numenius-philosophy.fragmenta 2
Τοῦ τε Ὁμηρικοῦ Τυδείδου ᵃ ὁποτέροις μετείη ἀγνοουμένου , οὔτε εἰ Τρωσὶν ὁμιλέοι , οὔτε εἰ καὶ Ἀχαιοῖς , οὐδὲν ἧττον Ἀρκεσίλαος ἠγνοεῖτο . Τὸ γὰρ ἕνα τε λόγον καὶ ταὐτόν ποτ’ εἰπεῖν , οὐκ ἐνῆν ἐν αὐτῷ , οὐδέ γε ἠξίου ἀνδρὸς εἶναί πω τὸ τοιοῦτο δεξιοῦ οὐδαμῶς . Ὠνομάζετο οὖν δεινὸς σοφιστής , τῶν ἀγυμνάστων σφαγεύς . Ὥσπερ γὰρ αἱ Ἔμπουσαι , ἐν τοῖς φαντάσμασι τοῖς τῶν λόγων , ὑπὸ παρασκευῆς τε καὶ μελέτης ἐφήρμοττεν , ἐγοήτευεν , οὐδὲν εἶχεν εἰδέναι οὔτε αὐτός , οὔτε τοὺς ἄλλους ἐᾷν · ἐδειμάτου δὲ καὶ κατεθορύβει , καὶ σοφισμάτων γε καὶ λόγων κλοπῆς φερόμενος τὰ πρῶτα , κατέχαιρε τῷ ὀνείδει , καὶ ἡβρύνετο ᵇ θαυμαστῶς , ὅτι μήτε τί αἰσχρὸν ἢ καλόν , μήτε ἀγαθόν , μήτε αὖ κακόν ἐστι τί , ᾔδει · ἀλλ’ ὁπότερον εἰς τὰς ψυχὰς πέσοι , τοῦτο εἰπών , αὖθις μεταβαλών , ἀνέτρεπεν ἂν πλεοναχῶς , ἢ δι’ ὅσων κατεσκευάκει . Ἦν οὖν ὕδραν τέμνων ἑαυτόν , καὶ τεμνόμένος ὑφ’ ἑαυτοῦ ἀμφότερα ἀλληλίζων ᶜ δυσκρίτως , καὶ τοῦ δέοντος ἀσκέπτως . Πλὴν τοῖς ἀκούουσιν ἤρκεσεν , ὁμοῦ τῇ ἀκροάσει εὐπρόσωπον ὄντα θεωμένοις . ἦν οὖν ἀκουόμενος καὶ βλεπόμενος ἥδιστος , ἐπεί τῶν τοι προσειθίσθησαν ἀποδέχεσθαι αὐτοῦ τοὺς λόγους τὰ ἰόντας ἀπὸ καλοῦ προσώπου τε καὶ στόματος , οὐκ ἄνευ τῆς ἐν τοῖς ὄμμασι φιλοφροσύνης . Δεῖ δὲ ταῦτα ἀκοῦσαι μὴ ἁπλῶς , ἀλλ’ ἔσχεν ὧδε ἐξ ἀρχῆς . Συμβαλὼν γὰρ ἐν παισὶ Θεοφράστῳ , ἀνδρὶ πράῳ καὶ οὐκ ἀφυεῖ τὰ ἐρωτικά , διὰ τὸ καλὸς εἶναι ἔτι ὢν ὡραῖος , τυχὼν ἐραστοῦ Κράντορος τοῦ Ἀκαδημαϊκοῦ , προσεαὐτὰ χώρησε μὲν τούτῳ , οἷα δὲ τὴν φύσιν οὐκ ἀφυής , τρεχούσῃ χρησάμενος αὐτῇ , ῥαδίᾳ , θερμουργῷ ὑπὸ φιλονεικίας , μετασχὼν μὲν Διοδώρου εἰς τὰ πεπανουργημένα πιθανὰ ταῦτα τὰ κομψά , ὡμιληκὼς δὲ Πύῤῥωνι · ( ὁ δὲ Πύῤῥων ἐκ Δημοκρίτου ὥρμητο ὁπόθεν δήποθενᵈ ) οὗτος μὲν δὴ ἔνθεν καταρτυθείς , πλὴν τῆς προσρήσεως , ἐνέμεινε Πύῤῥωνι , ὡς τῇ πάντων ἀναιρέσει . Μνασέας γοῦν , καὶ Φιλόμηλος , καὶ Τίμων οἱ σκεπτικοί , σκεπτικὸν αὐτὸν προσονομάζουσιν , ὥσπερ καὶ αὐτοὶ ἦσαν , ἀναιροῦντα καὶ αὐτὸν τὸ ἀληθές , καὶ τὸ ψεῦδος , καὶ τὸ πιθανόν . Λεχθεὶς οὖν κατ’ ἀξίανᵉ ὑπὸ τῶν Πυῤῥωνείων Πυῤῥώνειος , αἰδοῖ τοῦ ἐραστοῦ ὑπέμεινε λέγεσθαι Ἀκαδημαϊκὸς ἔτι . Ἦν μὲν τοίνυν Πυῤῥώνειος , πλὴν τοῦ ὀνόματος · Ἀκαδημαϊκὸς δ’ οὐκ ἦν , πλὴν τοῦ λέγεσθαι . Οὐ γὰρ πείθομαι , τοῦ Κνιδίου Διοκλέους φάσκοντος ἐν ταῖς ἐπιγραφομέναις διατριβαῖς , Ἀρκεσίλαον φόβῳ τῶν Θεοδωρείων τε καὶ Βίωνος τοῦ σοφιστοῦ , ἐπεισιόντων τοῖς φιλοσοφοῦσι , καὶ οὐδὲν ὀκνούντων ἀπὸ παντὸς ἐλέγχειν , αὐτὸν ἐξευλαβηθέντα , ἵνα μὴ πράγματα ἔχῃ , μηδέν γε δόγμα ὑπειπεῖν φαινόμενον . Ὥσπερ γὰρ τὸ μέλαν τὰς σηπίας , προβάλλεσθαι πρὸ ἑαυτοῦ τὴν ἐποχήν . Τοῦτ’ οὖν ἐγὼ οὐ πείθομαι . Οἱ δ’ οὖν ἔνθεν ἀφορμηθέντες , ὅ τε Ἀρκεσίλαος καὶ Ζήνων , ὑπὸ τῶν τοιούτων ἀρωγῶν , ἀμφοτέροις συμπολεμούντων λόγων , τῆς μὲν ἀρχῆς ὅθεν ἐκ Πολέμωνος ὡρμήθησαν , ἐπιλανθάνονται , διαστάντες δέ γε , καὶ σφέας αὐτοὺς ἀρτύναντες , σύν ῥ’ ἔβαλονᶠ ῥινούς , σὺν δ’ ἔγχεα καὶ μένε’ [ ἀνδρῶν χαλκεοθωρήκων · ἀτὰρ ἀσπίδες ὀμφαλόεσσαι ἔπληντ’ ἀλλήλῃσι , πολὺς δ’ ὀρυμαγδὸς ὀρώρει . Ἀσπὶς ἄρ’ ἀσπίδ’ ἔρειδε , κόρυς κόρυν , ἀνέρα δ’ [ ἀνὴρ καρπαλίμως ἐβίαζενᵍ . Ἔνθα δ’ ἅμ’ οἰμωγή τε καὶ εὐχωλὴ πέλεν ἀν[δρῶν , ὀλλύντων τε καὶ ὀλλυμένωνʰ . Τῶν Στωϊκῶν · οἱ Ἀκαδημαϊκοὶ γὰρ οὐκ ἐβάλλοντο ὑπ’ αὐτῶν , ἀγνοούμενοι ᾗ ἦσαν ἁλῶναι δυνατώτεροι . Ἡλίσκοντοⁱ δέ , τῆς βάσεως αὐτοῖς σεισθείσης , εἰ μήτε ἀρχὴν ἔχοιεν , μήτε μάχεσθαι ἀφορμήν . Τὴν μὲν δὴ ἀρχὴν ἦνᵏ , τὸ μὴ Πλατωνικὰ λέγοντας αὐτοὺς ἐλέγξαι · τὸ δὲ μηδ’ ἔχειν τινὰ ἀφορμήν , ἢν , εἵ πουˡ μόνον ἕν τι μετέστρεψαν ἀπὸ τοῦ ὅρου τοῦ περὶ τῆς καταληπτικῆς φαντασίας ἀφελόντες . Ὅπερ νῦν μὲν οὐκ ἔστι μηνύειν μοι ἐν καιρῷ , μνησθήσομαι δ’ αὐτοῦ αὖθις , ἐπὰν κατὰ τοῦτο μάλιστα γενέσθαι μέλλω . Διαστάντες δ’ οὖν εἰς τὸ φανερόν , ἔβαλλον ἀλλήλους οὐχ οἱ δύο , ἀλλ’ ὁ Ἀρκεσίλαος τὸν Ζήνωνα . Ὁ γὰρ Ζήνων εἶχε δή τι τῇ μάχῃ σεμνὸν καὶ βαρύ , καὶ Κηφισοδώρου τοῦ ῥήτορος οὐκ ἄμεινον · ὃς δὴ [ ὁ Κηφισόδωρος ] , ἐπειδὴ ὑπ’ Ἀριστοτέλους βαλλόμενον ἑαυτῷ τὸν διδάσκαλον Ἰσοκράτην ἑώρα , αὐτοῦ μὲν Ἀριστοτέλους ἦν ἀμαθὴς καὶ ἄπειρος , ὑπὸ δὲ τοῦ καθορᾷν ἔνδοξα τὰ Πλάτωνος ὑπάρχοντα , οἰηθεὶς κατὰ Πλάτωνα τὸν Ἀριστοτέλην φιλοσοφεῖν , ἐπολέμει μὲν Ἀριστοτέλει , ἔβαλλε δὲ Πλάτωνα , καὶ κατηγόρει ἀρξάμενος ἀπὸ τῶν ἰδεῶν , τελευτῶν εἰς τὰ ἄλλα , ἃ οὐδ’ αὐτὸς ᾔδει , ἀλλὰ τὰ νομιζόμενα ἀμφ’ αὐτῶν ᾗ λέγεται ὑπονοῶν . Πλὴν οὗτος μὲν ὁ Κηφισόδωρος , ᾧ ἐπολέμει μὴ μαχόμενος , ἐμάχετο ᾧ μὴ πολεμεῖν ἐβούλετο . Ὁ μέντοι Ζήνων καὶ αὐτός , ἐπειδὴ τοῦ Ἀρκεσιλάου μεθίετο , εἰ μὲν μηδὲ Πλάτωνι ἐπολέμει , ἐφιλοσόφει δήπου ἐμοὶ κριτῇ πλείστου ἀξίως , ἕνεκά γε τῆς εἰρήνηςᵐ ταύτης . Εἰ δ’ οὐκ ἀγνοῶν μὲν ἴσως τὰ Ἀρκεσιλάου , τὰ μέντοι Πλάτωνος ἀγνοῶν , ὡς ἐξ ὧν αὐτῷ ἀνέγραψεν ἐλέγχεται , ἔτιⁿ ἐποίησεν ἐναντία καὐτὸς , μήτε ὃν ᾔδει πλήττων , ὅν τε οὐκ ἐχρῆν , ἀτιμότατα καὶ αἴσχιστα περιυβρικώς , καὶ ταῦτα πολὺ κάκιον ἢ προσήκει κυνί . Πλὴν διέδειξέ γε μὴν μεγαλοφροσύνῃ ἀποσχόμενος τοῦ Ἀρκεσιλάου . Ἤτος γὰρ ἀγνοίᾳ τῶν ἐκείνου ἢ δέει τῶν Στωϊκῶν , πολέμοιο μέγα στόμα πευκεδανοῖο ἀπετρέψατο ἄλλῃ εἰς Πλάτωνα . Ἀλλὰ καὶ περὶ μὲν τῶν Ζήνωνι εἰς Πλάτωνα κακῶς τε καὶ αἰδημόνως οὐδαμῶς νεωτερισθέντων εἰρήσεταί μοι αὖθίς ποτε , ἐὰν φιλοσοφίας σχολὴν ἀγάγω . Μή πως ᵒ μέντοι ἀγάγοιμι σχολήν ποτε τοσαύτην , τούτων γοῦν ἕνεκεν , εἰ μὴ ὑπὸ παιδιᾶς . Τὸν δ’ οὖν Ζήνωνα ὁ Ἀρκεσίλαος ἀντίτεχνον καὶ ἀξιόνικον ὑπάρχοντα θεωρῶν , τοὺς παρ’ ἐκείνου ἀποφερομένους λόγους καθῄρει , καὶ ᵖ οὐδὲν ὤκνει . Περὶ μὲν οὖν τῶν ἄλλων ἃ ἐμεμάχητο ἐκείνῳ , οὔτ’ ἴσως εἰπεῖν ἔχω , εἶτε καὶ εἶχον , οὐδὲν ἔδει νῦν αὐτῶν μνησθῆναι . Τὸ δὲ δόγμα τοῦτο αὐτοῦ πρώτου εὑρομένου , καὶ αὐτὸ q τὸ ὄνομα βλέπων εὐδοκιμοῦν ἐν ταῖς Ἀθήναις , τὴν καταληπτικὴν φαντασίαν , πάσῃ μηχανῇ ἐχρῆτο ἐπ’ αὐτήν . Ὁ δ’ ἐν τῷ ἀσθενεστέρῳ ʳ ἡσυχίαν ἄγων , οὐ δυνάμενος ἀδικεῖσθαι , Ἀρκεσιλάου μὲν ἀφίετοˢ πολλὰ ἂν εἰπεῖν ἔχων , ἀλλ’ οὐκ ἤθελε , τάχα δὲ μᾶλλον ἄλλως · πρὸς δὲ τὸν οὐκέτι ἐν ζῶσιν ὄντα Πλάτωνα ἐσκιαμάχει , καὶ τὴν ἀπὸ ἁμάξης πομπείαν πᾶσαν κατεθορύβει , λέγων ὡς οὔτ’ ἂν τοῦ Πλάτωνος ἀμυνομένου , ὑπερδικεῖν τε αὐτοῦ ἄλλῳ οὐδενὶ μέλον · εἴτε μελήσειεν Ἀρκεσιλάῳ , αὐτός γε κερδανεῖν ιὤετο ἀποτρεψάμενος ἀφ’ ἑαυτοῦ τὸν Ἀρκεσίλαον . Τοῦτο δὲ ᾔδειᵗ καὶ Ἀγαθοκλέα τὸν Συρακούσιον ποιήσαντα τὸ σόφισμα ἐπὶ τοὺς Καρχηδονίους . Οἱ Στωϊκοὶ δὲ ὑπήκουον ἐκπεπληγμένοι . Ἡ μοῦσα γὰρ αὐτοῖς οὐδὲ τότε ἦν φιλόλογος , οὐδ’ ἐργάτις χαρίτων , ὑφ’ ὧν ὁ Ἀρκεσίλαος , τὰ μὲν περικρούων , τὰ δὲ ὑποτέμνων , ἄλλα δ’ ὑποσκελίζων , κατεγλωττίζετο αὐτούς , καὶ πιθανὸς ἦν . Τοιγαροῦν πρὸς οὓς μὲν ἀντέλεγεν , ἡττωμένων , ἐν οἷς δὲ λέγων ἦν , καταπεπληγμένων , δεδειγμένον πως τοῖς τότε ἀνθρώποις ὑπῆρχε , μηδὲν εἶναι μήτ’ οὖν ἔπος μήτε πάθος , μήτε ἔργον ἐν βραχύ , μηδὲ ἄχρηστον τοὐναντίον ὀφθῆναί ποτ’ ἄν , εἴ τι μὴ Ἀρκεσιλάῳ δοκεῖ τῷ Πιταναίῳ . Τῷ δ’ ἄρα οὐδὲν ἐδόκει , οὐδ’ ἀπεφαίνετο οὐδὲν μᾶλλον , ἢ ῥηματίσκια ταῦτ’ εἷναι καὶ φόβους .
Lemmas: Τοῦ τε Ὁμηρικός Τυδεΐδης ᵃ ὁπότερος μέτειμι ἀγνοέω , οὔτε εἰμί Τρώς ὁμιλέω , οὔτε εἰμί καί Ἀχαιός , οὐδείς κακός Ἀρκεσίλαος ἀγνοέω . Τέ γάρ εἷς τε λόγος καί αὐτός πρός λέγω , οὐ ἔνειμι ἐν αὐτός , οὐδέ γε ἀξιόω ἀνήρ εἰμί πω ὁ τοιοῦτος δεξιός οὐδαμῶς . ὀνομάζω οὖν δεινός σοφιστής , ὁ ἀγύμναστος σφαγεύς . ὥσπερ γάρ ὁ Ἔμπουσα , ἐν ὁ φάντασμα ὁ ὁ λόγος , ὑπό παρασκευή τε καί μελέτη ἐφαρμόζω , γοητεύω , οὐδείς ἔχω οἶδα οὔτε αὐτός , οὔτε ὁ ἄλλος ἐάω · δειματόω δέ καί καταθορυβέω , καί σόφισμα γε καί λόγος κλοπεύς φέρω ὁ πρῶτος , καταχαίρω ὁ ὄνειδος , καί ἁβρύνω ᵇ θαυμαστός , ὅτι μήτε τίς αἰσχρός ἢ καλός , μήτε ἀγαθός , μήτε αὖ κακός εἰμί τίς , οἶδα · ἀλλά ὁπότερος εἰς ὁ ψυχή πίπτω , οὗτος λέγω , αὖθις μεταβάλλω , ἀνατρέπω ἄν πλεοναχός , ἢ διά ὅσος κατασκευάζω . Ἦς οὖν ὕδρα τέμνω ἑαυτοῦ , καί τέμνω ὑπό ἑαυτοῦ ἀμφότερος ἀλληλίζω ᶜ δύσκριτος , καί ὁ δέω ἄσκεπτος . πλήν ὁ ἀκούω ἀρκέω , ὁμοῦ ὁ ἀκρόασις εὐπρόσωπος εἰμί θεάομαι . εἰμί οὖν ἀκούω καί βλέπω ἡδύς , ἐπεί ὁ τοι προσφωνέω ἀποδέχομαι αὐτός ὁ λόγος ὁ ἔρχομαι ἀπό καλός πρόσωπον τε καί στόμα , οὐ ἄνευ ὁ ἐν ὁ ὄμμα φιλοφροσύνη . Δεύς δέ οὗτος ἀκούω μή ἁπλῶς , ἀλλά ἔχω ὧδε ἐκ ἀρχή . συμβάλλω γάρ ἐν παῖς Θεόφραστος , ἀνήρ πρᾶος καί οὐ ἀφυής ὁ ἐρωτικός , διά ὁ καλός ἔρχομαι ἔτι εἰμί ὡραῖος , τυγχάνω ἐραστής Κράντωρ ὁ Ἀκαδημαϊκός , προσεαὐτὰ χωρέω μέν οὗτος , οἷος δέ ὁ φύσις οὐ ἀφυής , τρέχω χράω αὐτός , ῥᾴδιος , θερμουργέω ὑπό φιλονικία , μετέχω μέν Διόδωρος εἰς ὁ πανουργέω πιθανός οὗτος ὁ κομψός , ὁμιλέω δέ Πύρων · ( ὁ δέ Πύρρων ἐκ Δημόκριτος ὁρμάω ὁπόθεν δήποθεν ) οὗτος μέν δή ἔνθεν καταρτύω , πλήν ὁ πρόσρησις , ἐμμένω Πύρων , ὡς ὁ πᾶς ἀναίρεσις . Μνασέας γοῦν , καί Φιλόμηλος , καί Τίμων ὁ σκεπτικός , σκεπτικός αὐτός προσονομάζω , ὥσπερ καί αὐτός ἥδω , ἀναιρέω καί αὐτός ὁ ἀληθής , καί ὁ ψεῦδος , καί ὁ πιθανός . λέγω οὖν κατά ἀξία ὑπό ὁ Πυῤῥωνείων Πυῤῥώνειος , αἰδώς ὁ ἐραστής ὑπομένω λέγω Ἀκαδημαικός ἔτι . Ἦς μέν τοίνυν Πυῤῥώνειος , πλήν ὁ ὄνομα · Ἀκαδημαικός δέ οὐ εἰμί , πλήν ὁ λέγω . οὐ γάρ πείθω , ὁ Κνίδιος Διοκλῆς φάσκω ἐν ὁ ἐπιγράφω διατριβή , Ἀρκεσίλαος φόβος ὁ Θεοδώρειος τε καί Βίων ὁ σοφιστής , ἐπεισέρχομαι ὁ φιλοσοφέω , καί οὐδείς ὀκνέω ἀπό πᾶς ἐλέγχω , αὐτός ἐξευλαβέομαι , ἵνα μής πρᾶγμα ἔχω , μηδείς γε δόγμα ὑπεῖπον φαίνω . ὥσπερ γάρ ὁ μέλας ὁ σηπία , προβάλλω πρό ἑαυτοῦ ὁ ἐποχή . οὗτος οὖν ἐγώ οὐ πείθω . ὁ δέ οὖν ἔνθεν ἀφορμάω , ὁ τε Ἀρκεσίλαος καί Ζήνων , ὑπό ὁ τοιοῦτος ἀρωγός , ἀμφότερος συμπολεμέω λόγος , ὁ μέν ἀρχή ὅθεν ἐκ Πολέμων ὁρμάω , ἐπιλανθάνομαι , διίστημι δέ γε , καί σφεῖς αὐτός ἀρτύνω , σῦς ἄρα βάλλω ῥινός , σύν δέ ἔγχος καί μένος [ ἀνήρ χαλκεοθωρήξ · ἀτάρ ἀσπίς ὀμφαλόεις πίμπλημι ἀλλήλων , πολύς δέ ὀρυμαγδός ὄρνυμι . Ἀσπίς ἄρα ἀσπίς ἐρείδω , κόρυς κόρυς , ἀνήρ δέ [ ἀνήρ καρπάλιμος βιάζω . ἔνθα δέ ἅμα οἰμωγή τε καί εὐχωλή πέλω ἀνδρών , ὄλλυμι τε καί ὄλλυμι . Τοί Στωϊκός · ὁ Ἀκαδημαικός γάρ οὐ βάλλω ὑπό αὐτός , ἀγνοέω ὅς ἥδω ἁλίσκομαι δυνατός . Ἡλίσκοντοⁱ δέ , ὁ βάσις αὐτός σείω , εἰμί μήτε ἀρχή ἔχω , μήτε μάχομαι ἀφορμή . Τά μέν δή ἀρχή ἦ , ὁ μή Πλατωνικός λέγω αὐτός ἐλέγχω · ὁ δέ μηδέ ἔχω τις ἀφορμή , εἄν , εἰ που μόνος εἷς τίς μεταστρέφω ἀπό ὁ ὅρος ὁ περί ὁ καταληπτικός φαντασία ἀφαιρέω . ὅς νῦν μέν οὐ εἰμί μηνύω ἐγώ ἐν καιρός , μιμνήσκω δέ αὐτός αὖθις , ἐπάν κατά οὗτος μάλιστα γίγνομαι μέλλω . διίστημι δέ οὖν εἰς ὁ φανερός , βάλλω ἀλλήλων οὐ ὁ δύο , ἀλλά ὁ Ἀρκεσίλαος ὁ Ζήνων . ὁ γάρ Ζήνων ἔχω δή τίς ὁ μάχη σεμνός καί βαρύς , καί Κηφισόδωρος ὁ ῥήτωρ οὐ ἀγαθός · ὅς δή [ ὁ Κηφισόδωρος ] , ἐπεί ὑπό Ἀριστοτέλης βάλλω ἑαυτοῦ ὁ διδάσκαλος Ἰσοκράτης ὁράω , αὐτός μέν Ἀριστοτέλης εἰμί ἀμαθής καί ἤπειρος , ὑπό δέ ὁ καθοράω ἔνδοξος ὁ Πλάτων ὑπάρχω , οἴομαι κατά Πλάτων ὁ Ἀριστοτέλης φιλοσοφέω , πολεμέω μέν Ἀριστοτέλης , βάλλω δέ Πλάτων , καί κατηγορέω ἄρχω ἀπό ὁ ἰδέα , τελευτάω εἰς ὁ ἄλλος , ὅς οὐδέ αὐτός οἶδα , ἀλλά ὁ νομίζω ἀμφι αὐτός ᾗ λέγω ὑπονοέω . πλήν οὗτος μέν ὁ Κηφισόδωρος , ὅς πολεμέω μή μάχομαι , μάχομαι ὅς μή πολεμέω βούλομαι . ὁ μέντοι Ζήνων καί αὐτός , ἐπεί ὁ Ἀρκεσίλαος μεθίημι , εἰμί μέν μηδέ Πλάτων πολεμέω , φιλοσοφέω δήπου ἐγώ κριτής πλεῖστος ἄξιος , ἕνεκα γε ὁ εἰρήνη οὗτος . εἰμί δέ οὐ ἀγνοέω μέν ἴσως ὁ Ἀρκεσίλαος , ὁ μέντοι Πλάτων ἀγνοέω , ὡς ἐκ ὅς αὐτός ἀναγράφω ἐλέγχω , ἔτι ποιέω ἐναντίος αὐτός , μήτε ὅς οἶδα πλήσσω , ὅς τε οὐ χρή , ἄτιμος καί αίσχιστος περιυβρίζω , καί οὗτος πολύς κακός ἢ προσήκω κύων . πλήν διαδείκνυμι γε μήν μεγαλοφροσύνη ἀπέχω ὁ Ἀρκεσίλαος . Ήτος γάρ ἄγνοια ὁ ἐκεῖνος ἢ δέος ὁ Στωϊκός , πόλεμος μέγας στόμα πευκεδανός ἀποτρέπω ἄλλῃ εἰς Πλάτων . ἀλλά καί περί μέν ὁ Ζήνων εἰς Πλάτων κακῶς τε καί αἰδήμων οὐδαμῶς νεωτερίζω λέγω ἐγώ αὖθις ποτέ , ἐάν φιλοσοφία σχολή ἄγω . μὴ πως ᵒ μέντοι ἄγω σχολή ποτέ τοσοῦτος , οὗτος γοῦν ἕνεκα , εἰμί μή ὑπό παιδιά . Τώς δέ οὖν Ζήνων ὁ Ἀρκεσίλαος ἀντίτεχνος καί ἀξιόνικος ὑπάρχω θεωρέω , ὁ παρά ἐκεῖνος ἀποφέρω λόγος καθαιρέω , καί ᵖ οὐδείς ὀκνέω . περι μέν οὖν ὁ ἄλλος ὅς μάχομαι ἐκεῖνος , οὔτε ἴσως λέγω ἔχω , ἄγω καί ἔχω , οὐδείς δέω νῦν αὐτός μιμνήσκω . Τέ δέ δόγμα οὗτος αὐτός πρῶτος εὑρίσκω , καί αὐτός q ὁ ὄνομα βλέπω εὐδοκιμέω ἐν ὁ Ἀθῆναι , ὁ καταληπτικός φαντασία , πᾶς μηχανή χράω ἐπί αὐτός . ὁ δέ ἐν ὁ ἀσθενής ʳ ἡσυχία ἄγω , οὐ δύναμαι ἀδικέω , Ἀρκεσίλαος μέν ἀφίημι πολύς ἄν λέγω ἔχω , ἀλλά οὐ ἐθέλω , τάχα δέ μᾶλλον ἄλλως · πρός δέ ὁ οὐκέτι ἐν ζάω εἰμί Πλάτων σκιαμαχέω , καί ὁ ἀπό ἅμαξα πομπεία πᾶς καταθορυβέω , λέγω ὡς οὔτε ἄν ὁ Πλάτων ἀμύνω , ὑπερδικέω τε αὐτός ἄλλος οὐδείς μέλω · εἴτε μέλω Ἀρκεσίλαος , αὐτός γε κερδαίνω ἰάομαι ἀποτρέπω ἀπό ἑαυτοῦ ὁ Ἀρκεσίλαος . Τοῦτης δέ οἶδα καί Ἀγαθοκλῆς ὁ Συρακούσιος ποιέω ὁ σόφισμα ἐπί ὁ Καρχηδών . όϊ Στωϊκός δέ ὑπακούω ἐκπλήσσω . ὁ Μοῦσα γάρ αὐτός οὐδέ τότε εἰμί φιλόλογος , οὐδέ ἐργάτις χάρις , ὑπό ὅς ὁ Ἀρκεσίλαος , ὁ μέν περικρούω , ὁ δέ ὑποτέμνω , ἄλλος δέ ὑποσκελίζω , καταγλωττίζω αὐτός , καί πιθανός εἰμί . τοιγάρ πρός ὅς μέν ἀντιλέγω , ἡσσάομαι , ἐν ὅς δέ λέγω εἰμί , καταπλήσσω , δείκνυμι πως ὁ τότε ἄνθρωπος ὑπάρχω , μηδείς ἔρχομαι μήτε οὖν ἔπος μήτε πάθος , μήτε ἔργον ἐν βραχύς , μηδέ ἄχρηστος ἐναντίος ὁράω πρός ἄν , εἰμί τίς μή Ἀρκεσίλαος δοκέω ὁ Πιταναῖος . ὁ δέ ἄρα οὐδείς δοκέω , οὐδέ ἀποφαίνω οὐδείς μᾶλλον , ἢ ῥηματίσκιον αὐτός ἔρχομαι καί φόβος .