ocr.mansi_ephesus_t5 mansi_ephesus_t5_0035.1
πατέρα τὸν ἑαυτῷ ὁμοῦ τὴν πνευματικὴν τῆς δόξης εἰκόνα τε , καὶ χαρακτῆρα , καὶ ἀπαύγασμα τῆς δόξης αὐτοῦ . ὅτιν δὲ τὸ τῆς ἀνθρωπότητος Θεοῦ μέγεθος ἐν ἀτιμαζῶσι , ποῖς Ἰουδαίοις ἀποσπασμένοι , μὴ οὕτω με ζητεῖν τὰ ἀποκτεῖναι ἀνθρώπου , ὅς τὴν ἀλήθειαν ὑμῖν λελαλήκα , πάλιν εἰδὼν ἦτον αὐτὸν τὸν ὄν ἰσότητι τε , καὶ ὁμοιότητι τῷ πατρὶ Θεοῦ λόγον , ἢ ἐν ἡμῖν τῆς ἀνθρωπότητος Θεοῦ αὐτὸ μέγεθος ἐπιγνωσκόμην . εἰ γὰρ ἐστιν ἀνάγκαιον τὸ πιστεῦν , ὅτι Θεὸς ὢν φύσει , γέγονε σάρξ , ἤν γε ἀνθρώπου * ἐμψυχουμένου ψυχὴ λογικὴ τῆς σαρκός , ποῖον ἂν ἔχοι λόγον τὸ ἐπαγωγούμενον τινὰ ταῖς παρ’ αὐτῷ φωναῖς , εἰ γενοῦναι τὸν ἀνθρωποποιηθῆναι ; εἰ γὰρ παρηγεῖτο τὸν ἀνθρώπου φράζοντα λόγους , τὸς ὁ Θεὸς ἀναγκαίας ἡμέρας καὶ ἡμῶν ἀνθρώπου , ὁ δὲ πατὴρ ἑαυτὸν δι’ ἡμᾶς εἰς ἐκδίκωσιν κολάσων , διὰ ποίαν αἰτίαν παρηγεῖτο ἄν τὰς τῆς κολάσεως ἀφίποντας λόγους ; οὐδὲ τοιγαροῦν ἀποσπασμένοι τὰς ὄν τὰς , διαγγελίας πάσας ἀναστάσιος φωναῖς , ὑποσάσας αὐτῷ τὸ λόγου * σκεπασματικὴν κλῆσιν γὰρ εἰς Ἰησοῦν * Χριστὸν κατὰ τὴν σάρκα . οὐδὲν * ὡς ἀπὸ γε ἡμῶν ἀποσχεδιασμένων , ἢ ἡμῶν προτες μὲν ἀλωσόμεθα τὴν οἰκονομίαν , ἢ τὴν ἐκάστη φύσει ἀφιεῖσθαι φωνήν , ἐπιφάνειαν δὲ μᾶλλον ποῖς ψυχικοῖς , ἢ πνεύματι μὴ ἔχοντι νοεῖν δύο υἱός , ἢ λέγειν , διαφερόντως ἀλλήλων τὰς ὑποστάσεις μὴ τὴν * ἀδιάστατον οὐσίαν . ἐπειδὴ δὲ βραχύ τι μέρος λαβόντες ἐξ ἡμετέρας ἐπιστολῆς , πεδεῖκασιν ὅν ἀρχὴν ἡμῶν λόγου , ἀπειλῶντες ἡμᾶς ἐπὶ ἡμῶν διελέχθην , ὡς ἐ μετέχειν ἡμαρτηκότας εἰς τὸν ἐκ Θεοῦ πατρὸς λόγου , ἢ τῇ αὐτῇ φύσει τὴν τῇ σαρκὶ ἀπεφασαν αὐξηθῆναι τε , καὶ ἀφοκοπλῶν ἀξίουλόγους : ἀποσυνεμηνύομεν , φέρει ἡ ἀφὸς γε ταύτη τὰ εἰκότα λέγωμεν , ὅλον παραχῶντες τῆς ἐπιστολῆς τὸ μέρος . * δεδιόκατε γὰρ αὐτῷ τὴν ἀλήθειαν , ἢ συναρπάζοντες τὸν ἀκροαμαλίας , μὴ Θεοτὶ πεθεῖκασιν , ὅφρ’ αὐτοῖς ἐδόκει χρησιδέστατον εἶναι ἀφὸς τὸ διώκαθαι τε , * ἢ μὴν ἡ * δοκεῖν διλόγους τὰς καὶ ἡμῖν ποιείσθαι συναρπασίας . * ἔχει δὲ ἄνους τὸ εἰρημένον · ἢν οἴδατε , ὅτι ἀφοκόπτον ὁ Ἰησοῦς ἡλικία , ἢ σοφία , ἢ χάριτι , μὴ σοφὸν ἢ ἐπιδοῦναι νομίζεις ἡμεῖς τὸν Θεὸν λόγον · διαμεμηνύομαι δὲ μᾶλλον γνησιωθῆναι ὡδὶ τῷ Θεοπετῇ Παύλῳ · Χριστὸς Θεὸς διώκαμεν , ἢ Θεὸς σοφία . μὴ δὲ αὐτὸ ἐκείνου φιλανθρώπως πελμησὼς εἴπειν · ὅτι τὸ ἀφοκόπτον ὅν ἡλικία τε , ἢ σοφία , ἢ χάριτι , τῷ ἀνθρώπῳ ἀφοσπάσωμεν · τὰ τοῦ γὰρ ἐστιν * οἴμαι ἔτερον εἰδέναι , ἢ διελθεῖν εἰς δύο τὸν ὄντα Χριστόν · ἀλλ’ ἀφοπεριέφω ἀφ’ ἑαυτοῦ , ἀφοσπάσωμεν ὅν ὁ υἱός , ὅν ἐχάρισεν τῷ ἀνθρώπῳ ἡμῖν εἰς ὑπὸν ἀφελθεῖν λέγεται Θεός , τῆς ἰδίας σαρκὸς τὴν ἡμῖν σιν οἰκείας ἡμῖν οἰκονομίας · ὅπως ὑπάρχων σοφία τῇ γνησιωκότῃ , ἀφοκόπτον ὅν σοφία λέγεται , καὶ περὶ παντελῶς ὅν ὡς Θεός , τὰ τῆς ἀνθρωπότητος ἴδια διὰ τὴν εἰς ἀφοσπάσωμεν εἰς ἑαυτὸν εἰκόνας ἀναλαβόν · ἀφ’ ὅτι δὴ ἐν Θεὸς λέγοντος · κείμεν δίκην καὶ βασι · παραλογίζονται τὴν ἀλήθειαν ; ὅτι γὰρ μεμερισμένον ἡμῖν ὑποσάσθαι μὴ τὴν οὐσίαν δογματίζωμεν , ὅτι τὴν τῆς Θεότητος φύσιν αὐξηθεῖς τε , ἢ ἀφοκοπὴς δεδεῖσθαι φαίμεν , ἐκείνο δὲ μᾶλλον · ὅτι κατ’ οἰκείας ὁ οἰκονομίας ἑαυτῷ πεποίηται τὰ ἴδια τῆς σαρκός , ὡς σάρξ γενοῦντος
Lemmas: πατήρ ὁ ἑαυτοῦ ὁμοῦ ὁ πνευματικός ὁ δόξα εἰκών τε , καί χαρακτήρ , καί ἀπαύγασμα ὁ δόξα αὐτός . ὅστις δέ ὁ ὁ ἀνθρωπότης Θεός μέγεθος ἐν ἀτιμάζω , Πόις Ἰουδαῖος αποσπασμένος , μή οὗτος ἐγώ ζητέω ὁ ἀποκτείνω ἄνθρωπος , ὅς ὁ ἀλήθεια σύ λαλέω , πάλιν ἀνάκλεις εἰμί αὐτός ὁ εἰμί ἰσότης τε , καί ὁμοιότης ὁ πατήρ Θεός λόγος , ἢ ἐν ἐγώ ὁ ἀνθρωπότης Θεός αὐτός μέγεθος ἐπιγιγνώσκω . εἰμί γάρ εἰμί ἀναγκαῖος ὁ πιστεύς , ὅτι θεός εἰμί φύσις , γίγνομαι σάρξ , ἐάν γε ἄνθρωπος * ἐμψυχόω ψυχή λογικός ὁ σάρξ , ποῖος εἄν ἔχω λόγος ὁ ἐπάγω τις ὁ παρά αὐτός φωνή , εἰμί γίγνομαι ὁ ἀνθρωποποιέω ; εἰμί γάρ παρηγέομαι ὁ ἄνθρωπος φράζω λόγος , τός ὁ θεός ἀναγκαῖος ἡμέρα καί ἐγώ ἄνθρωπος , ὁ δέ πατήρ ἑαυτοῦ διά ἐγώ εἰς ἐκδικέω κολάζω , διά ποῖος αἴτιος παρηγέομαι ἄν ὁ ὁ κόλασις ἀφίποντας λόγος ; οὐδέ τοιγάρ αποσπασμένος ὁ εἰμί ὁ , διαγγελία πᾶς Ἀναστάσιος φωνή , ὑφίστημι αὐτός ὁ λόγος * σκεπασματικὴν κλῆσις γάρ εἰς Ἰησοῦς * Χριστός κατά ὁ σάρξ . οὐδείς * ὡς ἀπό γε ἐγώ ἀποσχεδιάζω , ἢ ἐγώ προτείνω μέν ἁλίσκομαι ὁ οἰκονομία , ἢ ὁ ἐκάδιος φύσις ἀφίημι φωνή , ἐπιφάνεια δέ μᾶλλον Πόις ψυχικός , ἢ πνεῦμα μή ἔχω νοέω δύο υἱός , ἢ λέγω , διαφερόντως ἀλλήλων ὁ ὑπόστασις μή ὁ * ἀδιάστατος οὐσία . ἐπεί δέ βραχύς τίς μέρος λαμβάνω ἐκ ἡμέτερος ἐπιστολή , πεδεῖκασιν ὅς ἀρχή ἐγώ λόγος , ἀπειλέω ἐγώ ἐπί ἐγώ διαλέγω , ὡς εἰ μετέχω ἁμαρτάνω εἰς ὁ ἐκ Θεός πατήρ λόγος , ἢ ὁ αὐτός φύσις ὁ ὁ σάρξ ἀποφαίνω αὐξάνω τε , καί αφοκοπλα αξιουλογος : αποσυνεμηνυαρτυω , φέρω ὁ Ἄφος γε οὗτος ὁ εἰκός λέγω , ὅλος παρέχω ὁ ἐπιστολή ὁ μέρος . * διώκω γάρ αὐτός ὁ ἀλήθεια , ἢ συναρπάζω ὁ ακροαμαλια , μή Θεοτὶ πείθω , ὄφρα αὐτός δοκέω χρησιδέστατον εἰμί Ἄφος ὁ διώκω τε , * ἢ μήv ὁ * δοκέω δίλογος ὁ καί ἐγώ ποιέω συναρπάζω . * ἔχω δέ ἄνοος ὁ εἴρω · εἄν οἶδα , ὅτι αφοκοπτω ὁ Ἰησοῦς ἡλικία , ἢ σοφία , ἢ χάρις , μή σοφός ἢ ἐπιδίδωμι νομίζω ἐγώ ὁ θεός λόγος · διαμηνύω δέ μᾶλλον γιγνώσκω ὡδί ὁ θεοπιπτω Παῦλος · Χριστός θεός διώκω , ἢ θεός σοφία . μή δέ αὐτός ἐκεῖνος φιλάνθρωπος πέλω εἶπον · ὅτι ὁ αφοκοπτω ὅς ἡλικία τε , ἢ σοφία , ἢ χάρις , ὁ ἄνθρωπος αφοσπαω · ὁ ὁ γάρ εἰμί * οἴμη ἕτερος οἶδα , ἢ διέρχομαι εἰς δύο ὁ εἰμί Χριστός · ἀλλά ἀφοπεριέφω ἀπό ἑαυτοῦ , αφοσπαω ὅς ὁ υἱός , ὅς χαρίζομαι ὁ ἄνθρωπος ἐγώ εἰς ὕπειμι ἀφαιρέω λέγω Θεός , ὁ ἴδιος σάρξ ὁ ἐγώ βρόχος οἰκεῖος ἐγώ οἰκονομία · ὅπως ὑπάρχω σοφία ὁ γνησιόομαι , αφοκοπτω ὅς σοφία λέγω , καί περί παντελῶς ὅς ὡς Θεός , ὁ ὁ ἀνθρωπότης ἴδιος διά ὁ εἰς αφοσπαω εἰς ἑαυτοῦ εἰκών ἀναλαμβάνω · ἀπό ὅτι δή ἐν θεός λέγω · κεῖμαι δίκη καί βάσις · παραλογίζομαι ὁ ἀλήθεια ; ὅτι γάρ μερίζω ἐγώ ὑφίστημι μή ὁ οὐσία δογματίζω , ὅτι ὁ ὁ θεότης φύσις αὐξάνω τε , ἢ ἀποκοπή δεδεῖσθαι φημί , ἐκεῖνος δέ μᾶλλον · ὅτι κατά οἰκεῖος ὁ οἰκονομία ἑαυτοῦ ποιέω ὁ ἴδιος ὁ σάρξ , ὡς σάρξ γίγνομαι