origenes.commentarium-in-evangelium-matthaei-lib-10-11 10.2
Μετὰ ταῦτα ἀποκριθεὶς εἶπεν ἁπὸ τοῦ · ὁ σπείρων τὸ καλὸν σπέρμα ἐστὶν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου *** περὶ ὦν εἰ καὶ κατὰ τὸ δυνατὸν ἠμῖν ἐν τοῖς πρὸ τούτων διειλήφαμεν , οὐδὲν ἧττον καὶ νῦν λελέξεται τὰ δυνάμενα ἐκείνοις προσαρμόσαι , εἰ καὶ καθ’ ἑτέραν διήγησιν ἔχει λόγον . καὶ πρόσχες γε , εἰ δύνασαι τὸ καλὸν σπέρμα τοὺς υἱοὺς τῆς βασιλείας πρὸς τοῖς προαποδεδομένοις καὶ ἑτέρως λαβεῖν , ὅτι ὄτι ἐν τῇ ἀνθρωπίνῃ φύεται ψυχῇ καλά , ταῦτα ὑπὸ τοῦ » ἐν ἀρχῇ πρὸς τὸν θεὸν « λόγου θεοῦ σπείρεται γεννήματα τυγχάνοντα τῆς τοῦ θεοῦ ὡς εἶναι τοὺς περὶ ἑκάστου ὑγιεῖς λόγους τοὺς υἱοὺς τῆς βασιλείας . κοιμωμένων δὲ τῶν μὴ κατὰ τὴν ἐντολὴν τοῦ Ἰησοῦ πραττόντων λέγοντος · γρηγορεῖτε καὶ προσεύχεσθε , ἴνα μὴ εἰσέλθητε εἰς πειρασμόν « , ὁ διόβολος ἐΠιτηρῶν ἐπισπείρει τὰ καλούμενα ζιζάνια , μοχθηρὰ δόγματα , ταῖς καλουμένοις ὑπό τινων φυσικαῖς ἐννοίαις καὶ σπέρμασι καλοῖς τοῖς ἀπὸ τοῦ λόγου . κατὰ δὲ τοῦτο ἀγρὸς καὶ ὁ κόσμος πᾶς λέγοιτο ἄν , καὶ οὐ μόνον ἡ ἐκκλησία τοῦ θεοῦ · ἐν γὰρ παντὶ κόσμῳ ὁ μὲν υἱὸς τοῦ τοῦ ἀνθρώπου ἔσπειρε τὸ καλὸν σπέρμα , ὁ δὲ πονηρὸς τὰ πονηρὸς ξιζάνια , ἄπερ εἰσὶν οἱ μοχθηροὶ λόγοι , οἱ ἀπὸ κακίας υἱοὶ τοῦ πονηροῦ . δεήσει δὲ γενέσθαι ἐΠὶ τέλει τῶν πραγμάτων ( ὃ καλεῖτα συντέλεια τοῦ αἰῶνος ) ἵν’ οἱ ἐπὶ τούτῳ τεταγμένοι ἄγγελοι τοῦ θεοῦ ἀναλέξωνται τὰ προσπεφυκότα τῇ ψυχῇ δόγματα δόγματα καὶ παραδῶσιν αὐτὰ εἰς ἀνάλωσι , τῷ λεγομένῳ καίειν πυρὶ ἀνατρέποντες αὐτά . καὶ οὕτω συλλέξουσιν οἱ τοῦ λόγου ἄγγελοι καὶ ὑπηρέται ἐκ πάσης τῆς τοῦ Χριστοῦ βασιλείας πάντα τὰ ἐνυπάχοντα ταῖς ψυχαῖς σκάνδαλα καὶ τοὺς τὴν ἀνομίαν ποιοῦντας λογισμούς , οὔστινας ἀναλίσκοντες βαλοῦσιν εἰς τὴν κάμινον τοῦ πυρὸς τὴν καιομένην · ἔνθα κοὶ οἱ συναισθηθέντες ἑαυτῶν διὰ τὸ κοιμᾶσθαι τὰ σπέρματα τοῦ πονηροῦ ἐν ἑαυτοῖς ἑαυτοῖς κλαύσονται καὶ ὡσπερεὶ ἑαυτοῖς θυμωθήσονται . τοῦτο γὰρ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων , διὸ κοὶ ἐν τοῖς Ψαλμοῖς τὸ » ἔβρυξαν ἐπ' ἐμὲ τοὺς ὀδόντας αὐτῶν « λέλεκται . τότε μάλιστα οἱ δίκαιοι λάμψουσιν οὐκέτι διαφόρως , ὡς κατὰ τὰς ἀρχάς , ἀλλὰ πόντε ὡς εἷς ἤλιος ἐν τῇ ἐν βασιλείᾳ τοῦ πατρὸς αὐτῶν . ὡς μυστήριον γοῦν δηλῶν ὁ σωτήρ , τάχα μέν καὶ διὰ πόντο)ν τῶν ἐν τῇ γράσει τῆς παραβολῆς , τάχα δὲ μάλιστα διὰ τοῦ τότε οἱ δίκαιοι λάμψουσιν ὡς ὁ ἥλιος ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ πατρὸς αὐτῶν ἐπιφέρει · ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω , διδάσκων τοὺς οἰομένους ἐν τῇ φράσει τῆς παραβολῆς σαφέστατα αὐτὴν ἐκτεθεῖςσθαι , ὡς καὶ ἐν τοῖς τυχοῦσι δύνασθαι νοηθῆναι αὐτήν , ὅτι καὶ αὐτὰ τὰ τῆς διηγήσεως τῆς παραβοῆς δεῖται σαφηνείας .
Lemmas: μετά οὗτος ἀποκρίνω λέγω ἀπό ὁ · ὁ σπείρω ὁ καλός σπέρμα εἰμί ὁ υἱός ὁ ἄνθρωπος *** περί ὅς εἰ καί κατά ὁ δυνατός ἐγώ ἐν ὁ πρό οὗτος διαλαμβάνω , οὐδείς ἥσσων καί νῦν λέγω ὁ δύναμαι ἐκεῖνος προσαρμόζω , εἰ καί κατά ἕτερος διήγησις ἔχω λόγος . καί προέχω γε , εἰ δύναμαι ὁ καλός σπέρμα ὁ υἱός ὁ βασιλεία πρός ὁ προαποδίδωμι καί ἕτερος λαμβάνω , ὅτι ὅστις ἐν ὁ ἀνθρώπινος φύω ψυχή καλός , οὗτος ὑπό ὁ » ἐν ἀρχή πρός ὁ θεός « λόγος θεός σπείρω γέννημα τυγχάνω ὁ ὁ θεός ὡς εἰμί ὁ περί ἕκαστος ὑγιής λόγος ὁ υἱός ὁ βασιλεία . κοιμάω δέ ὁ μή κατά ὁ ἐντολή ὁ Ἰησοῦς πράσσω λέγω · γρηγορέω καί προσεύχομαι , ἵνα μή εἰσέρχομαι εἰς πειρασμός « , ὁ διόβολος ἐπιτηρέω ἐπισπείρω ὁ καλέω ζιζάνιον , μοχθηρός δόγμα , ὁ καλέω ὑπό τις φυσικός ἔννοια καί σπέρμα καλός ὁ ἀπό ὁ λόγος . κατά δέ οὗτος ἀγρός καί ὁ κόσμος πᾶς λέγω ἄν , καί οὐ μόνος ὁ ἐκκλησία ὁ θεός · ἐν γάρ πᾶς κόσμος ὁ μέν υἱός ὁ ὁ ἄνθρωπος σπείρω ὁ καλός σπέρμα , ὁ δέ πονηρός ὁ πονηρός ξιζάνια , ὅς εἰμί ὁ μοχθηρός λόγος , ὁ ἀπό κακία υἱός ὁ πονηρός . δέω δέ γίγνομαι ἐπί τέλος ὁ πρᾶγμα ( ὅς καλέω συντέλεια ὁ αἰών ) ἵνα ὁ ἐπί οὗτος τάσσω ἄγγελος ὁ θεός ἀναλέγω ὁ προσφύω ὁ ψυχή δόγμα δόγμα καί παραδίδωμι αὐτός εἰς ἀνάλωσις , ὁ λέγω καίω πῦρ ἀνατρέπω αὐτός . καί οὕτως συλλέγω ὁ ὁ λόγος ἄγγελος καί ὑπηρέτης ἐκ πᾶς ὁ ὁ Χριστός βασιλεία πᾶς ὁ ενυπαχοειντα ὁ ψυχή σκάνδαλον καί ὁ ὁ ἀνομία ποιέω λογισμός , ὅστις ἀναλίσκω βάλλω εἰς ὁ κάμινος ὁ πῦρ ὁ καίω · ἔνθα κοί ὁ συναισθέω ἑαυτοῦ διά ὁ κοιμάω ὁ σπέρμα ὁ πονηρός ἐν ἑαυτοῦ ἑαυτοῦ κλαίω καί ὡσπερεί ἑαυτοῦ θυμόω . οὗτος γάρ ὁ βρυγμός ὁ ὀδούς , διό κοί ἐν ὁ Ψαλμός ὁ » βρύκω ἐπί ἐγώ ὁ ὀδούς αὐτός « λέγω . τότε μάλα ὁ δίκαιος λάμπω οὐκέτι διάφορος , ὡς κατά ὁ ἀρχή , ἀλλά πόντος ὡς εἷς ἥλιος ἐν ὁ ἐν βασιλεία ὁ πατήρ αὐτός . ὡς μυστήριον γοῦν δηλόω ὁ σωτήρ , τάχα μέν καί διά πόντος ὁ ἐν ὁ γράω ὁ παραβολή , τάχα δέ μάλα διά ὁ τότε ὁ δίκαιος λάμπω ὡς ὁ ἥλιος ἐν ὁ βασιλεία ὁ πατήρ αὐτός ἐπιφέρω · ὁ ἔχω οὖς ἀκούω ἀκούω , διδάσκω ὁ οἴομαι ἐν ὁ φράσις ὁ παραβολή σαφής αὐτός ἐκτίθημι , ὡς καί ἐν ὁ τυγχάνω δύναμαι νοέω αὐτός , ὅτι καί αὐτός ὁ ὁ διήγησις ὁ παραβοῆς δέω σαφήνεια .