ocr.pg048 pg048_0080.2
α . Ὅτι μὲν χαλεπὴν ἔλαβες τὴν πληγὴν , καὶ ἐν καιρῷ τὸ περιφθὲν καὶ ἀνωθεν ἐδέξω τὸ βέλος , ἀπαντες ἂν σοι συνομολογήσαιεν , καὶ οὐδὲ τῶν σφόδρα φιλοσοφούντων οὐδεὶς ἀντερεῖ · ἐπεὶ δὲ τοὺς πλιπτομένους οὐκ εἰς πένθος καὶ δάκρυα τὸν ἅπαντα χρόνον ἀναλίσκειν δεῖ , ἀλλὰ καὶ τῆς θεραπείας τῶν τραυμάτων πολλὴν ποιεῖσθαι τὴν πρόνοιαν , ὥστε μὴ παραφθέντα b μείζονα τοῖς δάκρυσὶ παρασχεῖν τὴν πληγὴν , καὶ τῆς ὀδύνης σφοδροτέραν τὴν φιλόγα ἐργάσασθαι , καλὸν καὶ τῆς διὰ τῶν λόγων ἀνασχεθῆσαι παρακλήσεως , καὶ τοὺς χρόνους μικρὸν ἀνασχεῦσαι τῶν δακρύων χρόνον γοῦν βραχὺν καὶ τοὺς παραμυθεῖσθαι σε ἐπιχειροῦσι παρασχεῖν σεαυτήν . Διὰ γὰρ τοῦ τοῦτο καὶ ἡμεῖς οὐ παρ’ αὐτὴν τοῦ πένθους τὴν ἀκμήν , οὐδ’ ἅμα τῷ κατενεχθῆναι τὸν σκηπτὸν ἠψυχλήσαμεν · ἀλλ’ ἀναμείναντες τὸν ἐν μέσῳ τοιοῦτον χρόνον , καὶ συγχωρήσαντες ἐμπλαθῆναι σε τῶν δακρύων , ὅτε λοιπὸν καὶ διαβλέπει μικρὸν ἀπὸ τῆς ἀχλὺος ἐκείνης , καὶ τὰς ἀκοὰς παρανοῆσαι δεδύνησαι τοῖς σε παρακαλεῖν περιρρωμένοις , τότε καὶ αὐτοὶ μετὰ τῶν τῶν θεραπεαινδὸν λόγους καὶ τὰ παρ’ ἐαυτῶν προστεθείχαμεν . Ἐτι μὲν γὰρ τοῦ χειμῶνος ὄντος σφοδροῦ , καὶ πολλοῦ τοῦ πένθους πνεύοντος , ὁ παρακαλῶν ἀποσχεσθαι τῆς λύπης πλέον ἂν παρώξυνε πρὸς τὰς οἰμωγὰς , καὶ τὸ μισθῆναι κερδᾶνας μόνον ὑλὴν ἂν πολλὴν τοῖς τοιούτοις λόγοις παρέσχε τῷ πυρὶ μετὰ τοῦ καὶ ἄγροῦ καὶ ἀνοήτου δόξαν λαβεῖν · ἐπειδὴ δὲ λοιπὸν ἤρεστο λήγειν ἡ ζάλη , καὶ τὸ τῶν κυμάτων ἄγριον κατεστόρεσεν ὁ Θεός , εὐχολῶς τοῦ λόγου τὰ ἱστία ἀναπετάσομεν ε . Ἐν συμμέτρῳ μὲν γὰρ χειμῶνι δυνήσεται Ἰσως ἡ τέχνη ποιῆσαι τὸ ἐαυτῆς · ὅταν δὲ ἄμαχος ἢ τῶν πνευμάτων ἡ προσβολή , τῆς ἐμπειρίας θρελὸς οὐδέν . Διὰ ταῦτα πάντα τὸν ἐμπροσθεν χρόνον σιγήσαντες , μόλις καὶ νῦν ἐπεχειρήσαμεν ῥῆξαι φωνήν , ἐπειδὴ παρὰ τοῦ θελοῦ ἠκούσαμεν τοῦ σοῦ , ὅτι λοιπὸν χρὴ θαρρεῖν · καὶ γὰρ καὶ τῶν θεραπεαινδὸν τὰς ἐν τιμῇ καταστολῆν ὑπὲρ τοῦτον μακρῶς ἀποτείνειν λόγους , τὰς τε ἐξωθεν γυναῖκας , καὶ τὰς γένει προσήκουσας , καὶ τὰς ἄλλως πως ἐπιτηδεῖως ἔχουσας . Ὅτι δὲ τοὺς παρ’ ἐκείνων δεχομένη λόγους οὐκ ἀτιμάζεις τοὺς παρ’ ἡμῶν , ἀλλὰ καὶ ἡσυχίαν καὶ ἀταραξίαν παρέδωκας αὐτοῖς κατὰ δύναμιν , σφόδρα θαρροῦμεν καὶ πεπιστευκάμεν . Καὶ ἄλλως μὲν οὖν τὸ γυναικεῖον γένος ἐπιρρεπέστερόν πῶς ἔστι πρὸς συμπάθειαν · ὅταν δὲ καὶ νεότης προσῇ , καὶ χηρεῖα ἄωρος , καὶ πραγμάτων ἀπειρία , καὶ φροντίδων ὀχλος πολύς , καὶ τὸ ἐν τρυφῇ καὶ εὐθυμίᾳ καὶ πλούτῳ τὸν ἐμπροσθεν ἅπαντα τετράφθαι χρόνον , πολλαπλασίον γίνεται τὸ δεινόν , κλὴν ἢ τοῦτο παθοῦσα . μὴ τῆς ἀνωθεν [ 339 ] τύχῃ βοηθῆς , καὶ ὁ τυχὼν αὐτῇ λογισμὸς καταλύσαι δυνήσεται d , ὅπερ πρῶτον καὶ μέγιστον τῆς πολλῆς περὶ αὐ τοῦ Θεοῦ κηδεμονίας τίθεμαι εἶναι τεκμήριον . Τὸ γὰρ τοσοῦτον συνδραμόντων ἐξαιρένης κακῶν μὴ ἀποπνιγῆναι τῇ λύπῃ , μηδὲ τῶν κατὰ φύσιν ἐκστηναι φρενῶν , οὐκ ἀνθρωπίνης τινὸς βοηθείας ἦν , ἀλλὰ τῆς τὰ πάντα δυναμένης χειρός , τῆς συνέσεως , ἥς οὐκ ἔστιν ἀριθμός , τῆς φρονήσεως , ἥς οὐκ ἔστιν ἐξεύρεσις , τοῦ Πατρὸς τῶν οἰκτιρμῶν καὶ Θεοῦ πάσης παρακλήσεως . Αὐτὸς γὰρ πέπαικεν ἡμᾶς , φησὶ , καὶ ἰστέσται ἡμᾶς · κατὰξει , καὶ μισώσει ἡμᾶς καὶ ὑγιάσει ἡμᾶς .
Lemmas: ὅς . ὅτι2 μέν χαλεπός λαμβάνω ὁ πληγή , καί ἐν καιρός ὁ περιφθάνω καί ἄνωθεν δέχομαι ὁ βέλος , ἅπας εἄν σύ συνομολογέω , καί οὐδέ ὁ σφόδρα φιλοσοφέω οὐδείς ἀντιλέγω · ἐπεί δέ ὁ πλίσσομαι οὐ εἰς πένθος καί δάκρυ ὁ ἅπας χρόνος ἀναλίσκω δεῖ , ἀλλά καί ὁ θεραπεία ὁ τραῦμα πολύς ποιέω ὁ πρόνοια , ὥστε μή παράπτω b μείζων ὁ δάκρυον παρέχω ὁ πληγή , καί ὁ ὀδύνη σφοδρός ὁ φιλογαω ἐργάζομαι , καλός καί ὁ διά ὁ λόγος ἀνέχω παράκλησις , καί ὁ χρόνος μικρός ἀνέχω ὁ δάκρυ χρόνος γοῦν βραχύς καί ὁ παραμυθέομαι σύ ἐπιχειρέω παρέχω σεαυτοῦ . Ζεύς γάρ ὁ οὗτος καί ἐγώ οὖον παρά αὐτός ὁ πένθος ὁ ἀκμή , οὐδέ ἅμα ὁ καταφέρω ὁ σκηπτός ἠψυχλήσαμεν · ἀλλά ἀναμένω ὁ ἐν μέσος τοιοῦτος χρόνος , καί συγχωρέω ἐμπίμπλημι σύ ὁ δάκρυ , ὅτε λοιπός καί διαβλέπω μικρός ἀπό ὁ ἀχλύς ἐκεῖνος , καί ὁ ἀκοή παρανοέω δύναμαι ὁ σύ παρακαλέω περιρρωμένοις , τότε καί αὐτός μετά ὁ ὁ θεραπεαιενδον λόγος καί ὁ παρά ἑαυτοῦ προστίκτω . ἔτι μέν γάρ ὁ χειμών εἰμί σφοδρός , καί πολύς ὁ πένθος πνέω , ὁ παρακαλέω ἀπέχω ὁ λύπη πλέω εἄν παροξύνω πρός ὁ οἰμωγή , καί ὁ μισθόω κερδαίνω μόνος ὕλη εἄν πολύς ὁ τοιοῦτος λόγος παρέχω ὁ πῦρ μετά ὁ καί ἀγρός καί ἀνόητος δόξα λαμβάνω · ἐπεί δέ λοιπός αρεστός λήγω ὁ ζάλη , καί ὁ ὁ κῦμα ἄγριος καταστόρεννυμι ὁ Θεός , εὐχολῶς ὁ λόγος ὁ ἱστίον ἀναπετάννυμι ε . ἐν σύμμετρος μέν γάρ χειμών δύναμαι ἴσως ὁ τέχνη ποιέω ὁ ἑαυτοῦ · ὅταν δέ ἄμαχος ἢ ὁ πνεῦμα ὁ προσβολή , ὁ ἐμπειρία θρελὸς οὐδείς . Ζεύς οὗτος πᾶς ὁ ἔμπροσθεν χρόνος σιγάω , μόλις καί νῦν ἐπιχειρέω ῥήγνυμι φωνή , ἐπεί παρά ὁ θέλω ἀκούω ὁ σύ , ὅτι λοιπός χρή θαρσέω · καί γάρ καί ὁ θεραπεαιενδον ὁ ἐν τιμή καταστολή ὑπέρ οὗτος μακρός ἀποτείνω λόγος , ὁ τε ἐξωθεν γυνή , καί ὁ γένος προσακούω , καί ὁ ἄλλως πως ἐπιτηδείως Έχων . ὅτι2 δέ ὁ παρά ἐκεῖνος δέχομαι λόγος οὐ ἀτιμάζω ὁ παρά ἐγώ , ἀλλά καί ἡσυχία καί ἀταραξία παραδίδωμι αὐτός κατά δύναμις , σφόδρα θαρσέω καί πιστεύω . καί ἄλλως μέν οὖν ὁ γυναικεῖος γένος ἐπιρρεπής πῶς εἰμί πρός συμπάθεια · ὅταν δέ καί νεότης πρόσειμι , καί χηρεία ἄωρος , καί πρᾶγμα ἀπειρία , καί φροντίς ὄχλος πολύς , καί ὁ ἐν τρυφή καί εὐθυμία καί πλοῦτος ὁ ἔμπροσθεν ἅπας τρέπω χρόνος , πολλαπλάσιον γίγνομαι ὁ δεινός , κλῆς ἢ οὗτος πάσχω . μή ὁ ἄνωθεν [ 339 ] τυγχάνω βοηθέω , καί ὁ τυγχάνω αὐτός λογισμός καταλύω δύναμαι d , ὅσπερ πρῶτος καί μέγας ὁ πολύς περί αὖος ὁ Θεός κηδεμονία τίθημι εἰμί τεκμήριον . ὁ γάρ τοσοῦτος συντρέχω ἐξαιρέω κακός μή ἀποπνίγω ὁ λύπη , μηδέ ὁ κατά φύσις ἐξίστημι φρήν , οὐ ἀνθρώπινος τις βοήθεια εἰμί , ἀλλά ὁ ὁ πᾶς δύναμαι χείρ , ὁ σύνεσις , ἥς οὐ εἰμί ἀριθμός , ὁ φρόνησις , ἥς οὐ εἰμί ἐξεύρεσις , ὁ πατήρ ὁ οἰκτιρμός καί Θεός πᾶς παράκλησις . αὐτός γάρ παίω ἐγώ , φημί , καί ἵστημι ἐγώ · κατάγω , καί μισωζω ἐγώ καί ὑγιάζω ἐγώ .