origenes.commentarium-in-evangelium-matthaei-lib-10-11 11.14
Μετὰ ταῦτα ἄξιον ἰδεῖν λέξιν συκοφαντουμένην ὑπὸ τῶν φασκόντων οὐ τὸν αὐτὸν εἶναι νόμου καὶ εὐαγγελίου Ἰησοῦ Χριστοῦ θεόν · οἵτινές φασιν ὅτι οὐκ ἔστιν ὁ Ἰησοῦ Χριστοῦ οὐράνιος πατὴρ γεωργὸς τῶν κατὰ τόν Μωσέως νόμον οἰομένων θεὸν εὐσεβεῖν . αὐτὸς εἶπεν ὁ Ἰησοῦς τοὺς Φαρισαίους , οἵ ἦσαν λατρεύοντες τῷ κτίσαντι τόν κόσμον καὶ τὸν νόμον θεῷ , οὐκ ] εἶναι φυτείαν ἥν οὐκ ἐφύτευσεν ὁ οὐράνιος αὐτοῦ πατήρ , καὶ διὰ τοῦτο αὐτὴν ἐκριζοῦσθαι . εἴποιεν δ’ ἄν καὶ ταῦτα ὅτι οὐκ ἄν , εἴπερ πατὴρ ἦν τοῦ Ἰησοῦ ὁ » εἰσαγαγῶν « καὶ φυτεύσας τὸν ἀπὸ Αἰγύπτου ἐκκξελθόντα λαὸν » εἰς ὄρος κληρονομίας « ἑαυτοῦ , εἰς ἕτοιμον κατοικητήριον « ἑαυτοῦ , εἶπεν ἄν ὁ Ἰησοῦς ἐπὶ τοῖς Φαρισαίοις ὅτι ππασα φυτεία ἥν οὐκ ἐφύτευσεν ὁ πατήρ μου ὁ οὐράνιος ἐκριζωθήσεται . πρὸς ταῦτα δὲ φήσομεν , ὅτι ὅσοι διὰ τὴν μοχθηρὰν περὶ τῶν κατὰ τὸν νόμον ἐκδοχὴν οὐκ ἦσαν φυτεία τοῦ ἐν οὐρανοῖς πατρός , οὗτοι τετύφλωντο » τὰ νοήματα « , ὡς μὴ πιστεύοντες τῇ ἀληθείᾳ ἀλλὰ εὐδοκοῦντες τῇ ἀδι - κίᾳ « ὑπὸ τοῦ θεοποιηθέντος ἀπὸ τῶν υἱῶν τοῦ αἰῶνος τούτου καὶ διὰ τοῦτο λεγομένου παρὰ τῷ Παύλῳ θεοῦ » τοῦ αἰῶνος τούτου « . καὶ μὴ νομίσῃς Παῦλον ἡμῶν ἀληθῶς εἶναι λέγειν αὐτὸν θεόν · ὡς γὰρ μὴ οὖσα θεὸς » ἡ κοιλία « τῶν ὑπερτιμώντων τὴν ἡδονὴν φιληδόνων μᾶλλον ἤ φιλοθέων λέγεται ὑπὸ Παύλου εἶναι » θεὸς « αὐτῶν , οὕτως μὴ ὢν θεὸς ὁ ἄρχων τοῦ αἰῶνος τούτου , περὶ οὗ φησιν ὁ σωτήρ · » νῦν ὁ ὄρχων τοῦ κόσμου τούτου κέκριται « , θεὸς εἶναι λέγεται τῶν μὴ βουληθέντων τὸ » πνεῦμα τῆς υἰοθεσίας « λαβεῖν , ἴνα γένωνται υἱοὶ τοῦ αἰῶνος ἐκείνου καὶ τῆς ἀναστάσεως τῆς ἐκ νεκρῶν « , καὶ διὰ τοῦτο μεινάντων ἐν τῇ υἱότητι τοῦ αἰῶνος τούτου . ταῦτα δέ μοι ἔδοξεν , εἰ καὶ παρεκβατικῶς εἴρηται , ἀναγκαίως παρειλῆφθαι διὰ τὸ τυφλοί εἰσιν ὁδηγοὶ τυφλῶν . τίνες δή ; οἱ Φαρισαῖοι , ὧν ὁ θεὸς τοῦ αἰῶνος τούτου ἐτύφλωσε τὰ νοήματα « , ὄντων » ἀπίστων « παρὰ τὸ μὴ πεπιστευκέναι εἰς Ἰησοῦν Χριστόν , καὶ ἐτύφλωσεν εἰς τὸ μὴ αὐγάσαι αὐτοῖς τὸν φωτισμὸν τοῦ εὐαγγελίου τῆς δόξης τοῦ θεοῦ ἐν προσώπῳ τοῦ Χριστοῦ « . οὐ μόνον δὲ ἀπ᾿ ἐκείνων φευκτέον ὀδηγεῖσθαι τυφλῶν τῶν αἰσθανομένων δεῖσθαι ὁδηγῶν , παρὰ τὸ μηδέπω αὐτοὺς ἀπειληφέναι τὴν δύναμιν τοῦ δι᾿ αὑτῶν βλέπειν · ἀλλὰ γὰρ καὶ ἐπὶ πόντ(ον τῶν ἐπαγγελλομένων ὁδηγεῖν ἐν ὑγιεῖ διδασκαλίᾳ ἐπιμελῶς ἀκουστέον , καὶ κρίσιν ὑγιῆ τοῖς λεγομένοις προσακτέον , μήποτε κατ ἄγνοιαν τυφλῶν καὶ μὴ βλεΠόντων τὰ π[ράγματα τῆς ὑγιοῦς διδασκαλίας ὁδηγούμενοι , τυφλοὶ καὶ αὐτοὶ διὰ τὸ μὴ βλέπειν τὸν νοῦν τῶν γραφῶν τυγχάνοντες φανῶμεν , ὡς ἀμφοτέρους , τόν τε ὁδηγοῦντα καὶ τὸν ἐμπεσεῖν εἰς τὸν βόθυνον , περὶ οὗ προειρήκαμεν . Ἑξῆς δέ τούτοις γέγραπται τίνα τρόπον ὁ Πέτρος ἀποκριθεὶς εἶπε τῷ σωτῆρι ὡς μὴ νοήσας τὸ οὐ τὸ εἰσερχόμενον εἰς τὸ στόμα κοινοῖ τὸν ἄνθρωπον , ἀλλὰ τὸ ἐκΠορευόμενον ἐκ τοῦ στόματος ) τὸ φράσον ἡμῖν τὴν παραβολήν . πρὸς ὁ ὁ σωτήρ φησι τὸ ἀκμὴν κοὶ ὑμεῖς ἀσύνετοί ἐστε , οἱονεὶ τοσούτῳ μοι συνόντες χρόνῳ ἔτι οὐ συνίετε τοῦ βουλήματος τῶν λεγομένων , κοὶ ἔτι οὐ νοεῖτε ὅτι διὰ τοῦτο οὐ κοινοῖ τὸν ἄνθρωπον , ἐπεὶ τὸ εἰσερχόμενον αὐτοῦ εἰς τὸ στόμα εἰς τὴν κοιλίαν χωρεῖ κοὶ προχωροῦν ἀπ᾿ αὐτῆς εἰς ἀφεδρῶνα βάλλεται . οὐ παρὰ τὸν νόμον , ᾧ πιστεύειν ἐδόκουν , οὐκ ἦσαν φυτεία τοῦ πατρὸς Ἰησοῦ Φαρισαῖοι , ἀλλὰ παρὰ τὴν μοχθηρὰν περὶ τοῦ γόμου κοὶ τῶν ἐν αὐτῷ γεγραμμένων ἐκδοχήν . δύο γὰρ νοουμένων κατὰ τὸν νόμον , διακονίας τε » θανάτου « τῆς ἐντετυπωμένης » γράμμασι « καὶ οὐδὲν οἰκεῖον ἐχούσης πρὸς τὸ πνεῦμα , καὶ διακονίας ζωῆς τῆς νοουμένης ἐν τῷ πνευματικῷ νόμῳ , οἱ μέν δυνάμενοι ἀπὸ διαθέσεως ἀληθευούσης λέγειν τὸ » οἴδαμεν γὰρ ὅτι ὁ νόμος πνευματικός ἐστι « , κοὶ διὰ τοῦτο ὁ νόμος ἅγιος , καὶ ἡ ἐντολὴ ἁγία καὶ δικαία καὶ ἀγαθή « , οὗτοι ἦσαν φυτεία ἥν ἐφύτευσεν ὁ οὐράνιος πατήρ · οἱ δέ μὴ τοιοῦτοι ἀλλὰ τὸ ἀποκτεῖνον » γράμμα « περιέποντες μόνον οὐκ ἦσαν φυτεία τοῦ θεοῦ , ἀλλὰ τοῦ πωρώσαντος αὐτῶν τὴν καρδίαν καὶ κάλυμμα ἐπιθέντος αὐτῇ , ἰσχύον ἐν ἐκείνοις ὅσον οὐκ ἐπέστρεφον πρὸς τὸν κύριον · » ἐὰν γάρ τις ἐπιστρέψῃ πρὸς τὸν κύριον , περιαιρεῖται τὸ κάλυμα · ὁ δέ κύριος τὸ πνεῦμά ἐστιν « . Εἴποι δ’ ἄν τις κατὰ τὸν τόπον γενόμενος ὅτι , ὥσπερ οὐ τὸ εἰσερχόμενον εἰς τὸ στόμα κοινοῖ τὸν ἄνθρωπον , κἄν νομίζηται εἶναι ὑπὸ Ἰουδαίων κοινόν · οὕτως οὐ τὸ εἰσερχόμενον εἰς τὸ στόμα ἁγιάζει τὸν ἄνθρωπον , κἄν ὑπὸ τῶν ἀκεραιοτέρων νομίζηται ἁγιάζειν ὁ ὀνομαζόμενος ἄρτος τοῦ κυρίου . καὶ ἔστιν οἶμαι ) ὁ λόγος οὐκ εὐκαταφρόνητος καὶ διὰ τοῦτο δεόμενος σαφοῦς διηγήσεως , οὕτο)ς ἐμοὶ δοκούσης ἔχειν . ὥσπερ οὐ τὸ βρῶμα , ἀλλ᾿ ἡ συνείδησις τοῦ μετὰ διακρίσεως ἐσθίοντος κοινοῖ τὸν φαγόντα ( » ὁ « γὰρ » διακρινόμενος ἐὰν φάγῃ κατακέκριται , ὅτι οὐκ ἐκ πίστεως « ) , καὶ ὥσπερ οὐδέν καθαρὸν οὐ παρ’ αὐτό ἐστι τῷ μεμιασμένῳ κοὶ ἀπίστῳ , ἀλλὰ παρὰ τὸν μιασμὸν αὐτοῦ καὶ τὴν ἀπιστίαν , οὕτως τὸ ἁγιαζόμενον » διὰ λόγου θεοῦ καὶ ἐντεύξεως « οὐ τῷ ἰδίῳ λόγῳ ἁγιάζει τὸν χρώμενον . εἰ γὰρ τοῦτο , ἡγίαζεν ἄν καὶ τόν ἐσθίοντα » ἀναξίως « τοῦ κυρίου , καὶ οὐδεὶς ἄν διὰ τὸ βρῶμα τοῦτο ἀσθενὴς ἢ ἄρρωστος ἐγίνετο ἢ ἐκοιμᾶτο τοιοῦτον γάρ τι ὁ Παῦλος παρέστησεν ἐν τῷ » διὰ τοῦτο ἐν ὑμῖν πολλοὶ ἀσθενεῖς καὶ ἄρρωστοι καὶ κοιμῶνται ἱκανοί « ) . καὶ ἐπὶ τοῦ ἄρτου τοίνυν τοῦ κυρίου ἡ ὠφέλεια τῷ χρωμένῳ ἐστίν , ἐπὰν ἀμιάντῳ τῷ νῷ καὶ καθαρᾷ τῇ συνειδήσει μεταλαμβάνῃ τοῦ ἄρτου . οὕτω δέ οὔτε ἐκ τοῦ μὴ φαγεῖν , παρ’ αὐτὸ τὸ μὴ φαγεῖν ἀπὸ τοῦ ἁγιασθέντος λόγῳ θεοῦ καὶ ἐντεύξει ἄρτου , » ὑστερούμεθα « ἀγαθοῦ τινος οὔτε ἐκ τοῦ φαγεῖν » περισσεύομεν « ἀγαθῷ τινι . τὸ γὰρ αἴτιον τῆς ὑστερήσεως ἡ κακία ἐστὶ καὶ τὰ ἁμαρτήματα , καὶ τὸ αἴτιον τῆς περισσεύσεως ἡ δικαιοσύνη ἐστὶ καὶ τὰ κατορθώματα · ὡς τοιοῦτο εἶναι τὸ πορὰ τῷ Παύλῳ λεγόμενον ἐν τῷ » οὔτε ἐὰν φάγωμεν περισσεύομεν , οὔτε ἐὰν μὴ φάγωμεν ὑστερούμεθα « . εἰ δέ πᾶν τὸ εἰσπορευόμενον εἰς τὸ στόμα εἰς τὴν κοιλίαν χωρεῖ καὶ εἰς ἀφεδρῶνα ἐκβάλλεται , καὶ τὸ ἁγιαζόμενον βρῶμα διὰ λόγου θεοῦ καὶ ἐντεύξεως « κατ’ αὐτὸ μέν τὸ ὑλικὸν εἰς τὴν κοιλίαν χωρεῖ καὶ εἰς ἀφεδρῶνα ἐκβάλλεται . κατὰ δέ τὴν ἐπιγενομένην αὐτῷ εὐχὴν » κατὰ τὴν ἀναλογίαν τῆς πίστεως « ὡφέλιμον γίνεται καὶ τῆς τοῦ νοῦ αἴτιον διαβλέψεως , ὁρῶντος ἐπὶ τὸ ὠφελοῦν · καὶ οὐχ ἡ ὕλη τοῦ ἄρτου ἀλλ᾿ ὁ ἐπ᾿ αὐτῷ εἰρημένος λόγος ἐστὶν ὁ ὠφελῶν τὸν μὴ » ἀναξίως « τοῦ κυρίου ἐσθίοντα αὐτόν . καὶ ταῦτα μέν περὶ τοῦ τυπικοῦ καὶ συμβολικοῦ σώματος . πολλὰ δ’ ἄν καὶ περὶ αὐτοῦ λέγοιτο τοῦ λόγου , ὅς γέγονε » σὰρξ « καὶ » ἀληθινὴ βρῶσις « , ἥντινα ὁ φαγὸ)ν πόντο)ς » ζήσεται εἰς τὸν αἰῶνα « , οὐδενὸς δυνομένου φαύλου ἐοθίειν αὐτήν · εἰ γὰρ οἶόν τε ἦν ἔτι φαῦλον μένοντα ἐσθίειν τὸν γενόμενον σάρκα λόγον , ὄντα καὶ ἄρτον ζῶντα , οὐκ ἂν ἐγέγραΠτο ὅτι » πᾶς ὁ φαγὸ)ν τὸν ἄρτον τοῦτον ζήσεται εἰς τὸν αἰῶνα « .
Lemmas: μετά οὗτος ἄξιος ὁράω λέξις συκοφαντέω ὑπό ὁ φάσκω οὐ ὁ αὐτός εἰμί νόμος καί εὐαγγέλιον Ἰησοῦς Χριστός θεός · ὅστις φημί ὅτι οὐ εἰμί ὁ Ἰησοῦς Χριστός οὐράνιος πατήρ γεωργός ὁ κατά ὁ Μωϋσῆς νόμος οἴομαι θεός εὐσεβέω . αὐτός λέγω ὁ Ἰησοῦς ὁ Φαρισαῖος , ὅς εἰμί λατρεύω ὁ κτίζω ὁ κόσμος καί ὁ νόμος θεός , οὐ ] εἰμί φυτεία ὅς οὐ φυτεύω ὁ οὐράνιος αὐτός πατήρ , καί διά οὗτος αὐτός ἐκριζόω . λέγω δέ ἄν καί οὗτος ὅτι οὐ ἄν , εἴπερ πατήρ εἰμί ὁ Ἰησοῦς ὁ » εἰσάγω « καί φυτεύω ὁ ἀπό Αἴγυπτος εκκξελθοειντα λαός » εἰς ὄρος κληρονομία « ἑαυτοῦ , εἰς ἑτοῖμος κατοικητήριον « ἑαυτοῦ , λέγω ἄν ὁ Ἰησοῦς ἐπί ὁ Φαρισαῖος ὅτι Ππασά φυτεία ὅς οὐ φυτεύω ὁ πατήρ ἐγώ ὁ οὐράνιος ἐκριζόω . πρός οὗτος δέ φημί , ὅτι ὅσος διά ὁ μοχθηρός περί ὁ κατά ὁ νόμος ἐκδοχή οὐ εἰμί φυτεία ὁ ἐν οὐρανός πατήρ , οὗτος τυφλόω » ὁ νόημα « , ὡς μή πιστεύω ὁ ἀλήθεια ἀλλά εὐδοκέω ὁ ἔνδαις - κία « ὑπό ὁ θεοποιέω ἀπό ὁ υἱός ὁ αἰών οὗτος καί διά οὗτος λέγω παρά ὁ Παῦλος θεός » ὁ αἰών οὗτος « . καί μή νομίζω Παῦλος ἐγώ ἀληθής εἰμί λέγω αὐτός θεός · ὡς γάρ μή εἰμί θεός » ὁ κοιλία « ὁ ὑπερτιμάω ὁ ἡδονή φιλήδονος μάλα ἤ φιλόθεος λέγω ὑπό Παῦλος εἰμί » θεός « αὐτός , οὕτως μή εἰμί θεός ὁ ἄρχων ὁ αἰών οὗτος , περί ὅς φημί ὁ σωτήρ · » νῦν ὁ ὄρχος ὁ κόσμος οὗτος κρίνω « , θεός εἰμί λέγω ὁ μή βούλομαι ὁ » πνεῦμα ὁ υἱοθεσία « λαμβάνω , ἵνα γίγνομαι υἱός ὁ αἰών ἐκεῖνος καί ὁ ἀνάστασις ὁ ἐκ νεκρός « , καί διά οὗτος μένω ἐν ὁ υἱότης ὁ αἰών οὗτος . οὗτος δέ ἐγώ δοκέω , εἰ καί παρεκβατικός λέγω , ἀναγκαῖος παραλαμβάνω διά ὁ τυφλός εἰμί ὁδηγός τυφλός . τίς δή ; ὁ Φαρισαῖος , ὅς ὁ θεός ὁ αἰών οὗτος τυφλόω ὁ νόημα « , εἰμί » ἄπιστος « παρά ὁ μή πιστεύω εἰς Ἰησοῦς Χριστός , καί τυφλόω εἰς ὁ μή αὐγάζω αὐτός ὁ φωτισμός ὁ εὐαγγέλιον ὁ δόξα ὁ θεός ἐν πρόσωπον ὁ Χριστός « . οὐ μόνος δέ ἀπό ἐκεῖνος φεύγω ὁδηγέω τυφλός ὁ αἰσθάνομαι δέω ὁδηγός , παρά ὁ μηδέπω αὐτός ἀπολαμβάνω ὁ δύναμις ὁ διά ἑαυτοῦ βλέπω · ἀλλά γάρ καί ἐπί πόντος ὁ ἐπαγγέλλω ὁδηγέω ἐν ὑγιής διδασκαλία ἐπιμελής ἀκούω , καί κρίσις ὑγιής ὁ λέγω προσάγω , μήποτε κατά ἄγνοια τυφλός καί μή βλέπω ὁ πράγμα ὁ ὑγιής διδασκαλία ὁδηγέω , τυφλός καί αὐτός διά ὁ μή βλέπω ὁ νόος ὁ γραφή τυγχάνω φαίνω , ὡς ἀμφότερος , ὁ τε ὁδηγέω καί ὁ ἐμπίπτω εἰς ὁ βόθυνος , περί ὅς προλέγω . ἑξῆς δέ οὗτος γράφω τίς τρόπος ὁ Πέτρος ἀποκρίνω λέγω ὁ σωτήρ ὡς μή νοέω ὁ οὐ ὁ εἰσέρχομαι εἰς ὁ στόμα κοινόω ὁ ἄνθρωπος , ἀλλά ὁ ἐκπορεύω ἐκ ὁ στόμα ) ὁ φράζω ἐγώ ὁ παραβολή . πρός ὅς ὁ σωτήρ φημί ὁ ἀκμή κοί σύ ἀσύνετος εἰμί , οἱονεί τοσοῦτος ἐγώ σύνειμι χρόνος ἔτι οὐ συνίημι ὁ βούλημα ὁ λέγω , κοί ἔτι οὐ νοέω ὅτι διά οὗτος οὐ κοινόω ὁ ἄνθρωπος , ἐπεί ὁ εἰσέρχομαι αὐτός εἰς ὁ στόμα εἰς ὁ κοιλία χωρέω κοί προχωρέω ἀπό αὐτός εἰς ἀφεδρών βάλλω . οὐ παρά ὁ νόμος , ὅς πιστεύω δοκέω , οὐ εἰμί φυτεία ὁ πατήρ Ἰησοῦς Φαρισαῖος , ἀλλά παρά ὁ μοχθηρός περί ὁ γόμος κοί ὁ ἐν αὐτός γράφω ἐκδοχή . δύο γάρ νοέω κατά ὁ νόμος , διακονία τε » θάνατος « ὁ ἐντυπόω » γράμμα « καί οὐδείς οἰκεῖος ἔχω πρός ὁ πνεῦμα , καί διακονία ζωή ὁ νοέω ἐν ὁ πνευματικός νόμος , ὁ μέν δύναμαι ἀπό διάθεσις ἀληθεύω λέγω ὁ » οἶδα γάρ ὅτι ὁ νόμος πνευματικός εἰμί « , κοί διά οὗτος ὁ νόμος ἅγιος , καί ὁ ἐντολή ἅγιος καί δίκαιος καί ἀγαθός « , οὗτος εἰμί φυτεία ὅς φυτεύω ὁ οὐράνιος πατήρ · ὁ δέ μή τοιοῦτος ἀλλά ὁ ἀποκτείνω » γράμμα « περιέπω μόνος οὐ εἰμί φυτεία ὁ θεός , ἀλλά ὁ πωρόω αὐτός ὁ καρδία καί κάλυμμα ἐπιτίθημι αὐτός , ἰσχύω ἐν ἐκεῖνος ὅσος οὐ ἐπιστρέφω πρός ὁ κύριος · » ἐάν γάρ τις ἐπιστρέφω πρός ὁ κύριος , περιαιρέω ὁ κάλυμα · ὁ δέ κύριος ὁ πνεῦμα εἰμί « . λέγω δέ ἄν τις κατά ὁ τόπος γίγνομαι ὅτι , ὥσπερ οὐ ὁ εἰσέρχομαι εἰς ὁ στόμα κοινόω ὁ ἄνθρωπος , ἐάν νομίζω εἰμί ὑπό Ἰουδαῖος κοινός · οὕτως οὐ ὁ εἰσέρχομαι εἰς ὁ στόμα ἁγιάζω ὁ ἄνθρωπος , ἐάν ὑπό ὁ ἀκέραιος νομίζω ἁγιάζω ὁ ὀνομάζω ἄρτος ὁ κύριος . καί εἰμί οἴομαι ) ὁ λόγος οὐ εὐκαταφρόνητος καί διά οὗτος δέω σαφής διήγησις , οὗτος ἐγώ δοκέω ἔχω . ὥσπερ οὐ ὁ βρῶμα , ἀλλά ὁ συνείδησις ὁ μετά διάκρισις ἐσθίω κοινόω ὁ ἐσθίω ( » ὁ « γάρ » διακρίνω ἐάν ἐσθίω κατακρίνω , ὅτι οὐ ἐκ πίστις « ) , καί ὥσπερ οὐδείς καθαρός οὐ παρά αὐτός εἰμί ὁ μιαίνω κοί ἄπιστος , ἀλλά παρά ὁ μιασμός αὐτός καί ὁ ἀπιστία , οὕτως ὁ ἁγιάζω » διά λόγος θεός καί ἔντευξις « οὐ ὁ ἴδιος λόγος ἁγιάζω ὁ χράω . εἰ γάρ οὗτος , ἁγιάζω ἄν καί ὁ ἐσθίω » ἀνάξιος « ὁ κύριος , καί οὐδείς ἄν διά ὁ βρῶμα οὗτος ἀσθενής ἤ ἄρρωστος γίγνομαι ἤ κοιμάω τοιοῦτος γάρ τις ὁ Παῦλος παρίστημι ἐν ὁ » διά οὗτος ἐν σύ πολύς ἀσθενής καί ἄρρωστος καί κοιμάω ἱκανός « ) . καί ἐπί ὁ ἄρτος τοίνυν ὁ κύριος ὁ ὠφέλεια ὁ χράω εἰμί , ἐπάν ἀμίαντος ὁ νόος καί καθαρός ὁ συνείδησις μεταλαμβάνω ὁ ἄρτος . οὕτως δέ οὔτε ἐκ ὁ μή ἐσθίω , παρά αὐτός ὁ μή ἐσθίω ἀπό ὁ ἁγιάζω λόγος θεός καί ἔντευξις ἄρτος , » ὑστερέω « ἀγαθός τις οὔτε ἐκ ὁ ἐσθίω » περισσεύω « ἀγαθός τις . ὁ γάρ αἴτιος ὁ ὑστέρησις ὁ κακία εἰμί καί ὁ ἁμάρτημα , καί ὁ αἴτιος ὁ περίσσευσις ὁ δικαιοσύνη εἰμί καί ὁ κατόρθωμα · ὡς τοιοῦτος εἰμί ὁ Πορά ὁ Παῦλος λέγω ἐν ὁ » οὔτε ἐάν ἐσθίω περισσεύω , οὔτε ἐάν μή ἐσθίω ὑστερέω « . εἰ δέ πᾶς ὁ εἰσπορεύω εἰς ὁ στόμα εἰς ὁ κοιλία χωρέω καί εἰς ἀφεδρών ἐκβάλλω , καί ὁ ἁγιάζω βρῶμα διά λόγος θεός καί ἔντευξις « κατά αὐτός μέν ὁ ὑλικός εἰς ὁ κοιλία χωρέω καί εἰς ἀφεδρών ἐκβάλλω . κατά δέ ὁ ἐπιγίγνομαι αὐτός εὐχή » κατά ὁ ἀναλογία ὁ πίστις « ὠφέλιμος γίγνομαι καί ὁ ὁ νόος αἴτιος διάβλεψις , ὁράω ἐπί ὁ ὠφελέω · καί οὐ ὁ ὕλη ὁ ἄρτος ἀλλά ὁ ἐπί αὐτός λέγω λόγος εἰμί ὁ ὠφελέω ὁ μή » ἀνάξιος « ὁ κύριος ἐσθίω αὐτός . καί οὗτος μέν περί ὁ τυπικός καί συμβολικός σῶμα . πολύς δέ ἄν καί περί αὐτός λέγω ὁ λόγος , ὅς γίγνομαι » σάρξ « καί » ἀληθινός βρῶσις « , ὅστις ὁ ἅπτω πόντος » ζάω εἰς ὁ αἰών « , οὐδείς δύω φαῦλος ἔρχομαι αὐτός · εἰ γάρ οἷος τε εἰμί ἔτι φαῦλος μένω ἐσθίω ὁ γίγνομαι σάρξ λόγος , εἰμί καί ἄρτος ζάω , οὐ ἄν γράφω ὅτι » πᾶς ὁ ἅπτω ὁ ἄρτος οὗτος ζάω εἰς ὁ αἰών « .