oenomaus.fragmenta 13
Τούτοις ἐπισυνάψω καὶ ἅ φησιν ἀπελέγχων ὡς καὶ τοὺς τυράννους κολακεύειν εἰώθασιν οἱ περὶ ὧν ὁ λόγος . Ὄλβιος οὗτος ἀνήρ , ὃς ἐμὸν δόμον ἐσκαταβαίνει , Κύψελος Αἰακίδης , βασιλεὺς κλεινοῖο Κορίνθου . Οὐκοῦν καὶ οἱ τύραννοι , οὐ μόνον οἱ τῶν τυράννων ἐπίβουλοι , Κύψελος , ὅς δὴ πολλὰ Κορίνθῳ πήματα τεύξει , καὶ Μελάνιππος , ὁ πολλὰ ἀγαθὰ τῇ Γελώων πόλει τεύξας . Πῶς δ’ εἰ Κύψελος ὄλβιος , ὦ κακόδαιμον , οὐ καὶ Φάλαρις ὄλβιος , ὁμότροπος ὢν Κυψέλῷ ; Ὥστ’ ἂν ἐκείνως ἄμεινον εἶναι ὑμῖν , Εὐδαίμων Φάλαρις , καὶ Μελάνιππος ἔφυ , θείας ἁγητῆρες ἐν ἀνθρώποις διχονοίας . κουσα δέ σου καὶ διαλελυμένον χρησμὸν περὶ τοῦ Φαλάριδος , ἐπαινοῦντα καὶ τιμῶντα , ὅτι λαβὼν ἐπιβουλεύοντας ᾐκίσατο μέν , καρτεροῦντας δὲ ἀγάμενος ἀφῆκε · Λοξίας καὶ Ζεὺς πατὴρ ἀναβολὴν ἐψηφίσαντο θανάτου Φαλάριδι , ἀνθ’ ὧν ἡμέρως Χαρίτωνι καὶ Μελανίππῳ προσηνέχθη . Ἀλλ’ εὖγε καὶ μόλις ἡμῖν τὰ περὶ τοῦ θανάτου ἔδειξας καὶ τῆς ζωῆς , ὅτι κάλλιστόν τι ἐστὶν ἡ ζωή . Ἐπὶ τούτοις ἅπασι καὶ τόδε προσκείσθω · Ἀλλά κε Μηθύμνης ναέταις πολὺ λώϊον ἔσται , φαλληνὸν τιμῶσι Διωνύσοιο κάρηνον . Θύουσι γὰρ αἱ πόλεις καὶ τελετὰς ἄγουσιν οὐ μόνον φαλληνοῖς Διονύσοιο καρήνοις , ἀλλὰ καὶ λιθίνοις καὶ χαλκέοις καὶ χρυσέοις · οὐ μόνον φαλληνοῖς , ἀλλὰ καὶ αὐτοῖς τοῖς Διονύσοις , καὶ ἄλλοις παμπόλλοις Ἡσιοδείοις θεοῖς . Τρὶς γὰρ ὡς ἀληθῶς μύριοί εἰσιν ἐπὶ χθονὶ πουλυβοτείρῃ οὐκ ἀθάνατοι , ἀλλὰ λίθινοι καὶ ξύλινοι δεσπόται ἀνθρώπων · οἳ εἰ ἀνθρώπων ὕβριν τε καὶ εὐνομίην ἐφεώρων , οὐκ ἂν τοσοῦτος ἤρθη λῆρος , ὥστε καὶ ἤδη καὶ μέχρις ὑμῶν κεχωρηκέναι τὸ κακόν , ἐπιδιαβὰν καὶ εἰς τὸν Ὄλυμπον , ὅθι , φασί , θεῶν ἕδος ἀσφαλἐς αἰεί . Καίτοι εἰ ἀσφαλἐς ἦν , οὐκ ἂν ἦν ἐπιβατὸν λήρῳ , οὐδ’ ἂν εἷς τις τῶν Ὀλυμπίων εἰς τοῦτο ἦλθε παρανοίας , ὥστε ἐλάῖνον κορμὸν θεῶσαι · ὃν οἱ Μηθυμναῖοι σαγήνης ἐμπλακέντα τοῖς λίνοις ἀνείλκυσαν , καὶ δίς , εἰ βούλει , καὶ τρὶς καὶ πλεονάκις ἐν τῷ αὐτῷ σαγηνεύοντες ἄνθρωποι , καὶ ἐξ ἐκείνου εἰς τὸ Λιβυκὸν ἐξοκείλαντες , οὐδ’ εἰς τὴν γῆν ἔξω ἐκβαλόντες αὐτόν · ἐπεὶ οὐκ ἄν , μὰ τὸν Διόνυσον , ἔτι αὐτοῖς ἐνεπλάκη τοῖς λίνοις . Ἀλλ’ ἐξ ἄκρου κεφαλοειδὴς ὁ κομὸς ( Ἄπολλον , ξένου κατασκευάσματος · ) τί ποτ’ οὖν ἔπραττεν ἐν τῷ πελάγει ; ἀπορήσαι ἄν τις . Τί γὰρ ἄλλο , ἢ ἐκάθητο , νὴ Δία , ἀναμένων ἕως ἄνθρωποι μαινόμενοι , οὐ γὰρ φήσω ὅτι καὶ θεοί , ἐγκυρήσαντες αὐτῷ , οὐ διοπετές , ἀλλὰ ποσειδωνοπετὲς ἡγήσωνται , κἄπειτα εἰς ἄστυ ἀπαγάγωσιν , ὥσπερ τινὰ ἀγαθὴν τύχην , κακὴν οὖσαν ὡς ἀληθῶς , οὐ τύχην , ἀλλὰ τυφεδόνα ; Ἢ οὐκ ἤρκει ἄρα αὐτοῖς οἴκοθεν διολλύουσα , ἀλλ’ αὐτὴν ἐπέῤῥωσέν τε καὶ προσεπέτεινε θεοπληξίας , ὡς ἔν τις εἴποι , ἐκ Δελφῶν μετάπεμπος ἐπιθήκη . Τοσαῦτα καὶ ὁ Οἰνόμαος .
Lemmas: οὗτος ἐπισυνάπτω καί ὅς φημί ἀπελέγχω ὡς καί ὁ τύραννος κολακεύω εἴωθα ὁ περί ὅς ὁ λόγος . Ὄλβιος οὗτος ἀνήρ , ὅς ἐμός δόμος εἰσκαταβαίνω , Κύψελος Αἰακίδης , βασιλεύς κλεινός Κόρινθος . οὐκοῦν καί ὁ τύραννος , οὖον μόνος ὁ ὁ τύραννος ἐπίβουλος , Κύψελος , ὅς δή πολύς Κόρινθος πῆμα τυγχάνω , καί Μελάνιππος , ὁ πολύς ἀγαθός ὁ γελώων πόλις τεύχω . Πῶς δέ εἰμί Κύψελος ὄλβιος , εἰμί κακοδαίμων , οὖον καί Φάλαρις ὄλβιος , ὁμότροπος εἰμί Κύψελος ; ὥστε εἄν ἐκείνως ἀγαθός εἰμί σύ , Εὐδαίμων Φάλαρις , καί Μελάνιππος φύω , θεῖος ἡγητήρ ἐν ἄνθρωπος διχόνοια . κέω δέ σύ καί διαλύω χρησμός περί ὁ Φάλαρις , ἐπαινέω καί τιμή , ὅτι λαμβάνω ἐπιβουλεύω αἰκίζω μέν , καρτερέω δέ ἄγαμαι ἀφίημι · Λοξίας καί Ζεύς πατήρ ἀναβολή ψηφίζω θάνατος Φάλαρις , ἀντί ὅς ἥμερος Χαρίτων καί Μελάνιππος προσφέρω . ἀλλά εὖγε καί μόλις ἐγώ ὁ περί ὁ θάνατος δείκνυμι καί ὁ ζωή , ὅτι καλός τίς εἰμί ὁ ζωή . ἐπί οὗτος ἅπας καί ὅδε πρόσκειμαι · ἀλλά κε Μήθυμνα ναέτης πολύς λωΐων εἰμί , φαλληνός τιμάω Διόνυσος κάρηνον . θύω γάρ ὁ πόλις καί τελετή ἄγω οὖον μόνος φαλληνός Διόνυσος κάρηνον , ἀλλά καί λίθινος καί χάλκεος καί χρύσεος · οὖον μόνος φαλληνός , ἀλλά καί αὐτός ὁ Διόνυσος , καί ἄλλος παμπολύς Ἡσιόδειος θεός . τρίς γάρ ὡς ἀληθής μυρίος εἰμί ἐπί χθών πουλυβότειρα οὐ ἀθάνατος , ἀλλά λίθινος καί ξύλινος δεσπότης ἄνθρωπος · ἕ εἰμί ἄνθρωπος ὕβρις τε καί εὐνομία ἐφοράω , οὐ εἄν τοσοῦτος ἀραρίσκω λῆρος , ὥστε καί ἤδη καί μέχρι σύ χωρέω ὁ κακός , ἐπιδιαβαίνω καί εἰς ὁ Ὄλυμπος , ὅθι , φημί , θεός ἕδος ἀσφαλής ἀεί . καίτοι εἰμί ἀσφαλής εἰμί , οὐ εἄν εἰμί ἐπιβατός λῆρος , οὐδέ εἄν εἷς τις ὁ Ὀλύμπιος εἰς οὗτος ἔρχομαι παράνοια , ὥστε ἐλάϊνος κορμός θεός · ὅς ὁ Μηθυμναῖος σαγήνη ἐμπλέκω ὁ λίνον ἀνέλκω , καί δίς , εἰμί βούλομαι , καί τρίς καί πλεονάκις ἐν ὁ αὐτός σαγηνεύω ἄνθρωπος , καί ἐκ ἐκεῖνος εἰς ὁ Λιβυκός ἐξοκέλλω , οὐδέ εἰς ὁ γῆ ἔξω ἐκβάλλω αὐτός · ἐπεί οὐ ἄν , μά ὁ Διόνυσος , ἔτι αὐτός ἐμπλέκω ὁ λίνον . ἀλλά ἐκ ἄκρος κεφαλοειδής ὁ Κόμος ( Ἀπόλλων , ξένος κατασκεύασμα · ) τίς πρός οὖν πράσσω ἐν ὁ πέλαγος ; ἀπορέω ἄν τις . τις γάρ ἄλλος , ἢ κάθημαι , νή Ζεύς , ἀναμένω ἠώς ἄνθρωπος μαίνομαι , οὖον γάρ φημί ὅτι καί θεός , ἐγκυρέω αὐτός , οὖον διοπετής , ἀλλά ποσειδωνοπετής ἡγέομαι , ἔπειτα εἰς Ἄστυ ἀπάγω , ὥσπερ τις ἀγαθός Τύχη , κακός εἰμί ὡς ἀληθής , οὖον Τύχη , ἀλλά τυφεδών ; ἤ οὐ ἀρκέω ἄρα αὐτός οἴκοθεν διόλλυμι , ἀλλά αὐτός ῥέω τε καί προσεπιτείνω θεοπληξία , ὡς ἐν τις εἶπον , ἐκ Δελφοί μεταπέμπω ἐπιθήκη . τοσοῦτος καί ὁ Οἰνόμαος .