oenomaus.fragmenta 7
Ταῦτα μὲν οὖν τὰ πρὸς Ἀθηναίους · ἀσθενῆ δὲ σφόδρα καὶ καταγέλαστα τὰ πρὸς Λακεδαιμονίους . Ἤτοι γὰρ πᾶσά φησιν ἡ πόλις πολιορκηθήσεται , ἢ ἀπολωλότα τὸν βασιλέα πενθήσει . Τοῦτο δ’ ἐξ ἅπαντος εἰκὸς ἦν παντί τῳ στοχάζεσθαι , τὸ ἤτοι τόδε ἢ τόδε συμβήσεσθαι . Ἀλλ’ οὐ δήπου θεοῦ ἦν μάντευμα ὧδέ πως ἀμφιβάλλειν ἀγνοίᾳ τοῦ μέλλοντος , βοηθεῖν δέον , καὶ σωτῆρα τῶν Ἑλλήνων ἐν καιρῷ παραφαίνεσθαι , καὶ μᾶλλον τὴν κατὰ τῶν ἐχθρῶν καὶ βαρβάρων νίκην τοῖς Ἕλλησιν , ὡς ἂν οἰκείοις φίλοις προξενεῖν . Εἰ δὲ μὴ τοῦτο δυνατὸς ἦν , κἂν τὸ μὴ παθεῖν αὐτούς , μηδ’ ἁλῶναι παρέχειν . Ὁ . δὲ οὐδὲ τοῦτο , ἀλλ’ οὐδ’ ὅπως αὐτοῖς τὰ τῆς ἥττης περιστήσεται , γινώσκει . Διὸ καὶ πρὸς ταῦτα οἷά φησιν ὁ ἔλεγχος , ἄκουε · Ἀλλ’ οὐ δεῖ Λακεδαιμονίοις , φήσεις , ταυτὸν παραινεῖν . Ἀληθῆ λέγεις . Οὐ γὰρ ἠπίστασο , ὦ σοφιστά , οἷ χωρήσει τὰ τῆς Σπάρτης ὥσπερ τὰ τῆς Ἀττικῆς . Ἐδεδοίκεις οὖν μὴ σὺ μὲν κελεύσῃς αὐτοὺς φεύγειν , κἄπειτα οἱ μὲν φεύγοιεν , οἱ δὲ μὴ ἐπέλθοιεν . Ἐπεὶ οὖν ἔδει τι λέγειν , οὕτως εἶπας τοῖς Λακεδαιμονίοις · Ὑμῖν , ὦ Σπάρτης οἰκήτορες εὐρυχόροιο , ἢ μέγα ἄστυ ἐρικυδὲς ὑπ’ ἀνδράσι Περσείδῃσι πέρσεται · ἢ τὸ μὲν οὐκί , ἀφ’ Ἡρακλέος δὲ γενέθλης πενθήσει βασιλῆ φθίμενον Λακεδαίμονος οὖρος . Πάλιν ὁ ἀμαντευτότατος σύνδεσμος . Ἀλλ’ ἐῶμεν αὐτόν , ὡς μὴ δὶς περὶ τοῦ αὐτοῦ σοι ἐπιπηδῶντες ἐπαχθεῖς ἅμα καὶ ἄποροι δοκῶμεν εἶναι , τὰ δὲ λοιπὰ ἐπισκοπῶμεν . Εἰς σὲ μὲν ἀπέβλεπον ἅπαντες ἐν τηλικούτῳ κινδύνῳ · σὺ δ’ αὐτοῖς καὶ τῶν μελλόντων μηνυτὴς καὶ τῶν ποιητέων ἦσθα σύμβουλος . Καὶ σὲ μὲν ἐκεῖνοι πιστόν , σὺ δ’ αὐτοὺς ἐπέπεισο ἠλιθίους εἶναι · καὶ ὁ καθεστὼς καιρὸς ὅτι ἱκανὸς ἦν ἄγειν καὶ τραχηλίζειν τοὺς ἀβελτέρους οὐ μόνον εἰς Δελφικὰ καὶ Δωδωνεῖα σοφιστήρια , ἀλλ’ ἤδη καὶ ἐπὶ τὰ ὀρνιθομαντεῖα , καὶ ἀλευρομαντεῖα , καὶ τοὺς ἐγγαστριμύθους . Πιστοὶ δὲ οὐ μόνον οἱ θεοὶ τηνικαῦτα , ἀλλ’ ἤδη καὶ αἱ γαλαῖ , καὶ αἱ κορῶναι , καὶ τὰ καθύπνια παραπταίσματα . Οὔκουν ἄδηλον ὅτι οὔτ’ ἂν ἀμφότερα μᾶλλον ἐδέξαντο , ἢ τὸ ἕτερον , οὔτ’ ἂν τὸ μεῖζον ἀντὶ τοῦ μείονος , μεῖον δὲ εἶναι ἕνα ἀντὶ πάντων πεσεῖν τὸν βασιλέα . Μετὰ μὲν δὴ τῆς πόλεως πιπτούσης οὐδεμία οὐδ’ αὐτῷ ἀποφυγή · εἰ δ’ αὐτὸς ἄλλῃ πη τάττοιτο , τάχα ἄν τι καὶ παράδοξον γένοιτο . Λείπεται δὴ τοὺς ταῦτα λογιζομένους τὸν μὲν βασιλέα πέμψαι προσπολεμήσοντα , αὐτοὺς δὲ οἴκοι μένοντας ἔξω κινδύνων καραδοκεῖν . Τῷ μὲν οὖν μετ’ ὀλίγων ἐναντίῳ . ἱσταμένῳ πρὸς τὸν ἄπειραν ὄχλον ὄλεθρος προφανής , ἡ δὲ Σπάρτη ἀνοχὰς εἶχε τοῦ φόβου καὶ παραδόξους ἐλπίδας . Μηδὲν δὲ ἧτον ἀφώρατον εἶναι τὸ σόφισμα , καὶ διαφυγούσης καὶ ἁλούσης . Τί δήποτε ; Ὅτι οὐκ εἴρητο μὰ Δία , εἰ ὁ βασιλεὺς ἀποθάνοι , ἡ πόλις σωθήσεται , ἀλλ’ ὅτι ἢ μόνος ἀπολεῖται ἢ ἡ σύμπασα πόλις · τοῦτο δὲ ἐν ἑκατέρῳ ἀνεύθυνον , καὶ μόνου αὐτοῦ ἀπολουμένου καὶ μὴ μόνου . Οὗτος δὲ τύφου καὶ ἀφροσύνης καρπός . ὅθεν [ ed .
Lemmas: οὗτος μέν οὖν ὁ πρός Ἀθηναῖος · ἀσθενής δέ σφόδρα καί καταγέλαστος ὁ πρός Λακεδαιμόνιος . ἤτοι γάρ πᾶς φημί ὁ πόλις πολιορκέω , ἢ ἀπόλλυμι ὁ βασιλεύς πενθέω . οὗτος δέ ἐκ ἅπας εἰκός εἰμί πᾶς ὁ στοχάζομαι , ὁ ἤτοι ὅδε ἢ ὅδε συμβαίνω . ἀλλά οὖον δήπου θεός εἰμί μάντευμα ὧδε πως ἀμφιβάλλω ἄγνοια ὁ μέλλω , βοηθέω δήω , καί σωτήρ ὁ Ἕλλην ἐν καιρός παραφαίνω , καί μᾶλλον ὁ κατά ὁ ἐχθρός καί βάρβαρος Νίκη ὁ Ἕλλην , ὡς εἄν οἰκέω φίλος προξενέω . εἰμί δέ μή οὗτος δυνατός εἰμί , κἀν ὁ μή πάσχω αὐτός , μηδέ ἁλίσκομαι παρέχω . ὁ . δέ οὐδέ οὗτος , ἀλλά οὐδέ ὅπως αὐτός ὁ ὁ ἧσσα περιίστημι , γιγνώσκω . Διὸ καί πρός οὗτος οἷος φημί ὁ ἔλεγχος , ἀκούω · ἀλλά οὖον δεῖ Λακεδαιμόνιος , φημί , τατός παραινέω . ἀληθής λέγω . οὖον γάρ ἐπίσταμαι , εἰμί σοφιστής , οἷ χωρέω ὁ ὁ Σπάρτη ὥσπερ ὁ ὁ Ἀττικός . δείδω οὖν μή σύ μέν κελεύω αὐτός φεύγω , ἔπειτα ὁ μέν φεύγω , ὁ δέ μή ἐπέρχομαι . ἐπεί οὖν ἐσθίω τίς λέγω , οὕτως εἶπον ὁ Λακεδαιμόνιος · ὑμῖν , εἰμί Σπάρτη οἰκήτωρ εὐρύχορος , ἢ μέγας Ἄστυ ἐρικυδής ὑπό ἀνήρ Περσείδης πέρθω · ἢ ὁ μέν οὐ , ἀπό Ἡρακλῆς δέ γενέθλη πενθέω βασιλεύς φθίω Λακεδαίμων ὅρος . πάλιν ὁ ἀμάντευτος σύνδεσμος . ἀλλά ἐάω αὐτός , ὡς μή δίς περί ὁ αὐτός σύ ἐπιπηδάω ἐπαχθής ἅμα καί ἄπορος δοκέω εἰμί , ὁ δέ λοιπάς ἐπισκοπέω . εἰς σύ μέν ἀποβλέπω ἅπας ἐν τηλικόσδε κίνδυνος · σύ δέ αὐτός καί ὁ μέλλω μηνυτής καί ὁ ποιητής εἰμί σύμβουλος . καί σύ μέν ἐκεῖνος πιστός , σύ δέ αὐτός πείθω ἠλίθιος εἰμί · καί ὁ καθίστημι καιρός ὅτι ἱκανός εἰμί ἄγω καί τραχηλίζω ὁ ἀβέλτερος οὖον μόνος εἰς Δελφικός καί Δωδωνεῖα σοφιστήριον , ἀλλά ἤδη καί ἐπί ὁ ὀρνιθομαντεία , καί αλευρομαντεία , καί ὁ ἐγγαστρίμυθος . πιστός δέ οὖον μόνος ὁ θεός τηνικαῦτα , ἀλλά ἤδη καί ὁ γαλέη , καί ὁ κορώνη , καί ὁ καθύπνιος παράπταισμα . οὔκουν ἄδηλος ὅτι οὔτε εἄν ἀμφότερος μᾶλλον δέχομαι , ἢ ὁ ἕτερος , οὔτε εἄν ὁ μείζων ἀντί ὁ μείων , μείων δέ εἰμί εἷς ἀντί πᾶς πίπτω ὁ βασιλεύς . μετά μέν δή ὁ πόλις πίπτω οὐδείς οὐδέ αὐτός ἀποφυγή · εἰμί δέ αὐτός ἄλλος πῇ τάσσω , τάχα ἄν τίς καί παράδοξος γίγνομαι . λείπω δή ὁ οὗτος λογίζομαι ὁ μέν βασιλεύς πέμπω προσπολεμέω , αὐτός δέ οἴκοι μένω ἔξω κίνδυνος καραδοκέω . ὁ μέν οὖν μετά ὀλίγος ἐναντίος . ἵστημι πρός ὁ ἀπαίρω ὄχλος ὄλεθρος προφανής , ὁ δέ Σπάρτη ἀνοχή ἔχω ὁ φόβος καί παράδοξος ἐλπίς . μηδείς δέ ἵημι ἀφοράω εἰμί ὁ σόφισμα , καί διαφεύγω καί ἁλίσκομαι . τις δήποτε ; ὅτι2 οὐ εἴρω μά Ζεύς , εἰμί ὁ βασιλεύς ἀποθνῄσκω , ὁ πόλις σῴζω , ἀλλά ὅτι ἢ μόνος ἀπόλλυμι ἢ ὁ σύμπας πόλις · οὗτος δέ ἐν ἑκάτερος ἀνεύθυνος , καί μόνος αὐτός ἀπόλλυμι καί μή μόνος . οὗτος δέ τύφω καί ἀφροσύνη καρπός . ὅθεν [ ed .