origenes.commentarium-in-evangelium-matthaei-lib-12-17 16.27
Αὓτη δέ ἐστι Βηθανία , ἔνθα ὁ ἐκ νεκρῶν ἀναστὰς Ἰησοῦ φίλος κατῴκει . καὶ πᾶς δέ ὁ ὑπακούων τῷ λόγῳ τοῦ θεοῦ καὶ τὸν λόγον τῆς ὑπακοῆς ἐνιδρυμένον <καὶ ἐναυλιζόμενον> ἔχων ἑαυτῷ , ΟΙΚΟΣ ἐστιν ΥΠΑΚΟΗΣ καὶ Βηθανία , ἐν ᾗ αὐλίζεται ὁ Ἰησοῦς καὶ ἀναπαύεται . ἐπεὶ δὲ πράγματα δεῖ λαμβάνειν ἀπὸ τῶν λεγομένων ἂξια σοφίας θεοῦ ἀφ᾿ ἧς τὰ εὐαγγέλ·ια γέγραπται . πρόσχες εἰ μὴ κατὰ μέν τοὺς ἁπλούστερον νοοῦντας παρέλκει τὸ καταλιπὼν αὐτοὺς ἐξῆλθεν ἒξω τῆς πόλεως · πῶς γὰρ ἐδύνατο ἒξω τῆς πόλεως γενέσθαι μὴ καταλιπὸ)ν τοὺς προτέρους παρ᾿ οἷς ἦν ; κατὰ δὲ τοὺς συνετώτερον ἀκούοντας τῶν λεγομένων <οὐ> πάντως καταλείπει τοὺς προτέρους ὅτε παρ’ ἑτέροις γίνεται , ἀλλὰ φαύλους μέν καὶ ἁμαρτωλοὺς καταλείπει , δικαίοις δὲ συνὼν καὶ παρ᾿ ἑτέροις γίνεται μετ’ ἐκείνους καὶ σὺν ἐκείνοις . ἀλλὰ καὶ εὶς Βηθανίαν θανίαν αὐλισθεὶς οὐ καταλιπὼν τὴν Βαηθανίαν εἰς τὴν πόλιν ἐπανάγει · ἦν γὰρ καὶ ἐν Βηθανίᾳ καὶ ἐπανῆγεν εἰς τὴν πόλιν . ἐπείνα δέ ὁ Ἰησοῦς ἀεὶ τῶν ἐν τῷ δικαίῳ βουλόμενος μεταλααβεῖν καρπῶν τοῦ <ἐν αὐτοῖς ἁγίου> πνεύματος , καὶ ἔστιν αὐτοῦ <βρώματα> ἶν’ οὓτως ὀνομάσω ) τὰ σῦκα ὧν πεινῶν ἐσθίει ἡ ἀγάπη τοῦ καρποφοροῦντος αὐτήν , πρῶτος οὖσα » καρπὸς τοῦ πνεύματος « , καὶ ἡ χαρὰ καὶ ἡ εἰρήνη καὶ ἡ μακροθυμία καὶ τὰ λιπά . ἃτινα ὅσον μὲν καρποφοροῦμεν οὐ ξηρανθησόμεθα , ἐπὰν δέ ἐπιστάντι αὐτῷ καὶ ζητοῦντι<τοιοῦτον> καρπὸν ἵνα φάγῃ μὴ παρέχωμεν . λελέξεται πρὸς ἡμᾶς · μηκέτι ἐκ σοῦ καρπὸς γένοιτο εἰς τὸν αἰῶνα χωρὶς γὰρ τῆς προαποδεδομένης περὶ συκῆς ὡς τοῦ λαοῦ διηγήσεως ἔστι καὶ ἐπὶ ἓκαστον ἀνάγειν τόν λόγον , συκῆν ὄντα ἤτοι ξηραινομένην ἢ φέρουσαν καρπὸν καὶ ζῶσαν κοὶ γεωργουμένην , ἳνα πλείονα καρπὸν φερῃ . Τάχα δὲ ὥσπερ ἐπὶ τοῦ σπόρου » ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπείρειν « καὶ » ἃ μὲν ἔπεσε παρὰ τὴν ὁδὸν καὶ ἧλθε τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ καὶ κατέφαγεν αὐτά « , ἂλλα δὲ εἰς τὰς πέτρας καὶ ἄλλα εἰς » τὰς ἀκάνθας « καὶ ἂλλα εἰς » τὴν καλὴν « καὶ ἀγαθὴν γῆν , οὕτως καὶ συκαῖ εἰσι διάφοροι . καὶ ἐὰν μὲν ᾖ συκῆ ἐπὶ τῆς καλῆς καὶ ἀγαθῆς γῆς , καὶ φέρει » καρπὸν « καὶ πεινῶντι τῷ Ἰησοῦ παρέχει αὐτόν . ἐπὰν δέ ᾖ » παρὰ τὴν ὁδόν « ὡς αὕτη περὶ ἧς γέγραπται τὸ καὶ ἰδὼν συκῆν μίαν ἐπὶ τῆς ὁδοῦ , ἐλθόντι τῷ Ἰησοῦ οὐ δίδωσι καρπόν · οὐδέν γὰρ εὑρίσκει ἐν τῇ » παρὰ τὴν ὁδὸν « συκῇ εἰ μὴ φύλλα μόνον . διὸ λέγει αὐτῇ , ἐπεὶ » παρὰ τὴν ὁδὸν « ἦν καὶ φύλλα μόνον εἶχεν ἒμφασιν τοῦ ζῆν ἀλλ᾿ οὐ μετὰ καρποῦ , το μηκετι ἐκ σου καρπος γενοιτο εἰς τὸν αἰῶνα . ὅσον μὲν οὑν ουκ ερχeται επι τινα συκῆν οὐδὲ ἤδη ζητεῖ τὸν καρπὸν αὐτῆς , ἀλλὰ μακροθυμεῖ περιμένων εἴ πως οἴσει καρπὸν ἡ συκῆ , οὐ ξηραίνεται . ραίνεται . ἐπὰν δὲ ἐπιστάντος τοῦ παινῶντος <καὶ ἐπιζητοῦντος> ἡμῶν τοὺς καρποὺς εὑρεθῶμεν οὐδὲν ἔχοντες εἰ μὴ τὴν ἐπαγγελίαν τῆς πίστεως μόνην *** οὐ συνόντων αὐτῇ καρπῶν , παραχρῆμα ξηρανθησόμεθα καὶ τὸ δοκεῖν εἶναι πιστοὶ ἀπολωλεκότες , καὶ ἔστιν εὑρεῖν τοιούτους τινὰς ἐπὶ πολὺν φορέσαντας χρόνον τὸ τῆς πίστεως ὄνομα καὶ ἐμφήναντας ὅτι ζῶσι , καὶ παντελῶς <δ᾿> εἰσὶ ξηροί · οὓς διὰ τὸ μὴ καρποφορεῖν ἔστιν ἰδεῖν καὶ ἀφισταμένους παντελῶς τοῦ λόγου καὶ ξηρανθέντας . ἐνθάδε μὲν οὖν ξηραίνεται ἡ μή δεδωκυῖα πεινῶντι τῷ Ἰησοῦ καρπόν · ἄλλη δὲ συκῆ ἐκκόπτεσθαι κελεύεται , ἵνα μὴ » τὴν γῆν « καταργῇ . εἶθ᾿ οἱ μαθηταί , ἐπὰν ἴδωσί τινα μετὰ ζωτικὴν ἔμφασιν ζηρανθέντα , θαυμάζουσι λέγοντες · πῶς παραχρῆμα ἐξηράνθη ἡ συκῆ ; Ἔτι δὲ μᾶλλον νοήσομεν τοῖς καθ᾿ ἕνα ἐφαρμόζοντες τὰ κατὰ τὸν τόπον , ἐπιστήσαντες τίνα τρόπον ἐν τοῖς πειρασμοῖς ὁ μὲν Ἰησοῦς αἰτεῖ τοὺς καρπούς , φέρ’ εἰπεῖν ἐν διωγμῷ τὴν ὁμολογίαν κοὶ τὸ μαρτύριον , καὶ ἐν τῷ γυναῖκα ἐπιμαίνεσθαί τινι τὴν τοῦ Ἰωσὴφ ἐγκράτειαν καὶ σωφροσυνην , καὶ οὓτως καθ᾿ ἓκαστον πειρασμὸν τὸν ἀκόλουθον αὐτῷ καρπόν . ὁ δέ μὴ παρασκευασάμενος διδόναι πεινῶντι τῷ Ἰησοῦ καὶ ἐφισταμένῳ τὴν ὁμολογίαν ἢ τὴν ἐγκράτειαν , παραχρῆμα ξηραίνεται · ὁ γὰρ ἀρνησάμενος ξηραίνεται , ὁμοίως δέ καὶ ὁ πορνεύσας , καίτοι παρὰ τὸν πρὸ τῶν πειρασμῶν καιρὸν ζωτικὴν ἐμφαίνων δύναμιν καὶ οἱονεὶ τὰ φύλλα τῆς συκῆς περικείμενος . κοὶ θαυμάζουσιν ἐπὶ τῶν τοιούτων οἱ μαθηταί , πῶς ὁ μὲν Ἰησοῦς ἐπέστη πεινῶν καὶ ζητῶν τὸν καρπόν , τῷ δέ μὴ εὑρηκέναι εὐθέως » εἶπε « » καὶ ἐγένετο « , καὶ παραχρῆμα ἐξράνθη mox siccantur . ἡ μὴ παρεσκευασμένη εἰς τὸ φέρειν καρπὸν συκῆ . καὶ πολλάκις τις γενόμενος συκῆ ἔτεσι πλείοσιν οὐ ξηραίνεται , ἐπιστάντος δέ Ἰησοῦ ἐν καιρῳ πειρασμου καὶ απαιτουντος τὸν καρπόν , οὐ δεδωκὼς αὐτῷπαραχρῆμα ἐξηράνθη καὶ τὴν τῶν τοσούτων ἀπολώλεκεν ἐτῶν ἐτῶν καὶ τοῦτο γίνεται ἐπείπερ , κατὰ τὸν τοῦ σωτῆρος λόγον . » παντὶ τῷ ἔχοντι δοθήσεται καὶ περισσευθήσεται · ἀπὸ δέ τοῦ μὴ ἔχοντος , καὶ ὃ δοκεῖ ἔχειν ἀρθήσεται ἀπ᾿ αὐτοῦ « , ἳνα μὴ ἀργὸν ᾖ ὁ δοκεῖ ἒχειν « . ἓκαστος δὲ τῶν μαθητῶν , ἐὰν ἔχη πίστιν καὶ μὴ διακριθῇ , καὶ τὸ τῆς συκῆς ποιεῖ καὶ τὸ ἑξῆς αὐτῷ ἐπιφερόμενον .
Lemmas: οὗτος δέ εἰμί Βηθανία , ἔνθα ὁ ἐκ νεκρός ἀνίστημι Ἰησοῦς φίλος κατοικέω . καί πᾶς δέ ὁ ὑπακούω ὁ λόγος ὁ θεός καί ὁ λόγος ὁ ὑπακοή ἐνιδρύω καί ἐναυλίζω ἔχω ἑαυτοῦ , οἶκος εἰμί ὑπακοή καί Βηθανία , ἐν ὅς αὐλίζομαι ὁ Ἰησοῦς καί ἀναπαύω . ἐπεί δέ πρᾶγμα δέω λαμβάνω ἀπό ὁ λέγω ἄξιος σοφία θεός ἀπό ὅς ὁ εὐαγγέλιος γράφω . προέχω εἰ μή κατά μέν ὁ ἁπλόος νοέω παρέλκω ὁ καταλείπω αὐτός ἐξέρχομαι ἔξω ὁ πόλις · πῶς γάρ δύναμαι ἔξω ὁ πόλις γίγνομαι μή καταλείπω ὁ πρότερος παρά ὅς εἰμί ; κατά δέ ὁ συνετός ἀκούω ὁ λέγω οὐ πάντως καταλείπω ὁ πρότερος ὅτε παρά ἕτερος γίγνομαι , ἀλλά φαῦλος μέν καί ἁμαρτωλός καταλείπω , δίκαιος δέ σύνειμι καί παρά ἕτερος γίγνομαι μετά ἐκεῖνος καί σύν ἐκεῖνος . ἀλλά καί εἰς Βηθανία θανίαν αὐλίζομαι οὐ καταλείπω ὁ Βαηθανίαν εἰς ὁ πόλις ἐπανάγω · εἰμί γάρ καί ἐν Βηθανία καί ἐπανάγω εἰς ὁ πόλις . πεινάω δέ ὁ Ἰησοῦς ἀεί ὁ ἐν ὁ δίκαιος βούλομαι μεταλαμβάνω καρπός ὁ ἐν αὐτός ἁγία πνεῦμα , καί εἰμί αὐτός βρῶμα ἵνα οὕτως ὀνομάζω ) ὁ σῦκον ὅς πεινάω ἐσθίω ὁ ἀγάπη ὁ καρποφορέω αὐτός , πρῶτος εἰμί » καρπός ὁ πνεῦμα « , καί ὁ χαρά καί ὁ εἰρήνη καί ὁ μακροθυμία καί ὁ λίπα . ὅστις ὅσος μέν καρποφορέω οὐ ξηραίνω , ἐπάν δέ ἐφίστημι αὐτός καί ζητοῦντι<τοιοῦτον> καρπός ἵνα ἐσθίω μή παρέχω . λέγω πρός ἐγώ · μηκέτι ἐκ σύ καρπός γίγνομαι εἰς ὁ αἰών χωρίς γάρ ὁ προαποδίδωμι περί συκῆ ὡς ὁ λαός διήγησις εἰμί καί ἐπί ἕκαστος ἀνάγω ὁ λόγος , συκῆ εἰμί ἤτοι ξηραίνω ἤ φέρω καρπός καί ζάω κοί γεωργέω , ἵνα πολύς καρπός φέρω . τάχα δέ ὥσπερ ἐπί ὁ σπόρος » ἐξέρχομαι ὁ σπείρω ὁ σπείρω « καί » ὅς μέν πίπτω παρά ὁ ὁδός καί ἔρχομαι ὁ πετεινόν ὁ οὐρανός καί κατεσθίω αὐτός « , ἄλλος δέ εἰς ὁ πέτρα καί ἄλλος εἰς » ὁ ἄκανθα « καί ἄλλος εἰς » ὁ καλός « καί ἀγαθός γῆ , οὕτως καί συκῆ εἰμί διάφορος . καί ἐάν μέν εἰμί συκῆ ἐπί ὁ καλός καί ἀγαθός γῆ , καί φέρω » καρπός « καί πεινάω ὁ Ἰησοῦς παρέχω αὐτός . ἐπάν δέ εἰμί » παρά ὁ ὁδός « ὡς οὗτος περί ὅς γράφω ὁ καί ὁράω συκῆ εἷς ἐπί ὁ ὁδός , ἔρχομαι ὁ Ἰησοῦς οὐ δίδωμι καρπός · οὐδείς γάρ εὑρίσκω ἐν ὁ » παρά ὁ ὁδός « συκῆ εἰ μή φύλλον μόνος . διό λέγω αὐτός , ἐπεί » παρά ὁ ὁδός « εἰμί καί φύλλον μόνος ἔχω ἔμφασις ὁ ζάω ἀλλά οὐ μετά καρπός , ὁ μηκέτι ἐκ σύ καρπός γίγνομαι εἰς ὁ αἰών . ὅσος μέν οὖν οὐ ἔρχομαι ἐπί τις συκῆ οὐδέ ἤδη ζητέω ὁ καρπός αὐτός , ἀλλά μακροθυμέω περιμένω εἰ πως φέρω καρπός ὁ συκῆ , οὐ ξηραίνω . ῥαίνω . ἐπάν δέ ἐφίστημι ὁ παινῶντος καί ἐπιζητέω ἐγώ ὁ καρπός εὑρίσκω οὐδείς ἔχω εἰ μή ὁ ἐπαγγελία ὁ πίστις μόνος *** οὐ σύνειμι αὐτός καρπός , παραχρῆμα ξηραίνω καί ὁ δοκέω εἰμί πιστός ἀπόλλυμι , καί εἰμί εὑρίσκω τοιοῦτος τις ἐπί πολύς φορέω χρόνος ὁ ὁ πίστις ὄνομα καί ἐμφαίνω ὅτι ζάω , καί παντελής <δ᾿> εἰμί ξηρός · ὅς διά ὁ μή καρποφορέω εἰμί ὁράω καί ἀφίστημι παντελής ὁ λόγος καί ξηραίνω . ἐνθάδε μέν οὖν ξηραίνω ὁ μή δίδωμι πεινάω ὁ Ἰησοῦς καρπός · ἄλλος δέ συκῆ ἐκκόπτω κελεύω , ἵνα μή » ὁ γῆ « καταργέω . εἶτα ὁ μαθητής , ἐπάν ὁράω τις μετά ζωτικός ἔμφασις ζηρανθέντα , θαυμάζω λέγω · πῶς παραχρῆμα ξηραίνω ὁ συκῆ ; ἔτι δέ μάλα νοέω ὁ κατά εἷς ἐφαρμόζω ὁ κατά ὁ τόπος , ἐφίστημι τίς τρόπος ἐν ὁ πειρασμός ὁ μέν Ἰησοῦς αἰτέω ὁ καρπός , φέρω λέγω ἐν διωγμός ὁ ὁμολογία κοί ὁ μαρτύριον , καί ἐν ὁ γυνή ἐπιμαίνομαι τις ὁ ὁ Ἰωσήφ ἐγκράτεια καί σωφροσύνη , καί οὕτως κατά ἕκαστος πειρασμός ὁ ἀκόλουθος αὐτός καρπός . ὁ δέ μή παρασκευάζω δίδωμι πεινάω ὁ Ἰησοῦς καί ἐφίστημι ὁ ὁμολογία ἤ ὁ ἐγκράτεια , παραχρῆμα ξηραίνω · ὁ γάρ ἀρνέομαι ξηραίνω , ὅμοιος δέ καί ὁ πορνεύω , καίτοι παρά ὁ πρό ὁ πειρασμός καιρός ζωτικός ἐμφαίνω δύναμις καί οἱονεί ὁ φύλλον ὁ συκῆ περίκειμαι . κοί θαυμάζω ἐπί ὁ τοιοῦτος ὁ μαθητής , πῶς ὁ μέν Ἰησοῦς ἐφίστημι πεινάω καί ζητέω ὁ καρπός , ὁ δέ μή εὑρίσκω εὐθύς » λέγω « » καί γίγνομαι « , καί παραχρῆμα ἐξαίρω mox siccantur . ὁ μή παρασκευάζω εἰς ὁ φέρω καρπός συκῆ . καί πολλάκις τις γίγνομαι συκῆ ἔτος πολύς οὐ ξηραίνω , ἐφίστημι δέ Ἰησοῦς ἐν καιρός πειρασμός καί ἀπαιτέω ὁ καρπός , οὐ δίδωμι αὐτῷπαραχρῆμα ξηραίνω καί ὁ ὁ τοσοῦτος ἀπόλλυμι ἔτος ἔτος καί οὗτος γίγνομαι ἐπεί , κατά ὁ ὁ σωτήρ λόγος . » πᾶς ὁ ἔχω δίδωμι καί περισσεύω · ἀπό δέ ὁ μή ἔχω , καί ὅς δοκέω ἔχω ἀείρω ἀπό αὐτός « , ἵνα μή ἀργός εἰμί ὅς δοκέω ἔχω « . ἕκαστος δέ ὁ μαθητής , ἐάν ἔχω πίστις καί μή διακρίνω , καί ὁ ὁ συκῆ ποιέω καί ὁ ἑξῆς αὐτός ἐπιφέρω .