ocr.walz_rhetores_v5 walz_rhetores_v5_0304.2
τὸν Λίωνα ἢ Θέωνα οἰκεῖν , ἔνθα Πλάτων , σαφὴς τοῦ λόγου ἀποδείξεις γίνεται , οὕτω καὶ ἐπὶ τῶν συγκατασκευαζομένων , εἰ μὲν ὁ φόνος καὶ ἡ μοιχεία ἀλλήλων ἦν μόνα σημεῖα , ἀσύστατον ἂν ἦν τὸ πρόβλημα , νυνὶ δὲ καὶ ἕτερα τούτων ἐστὶ φανερὰ σημεῖα τὰ προορθηθέντα . Ἱστέον δὲ , ὅτι ἐν τοῖς οὕτως ἀμφισβητουμένοις οὐ χρὴ ἀπὸ τῶν ἀδήλων σημείων ἀρχεσθαι τῆς κατασκευῆς , κἂν τὰ ἀπ’ ἀρχῆς ἄχρι τέλους οὕτως ἀπαιτῇ , οὐ γὰρ εὐπράδεκτον τοῦτο τῷ δικαστῇ , ἀλλ’ ἀπὸ τῶν ὁμολογουμένων ἐπὶ τὰ ἄσαφῇ ἔρχεσθαι δεῖ , ὥσπερ Πλάτων ἐποίησεν ἐν τῷ περὶ ψυχῆς ζητήσεως γὰρ οὖσης , εἰ τὰ ἐν ’Αἰδου βελτίω , λαμβάνει ἐκ τῶν κύκνων ἐπιχείρημα · καὶ εἰ μὲν τῇ τάξει τῆς ἀναλύσεως εἴπετο , τοῦτον ἂν προήνεγκε τὸν τρόπον , ὅτι οἱ κύκνες μέλλοντες τελευτᾶν ἄδουσιν ὑφ’ ἡδονῆς διαφερόντως ἢ πρότερον · τὴν δὲ ἡδονὴν αὐτοῖς ποιεῖ τὸ προεἰδέναι τὴν ἐκεῖ διατριβὴν , ἵσασιν δὲ , ὅτι μαντικοί , τὴν δὲ μαντικὴν ἔχουσιν , ὅτι ἱεροὶ Ἀπόλλωνος , ὁ δὲ Ἀπόλλων μαντικός , καὶ οὕτως ἂν ἀπὸ τοῦ ἀμφισβητουμένου , ὅπερ ἐστὶ βελτίονα εἶναι τὴν ἐν ’Αἰδου διατριβήν , ἐπὶ τὸ ὁμολογουμένον ἦλθεν , ὅτι μαντικὸς ὁ Ἀπόλλων , νυνὶ δὲ τοῦναντίον ἐποίησεν , ἐκ τοῦ ὁμολογουμένου ἀρξάμενος , φησὶ γάρ , „ ἀλλ’ οὐ τι μοι ταῦτα φαίνεται λυπούμενα ἄδειν , οὔτε οἱ κύκνοι , ἀλλ’ ἄτε , οἶμαι , τοῦ Ἀπόλλωνος ὄντες , μαντικοὶ τέ εἰσι καὶ προειδότες τὰ ἐν ’Αἰδου ἀγαθὰ , ἄδουσι τε καὶ τέρπονται ἐκεῖνην τὴν ἡμέραν διαφερόντως ἢ ἐν τῷ πρόσθεν . Ὁμοίως καὶ Δημοσθένης ἐν τῷ περὶ στεφάνου ἐποίησεν , αἰτίας γὰρ ἐπιφερομένης αὐτῷ , ὡς εἴη γεγωνὼς τῆς εἰρήνης αἴτιος , οὐκ ἀπήντησεν ἀντίχους , ὡς οὐχ αὐτὸς ἀλλ’ ἡ πόλις αἰτία τῆς εἰρήνης · ἔλεγε γὰρ ἂν οὕτως , ὅτι τῆς εἰρήνης ἡ πόλις αἰτία , ταύτην δὲ ἐποίησατο , ἐπειδὴ ἐμνησικάχει τοῖς “ Ελλησι · πόθεν δὲ ἐμνησικάχει ; ὅτι οὐδὲ
Lemmas: ὁ Λιώνα ἢ Θέων οἰκέω , ἔνθα Πλάτων , σαφής ὁ λόγος ἀποδείκνυμι γίγνομαι , οὗτος καί ἐπί ὁ συγκατασκευάζω , εἰμί μέν ὁ φόνος καί ὁ μοιχεία ἀλλήλων εἰμί μόνος σημεῖον , ἀσύστατος εἄν εἰμί ὁ πρόβλημα , νυνί δέ καί ἕτερος οὗτος εἰμί φανερός σημεῖον ὁ προλέγω . ἰστέον δέ , ὅτι ἐν ὁ οὕτως ἀμφισβητέω οὖον χρή ἀπό ὁ ἄδηλος σημεῖον ἄρχω ὁ κατασκευή , κἀν ὁ ἀπό ἀρχή ἄχρι τέλος οὕτως ἀπαιτέω , οὖον γάρ εὐπράδεκτον οὗτος ὁ δικαστής , ἀλλά ἀπό ὁ ὁμολογέω ἐπί ὁ ἀσαφής ἔρχομαι δεῖ , ὥσπερ Πλάτων ποιέω ἐν ὁ περί Ψυχή ζήτησις γάρ εἰμί , εἰμί ὁ ἐν ’αιδηω ἀγαθός , λαμβάνω ἐκ ὁ κύκνος ἐπιχείρημα · καί εἰμί μέν ὁ τάξις ὁ ἀνάλυσις εἶπον , οὗτος εἄν προφέρω ὁ τρόπος , ὅτι ὁ κύκνος μέλλω τελευτάω ἀείδω ὑπό ἡδονή διαφερόντως ἢ πρότερος · ὁ δέ ἡδονά αὐτός ποιέω ὁ πρόοιδα ὁ ἐκεῖ διατριβή , οἶδα δέ , ὅτι μαντικός , ὁ δέ μαντικός ἔχω , ὅτι ἱερός Ἀπόλλων , ὁ δέ Ἀπόλλων μαντικός , καί οὕτως εἄν ἀπό ὁ ἀμφισβητέω , ὅσπερ εἰμί ἀγαθός εἰμί ὁ ἐν ’αιδηω διατριβή , ἐπί ὁ ὁμολογέω ἔρχομαι , ὅτι μαντικός ὁ Ἀπόλλων , νυνί δέ τουναντίον ποιέω , ἐκ ὁ ὁμολογέω ἄρχω , φημί γάρ , „ ἀλλά οὖον τίς ἐγώ οὗτος φαίνω λυπέω ἀνδάνω , οὔτε ὁ κύκνος , ἀλλά αὔγ-ασμα , οἴομαι , ὁ Ἀπόλλων εἰμί , μαντικός τε εἰμί καί πρόοιδα ὁ ἐν ’αιδηω ἀγαθός , ἀείδω τε καί τέρπω ἐκεῖνος ὁ ἡμέρα διαφερόντως ἢ ἐν ὁ πρόσθεν . ὅμοιος καί Δημοσθένης ἐν ὁ περί στέφανος ποιέω , αἴτιος γάρ ἐπιφέρω αὐτός , ὡς εἰμί γέγωνα ὁ εἰρήνη αἴτιος , οὐ ἀπαντάω ἄντιχος , ὡς οὐ αὐτός ἀλλά ὁ πόλις αἰτία ὁ εἰρήνη · λέγω γάρ εἄν οὕτως , ὅτι ὁ εἰρήνη ὁ πόλις αἰτία , οὗτος δέ ποιέω , ἐπεί μνησικακέω ὁ “ Ἕλλην · πόθεν δέ μνησικακέω ; ὅτι οὐδέ