origenes.commentarium-in-evangelium-matthaei-lib-12-17 16.29
Ὁ δὲ Μᾶρκος ἀναγράψας τὰ κατὰ τὸν τόπον ἀπεμφαῖνόν τι ὡς πρὸς τὸ ῥητὸν ) προσέθηκε ποιήσας ὅτι ἰδὼν « ὁ Ἰησοῦς » ἀπὸ μακρόθεν συκῆν ἔχουσαν φύλλα ἦλθεν « ὡς εὑρήσων τι ἐν αὐτῇ « · » ἐλθὼν « δέ » ἐπ᾿ αὐτὴν « καὶ μηδὲν εὑρὼν » εἰ μὴ φύλλα « μόνον » οὐ γὰρ ἦν ὁ καιρὸς σύκων « ) » ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτῇ · μηκέτι εἰς τὸν αἰῶνα ἐκ σοῦ μηδεὶς καρπὸν φάγῃ « , εἲποι γὰρ ἂν τις · εἰ μὴ » ὁ καιρὸς σύκων ἧν « , πῶς ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς ὡς εὑρήσων τι » ἐν αὐτῇ « καὶ πῶς δικαίως εἶπεν αὐτῇ · » μηκέτι εἰς τὸν αἰῶνα ἐκ σοῦ μηδεὶς καρπὸν φάγῃ » ; πρὸς τοῦτο δὲ λελέξεται ὅτι οἱ κατειλεγμένοι παρὰ τῷ ἀποστόλῳ καρποὶ τοῦ πνεύματος , ἀγάπη , χαρά , εἰρήνη , μακροθυμία , χρηστότης , ἀγαθωσύνη , πίστις , πραότης , ἐγκράτεια , ἔστι μέν ὅτε ἐν οἰκείῳ ἀποδίδονται καιρῷ . βέλτιον δὲ εἰ , τῶν περιεστηκότων ἐπὶ τὸ ἐναντίον τῷ καρποφορεῖν προκαλουμένων , δυνηθείη τις καὶ διὰ τὸ πάνυ ὠφελεῖσθαι ἐκ τοῦ λόγου οὐδέν ἧττον κοὶ τότε διδόναι τοὺς καρποὺς τοῦ πνεύματος . ὃ δέ λέγω τοιοῦτόν ἐστιν · εἷς τῶν καρπῶν τοῦ πνεύματός ἐστιν ἀγάπη . ταύτης δέ καιρὸς μέν ὅτε οὐ χαλεπὸν ἀποδοοῦναι τὸν καρπὸν τοῦ ἀγαπᾶσθαι · καὶ ἔστιν ἀγαπᾶν τὸν ἀγαπωντα καρπος μευ του πνευματος , οὐ μὴν ἐν οὐ καιρῷ ἳν᾿ οὕτως ὀνομάσω ) σύκων . ἐπὰν δέ ἐπὶ τὸ μισεῖν προκαλῆταί τις τὸν πιστεύοντα τοιοῦτον ἀπατῶν καὶ ἐπιβουλεύων καὶ τοῖς ἤθεσι βεβλαμμένος ὤν , ὣστε δοκεῖν ἂξιος εἶναι τοῦ μισεῖσθαι , ὁ δέ δίκαιος μηθὲ τὸν τοιοῦτον μισῇ αλλ᾿ ὡς υἱὸς » τοῦ τὸν ἥλιον ἀνατέλλοντος ἐπὶ πονηροὺς καὶ ἀγαθοὺς « ) καὶ τότε αὐτὸν ἀγαπᾷ , οἱονεὶ ἐν οὐ καιρῷ σύκων τῆς ἀγάπης διδοὺς τὸν καρπόν , πόν , μακάριός ἐστι . τὸ δ’ ὅμοιον νοήσεις καὶ ἐπὶ τῆς χαρᾶς . φέρειν μέν γὰρ τὸν καρΠὸν τοῦ πνεύματος τὴν χαρὰν μηδενὸς ἐπὶ τὸ λυπεῖσθαι προκαλουμένου καὶ δυσαρεστεῖσθαι , οὐ χαλεπόν · ὃταν δέ τὰ μέν περιεστηκότα ἐπὶ λύπην καὶ ἀθυμίαν καὶ δυσαρέστησιν προκαλῆται , ἀπὸ δέ τῆς κατὰ τὸν λόγον ὡφελείας τις ἐπὶ τοσοῦτον προκόπτῃ , ὡς <καὶ> ἐν τῆς δοκούσης δυσαρεστήσεως εὐαρεστεῖσθαι καὶ ἐν καιροῖς τοῦ ἀτιμάζεσθαι καὶ τοῦ μαστιγοῦσθαι χαίρειν καὶ ἁπλῶς ἐν παντὶ περιστατικῷ καιρῷ μεμνῆσθαι τοῦ » πάντοτε χαίρετε « , μακάριος ἂν ὁ τοιοῦτος εἲη καρπὸν φέρο)ν τὴν χαρὰν καὶ ἐν οὐ καιρῷ ἳν᾿ οὕτως ὀνομάσω ) σύκων . Τὸ παραπλήσιον δέ οὐ χαλεπὸν καὶ ἐπὶ τῶν ἂλλων καρπῶν ποιῆσαι τοῦ πνεύματος . βούλεται γὰρ εἶναι κρείττονα τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως τὸν προσιόντα τῷ λόγῳ αὑτοῦ ὁ θεὸς καὶ ἀπαιτεῖ αὐτὸν παράδοξα καὶ ( ἳν᾿ οὕτως ὀνομάσω ) θεοῦ μᾶλλον ἢ ἀνθρώπου ἒργα . διὸ κοὶ πᾶσι λέγει οὓς καλεῖ ἐπὶ τὴν μακαριότητα · ἐγὼ εἶπα · θεοί ἐστε καὶ υἱοὶ ὑψίστου πάντες « , μεμφόμενος δὲ τοῖς μὴ βουλομένοις ἀποθεωθῆναι καὶ υἱοῖς ὑψίστου γενέσθαι λέγει · » ὑμεῖς δὲ ὡς ἂνθρωποι ἀποθνῄσκετε « · κατὰ γὰρ ἑκάστην ἁμαρτίαν , ὅτε ἐσμὲν » σάρκινοι καὶ κατὰ ἂνθρωπον « περιπατοῦντες , οὐδὲν ἂλλο ἐνεργοῦμεν ἢ τὸ ἀποθνῄσκειν , καὶ φανερὸν ὅτι » εἰ κατὰ σάρκα « ζῶμεν , μέλλομεν » ἀποθνῄσκειν « , ὡς ἐδίδαξεν ὁ ἀπόστολος . ταῦτα καὶ διὰ τὸ » οὐ γὰρ ἦν ὁ καιρὸς τῶν σύκων « . ὁ δὲ κατὰ τὸν Μᾶρκον Πέτρος ἰδὼν τὴν συκῆν ἐξηραμμένην ἐκ ῥιζῶν « εἶπε τῷ σωτῆρι · ἰδοὺ ἡ συκῆ ἣν κατηράσω ἐξηράνθη « · κατάρας γὰρ τῆς ἀπὸ τοῦ λόγου ἀξία ἡ μὴ φέρουσα τῷ λόγῳ καρπὸν ζητοῦντι . ἐπὶ τέλει δέ τι ἔχει ὁ λόγος προτρεπτικὸν τοῦ πιστεύοντος λήψεσθαι · οὐχὶ ἄλλως γὰρ ληψόμεθα , εἰ μὴ αἰτήσομεν . ἔστω οὖν καὶ ἡ διάθεσις ἀξία τοῦ τυχεῖν ὧν αἰτοῦμεν καὶ ἡ εὐχὴ μετ᾿ ἐΠιστήμης ἀναπεμπομένη ἀξία τοῦ ἐπιτευχθῆναι , καὶ τὰ αἰτήματα ἒστω ἐπουράνια καὶ μεγάλαλ καὶ ἂξια τοῦ δίδοσθαι ὑπὸ τοῦ θεοῦ .
Lemmas: ὁ δέ Μάρκος ἀναγράφω ὁ κατά ὁ τόπος ἀπεμφαίνω τις ὡς πρός ὁ ῥητός ) προστίθημι ποιέω ὅτι ὁράω « ὁ Ἰησοῦς » ἀπό μακρόθεν συκῆ ἔχω φύλλον ἔρχομαι « ὡς εὑρίσκω τις ἐν αὐτός « · » ἔρχομαι « δέ » ἐπί αὐτός « καί μηδείς εὑρίσκω » εἰ μή φύλλον « μόνος » οὐ γάρ εἰμί ὁ καιρός σῦκον « ) » ἀποκρίνω λέγω αὐτός · μηκέτι εἰς ὁ αἰών ἐκ σύ μηδείς καρπός ἐσθίω « , λέγω γάρ ἄν τις · εἰ μή » ὁ καιρός σῦκον εἰμί « , πῶς ἔρχομαι ὁ Ἰησοῦς ὡς εὑρίσκω τις » ἐν αὐτός « καί πῶς δίκαιος λέγω αὐτός · » μηκέτι εἰς ὁ αἰών ἐκ σύ μηδείς καρπός ἐσθίω » ; πρός οὗτος δέ λέγω ὅτι ὁ καταλέγω παρά ὁ ἀπόστολος καρπός ὁ πνεῦμα , ἀγάπη , χαρά , εἰρήνη , μακροθυμία , χρηστότης , ἀγαθωσύνη , πίστις , πραότης , ἐγκράτεια , εἰμί μέν ὅτε ἐν οἰκεῖος ἀποδίδωμι καιρός . ἀγαθός δέ εἰ , ὁ περιίστημι ἐπί ὁ ἐναντίος ὁ καρποφορέω προκαλέω , δύναμαι τις καί διά ὁ πάνυ ὠφελέω ἐκ ὁ λόγος οὐδείς ἥσσων κοί τότε δίδωμι ὁ καρπός ὁ πνεῦμα . ὅς δέ λέγω τοιοῦτος εἰμί · εἷς ὁ καρπός ὁ πνεῦμα εἰμί ἀγάπη . οὗτος δέ καιρός μέν ὅτε οὐ χαλεπός ἀποδίδωμι ὁ καρπός ὁ ἀγαπάω · καί εἰμί ἀγαπάω ὁ ἀγαπάω καρπός μου ὁ πνεῦμα , οὐ μήν ἐν οὐ καιρός ἵνα οὕτως ὀνομάζω ) σῦκον . ἐπάν δέ ἐπί ὁ μισέω προκαλέω τις ὁ πιστεύω τοιοῦτος ἀπατάω καί ἐπιβουλεύω καί ὁ ἦθος βλάπτω εἰμί , ὥστε δοκέω ἄξιος εἰμί ὁ μισέω , ὁ δέ δίκαιος μήθω ὁ τοιοῦτος μισέω ἀλλά ὡς υἱός » ὁ ὁ ἥλιος ἀνατέλλω ἐπί πονηρός καί ἀγαθός « ) καί τότε αὐτός ἀγαπάω , οἷον ἐν οὐ καιρός σῦκον ὁ ἀγάπη δίδωμι ὁ καρπός , πος , μακάριος εἰμί . ὁ δέ ὅμοιος νοέω καί ἐπί ὁ χαρά . φέρω μέν γάρ ὁ καρπός ὁ πνεῦμα ὁ χαρά μηδείς ἐπί ὁ λυπέω προκαλέω καί δυσαρεστέω , οὐ χαλεπός · ὅταν δέ ὁ μέν περιίστημι ἐπί λύπη καί ἀθυμία καί δυσαρέστησις προκαλέω , ἀπό δέ ὁ κατά ὁ λόγος ὠφέλεια τις ἐπί τοσοῦτος προκόπτω , ὡς καί ἐν ὁ δοκέω δυσαρέστησις εὐαρεστέω καί ἐν καιρός ὁ ἀτιμάζω καί ὁ μαστιγόω χαίρω καί ἁπλῶς ἐν πᾶς περιστατικός καιρός μιμνῄσκω ὁ » πάντοτε χαίρω « , μακάριος ἄν ὁ τοιοῦτος εἰμί καρπός φέρω ὁ χαρά καί ἐν οὐ καιρός ἵνα οὕτως ὀνομάζω ) σῦκον . ὁ παραπλήσιος δέ οὐ χαλεπός καί ἐπί ὁ ἄλλος καρπός ποιέω ὁ πνεῦμα . βούλομαι γάρ εἰμί κρατύς ὁ ἀνθρώπινος φύσις ὁ προσέρχομαι ὁ λόγος ἑαυτοῦ ὁ θεός καί ἀπαιτέω αὐτός παράδοξος καί ( ἵνα οὕτως ὀνομάζω ) θεός μάλα ἤ ἄνθρωπος ἔργον . διό κοί πᾶς λέγω ὅς καλέω ἐπί ὁ μακαριότης · ἐγώ λέγω · θεός εἰμί καί υἱός ὕψιστος πᾶς « , μέμφομαι δέ ὁ μή βούλομαι ἀποθεόω καί υἱός ὕψιστος γίγνομαι λέγω · » σύ δέ ὡς ἄνθρωπος ἀποθνῄσκω « · κατά γάρ ἕκαστος ἁμαρτία , ὅτε εἰμί » σάρκινος καί κατά ἄνθρωπος « περιπατέω , οὐδείς ἄλλος ἐνεργέω ἤ ὁ ἀποθνῄσκω , καί φανερός ὅτι » εἰ κατά σάρξ « ζάω , μέλλω » ἀποθνῄσκω « , ὡς διδάσκω ὁ ἀπόστολος . οὗτος καί διά ὁ » οὐ γάρ εἰμί ὁ καιρός ὁ σῦκον « . ὁ δέ κατά ὁ Μάρκος Πέτρος ὁράω ὁ συκῆ ξηραίνω ἐκ ῥίζα « λέγω ὁ σωτήρ · ἰδού ὁ συκῆ ὅς καταράομαι ξηραίνω « · κατάρα γάρ ὁ ἀπό ὁ λόγος ἄξιος ὁ μή φέρω ὁ λόγος καρπός ζητέω . ἐπί τέλος δέ τις ἔχω ὁ λόγος προτρεπτικός ὁ πιστεύω λαμβάνω · οὐ ἄλλος γάρ λαμβάνω , εἰ μή αἰτέω . εἰμί οὖν καί ὁ διάθεσις ἄξιος ὁ τυγχάνω ὅς αἰτέω καί ὁ εὐχή μετά ἐπιστήμη ἀναπέμπω ἄξιος ὁ ἐπιτυγχάνω , καί ὁ αἴτημα εἰμί ἐπουράνιος καί μεγάλα καί ἄξιος ὁ δίδωμι ὑπό ὁ θεός .