ocr.mansi_ephesus_t5 mansi_ephesus_t5_0191.2
ἈΠΟΧΡΗ μοι , ὡς διὰκεῖμαι , μᾶλλον δὲ ἡ ὡς ἔχει φύσεως τὸ ἀληθὲς , ἢ ἡ νῦν τις τῆς σῆς ὁσιότητος , εἰς γε τὸ διαισθᾶσθαι ἡ μᾶλιστα νεανικῶς , ἀντινασθῆσαι τὸ ἀκέραιος ποὺς τινων εἰμαρμονίας . ψυχρολογεῖσθι γὰρ γραφωπεπώς , ἀνοτε , ἢ κατὰ πάντα κυκλῶντες , ἢ ἀπροσποιάζουσι μοι πεσερᾶξεται δειλεπὸς τῆς σκανδαλωθῆσεως τῷ μονογνώ , ἢ κυεῖν , τὸ μυστήριον , ἢ μὴν ἐτι ἡ σιωπῶντες αὐτὸ , παραδεχομένοι δὲ , ἢ τῷτο Ἀκέλος , ὡρὸς ἄ μὴ Σέμιν , ἢ φρονήσεις τὰ διεγραμμένα . τὸ δὲ γε παραχλάσετον ἐκεῖνο ἐστιν ὁν τῶν * ὑποπλησθῆναι μοι γὰρ τὴ ὁρδὰ βόλεσθαι φρονεῖν , ἢ δόκησιν ἐσωτὸς τῆς εὐς τῶτο ῥοπῆς , καὶ ὅπερ τι πρεσβυτέριον ἀναρμόσαντες , τὴν τῆς Νεστορείας δυσσεβείας ἰδὸν ἐκχέυσαι ταῖς ἡμῖν ἀπολυσέρας ψυχαῖς . εἰκῶσαν δὲ παρὰ τοῖς ἡμῖν ἀνθρωπίνοις σωματικῶν ἀκεταῖς , ἢ γων ἰαθεῖς , οἱ τοῖς ἡμῖν φαρμακάχων ἄχ ἡδὲσι τὸ γλυκὺ ἀπροσπλέκυστι μέλι , τὴ τῷ χρηστὴ σαφότητι , τὸ πειρωκὸς λυπεῖν τιλὺ αἰσθῆσιν ὑποχλέπτουσιν . ἀλλ᾽ ἂ Γὰρ αὐτὴ τὰ νοήματα ἀγνοοῦμεν , τὴν ἔχουσις Χριστοῦ , κατὰ τὴν σοφώτατο εἰπόντα πάνσοφον Παῦλον . εἰ μοι γὰρ λῦσις ὁ λέγων ὡς ὁ ἐκ Θεοῦ πατὴρ ἀπορρήτως ἡμῖν Θεὸς μονογνώ Θεὸς λόγος , ὁ ἢ αὐτὴ ἡς αἰωνίων ποιητὴς , ἀρχὴλὺ ὑπάρχειν ἐχουἐν τῆς ἀφίως παρὰ Θεοῦ . ἐδόξεν δὲ αὐτοῖς ἐκ ἔξω φέρειν σκωπὸ τὸ χρῆσαι λέγειν * εἰ πνεῦμα κατὰ φύσιν ἐστιν ὁ τὸ Θεὸς λόγος , πῶς δὲ ἀπὸ σαρκὸς ἐχωνύσθη , τὸ κυεῖν λέγουσι ; τὸ γὰρ ἡμῖν μὲν ἐκ τῆς σαρκὸς , σάρξ ἐστιν ; ἐπειδὴ δὲ ὁ τὸ κατὰ Χριστὸν μυστήριον λόγος ἐτέραν οἴμουν , ἢ τοῦ ὁδὺν , ἔρχεται τιλὺ εἰς ἀξίωσις , τὴ ἀσθλῶν , ἢ δὲν ἐχυσαν τὸ διάσφορον , ἀλλ᾽ ὅτε βαπτισθῆσιν εἰκί , μὴ νοῦντες μὴ τε ἀ λέγεται , μὴ τε περὶ τίνων δὲ βεβαιῶνται ; Φαύλω γὰρ , ὅτι ὁ μονογνώ Θεὸς λόγος , πνεῦμα ὡν ὡς Θεὸς , κατὰ τὴν γραφάς , ἐπὶ σωτηρίαν ἡμῖν * ἀνθρώπων ἐσάρκωσθη τε , ἢ ἀνθρωπώσθη , ἐκ ἐκ τῆς ἰδίας φύσεως αὐτὸς ἐαντὸ σῶμα * μετεσάλων , ἀλλ᾽ ἐδὲ ἐκστασι τὸ εἶναι ὁ ἰδῶ , ἢ ἑσπλῶ , ἢ ἀπλοῖωσιν ὑπομείνας , ἀλλ᾽ ἐκ τῆς ἀγίας παρθένου τὸ ἀρχαῖνον σῶμα λαβὼν ἐψυχωμένος νορρῶς , ἵδιον ἀποφύρειν αὐτὸ κατ᾽ ὁδὸν ἀσφειρόντων , ἢ ἀτύγχουν , ἢ ἀρραξεν παπτελῶς , ὡς μὴ ἔτερο τινὸς , ἀλλ᾽ ἵδιον αὐτὸ τῶτο νοεῖσθαι . ὅπως εἰσπλῶν εἰς τὴν κόσμον ὁ μονογνώ , ὡς ἀφωπίπτει ; ἢ ὁν πολλοῖς γένουσι ἀδελφοῖς , ὁ ἀσωπῆκτες τὴ κτίσει , κατὸ νοεῖται Θεὸς . ὅταν τοῖνὺν γηγωνύσθαι λέγεται , ἢ ἐκ γυναιχὸς , ἀναγκαῖως τὸ κατὰ σάρκα ἀπροσεπιφέρεται ; ἵνα μὴ ὑπαρξεως ἀρχὴλὺ νοεῖτο λαβὼν ἐκ τῆς ἀγίας παρθένου * ἡμῖν τοῦ ἀφὸ πάντες ὑπόχουν αἰδῶν ; ὁ σιωπᾶδι ; τὸ ἀεὶ συμυφεκτικὸς τῷ ἵδιω πατρὶ Θεὸς λόγος ; ἀλλ᾽ ὅτε κατ᾽ ἀδοκίαν τὸ πατὴρ τιλὺ τὸ δόλις μορφῶν ἡθελήσε λαβεῖν , τότε ἢ ἀπότεχν τιλὺ ἐκ Γυναιχὸς κατὰ σάρκα μετ᾽ ἡμῶν ὑπομείναι λέγεται ; οὐκοῦν ὁμολογουμένως μοι τὸ ἀπὸ σαρκοῦ
Lemmas: ἀποχράω ἐγώ , ὡς διάκειμαι , μᾶλλον δέ ὁ ὡς ἔχω φύσις ὁ ἀληθής , ἢ ὁ νῦν τις ὁ σός ὁσιότης , εἰς γε ὁ διαισθάνομαι ὁ μάλιστα νεανικός , ἀντινασθῆσαι ὁ Ἀκέραιος πούς τίνω εἰμαρμονίας . ψυχρολογέω γάρ γραφωπεπώς , ἀνοτε , ἢ κατά πᾶς κυκλόω , ἢ απροσποιαζω ἐγώ πεσερᾶξεται δειλεπὸς ὁ σκανδαλωθῆσεως ὁ μονογνώ , ἢ κύω , ὁ μυστήριον , ἢ μήv ἔτι ὁ σιωπάω αὐτός , παραδέχομαι δέ , ἢ τῷτο Άκελος , ἰχώρ ὅς μή Σεμίν , ἢ φρόνησις ὁ διαγράφω . ὁ δέ γε παραχλάσετον ἐκεῖνος εἰμί εἰμί ὁ * ὑποπίμπλημι ἐγώ γάρ ὅς ὁρδή βολέω φρονέω , ἢ δόκησις εἰμί ὁ ἐΰς τίω ῥοπή , καί ὅσπερ τίς πρεσβυτέριον ἀναρμόζω , ὁ ὁ νεστορειη δυσσέβεια ὁράω ἐκχέω ὁ ἐγώ ἀπόλυσις Ψυχή . εἰκών δέ παρά ὁ ἐγώ ἀνθρώπινος σωματικός ἀετής , ἢ γῆ ἰάομαι , ὁ ὁ ἐγώ φαρμακάχων αχʹ ἡδύς ὁ γλυκύς απροσπλεκυειμι μέλι , ὅς ὁ χρηστός σαφότητι , ὁ πειράω λυπέω Τίλι αἴσθησις υποχλεπτους . ἀλλά ὅς γάρ αὐτός ὁ νόημα ἀγνοέω , ὁ ἔχω Χριστός , κατά ὁ σοφός εἶπον πάνσοφος Παῦλος . εἰμί ἐγώ γάρ Λῦσις ὁ λέγω ὡς ὁ ἐκ Θεός πατήρ ἀπόρρητος ἐγώ θεός μονογνώ θεός λόγος , ὁ ἢ αὐτός εἰμί αἰώνιος ποιητής , ἀρχή ὑπάρχω χόω ὁ ἀφίως παρά Θεός . δοκέω δέ αὐτός ἐκ ἔξω φέρω σκώψ ὁ χράω λέγω * εἰμί πνεῦμα κατά φύσις εἰμί ὁ ὁ θεός λόγος , πῶς δέ ἀπό σάρξ χόω , ὁ κύω λέγω ; ὁ γάρ ἐγώ μέν ἐκ ὁ σάρξ , σάρξ εἰμί ; ἐπεί δέ ὁ ὁ κατά Χριστός μυστήριον λόγος ἕτερος οἶμος , ἢ ὁ ὁδὺν , ἔρχομαι Τίλι εἰς ἀξίωσις , ὅς ἀσθλῶν , ἢ δέν χύνω ὁ διάσφορον , ἀλλά ὅτε βαπτίζω ἴξ , μή νοῦς μή τε ὅς λέγω , μή τε περί τίνω δέ βεβαιόω ; φαῦλος γάρ , ὅτι ὁ μονογνώ θεός λόγος , πνεῦμα ὡς ὡς θεός , κατά ὁ γραφεύς , ἐπί σωτηρία ἐγώ * ἄνθρωπος σαρκόω τε , ἢ ἀνθρωπέω , ἐκ ἐκ ὁ ἴδιος φύσις αὐτός εἰμί σῶμα * μετεσάλων , ἀλλά ἐδέ ἔκστασις ὁ εἰμί ὁ βλέπω , ἢ ἑσπλῶ , ἢ ἀπόλλυμι ὑπομένω , ἀλλά ἐκ ὁ Ἀγίας παρθένος ὁ ἀρχαῖνον σῶμα λαμβάνω ψυχόω νορρῶς , ἴδιος ἀποφέρω αὐτός κατά ὁδός ἀσφειρόντων , ἢ ἀτύγχουν , ἢ ἀράσσω παπτελῶς , ὡς μή έτερος τις , ἀλλά ἴδιος αὐτός τίω νοέω . ὅπως εἰσπλέω εἰς ὁ κόσμος ὁ μονογνώ , ὡς ἀφωπίπτει ; ἢ εἰμί πολύς γίγνομαι ἀδελφός , ὁ ἀσωπῆκτες ὅς κτίζω , Κάτο νοέω θεός . ὅταν τοίνυν γηγωνυεπομαι λέγω , ἢ ἐκ γυνή , ἀναγκαῖος ὁ κατά σάρξ απροσεπιφερω ; ἵνα μή ὕπαρξις ἀρχή νόημι λαμβάνω ἐκ ὁ Ἀγίας παρθένος * ἐγώ ὁ ἀφίημι πᾶς ὑποχέω ἀνδρό-παις ; ὁ σιωπής ; ὁ ἀεί συμυφεκτικὸς ὁ ἴδιος πατήρ θεός λόγος ; ἀλλά ὅτε κατά ἀδοκία ὁ πατήρ Τίλι ὁ Δόλις μορφόω ἐθέλω λαμβάνω , τότε ἢ ἀπότεχν Τίλι ἐκ γυνή κατά σάρξ μετά ἐγώ ὑπομένω λέγω ; οὐκοῦν ὁμολογουμένως ἐγώ ὁ ἀπό σαρκόω