oenomaus.fragmenta 2
Ὁ δ’ αὐτὸς οὗτος συγγραφεὺς ὁπόσοις ὁ Ἀπόλλων διὰ τῆς τῶν χρησμῶν ἀμφιβολίας θανάτου αἴτιος γέγονε , τὴν ἀμφὶ τοὺς Ἡρακλείδας ἀναλαβὼν ἱστορίαν , εὐθύνει λέγων οὕτως · Ἐπεί δέ πως ἐπεμνήσθην τοῦδε τοῦ λόγου , φέρε , τὰ καθήκοντα διέλθω τοῦ κατὰ τοὺς Ἡρακλείδας διηγήματος . Οὗτοι γάρ ποθ’ ὡρμημένοι κατὰ τὸν Ἰσθμὸν εἰσβαλεῖν εἰς Πελοπόννησον ἐσφάλησαν . Ἀριστόμαχος οὖν ὁ Ἀριδαίου , ἐπειδὴ ὁ Ἀριδαῖος ἐτεθνήκει ἐν τῇ εἰσβολῇ , ἔρχεται ἀκουσόμενος παρὰ σοῦ περὶ τῆς ὁδοῦ · ἐπεθύμει δὲ ὥσπερ καὶ ὁ πατήρ . Σὺ δ’ αὐτῷ λέγεις , Νίκην σοι φαίνουσι θεοὶ δι’ ὁδοῖο στενύγρων . Καὶ ὃς κατὰ τὸν Ἰσθμὸν ὥρμησεν ἐπιχειρεῖν , καὶ μάχῃ τελευτᾷ . Τούτου υἱὸς ὁ Τήμενος κακοδαίμων ἧκεν ἐκ κακοδαιμόνων τρίτος · σὺ δ’ αὐτῷ παρεγγυᾷς ἃ καὶ Ἀριστομάχῳ τῷ πατρί · καὶ ὅς , ἀλλὰ κἀκεῖνός σοι ἐπιπεισθείς , ἀπέθανεν ἐν τῇ εἰσβολῇ . Καὶ σὺ ἔφης , Οὐ κατὰ γῆν λέγω στενύγρην , ἀλλὰ κατὰ τὴν εὐρυγάστορα . Ἐπειδὴ χαλεπὸν ἦν εἰπεῖν κατὰ τὴν θάλασσαν , κἀκεῖνος ᾔει κατὰ τὴν θάλασσαν , δόξαν ἐνεποίησας ὅτι κατὰ γῆν εἰσίοι . Καὶ κατὰ μέσον στρατοπεδεύεται Ναυπάκτου καὶ Ῥυπαίης . Καὶ διακοντίζει Κάρνον ἱππότην Φυλάνδρου τὸν Αἰτωλόν · εὖ , ἐμοὶ δοκεῖ , ποιῶν · καὶ ἐπειδὴ συνεκύρησε νόσος πλησία , καὶ ἀπέθανεν Ἀριστόδημος , πάλιν ἐπανεχώρουν , καὶ ὁ Τήμενος ἐλθὼν ἀπεμέμφετο τῇ ἀποτυχίᾳ · καὶ ἤκουσεν ὅτι ποινὴν ἀνεμάξατο τοῦ θείου ἀγγέλου , καὶ τὸ ὑπὲρ τῆς αὐχὴς Ἀπόλλωνι Καρνείῳ ποίημα τὸ διὰ τοῦ χρησμοῦ λέγον , Ἄγγελον ἡμέτερον κτείνας ἀνεμάξαο ποινήν . Τί οὖν , φησιν ὁ Τήμενος , τί χρὴ ποιεῖν ; Καὶ πῶς ἂν ἱλασαίμην ὑμᾶς ; Εὔχευ Καρνείῳ τελέειν σέβας Ἀπόλλωνι . Ὦ μιαρώτατε καὶ ἀναισχυντότατε μάντι · εἶτ’ οὐκ ἠπίστασο ὅτι διαμαρτήσεται τῆς στενύγρης ὁ τὴν στενύγρην ἀκούσας ; Ἀλλ’ οὐδὲν ἧττον ἐπιστάμενος χρᾷς , ἔπειτα περιορᾷς διαμαρτάνοντα . Ἀλλ’ ἀμφίβολος ἡ στενύγρη , ὅπως νικήσαντι μὲν αἴτιος εἶναι δοκῇς νίκης , ἡττηθέντι δὲ μηδὲν αἴτιος εἶναι ἥττης , ἔχῃς δὲ ἀποφυγεῖν ἐπὶ τὴν εὐρυγάστορα . Ἀλλ’ ἧκεν ἄνθρωπος ἐπὶ τὴν εὐρυγάστορα , καὶ οὐκ ἔτυχεν . Εὕρηται πάλιν εἰς ἀποφυγὴν Κάρνος ἄγγελος ἀποθανών . Καίτοι πῶς , ὦ κράτιστε , ὁ κηδόμενος οὕτω τοῦ Κάρνου , ἄλλοις μὲν αὐτὸν θεοφορεῖσθαι ἐκέλευες , ἑαυτῷ δὲ οὔ ; Καὶ δέον σώζειν ἕνα ὄντα Κάρνον , αὐτόν τε περιεῖδες , καὶ ἐναποθανόντι αὐτῷ Ὁμηρικὴν νόσον ἐνέβαλες εἰς τὸ πλῆθος , καὶ εὐχὰς ἐπὶ τῇ νόσῳ ἀφηγοῦ ; Εἰ δ’ εὐχόμενος οὐδὲν ἤνυεν , ἄλλο τι ἂν ἐξεύροιτο ἄκος τῷ σῷ σοφίσματι , καὶ οὐδέποτ’ ἂν ἐλήξατε , οἱ μὲν ἐρωτῶντες , σὺ δὲ σοφιζόμενος , ἵνα καὶ νικῶσι καὶ ἡττωμένοις ᾖς ἀφώρατος κακουργῶν . κανὸν γὰρ τὸ πάθος καὶ ἡ ἐπιθυμία παραβουκολῆσαι , ὡς μηδ’ εἰ χιλιάκις σφαγεῖεν ἀπιστεῖν σοι ποιῆσαι . Τούτοις ἄξιον ἐπισυνάψαι τὰ περὶ Κροῖσον . Λυδίας οὗτος ἐβασίλευσεν , ἄνωθεν ἐκ παλαιῶν εἰς αὐτὸν ἤκουσαν παραλαβὼν τὴν ἀρχήν · εἶτά τι πλέον τῶν προγόνων κατορθώσειν ἐλπίσας τοὺς θεοὺς εὐσεβεῖν διενοήθη , καὶ διὰ πείρας ἐλθὼν ἁπάντων τὸν ἐν Δελφοῖς Ἀπόλλω προκρίνει , κἄπειτα κρατῆρσι καὶ πλίνθοις χρυσαῖς ἀναθημάτων τε μυρίων πλήθει κοσμήσας τὸ ἱερὸν τῶν πανταχοῦ γῆς ἐν ὀλίγῳ χρόνῳ πλουσιώτατον ἀπέφηνεν , οὐδ’ ὅσα πρὸς θυσίας ἐξήρκει παραλιπὼν τῇ μεγαλοψυχίᾳ . Ἐπειδὴ οὖν τὰ τοιαῦτα προδεδάνειστο τῷ θεῷ , ταῖς τῆς εὐσεβείας εἰκότως ὁ Λυδὸς ἐπιθαρσῶν μεγαλουργίαις στρατεῦσαι ἐπὶ Πέρσας διανοεῖται , αὐξῆσαι τὴν ἀρχὴν εἰς μέγα τῇ τοῦ θεοῦ συμμαχίᾳ προμηθούμενος . Τί οὖν ὁ θαυμάσιος χρησμῳδός ; Αὐτὸς ἐκεῖνος ὁ ἐν Δελφοῖς , ὁ Πύθιος , ὁ φίλιος , τὸν ἱκέτην , τὸν εὐσεβῇ , τὸν πρόσφυγα , οὐχ ὅπως τῆς ἀλλοτρίας τυχεῖν ἀρχῆς , ἀλλὰ καὶ τῆς οἰκείας ἐκπεσεῖν παρασκευάζει , οὔτι ἑκών , ἔμοιγε δοκεῖ , ἀγνοίᾳ δὲ μᾶλλον τοῦ ἀποβησομένου · ( μὴ γὰρ τὸ μέλλον εἰδὼς ὁ θεός , ἐπεὶ μὴ θεὸς ἦν μηδέ τις ἀνθρώπου κρείττων δύναμις , ἐπὶ θάτερα σοφιστικῶς τὸν χρησμὸν ἡρμόσατο · ) καὶ μονονουχὶ φήσας , Κροῖσος Ἄλυν διαβὰς μεγάλην ἀρχὴν καταλύσει , τὴν ἐκ προγόνων διαδοχῆς εἰς τὸν εὐσεβῆ κατελθοῦσαν τῆς Λυδίας ἀρχήν , μεγάλην οὖσαν καὶ πολυχρόνιον , καταστρέφει , τῆς ἄγαν περὶ αὐτὸν σπουδῆς τοῦτον ἀποδοὺς τῷ θεοφιλεῖ τὸν καρπόν .
Lemmas: ὁ δέ αὐτός οὗτος συγγραφεύς ὁπόσος ὁ Ἀπόλλων διά ὁ ὁ χρησμός ἀμφιβολία θάνατος αἴτιος γίγνομαι , ὁ ἀμφί ὁ Ἡρακλείδης ἀναλαμβάνω ἱστορία , εὐθύνω λέγω οὕτως · ἐπεί δέ πως ἐπιμιμνήσκομαι ὅδε ὁ λόγος , φέρω , ὁ καθήκω διέρχομαι ὁ κατά ὁ Ἡρακλείδης διήγημα . οὗτος γάρ πρός ὁρμάω κατά ὁ Ἰσθμός εἰσβάλλω εἰς Πελοπόννησος σφάλλω . Ἀριστόμαχος οὖν ὁ Ἀριδαῖος , ἐπεί ὁ Ἀριδαῖος θνῄσκω ἐν ὁ εἰσβολή , ἔρχομαι ἀκούω παρά σύ περί ὁ ὁδός · ἐπιθυμέω δέ ὥσπερ καί ὁ πατήρ . σύ δέ αὐτός λέγω , Νίκη σύ φαίνω θεός διά ὁδός στενυγραω . καί ὅς κατά ὁ Ἰσθμός ὁρμάω ἐπιχειρέω , καί μάχομαι τελευτάω . οὗτος υἱός ὁ Τήμενος κακοδαίμων ἵημι ἐκ κακοδαίμων τρίτος · σύ δέ αὐτός παρεγγύη ὁ καί Ἀριστόμαχος ὁ πατήρ · καί ὅς , ἀλλά ἐκεῖνος σύ ἐπιπείθομαι , ἀποθνῄσκω ἐν ὁ εἰσβολή . καί σύ φημί , οὖον κατά γῆ λέγω στενύγρην , ἀλλά κατά ὁ εὐρυγάστωρ . ἐπεί χαλεπός εἰμί εἶπον κατά ὁ θάλασσα , ἐκεῖνος ἔρχομαι κατά ὁ θάλασσα , δόξα ἐμποιέω ὅτι κατά γῆ εἰσέρχομαι . καί κατά μέσος στρατοπεδεύω Ναύπακτος καί ρυπαιω . καί διακοντίζω Κάρνος ἱππότης φίλανδρος ὁ Αἰτωλός · εὕω , ἐγώ δοκέω , ποιέω · καί ἐπεί συγκυρέω νόσος πλησίος , καί ἀποθνῄσκω Ἀριστόδημος , πάλιν ἐπαναχωρέω , καί ὁ Τήμενος ἔρχομαι ἀπό-μέμφομαι ὁ ἀποτυχία · καί ἀκούω ὅτι ποινή ἀναμάσσω ὁ θεῖον ἄγγελος , καί ὁ ὑπέρ ὁ αὔχη Ἀπόλλων Κάρνειος ποίημα ὁ διά ὁ χρησμός λέγω , Ἄγγελος ἡμέτερος κτείνω ἀναμάσσω ποινή . τις οὖν , φημί ὁ Τήμενος , τίς χρή ποιέω ; καί πῶς εἄν ἱλάσκομαι σύ ; εὔχομαι Κάρνειος τελέω σέβας Ἀπόλλων . ὦ μιαρός καί ἀναίσχυντος μάντις · εἶτα οὐ ἐπίσταμαι ὅτι διαμαρτάνω ὁ στενύγρης ὁ ὁ στενύγρην ἀκούω ; ἀλλά οὐδείς κακός ἐπίσταμαι χράω , ἔπειτα περιοράω διαμαρτάνω . ἀλλά ἀμφίβολος ὁ στενύγρη , ὅπως νικάω μέν αἴτιος εἰμί δοκέω Νίκη , ἡσσάομαι δέ μηδείς αἴτιος εἰμί ἧσσα , ἔχω δέ ἀποφεύγω ἐπί ὁ εὐρυγάστωρ . ἀλλά ἵημι ἄνθρωπος ἐπί ὁ εὐρυγάστωρ , καί οὐ τυγχάνω . εὑρίσκω πάλιν εἰς ἀποφυγή Κάρνος ἄγγελος ἀποθνῄσκω . καίτοι πῶς , εἰμί ἀγαθός , ὁ κήδω οὗτος ὁ Κάρνος , ἄλλος μέν αὐτός θεοφορέω κελεύω , ἑαυτοῦ δέ οὖον ; καί δήω σῴζω εἷς εἰμί Κάρνος , αὐτός τε περιοράω , καί ἐναποθνῄσκω αὐτός ὁμηρικός νόσος ἐμβάλλω εἰς ὁ πλῆθος , καί εὐχή ἐπί ὁ νόσος ἀφηγέομαι ; εἰμί δέ εὔχομαι οὐδείς ἀνύω , ἄλλος τίς εἄν ἐξευρίσκω ἄκος ὁ σός σόφισμα , καί οὐδέποτε εἄν λήγω , ὁ μέν ἐρωτάω , σύ δέ σοφίζω , ἵνα καί νικάω καί ἡττάω εἰμί ἀφώρατος κακουργέω . καίνω γάρ ὁ πάθος καί ὁ ἐπιθυμία παραβουκολέω , ὡς μηδέ εἰμί χιλιάκις σφάζω ἀπιστέω σύ ποιέω . οὗτος ἄξιος ἐπισυνάπτω ὁ περί Κροῖσος . Λυδίας οὗτος βασιλεύω , ἄνωθεν ἐκ παλαιός εἰς αὐτός ἀκούω παραλαμβάνω ὁ ἀρχή · εἶτά τίς πλέω ὁ πρόγονος κατορθόω ἐλπίζω ὁ θεός εὐσεβέω διανοέομαι , καί διά πείρω ἔρχομαι ἅπας ὁ ἐν Δελφοί Ἀπόλλων προκρίνω , ἔπειτα κρατήρ καί πλίνθος χρύσεος ἀνάθημα τε μυρίος πλῆθος κοσμέω ὁ ἱερόν ὁ πανταχοῦ γῆ ἐν ὀλίγος χρόνος πλούσιος ἀποφαίνω , οὐδέ ὅσος πρός θυσία ἐξαρκέω παραλείπω ὁ μεγαλοψυχία . ἐπεί οὖν ὁ τοιοῦτος προδανείζω ὁ θεός , ὁ ὁ εὐσέβεια εἰκότως ὁ Λυδός ἐπιθαρσέω μεγαλουργία στρατεύω ἐπί Πέρσης διανοέομαι , αὐξάνω ὁ ἀρχή εἰς μέγας ὁ ὁ θεός συμμαχία προμηθέομαι . τις οὖν ὁ θαυμάσιος χρησμῳδός ; αὐτός ἐκεῖνος ὁ ἐν Δελφοί , ὁ Πύθιος , ὁ φίλιος , ὁ ἱκέτης , ὁ εὐσεβής , ὁ πρόσφυξ , οὐ ὅπως ὁ ἀλλότριος τυγχάνω ἀρχή , ἀλλά καί ὁ οἰκεῖος ἐκπίπτω παρασκευάζω , οὔτις ἑκών , ἐγώ δοκέω , ἄγνοια δέ μᾶλλον ὁ ἀποβαίνω · ( μή γάρ ὁ μέλλω εἰδοί ὁ θεός , ἐπεί μή θεός εἰμί μηδέ τις ἄνθρωπος ἀγαθός δύναμις , ἐπί ἕτερος σοφιστικός ὁ χρησμός ἁρμόζω · ) καί μονονού φημί , Κροῖσος ἄλυς διαβαίνω μέγας ἀρχή καταλύω , ὁ ἐκ πρόγονος διαδοχή εἰς ὁ εὐσεβής κατέρχομαι ὁ Λυδίας ἀρχή , μέγας εἰμί καί πολυχρόνιος , καταστρέφω , ὁ ἄγαν περί αὐτός σπουδή οὗτος ἀποδίδωμι ὁ θεοφιλής ὁ καρπός .