origenes.commentarium-in-evangelium-matthaei-lib-12-17 17.28
Οἶδα δέ καὶ ἄλλην εἰς τὸν τόπον τοιαύτην φερομένην διήγησιν . ὁ μέν ἄρχων τοῦ αἰῶνος τούτου ἐν τροπολογίᾳ καλεῖται Καῖσαρ · ὁ δὲ <πάντων> τῶν αἰώνων ἐν οὐδενὶ συμβόλῳ τυγχάνων θεὸς πανταχοῦ ὀνομάζεται . ἐπεὶ τοίνυν ἔχομέν τινα τοῦ ἄρχοντος τοῦ αἰῶνος τούτου . τουτέστι τὰ κατὰ κακίαν , καὶ οὐ πρότερον δυνάμεθα ἀποδιδόναι τὰ τοῦθεοῦ τῷ θεῷ , ἐὰν μὴ ἀποδῶμεν , ἀποθέμενοι πάντα τὰ τῆς κακίας , τῷ Καίσαρι τὰ τοῦ Καίσαρος , διὰ τοῦτο ὁ σωτὴρ ἐπιδειχθέντος τοῦ νομίσματος καὶ τῆς ἐν αὐτῷ εἰκόνος φησίν · ἀπόδοτε τὰ Καίσαρος τῷ Καίσαρι καὶ τὰ τοῦ θεοῦ τῶ θεῶ . κοὶ τοῦτο δέ κατὰ τὸν τόπον σκοπήσωμεν ὅτι , ἐόν ποτε πειραζόμενοι ὑπὸ τῶν ζητούντων ἀφορμάς , προτεινόντων προβλήματά <τινα> οὐχ ἶνα μάθωσιν ἀλλ’ δύναμις ἡμῶν κατηγορήσωστιν , ἀκούωμεν λόγους πειραστικοὺς ἡμῶν , οὔτε πάντη σιωπᾶν ὀφείλομεν οὔτε ὡς ἔτυχεν ἀποκρίνασθαι , ἀλλὰ περιεσκεμμένως καὶ μετὰ περισκέψεως , εἰς τὸ ( ὅση δύναμις ) ἀφορμὰς » τῶν θελόντων « ἀφορμάς , καὶ διδάσκειν ἀνεπιλήπτως τὰ σῴζοντα τοὺς βουλομένους ἐν τῷ ἀκούειν σῴζεσθαι . δύνανται δέ οἱ μέν Φαρισαῖοι λαμβάνεσθαι εἰς τοὺς διδασκάλους τῶν διαφόρων Ἰουδαϊκῶν παραδόσεων , οἱ δὲ Ἡρωδιανοὶ εἰς τὸν νομιζόμενον παρὰ τοῖς πολλοῖς βασιλικὸν Ἰουδαίων τῶν οὕτως ἁπλούστερον λεγομένων λόγον . ἀφ’ ἑκατέρων οὖν πυνθάνονται τοῦ σωτῆρος τὰ περὶ τοῦ κήνσου . ὁ δὲ αὐτοῖς ἀποκρίνεται , ὡς ἀποδεδώκαμεν · πλὴν ἐπεὶ οὐ μαθεῖν βούλονται ἐκ τοῦ ἐρωτᾶν αὐτόν , ἀλλὰ παγιδεῦσαι ἐν λόγῳ καὶ πειράζειν αὐτόν , διὰ τοῦτο ἀκούσαντες τὰ δοκοῦντα αὐτῷ πρὸς τὸ πύσμα αὐτῶν καὶ θαυμάσαντες , ὅτι μὴ ἔδωκεν αὐτοῖος ἀφορμὰς τοῦ αὐτῷ ἐπιβουλεύειν οὐκ ἔμειναν μέν παρ’ αὐτῷ , ὡς οἱ μαθηταί , οὐδέ ἁπλῶς ἀπῆλθον , ὡς περὶ ἄλλων γέγραπται , ἀφέντες δὲ αὐτὸν ἀπῆλθον . καὶ τοιοῦτοί γέ εἰσιν οἱ ἀφιέντες τὸν λόγον καὶ ἀπιστοῦντες αὐτῷ καὶ ἀπιόντες ἀπ’ αὐτοῦ μετὰ τὸ ἀκοῦσαι αὐτοῦ . καὶ οὐχ ἁμαρτήσει λέγων περὶ τῶν μετὰ τὸ ἀκοῦσαι ἀποστάντων καὶ τοῦ ἀκούειν , ὅτι οἱ τοιοῦτοι ἀφέντες τὸν Ἰησοῦν ἀπῆλθον · ἡμεῖς δὲ ἐροῦμεν τὸ τῆς νύμφης · » ἐκράτησαι αὐτόν , καὶ οὐκ ἀφῆκα αὐτόν « .
Lemmas: οἶδα δέ καί ἄλλος εἰς ὁ τόπος τοιοῦτος φέρω διήγησις . ὁ μέν ἄρχων ὁ αἰών οὗτος ἐν τροπολογία καλέω Καῖσαρ · ὁ δέ πᾶς ὁ αἰών ἐν οὐδείς σύμβολον τυγχάνω θεός πανταχοῦ ὀνομάζω . ἐπεί τοίνυν ἔχω τις ὁ ἄρχω ὁ αἰών οὗτος . τουτέστι ὁ κατά κακία , καί οὐ πρότερος δύναμαι ἀποδίδωμι ὁ τουθεος ὁ θεός , ἐάν μή ἀποδίδωμι , ἀποτίθημι πᾶς ὁ ὁ κακία , ὁ Καῖσαρ ὁ ὁ Καῖσαρ , διά οὗτος ὁ σωτήρ ἐπιδείκνυμι ὁ νόμισμα καί ὁ ἐν αὐτός εἰκών φημί · ἀποδίδωμι ὁ Καῖσαρ ὁ Καῖσαρ καί ὁ ὁ θεός ὁ θεός . κοί οὗτος δέ κατά ὁ τόπος σκοπέω ὅτι , εἰμί ποτέ πειράω ὑπό ὁ ζητέω ἀφορμή , προτείνω πρόβλημα τις οὐ ἵνα μανθάνω ἀλλά δύναμις ἐγώ κατηγορέω , ἀκούω λόγος πειραστικός ἐγώ , οὔτε πάντῃ σιωπάω ὀφείλω οὔτε ὡς τυγχάνω ἀποκρίνω , ἀλλά περιεσκεμμένως καί μετά περίσκεψις , εἰς ὁ ( ὅσος δύναμις ) ἀφορμή » ὁ ἐθέλω « ἀφορμή , καί διδάσκω ἀνεπίληπτος ὁ σῴζω ὁ βούλομαι ἐν ὁ ἀκούω σῴζω . δύναμαι δέ ὁ μέν Φαρισαῖος λαμβάνω εἰς ὁ διδάσκαλος ὁ διάφορος Ἰουδαικός παράδοσις , ὁ δέ Ἡρωδιανός εἰς ὁ νομίζω παρά ὁ πολύς βασιλικός Ἰουδαῖος ὁ οὕτως ἁπλόος λέγω λόγος . ἀπό ἑκάτερος οὖν πυνθάνομαι ὁ σωτήρ ὁ περί ὁ κῆνσος . ὁ δέ αὐτός ἀποκρίνω , ὡς ἀποδίδωμι · πλήν ἐπεί οὐ μανθάνω βούλομαι ἐκ ὁ ἐρωτάω αὐτός , ἀλλά παγιδεύω ἐν λόγος καί πειράω αὐτός , διά οὗτος ἀκούω ὁ δοκέω αὐτός πρός ὁ πύσμα αὐτός καί θαυμάζω , ὅτι μή δίδωμι αὐτός ἀφορμή ὁ αὐτός ἐπιβουλεύω οὐ μένω μέν παρά αὐτός , ὡς ὁ μαθητής , οὐδέ ἁπλῶς ἀπέρχομαι , ὡς περί ἄλλος γράφω , ἀφίημι δέ αὐτός ἀπέρχομαι . καί τοιοῦτος γε εἰμί ὁ ἀφίημι ὁ λόγος καί ἀπιστέω αὐτός καί ἀπέρχομαι ἀπό αὐτός μετά ὁ ἀκούω αὐτός . καί οὐ ἁμαρτάνω λέγω περί ὁ μετά ὁ ἀκούω ἀφίστημι καί ὁ ἀκούω , ὅτι ὁ τοιοῦτος ἀφίημι ὁ Ἰησοῦς ἀπέρχομαι · ἐγώ δέ λέγω ὁ ὁ νύμφη · » κρατέω αὐτός , καί οὐ ἀφίημι αὐτός « .