origenes.commentarium-in-evangelium-matthaei-lib-12-17 13.7
Ἐπεὶ δὲ εἶπεν ὁ σωτήρ · ὦ γενεὰ ἄπιστε καὶ διεστραμμένη , ἐμφαίνει ὅτι ἐκ διαστροφῆς ἡ κακία παρεισελήλυθε , παρὰ φύσιν γενομένη καὶ διαστρόφους ἡμᾶς πεποιηκυῖα . ὅλον δὲ ( οἶμαι ) τὸ τῶν ἐπὶ γῆς ἀν - θρώπων γένος διά τὴν κακίαν βαρούμενος καὶ τὴν μετ’ αὐτῶν διατριβὴν ὁ σωτὴρ εἶπε τὸ ἕως πότε μεθ’ ὑμῶν ἔσομαι : προείπομεν οὖν ἀπὸ μέρους εἰς τὸ ἐὰν ἔχητε πίστιν ὠς κόκκον σφινάπεως , ἐρεῖτε τῷ ὄρει τούσινάπεως , ἐρεῖτε τῷ ὅρει τούτῳ καὶ τὰ ἑξῆς . οὐδὲν δ’ ἧττον κατὰ τὸ φαινόμενον ἡμῖν τρανότερον καὶ ταῦτα εἰς τὸν τόπον λελέξεται . ὄρη ἐν τούτοις οἶμαι λέγεσθαι τὰς ἐν κακίᾳ κεχυμένῃ καὶο μεγάλῃ γεγενημένας ἀντικειμένῃ καὶ μεγάλῃ γεγενημένας ἀντικειμένας δυνάμεις , αἵτινες ὡσπερεὶ ἐρηρεισμέναι εἰσὶν ἐν ταῖς τῶν ἀνθρώπων ψυχαῖς . ἐπὰν οὖν ἔχῃ τις » τὴν πᾶσαν πίστιν « , ὥστε μηκέτι περί τινων ἐν τοῖς ἱεροῖς γράμμασι κειμένων ἀπιστεῖν , καὶ τοιαύτην αὐτὴν ἔχῃ , ὁποία ἦν ἡ πίστις τοῦ Ἀβραὰμ πιστεύοντος τῷ θεῷ ἐπὶ τοσοῦτον , ὡστε λογισθῆναι τὴν πίστιν αὐτοῦ » εἰς δικαιοσύνην « . ἔχει » τὴν πᾶσαν πίστιν « ὡς κόκκον σινάπεως . εἶθ’ ὁ τοιοῦτος ἐρεῖ τῷ ὄρει τούτῳ ( δείκνυμι δὲ » τὸ ἄλαλον καὶ κωφὸν « ἐν τῷ λεγομένῳ σεληνιάζεσθαι πνεῦ - μα ) · μετάβα ἔνθεν ( δηλονότι ἀπὸ τοῦ πάσχοντος ἀνθρωπου ) <ἐκεῖ> ( ἐπὶ τάχα τὴν ἄβυσσον ) καὶ μεταβήσεται . ὁ δὲ ἀπόστολος ἐντεῦθεν ( οἶμαι ) τὴν ἀφορμὴν λαβὼν μετὰ ἀποστολικῆς εἶπεν ἐξουςίας τὸ » καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν ὥστε ὄρη μεθιστάνειν « · οὐ γὰρ ἓν μόνον ὄρος ἀλλὰ καὶ τὰ ἀνάλογον αὐτῷ πλείονα μεθίστησιν ὁ ἔχων » πᾶσαν τὴν πίστιν « , ἥτις ἐστὶν ὡς κόκκος σινάπεως · καὶ οὐδέν γε τούτῳ τῷ ἐπὶ τοσοῦτον πιστεύοντι ἔσται ἀδύνατον . πρόσχωμεν δὲ καὶ τῷ τοῦτο τὸ γένος οὐκ ἐκπορεύεται εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ , ἵν᾿ εἴ ποτε δέοι περὶ θεραπείαν ἀσχολεῖσθαι ἡμᾶς τοιοῦτόν τι πεπονθότος τινός , μὴ ὁρκίζωμεν μηδὲ ἐπερωτῶμεν μηδὲ λαλῶμεν ὡς ἀκούοντι τῷ ἀκαθάρτῶ πνεύματι , ἀλλὰ » σχολάζοντες προσευχῇ καὶ νηστείᾳ « ἐπιτύχωμεν προσευχόμενοι περὶ τοῦ πεπονθότος <σωτηρίας τῆς ἀπὸ θεοῦ> και τῇ ἑαυτὼν νηστείᾳ ἀπώσωμεν ἀπ᾿ αὐτοῦ τὸ ἀκάθαρτον πνεῦμα .
Lemmas: ἐπεί δέ λέγω ὁ σωτήρ · ὦ γενεά ἄπιστος καί διαστρέφω , ἐμφαίνω ὅτι ἐκ διαστροφή ὁ κακία παρεισέρχομαι , παρά φύσις γίγνομαι καί διάστροφος ἐγώ ποιέω . ὅλος δέ ( οἴομαι ) ὁ ὁ ἐπί γῆ ἐν - τρωπάω γένος διά ὁ κακία βαρέω καί ὁ μετά αὐτός διατριβή ὁ σωτήρ λέγω ὁ ἕως πότε μετά σύ εἰμί : προλέγω οὖν ἀπό μέρος εἰς ὁ ἐάν ἔχω πίστις ὡς κόκκος σφινάπεως , λέγω ὁ ὄρος τουσιναπι , λέγω ὁ ὄρος οὗτος καί ὁ ἑξῆς . οὐδείς δέ ἥσσων κατά ὁ φαίνω ἐγώ τρανής καί οὗτος εἰς ὁ τόπος λέγω . ὄρος ἐν οὗτος οἴομαι λέγω ὁ ἐν κακία χέω καίω μέγας γίγνομαι ἀντίκειμαι καί μέγας γίγνομαι ἀντίκειμαι δύναμις , ὅστις ὡσπερεί ἐρείδω εἰμί ἐν ὁ ὁ ἄνθρωπος ψυχή . ἐπάν οὖν ἔχω τις » ὁ πᾶς πίστις « , ὥστε μηκέτι περί τις ἐν ὁ ἱερός γράμμα κεῖμαι ἀπιστέω , καί τοιοῦτος αὐτός ἔχω , ὁποῖος εἰμί ὁ πίστις ὁ Ἀβραάμ πιστεύω ὁ θεός ἐπί τοσοῦτος , ὥστε λογίζομαι ὁ πίστις αὐτός » εἰς δικαιοσύνη « . ἔχω » ὁ πᾶς πίστις « ὡς κόκκος σίναπι . εἶτα ὁ τοιοῦτος λέγω ὁ ὄρος οὗτος ( δείκνυμι δέ » ὁ ἄλαλος καί κωφός « ἐν ὁ λέγω σεληνιάζομαι πιῦω - πήδημα ) · μεταβαίνω ἔνθεν ( δηλονότι ἀπό ὁ πάσχω ἄνθρωπος ) ἐκεῖ ( ἐπί τάχα ὁ ἄβυσσος ) καί μεταβαίνω . ὁ δέ ἀπόστολος ἐντεῦθεν ( οἴομαι ) ὁ ἀφορμή λαμβάνω μετά ἀποστολικός λέγω ἐξουσία ὁ » καί ἐάν ἔχω πᾶς ὁ πίστις ὥστε ὄρος μεθιστάνω « · οὐ γάρ εἷς μόνος ὄρος ἀλλά καί ὁ ἀνάλογος αὐτός πολύς μεθίστημι ὁ ἔχω » πᾶς ὁ πίστις « , ὅστις εἰμί ὡς κόκκος σίναπι · καί οὐδείς γε οὗτος ὁ ἐπί τοσοῦτος πιστεύω εἰμί ἀδύνατος . προέχω δέ καί ὁ οὗτος ὁ γένος οὐ ἐκπορεύω εἰ μή ἐν προσευχή καί νηστεία , ἵνα εἰ ποτέ δέω περί θεραπεία ἀσχολέω ἐγώ τοιοῦτος τις πάσχω τις , μή ὁρκίζω μηδέ ἐπερωτάω μηδέ λαλέω ὡς ἀκούω ὁ ἀκάθαρτος πνεῦμα , ἀλλά » σχολάζω προσευχή καί νηστεία « ἐπιτυγχάνω προσεύχομαι περί ὁ πάσχω σωτηρία ὁ ἀπό θεός καί ὁ ἑαυτοῦ νηστεία ἀπωθέω ἀπό αὐτός ὁ ἀκάθαρτος πνεῦμα .