origenes.commentarium-in-evangelium-matthaei-lib-12-17 17.9
Τοῦ οἰκοδεσπότου δέ ἐστι <μόνου> καὶ τῆς θείας ἐπιστήμης αὐτοῦ εἰδέναι τόν ἑκάστου τῶν ἀνθρώπων καιρόν , πότε ἤγγισε καὶ πότε ἔτι πόρρω ἐστὶν ὁ καιρὸς τῶν τῶν καρπῶν . πῶν . καὶ ἡμεῖς δέ , ἐὰν ἐπὶ πλεῖον ἐπιστήσωμεν συγκρίνοντες τὸν χρόνον ἀφ᾿ οὗ ἐκλήθημεν τῷ παντὶ χρόνῳ τῆς πίστεως ἡμῶν , δυνησόμεθα ὁρᾶν πῶς τινες ὥσπερ ὀφείλοντες εἶναι διδάσκαλοι διὰ τὸν χρόνον , πόλιν χρείαν « ἔχουσι διδάσκεσθαι » τίνα τὰ στοιχεῖα <τῆς οὕτως> τῶν λογίων τοῦ οὕτως ὀφείλοντές τινες , ὅσον ἐπὶ τῷ χρόνῳ τῆς τοῦ θεοῦ οἰκονομίας καὶ τῷ κατὰ τὴν κλῆσιν ἁπάντων , ἤδη φέρειν τοὺς καρπούς , ἢ πάντως οὐκ <ἔχουσιν ἢ ὀφείλοντες > ἔχουσι μὲν ἀκαίρως δὲ κυπρίζοντας καὶ οὐκ ἐν καιρῷ ὀμφακίζοντας . εἰ νενόηταί σοι δὴ καθ’ ἕκαστον , πῶς δεῖ ἐκλαμβάνειν τὸ ὅτε δέ ἤγγισεν ὁ καιρὸς τῶν καρπῶν , μετάβα εἰ δύνασαι ) τῷ λόγῳ ἐπὶ τοὺς παραλαβόντας διὰ Μωσέως τὸν νόμον , ὅτι κἀκείνων ἤγγισέ ποτε ὁ καιρὸς τῶν καρπῶν καὶ ἀπέστειλε τοὺς ἑαυτοῦ δούλους πρὸς τοὺς γεωργοὺς τοὺς πρώτους πιστευθέντας » τὰ λόγια τοῦ θεοῦ « ὑπέρ τοῦ λαβεῖν τοὺς καρποὺς τοῦ ἐν ἑκάστῳ ἀμπελῶνος . εὐχερὲς μὲν οὖν εἰπεῖν ὅτι δούλους λέγει τοὺς προφήτας . ἀλλὰ ζητητέον πῶς ἀποστέλλονται πρὸς τοὺς γεωργοὺς λαβεῖν τοὺς τοῦ ἀμπελῶνος καρπούς . εἴποι γὰρ ἄν τις ὅτι οὐκ ἐπὶ τῷ λαβεῖν ἀποστέλλονται τοὺς καρποὺς οἱ προφῆται , ἀλλ᾿ ἐπὶ τῷ γεωργῆσαι μᾶλλον καὶ συνεργῆσαι τοῖς καρποῖς . Ὅρα οὖν εἰ δυνάμεθα λέγειν τὰ πνευματικὰ καρπώματα καὶ τὰς θείας προσφορὰς δίδοσθαι ἀπὸ τῶν γεωργησάντων τὸν ἀμπελῶνα τοῖς ἀποστελλομένοις δούλοις , ἵνα προσαγάγωσιν ὡς ἱερεῖς τῷ θεῷ τοὺς καρποὺς τοῦ προσφέροντος <λαοῦ> . ἀλλὰ λαβόντες οἱ γεωργοὶ ἐν τῷ λαῷ τοὺς ἀποσταλέντας δούλους λαβεῖν τοὺς καρποὺς τοῦ ἀμπελῶνος , ὃν μὲν ἔδειραν , ὡς » τὸν Μιχαίαν ἐπάταξεν εἰς τὴν σιαγόνα « » Σεδεκίας υἱὸς Χαναάν « , ὅτε καὶ εἶπεν αὐτῷ προφητεύσαντι ὁ ψευδοπροφήτης · » ὁποῖον πνεῦμα κυρίου τὸ λαλῆσαν ἐν σοί ; « ὃν δέ ἀπέκτειναν , ὡς Ζαχαρίαν » μεταξὺ τοῦ ναοῦ καὶ τοῦ θυσιαστηρίου « , ὃν δέ ἐλιθοβόλησαν , ὡς τὸν Ἀζαρίαν υἱὸν τοῦ Ἰωδαὲ τὸν ἱερέα , καθάπερ γέγραπται ἐν τῇ δευτέρᾳ τῶν Παραλειπομένων · ἡνίκα γὰρ » πνεῦμα θεοῦ ἐνέδυσε τὸν Ἀζαρίαν τὸν τοῦ Ἰωδαὲ τὸν ἱερέα , καὶ ἀνέστη ἐπάνω τοῦ λαοῦ καὶ εἶπε · τάδε λέγει κύριος ’ τί παραπορεύεσθε τὰς ἐντολὰς κυρίου ; ρίου ; καὶ οὐκ εὐοδωθήσεσθε · ὅτι ἐγκατελίπετε τὸν κύριον , καὶ ἐγκαταλείψει ὑμᾶς « , ἐπέθεντο αὐτῷ , καὶ ἐλιθοβόλησαν αὐτὸν δι᾿ ἐντολῆς Ἰωὰς τοῦ βασιλέο)ς ἐν οὐλῇ οἴκου κυρίου . καὶ οὐκ ἐμνήσθη Ἰωὰς τοῦ ἐλέους οὗ ἐποίησε μετ’ αὐτοῦ Ἰωδαὲ ὁ Πατὴρ αὐτοῦ , καὶ ἐθανάτωσε τὸν υἱὸν αὐτοῦ . καὶ ὡς ἀπέθνῃσκεν , εἶπεν · ἴδοι κύριος καὶ κρινάτω « .
Lemmas: ὁ οἰκοδεσπότης δέ εἰμί μόνος καί ὁ θεῖος ἐπιστήμη αὐτός οἶδα ὁ ἕκαστος ὁ ἄνθρωπος καιρός , πότε ἐγγίζω καί πότε ἔτι πρόσω εἰμί ὁ καιρός ὁ ὁ καρπός . π . καί ἐγώ δέ , ἐάν ἐπί πολύς ἐφίστημι συγκρίνω ὁ χρόνος ἀπό ὅς καλέω ὁ πᾶς χρόνος ὁ πίστις ἐγώ , δύναμαι ὁράω πῶς τις ὥσπερ ὀφείλω εἰμί διδάσκαλος διά ὁ χρόνος , πόλις χρεία « ἔχω διδάσκω » τίς ὁ στοιχεῖον <τῆς οὗτος ὁ λόγιον ὁ οὕτως ὀφείλω τις , ὅσος ἐπί ὁ χρόνος ὁ ὁ θεός οἰκονομία καί ὁ κατά ὁ κλῆσις ἅπας , ἤδη φέρω ὁ καρπός , ἤ πάντως οὐ ἔχω ἤ ὀφείλω > ἔχω μέν ἄκαιρος δέ κυπρίζω καί οὐ ἐν καιρός ὀμφακίζω . εἰ νοέω σύ δή κατά ἕκαστος , πῶς δέω ἐκλαμβάνω ὁ ὅτε δέ ἐγγίζω ὁ καιρός ὁ καρπός , μεταβαίνω εἰ δύναμαι ) ὁ λόγος ἐπί ὁ παραλαμβάνω διά Μωϋσῆς ὁ νόμος , ὅτι ἐκεῖνος ἐγγίζω ποτέ ὁ καιρός ὁ καρπός καί ἀποστέλλω ὁ ἑαυτοῦ δοῦλος πρός ὁ γεωργός ὁ πρῶτος πιστεύω » ὁ λόγιον ὁ θεός « ὑπέρ ὁ λαμβάνω ὁ καρπός ὁ ἐν ἕκαστος ἀμπελών . εὐχερής μέν οὖν λέγω ὅτι δοῦλος λέγω ὁ προφήτης . ἀλλά ζητέω πῶς ἀποστέλλω πρός ὁ γεωργός λαμβάνω ὁ ὁ ἀμπελών καρπός . λέγω γάρ ἄν τις ὅτι οὐ ἐπί ὁ λαμβάνω ἀποστέλλω ὁ καρπός ὁ προφήτης , ἀλλά ἐπί ὁ γεωργέω μάλα καί συνεργέω ὁ καρπός . ὁράω οὖν εἰ δύναμαι λέγω ὁ πνευματικός κάρπωμα καί ὁ θεῖος προσφορά δίδωμι ἀπό ὁ γεωργέω ὁ ἀμπελών ὁ ἀποστέλλω δοῦλος , ἵνα προσάγω ὡς ἱερεύς ὁ θεός ὁ καρπός ὁ προσφέρω λαός . ἀλλά λαμβάνω ὁ γεωργός ἐν ὁ λαός ὁ ἀποστέλλω δοῦλος λαμβάνω ὁ καρπός ὁ ἀμπελών , ὅς μέν δέρω , ὡς » ὁ Μιχαίας πατάσσω εἰς ὁ σιαγών « » Σεδεκίας υἱός Χαναάν « , ὅτε καί λέγω αὐτός προφητεύω ὁ ψευδοπροφήτης · » ὁποῖος πνεῦμα κύριος ὁ λαλέω ἐν σύ ; « ὅς δέ ἀποκτείνω , ὡς Ζαχαρίας » μεταξύ ὁ ναός καί ὁ θυσιαστήριον « , ὅς δέ λιθοβολέω , ὡς ὁ Ἀζαρίας υἱός ὁ Ἰωδαέ ὁ ἱερεύς , καθά γράφω ἐν ὁ δεύτερος ὁ Παραλείπω · ἡνίκα γάρ » πνεῦμα θεός ἐνδύω ὁ Ἀζαρίας ὁ ὁ Ἰωδαέ ὁ ἱερεύς , καί ἀνίστημι ἐπάνω ὁ λαός καί λέγω · ὅδε λέγω κύριος ’ τίς παραπορεύομαι ὁ ἐντολή κύριος ; Ῥίον ; καί οὐ εὐοδόω · ὅτι ἐγκαταλείπω ὁ κύριος , καί ἐγκαταλείπω σύ « , ἐπιτίθημι αὐτός , καί λιθοβολέω αὐτός διά ἐντολή Ἰωάς ὁ βασιλεύς ἐν οὐλή οἶκος κύριος . καί οὐ μιμνῄσκω Ἰωάς ὁ ἔλεος ὅς ποιέω μετά αὐτός Ἰωδαέ ὁ πατήρ αὐτός , καί θανατόω ὁ υἱός αὐτός . καί ὡς ἀποθνῄσκω , λέγω · ὁράω κύριος καί κρίνω « .