς εὐλόγως μὴ ἀποκρίνεσθαι . ἀλλ᾿ εἲποι τις ἂν πρὸς ταῦτα ὅτι γελοῖον ἦν τὸ πυνθάνεσθαι ἐν ποίᾳ ἐξουσίᾳ ταῦτα ἐποίει ὁ Ἰησοῦς · οὐκ ἂν γὰρ ἀπεκρίντο ὅτι ἐν τῇ τοῦ διοβόλου ἐξουσίᾳ καὶ οὔ φημι ὅτι ὁ σωτὴρ τοῦτο οὐκ ἀπεκρίνατο , ἀλλ᾿ οὐδέ » ὁ ἂνθρωπος τἣς ἁμαρτίας , ὁ ἀντικείμενος καὶ ἐπαιρόμενος ἐπὶ πάντα λεγόμενον θεὸν ἢ σέβασμα « εἲποι ἂν τοῖς πυνθανομένοις τὸ ἀληθὲς ὅτι ἐν τῇ τοῦ διαβόλου ἐξουσίᾳ ποιεῖ πᾶσαν δύναμιν μιν καὶ » σημεῖα ἐν οἷς καταπλήξεται καὶ ἀποπλανήσει εἰ δυνατὸν καὶ τοὺς ἐκλεκτούς « . εἰ δὲ οὐδὲ ἐκεῖνος εἲποι ἂν ἐν τῇ τοῦ διαβόλου ἐξουσίᾳ ποιεῖν τὰ σημεῖα καὶ τὰ τέραρατα τοῦ » ψεύδους « , τὰ ἐν πάσῃ ἀπάτῃ ἀδικίας τοῖς ἀπολλυμένοις « ἐπιτελούμενα , πάσῳ πλέον ὁ σωτὴρ οὐκ ( εἰ καὶ μὴ ἀντηρώτησεν ) ἂλλο τι ἀπεκρίνατο ἢ ὅτι ἐν τῇ τοῦ θεοῦ ; πρὸς δέ τὴν οὕτως προφανῆ ἀπόδρισιν καὶ ἐκείνους πυν - θάνεσθαι καὶ τὸν σωτῆρα μὴ ἀποκρίνεσθαι , εὒηθες εἶναί μοι φαίνεται .
Lemmas: καί ἔρχομαι αὐτός εἰς ὁ ἱερός προσέρχομαι αὐτός διδάσκω ὁ ἀρχιερεύς καί ὁ πρέσβυς ὁ λαός λέγω · ἐν ποῖος ἐξουσία οὗτος ποιέω ; καί ὁ ἑξῆς ἕως ὁ οὐδέ ἐγώ σύ λέγω ἐν ποῖος ἐξουσία οὗτος ποιέω ( Matth . 21 , 23-27 ) . τρεῖς εὐαγγελιστής ὡς ἀναγκαῖος ἀναγράφω ὁ πρόκειμαι λόγος , ἄξιος ὁράω ὅς τίς ποτέ νοέω ὁ αρχειρεω κοί ὁ πρέσβυς ὁ λαός πυνθάνομαι ὁ σωτήρ , οὐ εἷς πύσμα , ἀλλά δύο προσάγω αὐτός , εἷς μέν ὁ ἐν ποῖος ἐξουσία οὗτος ποιέω ; ἕτερος δέ ὁ καί τίς σύ δίδωμι ὁ ἐξουσία οὗτος ; καί τίς βούλομαι ὁ σωτήρ ἐπί οὗτος μόνος ἀντερωτάω ὑπέρ ὁ μή πρός ὁ πύσμα ἀποκρίνω · ὁράω γάρ οὐ ἄξιος ἐκεῖνος ὁ πρός ὁ πύσμα ἀπόκρισις καί ὁ ὁ πρόβλημα διήγησις . ὅτι δέ οὐ , ὡς οἴομαι τις , ἁπλόος εἰμί ὁ κατά ὁ τόπος καί εὐπερινόητος , ἀλλά μυστικός καί βαθύς δέω καρδία , δῆλος εἰμί ἐκ ὁ ἐπιστάεως . φέρω οὖν συναγορεύω ὁ πιθανότης ὁ ἁπλόος ἐκδέχομαι ὁ κατά ὁ τόπος · φημί γάρ ὅτι δύο γενικός ἐξουσία ἐπίσταμαι , ἀμείνωφ μέν ὁ ὁ θεός κακός δέ ὁ ὁ διάβολος , ὁ ἀρχιερεύς καί ὁ πρέσβυς ὁ λαός πυνθάνομαι ὁ σωτήρ , ἐν ποῖος ἐξουσία οὗτος ὁ δύο ποιέω ὁ τεράστιος καί ἀπό τίς αὐτός λαμβάνω . εἶτα ὁ Ἰησοῦς ὑπέρ ὁ μή ἀντιλογέω ἀντερωτάω , ἅμα καί ἐλέγχω βούλομαι ὁ πυνθάνομαι αὐτός , ὡς παρά ὁ ὀρθός λόγος ποιέω ἐν ὁ ἀπιστέω Ἰωάννης ὁ βαπτιστής . καί εἰμί αὐτός ὁ ἀντερώτημα δύο οἰκονομέω , ὁ τε ἐπί ὁ εἰς ὁ Ἰωάννης ἀπιστία ἔλεγχος καί ὁ περισπάω ὁ πυνθάνομαι , ἵνα δοκέω αὐτός εὔλογος μή ἀποκρίνω . ἀλλά λέγω τις ἄν πρός οὗτος ὅτι γέλοιος εἰμί ὁ πυνθάνομαι ἐν ποῖος ἐξουσία οὗτος ποιέω ὁ Ἰησοῦς · οὐ ἄν γάρ ἀποκρίνω ὅτι ἐν ὁ ὁ διόβολος ἐξουσία καί οὐ φημί ὅτι ὁ σωτήρ οὗτος οὐ ἀποκρίνω , ἀλλά οὐδέ » ὁ ἄνθρωπος ὁ ἁμαρτία , ὁ ἀντίκειμαι καί ἐπαίρω ἐπί πᾶς λέγω θεός ἤ σέβασμα « λέγω ἄν ὁ πυνθάνομαι ὁ ἀληθής ὅτι ἐν ὁ ὁ διάβολος ἐξουσία ποιέω πᾶς δύναμις μιν καί » σημεῖον ἐν ὅς καταπλήσσω καί ἀποπλανάω εἰ δυνατός καί ὁ ἐκλεκτός « . εἰ δέ οὐδέ ἐκεῖνος λέγω ἄν ἐν ὁ ὁ διάβολος ἐξουσία ποιέω ὁ σημεῖον καί ὁ τέραρατα ὁ » ψεῦδος « , ὁ ἐν πᾶς ἀπάτη ἀδικία ὁ ἀπόλλυμι « ἐπιτελέω , πάσσω πολύς ὁ σωτήρ οὐ ( εἰ καί μή ἀντερωτάω ) ἄλλος τις ἀποκρίνω ἤ ὅτι ἐν ὁ ὁ θεός ; πρός δέ ὁ οὕτως προφανής ἀπόδρασις καί ἐκεῖνος πυν - θνῄσκω καί ὁ σωτήρ μή ἀποκρίνω , εὐήθης εἰμί ἐγώ φαίνω .