oenomaus.fragmenta 10
Τὰ μὲν δὴ τῆς παλαιᾶς ἱστορίας τοιαῦτα . Μυρία δ’ ἐστὶ καὶ καθ’ ἡμᾶς τούτοις συνιδεῖν ὅμοια , ἐκ παλαιοῦ χρόνου καὶ εἰς ἡμᾶς αὐτοὺς τῶν κατὰ χρόνους ἀρχόντων τοτὲ μὲν εἰς ἀπράκτους πολέμους διὰ τῆς τῶν χρησμῶν συμβουλίας ὁρμώντων , τοτὲ δὲ σφαλλομένων ἐκ τῆς τῶν χρησθέντων ἀδηλίας , ἄλλοτε δὲ ἀποπλανωμένων ἐκ τῆς αὐτόθεν τῶν λογίων ἀπάτης . Τί δεῖ δὲ λέγειν , ὥς ποτε ἐν ταῖς μεγίσταις συμφοραῖς , ἤτοι τῶν πρὸς τοὺς ἐχθροὺς παρατάξεων , ἢ τῶν ἐν ταῖς σωματικαῖς ἀῤῥωστίαις κινδύνων , τῆς τῶν νενομισμένων θεῶν ἐπικουρίας ἢ θεραπείας οὐδὲν ὤναντο . Τοιαῦτα δὲ ἀεὶ καὶ διὰ παντὸς αὐτοῖς τὰ ἀπὸ τῶν χρησμῶν ἐκπίπτει , οἷα καὶ τὰ τῆς παλαιᾶς ἱστορίας συνίστησιν . Ἀλλ’ ἐπεὶ τῶν μάλιστα παρὰ τοῖς Ἕλλησι θρυλουμένων τοῦ Πυθίου χρησμῶν εἷς τις ἦν καὶ ὁ πρὸς Λυκοῦργον , ᾧ προσιόντι ἡ Πυθία ἐπεφώνησε τὸ βοώμενον ἐκεῖνο , Ἥκεις , ὦ Λυκόοργε , ἐμὸν ποτὶ πίονα νηόν , Ζηνὶ φίλος καὶ πᾶσιν Ὀλύμπια δώματ’ ἔχουσι · δίζω ἤ σε θεὸν μαντεύσομαι , ἢ ἄνθρωπον · ἀλλ’ ἔτι καὶ μᾶλλον θεὸν ἔλπομαι · ὦ Λυκόοργε , ἥκεις εὐνομίην διζήμενος · αὐτὰρ ἐγώ τοι δώσω , καὶ τὰ τούτοις συνεπιλεγόμενα · φέρε καὶ πρὸς ταῦτα τίνα ποτὲ συνεῖδεν ὁ προδηλωθεὶς ἔλεγχος ἐποπτεύσωμεν . Γράφει δὲ ὧδε · Ἀλλὰ σὺ τὸν Λυκοῦργον προκαθηγεμόνα καὶ σκοπὸν ἐλθόντα ποτὲ ὡς σέ , ἥκειν ἔφης ἐκ κοίλης Λακεδαίμονος Ζηνὶ φίλον , καὶ πᾶσιν Ολύμπια δώματ’ ἔχουσι , δίζεσθαί τε εἰ θεὸν αὐτὸν μαντεύσῃ , ἢ ἄνθρωπον · ἀλλ’ ἔτι καὶ μᾶλλον θεὸν ἔλπεσθαι ὅτι ἦλθεν εὐνομίην αἰτήσων . Καὶ πῶς , εἰ θεός , οὐκ ἠπίστατο νόμον πολιτικὸν ὁ φίλος τοῦ Διὸς καὶ πάντων τῶν Ὀλυμπίων ; Ἀλλ’ ἐπεί τοι καὶ οὐ δίχα θεοῦ ἴσως τὰ τοιαῦτα εὑρίσκεται , ἃ δέδεικται τῷ θειοτάτῳ ἀνθρώπων ὑπὸ τῆς θεοῦ φωνῆς , φέρε , ἴδωμεν τὴν θείαν φωνήν , καὶ ἃ ἐδίδαξας τὸν Λυκοῦργον · Ἥκεις εὐνομίην διζήμενος , αὐτὰρ ἐγώ τοι δώσω . Δός , εἴποιμι ἂν ἐγώ · οὐδεμίαν γάρ πω δόσιν οὐδενὶ ἐπηγγείλω τοιαύτην . Ἕως ἂν μαντείαισιν ὑποσχέσιάς τε καὶ ὅρκους , καὶ δίκας ἀλλήλοισι καὶ ἀλλοδαποῖσι διδῶτε , ἁγνῶς καὶ καθαρῶς πρεσβηγενέας τιμῶντες , Τυνδαρίδας δ’ ἐποπιζόμενοι , Μενέλαν τε καὶ ἄλλους ἀθανάτους ἥρωας , οἳ ἐν Λακεδαίμονι δίῃ , οὕτω τοί χ’ ὑμῶν περιφείδοιτ’ εὐρύοπα Ζεύς . Ἄπολλον , διδασκαλίας καὶ παρεγγυήσεως θείας · καὶ οὐ μακρὸς ἕνεκα τούτων ὁ σπόλος , οὐδὲ ὅπως εἰς Δελφοὺς ἐκ Πελοποννήσου , ἀλλ’ οὐδ’ εἰς Ὑπερβορέους αὐτούς , ὅθεν ἀφῖχθαι λέγουσι κατὰ χρησμὸν Ἀστερίας ἄλλης μάντεως Οἰκητὰς Δήλοιο θυώδεος ἠδ’ ἱερῆας . Δοκεῖ δέ μοι ὁ Λυκοῦργος οὗτος οὐκ ἐσχηκέναι τιτθήν , οὐδὲ σὺν θώκῳ πρεσβυτέρων οὐδέποτε κεκαθικέναι , παρ’ ὧν καὶ παρ’ ἧς εἶχε καλλίω τούτων ἀκοῦσαι καὶ σοφώτερα . Τάχα δέ πού τι προσθήσεις , ἐάν σε λιπαρῇ ὁ Λυκοῦργος εἰπεῖν τι σαφές . Εἰ οἱ μὲν εὖ ἡγοῖντο , ἁ δ’ ἕποιντο , ἔτι φήσω τοῷ αὐτοῦ εἶναι συνθώκου τοῦτο , καὶ ἀξιώσω τὸν Λυκοῦργον μὴ ἀποκαμεῖν εἴ τι δύναιτο πολιτικὸν παρὰ σοῦ δίδαγμα ἀναλαβὼν ἀπιέναι εἰς τὴν τὴν Σπάρτην . Εἰσὶν ὁδοὶ δύο πλεῖστον ἀπ’ ἀλλήλων ἀπέχουσαι ἡ μὲν ἐλευθερίας εἰς τίμιον οἶχον ἄγουσα , ἡ δ’ ἐπὶ δουλείας φευκτὸν δόμον ἡμερίοισι · καὶ τὴν μὲν διά τ’ ἀνδροσύνης ἱερῆς θ’ ὁμονοίας ἔστι περᾶν , ἣν δὴ λαοῖς ἡγεῖσθε κέλευθον · τὴν δὲ διὰ στυγερῆς ἔριδος καὶ ἀνάλκιδος ἄτης εἰσαφικάνουσι ... τὴν δὲ πεφυλάχθαι . Μάλιστα ἀνδρείους εἶναι κελεύεις · τοῦτο μὲν καὶ παρὰ τῶν δειλῶν πολλάκις ἠκούσαμεν · ἀλλὰ καὶ ὁμόφρονας · τοῦτο οὐ παρὰ τῶν σοφῶν μόνων , ἀλλ’ ἥδῃ καὶ παρ’ αὐτῶν τῶν στασιαζόντων . Ὥστε μὲν τοῦ παρεγγυήματος ἀφίεμέν σε . Καίτοι μάντις ὤν , οὐκ ἔγνως ἡμᾶς πολλάκις καὶ παρὰ πολλῶν εἰληφότας αὐτό , οὔτε τῆς δάφνης ἐμφαγόντων , οὔτε τὸ Κασταλίας ὕδωρ πιόντων , οὐδ’ ἐπὶ σοφίᾳ τὴν ὀφρύν ποτε ἀνασπασάντων ; Λέγ’ οὖν περὶ ἀνδρείας , λέγε θεοῦ καὶ περὶ ἐλευθερίας , λέγε περὶ ὁμοφροσύνης , τίνα τρόπον ἐγγίνεται ταῦτα πόλει , καὶ μὴ ἡμᾶς τοὺς οὐκ εἰδότας κέλευε ἡγεῖσθαι τοῖς λαοῖς τῆς κελεύθου ταύτης , ἀλλ’ αὐτὸς ἡγοῦ . Καλὴ μὲν γάρ , ἀλλ’ ἄπορος ἡμῖν καὶ φοβερά . Τούτοις προστίθησι λέγων , Σὺ δὲ καὶ περὶ γάμου ἕτοιμος λέγειν , Ἄργεος ἱπποβότου πῶλον λάβε κυανοχαίτην . Περὶ δὲ παίδων , Ἠετίων , οὔτις σε τίει πολύτιτον ἐόντα · Λάβδα κύει , τέξει δ’ ὀλοοίτροχον . Περὶ δὲ ἀποικίας , Στέλλ’ ἐπὶ χρυσείους ἄνδρας πολυεθνέα λαόν , ὤμοις μὲν χαλκὸν προφέρων , χερσὶν δὲ σίδηρον . Περὶ δὲ κενῆς δόξης , Γαίης μὲν πάσης τὸ Πελασγικὸν οὖδας ἄμεινον · ἵπποι Θρηίκιαι , Λακεδαιμόνιαι δὲ γυναῖκες , ἄνδρες θ’ οἳ πίνουσιν ὕδωρ καλῆς Ἀρεθούσης . Καί μοι δοκεῖς οὐδὲν τῶν τερατοσκόπων καλουμένων κρείττων εἶναι , ἀλλ’ οὐδὲ τῶν ἄλλων ἀγυρτῶν καὶ σοφιστῶν . Ἀλλὰ τῶν μὲν οὐδὲν ἔγωγε ἐθαύμασα , εἰ μισθοῦ τραχηλίζουσι · σοῦ δὲ τοῦ θεοῦ καὶ τῶν ἀνθρώπων , εἰ μισθοῦ τραχηλίζονται . Εἶδ’ ὁ μὲν Σωκράτης ἐκεῖνος οὐδέτερον ἀπεκρίνατο πρὸς τὸν ἐρωτήσαντα , πότερον γαμήσει ἢ μή , ἀλλ’ ὅτι μετανοήσει ἀμφότερα · πρὸς δὲ τὸν ἐπιθυμοῦντα παίδων , οὐκ εὗ ἔφη αὐτὸν ποιήσειν , ὃς ἐάσας ἐπιχειρεῖν ὅπως , εἴ οἱ παῖδες γένοιντο , ἄριστα αὐτοῖς χρῷτο , τούτου μὲν οὐδένα λόγον ἐποιήσατο , αὐτὸ δὲ μόνον ἐσκοπεῖτο , πῶς ἂν αὐτῷ γένοιντο . Ἑτέρου δὲ ἀποδημεῖν ἐγνωκότος διὰ τὸ κακῶς ἔχειν αὐτὸν οἴκοι , οὐκ ἔφη ὀρθῶς αὐτὸν βουλεύεσθαι · τὴν μὲν γὰρ πατρίδα αὐτόθι ἀπολιπὼν ἄπεισι , τὴν δὲ ἀμαθίαν μεθ’ ἑαυτοῦ ἄγων , ἥτις αὐτὸν καὶ τοῖς ἐκεῖ δυσαρεστεῖν ποιήσει καθάπερ καὶ τοῖς ἐνθάδε . Καὶ οὐχ ὁπότε ἠρωτᾶτο μόνον , ἀλλὰ καὶ αὐτόκλητος ἐπὶ τὰς τοιάσδε συνουσίας ἰών . Εἴκοσι τὰς πρὸ κυνός , καὶ εἴκοσι τὰς μετέπειτα , οἴκῳ ἐνὶ σκιερῷ Διονύσῳ χρῆσθαι ἰατρῷ . Ἀθηναίοις ὑπὸ καύματος ἐνοχλουμένοις , ἰατρικόν , ἀλλ’ οὐ μαντικόν . Ἐργῖνε Κλυμένοιο πάϊ Πρεσβωνάδαο , ὄψ’ ἦλθες γενεὴν διζήμενος · ἀλλὰ καὶ ἔμπης ἱστοβοῆϊ γέροντι νέαν ποτίβαλλε κορώνην . Γέροντι νέαν συνοικεῖν , εἰ παίδων ἐπιθυμεῖ , οὐ μάντεως οὐδὲ τοῦτο , ἀλλὰ φύσιν ἐπισταμένου . Ἀλλ’ ἡ ἐπιθυμία τοὺς βλάκας ἐξίστησι . Διόπερ σοι καὶ νάρθηκα παραινῶ ἐπ’ αὐτοὺς λαμβάνειν , εἰ μὴ πείθοις μανθάνειν ἀντὶ τῶν καταπτύστων ἐρωτημάτων ἄξιόν τι τοῦ θείου φοιτητηρίου · ἢ Ἀντιόχῳ τῷ Παρίῳ ἀποβαλόντι τὴν οὐσίαν ἐν πολιτικῇ φλυαρίᾳ , καὶ ὑπὸ λύπης ἥκοντι πρὸς σὲ λέγειν , Ἀντίοχ’ , εἰς Θάσον ἐλθέ , καὶ οἴκει εὐκλέα νῆσον · ὃς ἐκείνως ἂν μᾶλλον ὤνατο , ἀκούσας , Ἀντίοχ’ , εἰς νοῦν ἐλθέ , καὶ ἐν πενίᾳ μὴ ὀδύρου . ἢ τοῖς ἥκουσι Κρητῶν · Φαιστοῦ καὶ Τάῤῥας ναέται , Δίου τε πολύῤῥου , Πυθῶον κέλομαι τελέειν Φοίβοιο καθαρμὸν εὐαγέοντας , ὅπως Κρήτην καταναιετάητε , ὄλβον μὴ πατρίοισι νόμοις , καὶ Ζῆνα σέβοντες · οἷς ἀκοῦσαι ἐκεῖνο κρεῖττον ἦν , Λήρου καὶ μανίας ναέται , πολλοῦ θ’ ἅμα τόφου , οἰκεῖον τελέειν κέλομαι λήροιο καθαρμὸν εὐαγέοντας , ὅπως σοφίαν καταναιετάητε , ὄλβον μὴ πατρίοισι νόμοις , θείοις δὲ σέβοντες · ὡς μὴ μᾶλλον τῆς Κρήτης σὺ καθαρμοῦ προσδέῃ , Ὀρφικούς τινας ἢ Ἔπιμενιδε ους καθαρμοὺς φανταζόμενος . Διὰ τί δέ , ὦ σοφώτατε , Χαρίλαος καὶ Ἀρχέλαος οἱ Λακεδαιμονίων βασιλεῖς , Εἴ κεν ἐπικτήτου μοίρης λάχος Ἀπόλλωνι ἥμισυ δάσσωνται , πολὺ λώϊον ἔσσεται αὐτοῖς ; Ποίῳ δὲ καὶ ἄλλω λέγεις Ἀπόλλωνι ; Οὐ γὰρ δὴ αὐτῷ σοι , ὦ ἀναίσχυντε μάντι , ὡς μή τίς σοι αὐτῷ ἐπιπλήξειεν , ἅτε κακῶς οὕτω συνδιαιρουμένῳ τοῖς λῃσταῖς . Ταῦτα μὲν οὖν ὧδε ἐχέτω .
Lemmas: ὁ μέν δή ὁ παλαιός ἱστορία τοιοῦτος . μυρίος δέ εἰμί καί κατά ἐγώ οὗτος συνοράω ὅμοιος , ἐκ παλαιός χρόνος καί εἰς ἐγώ αὐτός ὁ κατά χρόνος ἄρχω τοτέ μέν εἰς ἄπρακτος πόλεμος διά ὁ ὁ χρησμός συμβουλία ὁρμάω , τοτέ δέ σφάλλω ἐκ ὁ ὁ χράω ἀδηλία , ἄλλοτε δέ ἀποπλανάω ἐκ ὁ αὐτόθεν ὁ λόγιος ἀπάτη . τις δεῖ δέ λέγω , ὅς ποτός ἐν ὁ μέγας συμφορά , ἤτοι ὁ πρός ὁ ἐχθρός παράταξις , ἢ ὁ ἐν ὁ σωματικός ἀρρωστία κίνδυνος , ὁ ὁ νομίζω θεός ἐπικουρία ἢ θεραπεία οὐδείς ὄνομαι . τοιοῦτος δέ ἀεί καί διά πᾶς αὐτός ὁ ἀπό ὁ χρησμός ἐκπίπτω , οἷος καί ὁ ὁ παλαιός ἱστορία συνίστημι . ἀλλά ἐπεί ὁ μάλιστα παρά ὁ Ἕλλην θρυλέω ὁ Πύθιος χρησμός εἷς τις εἰμί καί ὁ πρός Λυκοῦργος , ὅς πρόσειμι ὁ Πυθία ἐπιφωνέω ὁ βοάω ἐκεῖνος , ἥκω , εἰμί Λυκοῦργος , ἐμός πρός πίων ναός , Ζεύς φίλος καί πᾶς Ὀλύμπιος δῶμα ἔχω · δίζω ἤ σύ θεός μαντεύομαι , ἢ ἄνθρωπος · ἀλλά ἔτι καί μᾶλλον θεός ἔλπω · εἰμί Λυκοῦργος , ἥκω εὐνομία δίζημαι · ἀτάρ ἐγώ ὅς δίδωμι , καί ὁ οὗτος συνεπιλέγω · φέρω καί πρός οὗτος τίς ποτέ συνοράω ὁ προδηλόω ἔλεγχος ἐποπτεύω . γράφος δέ ὧδε · ἀλλά σύ ὁ Λυκοῦργος προκαθηγέομαι καί σκοπός ἔρχομαι ποτέ ὡς σός , ἥκω φημί ἐκ κοῖλος Λακεδαίμων Ζεύς φίλος , καί πᾶς Ὀλύμπιος δῶμα ἔχω , δίζω τε εἰμί θεός αὐτός μαντεύομαι , ἢ ἄνθρωπος · ἀλλά ἔτι καί μᾶλλον θεός ἔλπω ὅτι ἔρχομαι εὐνομία αἰτέω . καί πῶς , εἰμί θεός , οὐ ἐπίσταμαι νόμος πολιτικός ὁ φίλος ὁ Ζεύς καί πᾶς ὁ Ὀλύμπιος ; ἀλλά ἐπεί ὅς καί οὖον δίχα θεός ἴσως ὁ τοιοῦτος εὑρίσκω , ὁ δείκνυμι ὁ θεῖος ἄνθρωπος ὑπό ὁ θεός φωνή , φέρω , ὁράω ὁ θεῖος φωνή , καί ὁ διδάσκω ὁ Λυκοῦργος · ἥκω εὐνομία δίζημαι , ἀτάρ ἐγώ ὅς δίδωμι . δίδωμι , εἶπον εἄν ἐγώ · οὐδείς γάρ πω δόσις οὐδείς ἐπαγγέλλω τοιοῦτος . Ἕως εἄν μαντεῖος ὑποσχεσίη τε καί Ὅρκος , καί δίκη ἀλλήλων καί ἀλλοδαπός δίδωμι , ἁγνός καί καθαρός πρεσβηγενέας τιμή , Τυνδαρίδης δέ ἐποπίζομαι , Μενέλαος τε καί ἄλλος ἀθάνατος ἥρως , ἕ ἐν Λακεδαίμων δῖος , οὗτος ὅς καί σύ περιφείδομαι εὐρύοπα Ζεύς . Ἀπόλλων , διδασκαλία καί παρεγγύησις θεῖος · καί οὖον μακρός ἕνεκα οὗτος ὁ σπόλος , οὐδέ ὅπως εἰς Δελφοί ἐκ Πελοπόννησος , ἀλλά οὐδέ εἰς Ὑπερβόρεοι αὐτός , ὅθεν ἀφικνέομαι λέγω κατά χρησμός Ἀστερίη ἄλλος μάντις οἰκητής Δῆλος θυώδης ἤδη ἱερεύς . δοκέω δέ ἐγώ ὁ Λυκοῦργος οὗτος οὐ ἔχω τίτθη , οὐδέ σύν θᾶκος πρέσβυς οὐδέποτε καθίζω , παρά ὅς καί παρά ὅς ἔχω καλός οὗτος ἀκούω καί σοφός . Τάχα δέ πού τίς προστίθημι , ἐάν σύ λιπαρός ὁ Λυκοῦργος εἶπον τίς σαφής . εἰμί ὁ μέν εὕω ἡγέομαι , ὅς δέ ἕπω , ἔτι φημί τοῷ αὐτός εἰμί συνθωκέω οὗτος , καί ἀξιόω ὁ Λυκοῦργος μή ἀποκάμνω εἰμί τίς δύναμαι πολιτικός παρά σύ δίδαγμα ἀναλαμβάνω ἀφίημι εἰς ὁ ὁ Σπάρτη . εἰμί ὁδός δύο πλεῖστος ἀπό ἀλλήλων ἀπέχω ὁ μέν ἐλευθερία εἰς τίμιος οἴχω ἄγω , ὁ δέ ἐπί δουλεία φευκτός δόμος ἡμέριος · καί ὁ μέν διά τε ἀνδροσύνη ἱερός ὁ ὁμόνοια εἰμί περάω , ὅς δή λαός ἡγέομαι κέλευθος · ὁ δέ διά στυγερός Ἔρις καί ἄναλκις ἄτη εἰσαφικάνω ... ὁ δέ φυλάσσω . μάλιστα ἀνδρεῖος εἰμί κελεύω · οὗτος μέν καί παρά ὁ δειλός πολλάκις ἀκούω · ἀλλά καί ὁμόφρων · οὗτος οὖον παρά ὁ σοφός μόνος , ἀλλά ἥδομαι καί παρά αὐτός ὁ στασιάζω . ὥστε μέν ὁ παρεγγύημα ἀφίημι σύ . καίτοι μάντις εἰμί , οὐ γιγνώσκω ἐγώ πολλάκις καί παρά πολύς λαμβάνω αὐτός , οὔτε ὁ δάφνη ἐμφαγόντων , οὔτε ὁ Κασταλία ὕδωρ πίνω , οὐδέ ἐπί σοφία ὁ ὀφρύς ποτός ἀνασπάω ; λέγω οὖν περί ἀνδρεῖος , λέγω θεός καί περί ἐλευθερία , λέγω περί ὁμοφροσύνη , τίς τρόπος ἐγγίγνομαι οὗτος πόλις , καί μή ἐγώ ὁ οὐ οἶδα κελεύω ἡγέομαι ὁ λαός ὁ κέλευθος οὗτος , ἀλλά αὐτός ἡγέομαι . Καλός μέν γάρ , ἀλλά ἄπορος ἐγώ καί φοβερός . οὗτος προστίθημι λέγω , σύ δέ καί περί γάμος ἑτοῖμος λέγω , Ἄργος ἱππόβοτος πῶλος λαμβάνω κυανοχαίτης . περι δέ παῖς , Ἠετίων , οὔτις σύ τίω πολύτιτος εἰμί · Λάβδα κύω , τίκτω δέ ὀλοοίτροχος . περι δέ ἀποικία , στέλλω ἐπί χρύσεος ἀνήρ πολυεθνής λαός , ὦμος μέν χαλκός προφέρω , χείρ δέ σίδηρος . περι δέ κενός δόξα , Γαῖα μέν πᾶς ὁ Πελασγικός οὖδας ἀγαθός · ἵππος Θρᾷξ , Λακεδαιμόνιος δέ γυνή , ἀνήρ ὁ ἕ πίνω ὕδωρ καλός Ἀρέθουσα . καί ἐγώ δοκέω οὐδείς ὁ τερατοσκόπος καλέω ἀγαθός εἰμί , ἀλλά οὐδέ ὁ ἄλλος ἀγύρτης καί σοφιστής . ἀλλά ὁ μέν οὐδείς ἔγωγε θαυμάζω , εἰμί μισθός τραχηλίζω · σύ δέ ὁ θεός καί ὁ ἄνθρωπος , εἰμί μισθός τραχηλίζω . εἶδος ὁ μέν Σωκράτης ἐκεῖνος οὐδέτερος ἀποκρίνω πρός ὁ ἐρωτάω , πότερος γαμέω ἢ μή , ἀλλά ὅτι μετανοέω ἀμφότερος · πρός δέ ὁ ἐπιθυμέω παῖς , οὐ ὅς φημί αὐτός ποιέω , ὅς ἐάω ἐπιχειρέω ὅπως , εἰμί ὁ παῖς γίγνομαι , ἀγαθός αὐτός χράω , οὗτος μέν οὐδείς λόγος ποιέω , αὐτός δέ μόνος σκοπέω , πῶς εἄν αὐτός γίγνομαι . ἕτερος δέ ἀποδημέω γιγνώσκω διά ὁ κακῶς ἔχω αὐτός οἴκοι , οὐ φημί ὀρθῶς αὐτός βουλεύω · ὁ μέν γάρ πατρίς αὐτόθι ἀπολείπω ἄπειμι , ὁ δέ ἀμαθία μετά ἑαυτοῦ ἄγω , ὅστις αὐτός καί ὁ ἐκεῖ δυσαρεστέω ποιέω καθάπερ καί ὁ ἐνθάδε . καί οὐ ὁπότε ἐρωτάω μόνος , ἀλλά καί αὐτόκλητος ἐπί ὁ τοιόσδε συνουσία εἶμι . εἴκοσι ὁ πρό κύω , καί εἴκοσι ὁ μετέπειτα , οἶκος ἐν σκιερός Διόνυσος χράω ἰατρός . Ἀθηναῖος ὑπό καῦμα ἐνοχλέω , ἰατρικός , ἀλλά οὖον μαντικός . Ἐργῖνος Κλύμενος παῖς Πρεσβωνάδαο , ὄψις ἔρχομαι γενεά δίζημαι · ἀλλά καί ἔμπας ἱστοβοεύς γέρων νέος προσβάλλω κορώνη . Γέρων νέος συνοικέω , εἰμί παῖς ἐπιθυμέω , οὖον μάντις οὐδέ οὗτος , ἀλλά φύσις ἐφίστημι . ἀλλά ὁ ἐπιθυμία ὁ βλάξ ἐξίστημι . διόπερ σύ καί νάρθηξ παραινῶ ἐπί αὐτός λαμβάνω , εἰμί μή πείθω μανθάνω ἀντί ὁ κατάπτυστος ἐρώτημα ἄξιος τίς ὁ θεῖον φοιτητήριον · ἢ Ἀντίοχος ὁ Πάριον ἀποβάλλω ὁ οὐσία ἐν πολιτικός φλυαρία , καί ὑπό λύπη ἥκω πρός σύ λέγω , Ἀντίοχος , εἰς Θάσος ἔρχομαι , καί οἰκέω Εὐκλῆς νῆσος · ὅς ἐκείνως εἄν μᾶλλον ὄνομαι , ἀκούω , Ἀντίοχος , εἰς νόος ἔρχομαι , καί ἐν πενία μή ὀδύρομαι . ἢ ὁ ἥκω Κρής · Φαιστός καί Ταρράς ναέτης , Δῖον τε πολυρρέω , πυθως κέλομαι τελέω Φοῖβος καθαρμός εὐαγέω , ὅπως Κρήτη καταναιετάω , ὄλβος μή πάτριος νόμος , καί Ζεύς σέβω · ὅς ἀκούω ἐκεῖνος ἀγαθός εἰμί , Λήρου καί μανία ναέτης , πολύς ὁ ἅμα τόφου , οἰκέω τελέω κέλομαι ληρέω καθαρμός εὐαγέω , ὅπως σοφία καταναιετάω , ὄλβος μή πάτριος νόμος , θεῖον δέ σέβω · ὡς μή μᾶλλον ὁ Κρήτη σύ καθαρμός προσδέω , Ὀρφικός τις ἢ Ἔπιμενιδε ους καθαρμός φαντάζω . Ζεύς τίς δέ , εἰμί σοφός , Χαρίλαος καί Ἀρχέλαος ὁ Λακεδαιμόνιος βασιλεύς , εἰμί ἄν Ἐπίκτητος μοῖρα λάχος Ἀπόλλων ἥμισυς δατέομαι , πολύς λωΐων εἰμί αὐτός ; ποῖος δέ καί ἄλλος λέγω Ἀπόλλων ; οὖον γάρ δή αὐτός σύ , εἰμί αναίσχυντος μάντις , ὡς μή τίς σύ αὐτός ἐπιπλήσσω , ἅτε κακῶς οὗτος συνδιαιρέω ὁ λῃστής . οὗτος μέν οὖν ὧδε ἔχω .