ocr.walz_rhetores_v3 walz_rhetores_v3_0482.2
γε ὄντων καὶ διαφόρων καὶ δεινῶν ψυχῆς φθορὰν ἀπεργάσασθαι , ὧν ὁ παρὼν ἐμπέπλησται βίος . Μακαρίζει μὲν ἑαυτὸν τῆς ἀπαρχῆς τῶν τοσούτων κακῶν , οἰκτείρει δὲ τοὺς ἄνω καὶ κάτω στρεφομένους καὶ μὴ δυναμένους ὅλως ἀνακύψαι τῶν δυσχερῶν , καὶ τὸ ὄντως ποθῆσαι καὶ ζητῆσαι καλόν , διὰ συνειθισμὸν τῶν κακῶν ἴδιον στέργοντας ὀλεθρον , καὶ τῆς μακαρίας ἀποπλανωμένους διαγωγῆς , λογιζομένους ὡς ἰστώτα τὰ φεύγοντα , καὶ τὰ ρέοντα μόνιμα · μόνος γὰρ ἐκεῖνος λόγῳ ζῶν ἀσχέτως καὶ θεωρίας ἀχραῖφνοὺς ἐπιβαίνων γεφυραῖς χρωμένος ἐστιν , ὅτι καὶ τοῖς παιδήμασι τὸ διανοητικὸν ἐξάπτουσι καὶ καθαίρουσιν · οὔδε μὲν ἀληθῶς τὸ καλόν , οὔδε δὲ καὶ τὸ αἰσχρόν , καὶ τῷ μὲν προστίθεται , τὸ δ' ἀποπέμπεται · ὁ δὲ γε μετριόπαθής τε καὶ πολιτικὸς τὰ πολλὰ τῷ χειρόνι σύνεστι τῆς ψυχῆς μέρει , τὸν ἀχραῖφνὴ λόγον μὴ φθάσας , καὶ τὸ κατ' ἐκεῖνον διοικεῖται , ὡς ἀκούει μὲν τοῦ λόγου , παρακούει δὲ κατὰ τοὺς ταχεῖς τῶν ὑπηχῶν , οἱ πρὶν ἀκοῦσαι πᾶν τὸ λεγόμενον ἐκτιέουσιν · οὐδὲν καὶ ὡς ἀνθρώπων λόγου καὶ τῶν ἐκεῖθεν εἰσηγήσεων ἑαυτῷ ὁνθμίζει καὶ τοῖς καλοῖς προβαίνειν ἐθέλει , ἀλλ' ἀποδυσπετεῖ πρὸς τὰ κάλλιστα , δι' ἣν ἄνωτέρω αἰτίαν εἰρήκαμεν , καὶ πολλῶν κατευστοχεῖ , πολλῶν δὲ καὶ ἀποτυγχάνει , τοὺς τοῦ λόγου ὀντήρας δακὼν καὶ καθ' αὐτὸν ἀκαθέκτως φερόμενος . Ἐπαινετὸς μὲν οὖν διὰ ταῦτα καὶ οὗτος , εἰ καὶ μὴ πάντως μηδὲ τελῶς προσέσχηκε τῷ καλῷ . Τούτοις δὴ τὸν ἐμὸν βίον ἀρχήθεν συστρέφων τοῖς λογισμοῖς , ἐξότου περ καὶ φρονεῖν ἠξάμην , εἰ καὶ μὴ ὅσον ἔδει κατανενόηκα , ἀνὴρ παρὰ πατράσι μὲν καὶ γεννηθεὶς καὶ τραφεὶς , οἷς μέτριος μὲν ὁ βίος , μέτρια δὲ τὰ ἐπιτηδεύματα , ἐκ δὲ τῆς μικροτάτης καὶ χραναῆς Ἰδάκης ὁρμώμενος , καὶ παρίημι τὰ ἐκείνης , ὡς ἂν μὴ τοῖς οἰκείοις πλέκων τὸν ἔπαινον ἢ τὸν ψόγον ὑποπτευθείην . Τούτοις τοίνυν ἐνασχολήσας τὸν νοῦν ἀρχήθεν ,
Lemmas: γε εἰμί καί διάφορος καί δεινός Ψυχή φθορά ἀπεργάζομαι , ὅς ὁ πάρειμι ἐμπίμπλημι βίος . μακαρίζω μέν ἑαυτοῦ ὁ ἀπαρχῆς ὁ τοσοῦτος κακός , οἰκτίρω δέ ὁ ἄνω καί κάτω στρέφω καί μή δύναμαι ὅλως ἀνακύπτω ὁ δυσχερής , καί ὁ εἰμί ποθέω καί ζητέω καλός , διά συνηθισμός ὁ κακός ἴδιος στέργω ὄλεθρος , καί ὁ μακάριος ἀποπλανάω διαγωγεύς , λογίζομαι ὡς ἰστός ὁ φεύγω , καί ὁ ῥέω μόνιμος · μόνος γάρ ἐκεῖνος λόγος ζῶ ἄσχετος καί θεωρία ἀκραιφνής ἐπιβαίνω γέφυρα χράω εἰμί , ὅτι καί ὁ πέδημα ὁ διανοητικός ἐξάπτω καί καθαίρω · οὐδέ μέν ἀληθής ὁ καλός , οὐδέ δέ καί ὁ αἰσχρός , καί ὁ μέν προστίθημι , ὁ δέ ἀποπέμπω · ὁ δέ γε μετριοπαθέω τε καί Πολιτικὸς ὁ πολύς ὁ χείρων σύνειμι ὁ Ψυχή μέρος , ὁ ἀκραιφνής λόγος μή φθάνω , καί ὁ κατά ἐκεῖνος διοικέω , ὡς ἀκούω μέν ὁ λόγος , παρακούω δέ κατά ὁ ταχύς ὁ ὑπηχέω , ὁ πρίν ἀκούω πᾶς ὁ λέγω ἐκτίνω · οὐδείς καί ὡς ἄνθρωπος λόγος καί ὁ ἐκεῖθεν εἰσήγησις ἑαυτοῦ ονθμιζεω καί ὁ καλός προβαίνω ἐθέλω , ἀλλά ἀποδυσπετέω πρός ὁ καλῶς , διά ὅς ανωτέρω αἴτιος εἴρω , καί πολύς κατευστοχέω , πολύς δέ καί ἀποτυγχάνω , ὁ ὁ λόγος ὀντήρας δάκνω καί κατά αὐτός ἀκάθεκτος φέρω . ἐπαινετός μέν οὖν διά οὗτος καί οὗτος , εἰμί καί μή πάντως μηδέ τέλος προσέχω ὁ καλός . οὗτος δή ὁ ἐμός βίος ἀρχῆθεν συστρέφω ὁ λογισμός , ἐξότου περ καί φρονέω ἄγω , εἰμί καί μή ὅσος ἐσθίω κατανοέω , ἀνήρ παρά πατήρ μέν καί γεννάω καί τρέφω , ὅς μέτριος μέν ὁ βίος , μέτριος δέ ὁ ἐπιτήδευμα , ἐκ δέ ὁ μικρός καί κραναός Ἰδάκης ὁρμάω , καί παρίημι ὁ ἐκεῖνος , ὡς εἄν μή ὁ οἰκέω πλέκω ὁ ἔπαινος ἢ ὁ ψόγος ὑποπτεύω . οὗτος τοίνυν ἐνασχολέω ὁ νόος ἀρχῆθεν ,