nicolaus-history.fragmenta 3.10
Ὅτι ἐπὶ Ἀρταίου ( 1 ; ) τοῦ βασιλέως Μήδων , τοῦ διαδόχου Σαρδαναπάλλου τοῦ Ἀσσυρίων βασιλέως , ἦν ἐν Μήδοις τότε κατά τε ἀνδρείαν καὶ ῥώμην δοκιμώτατος Παρσώνδης , παρά τε βασιλεῖ μάλιστα ἐπαινούμενος καὶ ἐν Πέρσαις , ὅθεν ἦν γένος , ἐπί τε εὐβουλίᾳ καὶ κάλλει σώματος . Δεινὸς δὲ καὶ θῆρας αἱρεῖν , ἐν σταδίᾳ τε μάχῃ καὶ ἀπὸ ἅρματος καὶ ἵππου μάχεσθαι . Οὗτος ὁρῶν Νάναρον ( 2 ) τὸν Βαβυλώνιον διαπρεπεῖ κόσμῳ χρώμενον ἀμφὶ τὸ σῶμα , καὶ ἐλλόβια ἔχοντα , καὶ κατεξυρημένον εὖ μάλα , γυναικώδη τε καὶ ἄναλκιν , ἔπειθεν Ἀρταῖον ἀφελέσθαι αὐτὸν τὴν ἀρχὴν καὶ ἑαυτῷ δοῦναι , δυσχεραίνων σφόδρα τὸν ἄνθρωπον . Ὁ δὲ ὤκνει συγχέας τὰ συγκείμενα ὑπ’ Ἀρβάκεω ( 3 ) ἀδικεῖν τὸν Βαβυλώνιον . Ἐπεὶ δὲ δὶς καὶ τρὶς ὁ Παρσώνδης ἐνέτυχεν ( 4 ) Ἀρταίῳ , καὶ ταὐτὸν ἤκουσεν , ἡσύχαζεν · οὐ μὴν τὸν Νάναρον ἔλαθεν . Αἰσθόμενος δ’ ἐκεῖνος τὴν γνώμην τἀνδρὸς , μεγάλα δῶρα τοῖς ἑαυτοῦ ( 5 ) ὑπέσχετο καπήλοις , εἴ τις αὐτῷ Παρσώνδην συλλαβὼν ἄγοι ( 6 ) · ἕπονται δ’ οὗτοι πολλοὶ τῷ βασιλέως στρατῷ . Καί ποτε κατὰ δαίμονα κυνηγετῶν ὁ Παρσώνδης ἐλαύνει πόρρω ἀπὸ τοῦ ( 7 ) βασιλέως εἴς τι πεδίον οὐχ ἑκὰς Βαβυλῶνος . Τοὺς δὲ θεράποντας εἰς τὴν πλησίον ὕλην τρέψας , ἐκέλευσε βοῇ τε καὶ ( 3 ) ἀλαλητῷ χρῆσθαι , ὡς δὴ τὰ θηρία σοβήσων ( 9 ) εἰς τὰ πεδία · καὶ πολλοὺς μὲν ὗς ἀγρίους , πολλοὺς δ’ ἐλάφους αἱρεῖ . Τέλος δ’ , ὄνον ἄγριον διώκων , ἐπὶ πλεῖστον ἀποσπᾶται τῶν ἑαυτοῦ , καὶ μόνος ἐλαύνων ἧκεν εἰς τὴν Βαβυλωνίαν , ἔνθα ἦσαν οἱ κάπηλοι ἀγορὰς εὐτρεπίζοντες τῷ βασιλεῖ · οὓς θεασάμενος ὑπὸ δίψους πιεῖν ᾔτει . Οἱ δ’ ἄσμενοι ἰδόντες Παρσώνδην , προσίασιν αὐτῷ , πιεῖν τε ἐνέχεον , καὶ , τὸν ἵππον δεξάμενοι , ἀριστᾶν ἐκέλευσαν . Ὁ δὲ , οἷα πανημέριος θηρῶν , οὐκ ἀηδῶς ἤκουσεν , ἐκέλευσέ τε ἀποπέμψαι βασιλεῖ τὸν ὄνον ( 10 ) , ὃν κατέλαβε , καὶ τοῖς ἀνὰ τὸν δρυμὸν οἰκέταις φράσαι , ἔνθα εἴη . Οἱ δὲ , πάντα ποιήσειν ὑποσχόμενοι , κατακλίνουσι τὸν Παρσώνδην . Καὶ δαῖτα παρέθεσαν παντοίαν , οἶνόν τε ἥδιστον πίνειν ἐπέχεον ( 11 ) , ἀκρατέστερον ἐπίτηδες ; ὡς μεθυσθείη . Καὶ ἐπεὶ ἄδην εἶχεν , ὁ μὲν ᾔτει τὸν ἵππον , ὡς ἀπίοι ἐπὶ τὸ βασιλέως στράτευμα · οἱ δὲ γυναῖκας εὐπρεπεῖς παραγαγόντες , ἐδείκνυόν τε αὐτῷ καὶ ἐκέλευον κοιμηθέντα αὐτόθι , καὶ εἰς νύκτα χρησάμενον αὐταῖς , ἕωθεν ἀπιέναι . Ὁ δὲ , εὐπρεπεῖς γυναῖκας ὁρῶν , ἔμεινέ τε καὶ ηὐλίσατο . Καὶ τὰ μὲν διὰ τὴν συνουσίαν , τὰ δὲ διὰ τὸν κόπον , ὕπνος αὐτὸν ἔλαβεν . Οἱ δ’ , ἀναστήσαντες τὴν παρακοιμωμένην γυναῖκα , πολλοὶ ἅμα ἐπιπεσόντες , συνέδησαν τὸν ἄνθρωπον , καὶ ἐπὶ Νάναρον ἐκόμισαν . Ὁ δ’ , ὡς εἶδεν αὐτὸν ( ἤδη δὲ ἀνένηψεν ἐκ τοῦ οἴνου , καὶ ἔγνω ἵνα ἦν κακοῦ ) , ἤρετο ( 12 ) , « Ἆρα , ὦ Παρσώνδη , κακόν τι ὑπ’ ἐμοῦ πάλαι ἔπαθες , ἢ αὐτὸς ἢ τῶν σῶν τις ; « Ὁ δ’ οὐκ ἔφη . « Τί δὲ , πείσεσθαι προσεδόκησας » ; « Οὐκ ἔγωγε , εἶπεν » . « Τί οὖν αὐτὸς ἀδικίας ἦρξας εἰς ἐμὲ , ἀνδρόγυνόν τε καλῶν , καὶ βασιλείαν τὴν ἐμὴν αἰτῶν παρὰ Ἀρταίου , ὡς δῆτα οὐδενὸς ἀξίου αὐτὸς γενναῖος ὤν ; Πολλὴ δὲ χάρις Ἀρταίῳ οὐ πεισθέντι τὴν ὑπ’ Ἀρβάκεω ( 13 ) δεδομένην ἡμῖν ἀρχὴν ἀφελέσθαι . Διὰ τί δὴ ( 14 ) ταῦτ’ ἐποίεις , ὦ κακὴ κεφαλή ; » Ὁ δὲ , οὐδὲν ὑποθωπεύσας , εἶπεν · « Ὤιμην αὐτὸς ἀξιώτερος εἶναι τοῦτο τὸ γέρας ἔχειν , ἀνδρειότερός τε ὢν καὶ ὠφελιμώτερος βασιλεῖ ἢ σὺ ὁ κατεξυρημένος τε καὶ καθυπεστιμμισμένος ( 15 ) τὼ ὀφθαλμὼ , ψιμυθίῳ δὲ τὸ χρῶμα ἐναλειφόμενος . » Καὶ ὃς , « Εἶτ’ οὐκ αἰσχύνῃ , ἔφη , σὺ ὁ τηλικοῦτος ὑπὸ τοῦ χείρονος συνειλημμένος , ἐπειδὴ γαστρὸς ἥττων καὶ αἰδοίων ἐγένου ; Ἀλλ’ ἐγώ σε , ἔφη , θήσω γυναικῶν ἁπαλώτερον καὶ λευκότερον τὴν χροιὰν οὐ πολλοῦ χρόνου . » Καὶ ἐπώμοσε τόν τε Βῆλον καὶ τὴν Μύλιττα ( 16 ) · οὕτως γὰρ τὴν Ἀφροδίτην καλοῦσι Βαβυλώνιοι . Καὶ ἅμα καλέσας τὸν εὐνοῦχον , τὸν τὰς μουσουργοὺς πεπιστευμένον , « Τοῦτον , ἔφη , ἄπαγε , καὶ ξυρήσας τὸ ὅλον σῶμα , καὶ κισηρίσας πλὴν κεφαλῆς , δὶς τῆς ἡμέρας λοῦε , καὶ σμῆχε ἀπὸ λεκίθου , καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς ὑπογραφέσθω , καὶ τὰς κόμας ἐμπλεκέσθω , ὥσπερ αἱ γυναῖκες · μανθανέτω δὲ ᾄδειν καὶ κιθαρίζειν καὶ ψάλλειν , ἵνα μοι μετὰ τῶν μοσουργῶν λειτουργῇ , γυναικὶ ὡμοιωμένος , μεθ’ ὧν καὶ δίαιταν ἕξει , λεῖος ὢν τὸ σῶμα , καὶ τὴν ἐσθῆτα τὴν αὐτὴν καὶ τὴν τέχνην ἔχων . » Ταῦτα εἰπόντος , ὁ εὐνοῦχος παραδεξάμενος τὸν Παρσώνδην , κατεξύρησέ τε ὅλον πλὴν κεφαλῆς , καὶ τὰ προσταχθέντα ἐδίδασκε , καὶ ἐσκιατράφει , λούων ἑκάστης ἡμέρας δὶς , καὶ λεαίνων , ὁμοδίαιτόν τε ποιῶν ταῖς γυναιξὶν , ὥσπερ ὁ δεσπότης προσέταξεν . Καὶ οὐ πολλοῦ χρόνου γίνεται ἄνθρωπός τε λευκὸς καὶ ἁπαλὸς καὶ γυναικώδης , ᾖδέ τε ἂν ἰδὼν αὐτὸν λειτουργοῦντα ἐν συμποσίῳ Νανάρῳ ( 17 ) οὐχὶ γυναῖκα ὑπέλαβε , καὶ πολύ γε ἐκείνων εὐπρεπέστερον , μεθ’ ὧν ἑκάστοτε ἐλειτούργει . Βασιλεὺς δὲ ὁ Μήδων Ἀρταῖος , ἐπειδὴ πάντη μαστεύων Παρσώνδην ἐξέκαμε , καὶ δῶρα προτείνων , εἴ τις αὐτὸν ἀνεύροι ἢ ζῶντα ἢ τεθνεῶτα , ὑπελάμβανέ που ( 18 ) ἐν κυνηγεσίῳ ὑπὸ λέοντος ἢ ἄλλου του θηρίου καταβεβρῶσθαι , καὶ μεγάλως ἐπ’ αὐτῷ ἠνιᾶτο , ἅτε ἀνδρειοτάτῳ ὄντι . Ὡς δ’ ἑπτὰ ἔτη ἐγένετο αὐτῷ τοιαύτην δίαιταν ἔχοντι ἐν Βαβυλῶνι , τῶν εὐνούχων τινὰ ὁ Νάναρος μαστιγοῖ τε χαλεπῶς καὶ τὸ σῶμα αἰκίζεται . Καὶ αὐτὸν ὁ Παρσώνδης , μεγάλαις ἐλπίσιν ἐπάρας , ἀναπείθει παρὰ τὸν Ἀρταῖον εἰς Μήδους ἀποδρᾶναι , καὶ πάντα φράσαι τὰ περὶ αὐτὸν βασιλεῖ , ὡς ζῇ τε καὶ λελώβηται , μετὰ μουσουργῶν δίαιταν ἔχων , Παρσώνδης ὁ σὸς φίλος ἐκεῖνος ὁ πολεμιστήριος . Καὶ ἐπειδὴ ταῦτ’ ἔφρασεν ὁ εὐνοῦχος βασιλεῖ , ἥσθη τε ἅμα καὶ μέγα στενάξας εἶπε , « Φεῦ λώβης ἀνδρὸς ἀγαθοῦ , πῶς ἠνέσχετο ὁ Παρσώνδης , ὃν ἐγὼ οἶδα , θηλυνόμενος τὸ σῶμα ὑπὸ ἐχθροῦ ; » Καὶ ἅμα πέμπει τινὰ τῶν πιστοτάτων ἄγγαρον ( 18 ) παρὰ τὸν Βαβυλώνιον ( οὕτω γὰρ ἐκάλουν τοὺς βασιλέως ἀγγέλους ) . Ὁ δὲ Νάναρος ἀφικομένῳ τῷ ἀγγάρῳ , καὶ ἀπαιτοῦντι Παρσώνδην , ἔξαρνος γενόμενος , οὐδαμοῦ ( 19 ) ἔφη ἐκεῖνον ἑωρακέναι , ἐξ ὅτου ἀφανὴς ἐγένετο . Ὡς δὲ ταῦτα ἤκουσεν Ἀρταῖος , ἕτερον ἔπεμψεν ἄγγαρον πολὺ μείζω τοῦ προτέρου καὶ δυνατώτερον ἐπέστειλέ τε ἐν διφθέρᾳ , ῥίψαντα τὴν Βαβυλωνίαν ἀπάτην , ὀπίσω ἀποπέμπειν τὸν ἄνδρα παρ’ ἑαυτὸν , ὃν ταῖς μουσουργοῖς τε καὶ εὐνούχοις παρέδωκεν , ἢ ὅτι τὴν κεφαλὴν αὐτὸς οὐχ ἕξει . Ταῦτα ἔγραψε , καὶ ἅμα ἐκέλευσε τῷ ἀνδρὶ , εἰ μὴ παραδῷ Νάναρος τὸν Παρσώνδην , λαβόμενον τῆς ζώνης ἄγειν αὐτὸν ἐπὶ θανάτῳ . Ἀφικομένου δὲ τοῦ δευτέρου ἀγγάρου εἰς Βαβυλῶνα , καὶ ταῦτα ἀπαγγείλαντος , ὁ Νάναρος , δείσας περὶ τῆς ψυχῆς , παραδώσειν τε ὑπέσχετο τὸν ἄνθρωπον , καὶ προσέτι , ἀπολογούμενος τῷ ἀγγάρῳ , πείσειν ἔφη βασιλέα , ὡς δικαίως μετῆλθεν ἄνδρα ἄρξαντα μεγάλης ( 20 ) ἀδικίας εἰς ἑαυτόν · πεπονθέναι γὰρ ἂν αὐτὸς ὑπ’ ἐκείνου χαλεπώτερα , εἰ μὴ βασιλεὺς ὁ δεσπότης αὐτοῦ ὑπερέσχε ( 21 ) τὴν δεξιάν . Ἐκ τούτου ἐπὶ πότον ἐτράπετο καὶ συνουσίαν , ἑστιῶν τὸν ἄγγαρον . Καὶ τοῦ δείπνου παρακειμένου , εἰσεληλύθεσαν αἱ μουσουργοὶ , ἑκατὸν καὶ πεντήκοντα γυναῖκες ( 22 ) , μεθ’ ὧν ἦν καὶ Παρσώνδης . Καὶ αἰ μὲν ἐκιθάριζον , αἱ δ’ ηὔλουν , αἱ δὲ ἔψαλλον , ἐν πάσαις δὲ διέπρεπε μάλιστα Παρσώνδης καὶ κάλλει καὶ τέχνῃ , γυνὴ καὶ αὐτὸς νομιζόμενος . Καὶ ἐπειδὴ δείπνου ἄδην εἶχον , ἤρετο ( 23 ) ὁ Νάναρος τὸν ἄγγαρον , ἥτις αὐτῷ δοκεῖ πασῶν προφέρειν εὐμορφίᾳ τε καὶ εὐμουσίᾳ . Ὁ δ’ , οὐδὲν μελλήσας , ἔφη ἐκείνην , Παρσώνδην δεικνύς . Καὶ ὁ Νάναρος , κροτήσας τὼ χεῖρε , ἐγέλα ἐπὶ πολὺν χρόνον , καὶ εἶπε , « Ταύτην ἆρα καὶ βούλει ἔχων εἰς νύκτα ἀναπαύεσθαι ; » Ὁ δὲ , « Πάνυ μὲν οὖν , » ἔφη . « Ἀλλ’ οὐ δώσω , » εἶπεν ὁ Νάναρος . « Τί οὖν , ἔφη ὁ ἄγγαρος , ἐμοῦ πυνθάνῃ ; » Μικρὸν δὲ διαλιπὼν , « Οὗτός ἐστιν , ἔφη , Παρσώνδης , ἐφ’ ὃν ἤκεις . » Ἀπιστοῦντος δ’ ἐκείνου ( 24 ) , ὤμοσεν . Καὶ ὁ ἄγγαρος , « Θαῦμά μ’ ἔχει , ἔφη , ὅπως ζῆν ὑπέμεινε γυναικιζόμενος ἀνὴρ ἄλκιμος , καὶ οὐ διεχρήσατο ἑαυτὸν , εἰ μὴ καὶ ἄλλους ἐδύνατο · πῶς δὲ ταῦτ’ ἀνέξεται ὁ δεσπότης ἀκούσας ; » Ὁ δὲ Νάναρος εἶπεν , « Ἐγὼ ῥᾳδίων αὐτὸν ἀναδιδάξω , ὡς οὐδὲν ἀδικῶ . » Τότε μὲν δὴ τοιαῦτα διελέγοντο , καὶ ἐκοιμήθησαν . Τῇ δὲ ὑστεραίᾳ ἐνθεὶς ὁ Βαβυλώνιος εἰς ἁρμάμαξαν Παρσώνδην ἀποπέμπεται σὺν τῷ ἀγγάρῳ . Ἐπεὶ δ’ ἧκον εἰς Σοῦσα , ἔνθα ἦν ὁ βασιλεὺς , δείκνυσιν αὐτῷ ὁ ἄγγαρος ( 26 ) τὸν ἄνδρα . Καὶ ἐπὶ πολὺν χρόνον ἀνδρὸς γυναῖκα γεγονότα , « Ὦ ταλαίπωρε , ἔφη , πῶς ὑπέμεινας ὧδε λωβηθῆναι , καὶ οὐ πρότερον ἀπέθανες ; » Ὁ δὲ ἀπεκρίνατο , « Ἥ τοι ἀνάγκη , ὦ δέσποτα , καὶ θεῶν λέγεται κρείττων ὑπάρχειν . Ἐγὼ δὲ ἔτλην καὶ ἐκ τοιῶνδε παθημάτων ζῆν ( 27 ) , ἵνα ἅμα μέν σε ἐγγένοιτό μοι θεωρῆσαι , ἔπειτα δὲ Νάναρον τιμωρήσασθαι διὰ σοῦ , ἅπερ ἐμοὶ οὐκ ἂν ὑπῆρξε τετελευτηκότι · ἀλλὰ μή με , ἔφη , δέσποτα , ψεύσῃ τῆς ἑτέρας ἐλπίδος , ἀλλά μοι τὴν δίκην ἀπόδος παρ’ ἀνδρὸς κακοῦ . » Καὶ ὁ Ἀρταῖος ὑπέσχετο , ἐπειδὰν εἰς Βαβυλῶνα ἀφίκηται . Οὐ πολλοῦ δὲ χρόνου ὅ τε Παρσώνδης ἀπέλαβεν τὴν ἀνδρείαν φύσιν , καὶ ὁ βασιλεὺς ( 28 ) ἀφίκετο εἰς Βαβυλῶνα · κατεβοᾶτό τε ὁσημέραι ὑπ’ αὐτοῦ , ὅπως τιμωρήσεται τὸν Νάναρον . Καὶ ὃς ἧκε παρὰ βασιλέα , καὶ ἔφη δίκαια ποιῆσαι . « Πρότερος γὰρ ἐκεῖνος , οὐδὲν κακὸν παθὼν , ἐμὲ διέβαλεν , ἔφη , παρά σοι , ὥς με κτείνειάς τε καὶ τὴν Βαβυλῶνος ἀρχὴν αὐτῷ δοίης . » Ἀρταῖος δὲ ἔφη δικαιότερα Παρσώνδην αἰτεῖσθαι · χρῆναι ( 29 ) γὰρ μὴ σαυτῷ δικάζειν , μηδὲ τοιαύτας ἐξευρίσκειν δίκας , ἀλλὰ ἐμοὶ ἐπιτρέπειν τὴν κρίσιν · τέλος δέ σοι ἐς δεκάτην ἐξοίσω ἡμέραν τό σοι πρέπον . Ὁ δὲ Νάναρος , ταῦτα ἀκούσας , ἐν δεινῷ φόβῳ ἦν καὶ ἐπὶ Μιτραφέρνην ( 30 ) καταφεύγει , ὃς ἦν τῶν εὐνούχων δυνατώτατος , καὶ ὑπισχνεῖτο αὐτῷ χρυσίου τάλαντα δέκα , καὶ φιάλας χρυσᾶς δέκα , καὶ ἀργυρᾶς διακοσίας , καὶ [ Παρσώνδῃ]ἀργυρίου ( 31 ) νομίσματος τάλαντα ἑκατὸν , καὶ ἄλλας ἐσθῆτας πολυτελεῖς , βασιλεῖ δὲ χρυσοῦ μὲν τάλαντα ἑκατὸν , καὶ φιάλας χρυσᾶς ἑκατὸν , ἀργυρᾶς δὲ τριακοσίας , ἀργυροῦ δὲ νομίσματος τάλαντα χίλια , ἐσθῆτάς τε παμπληθεῖς , καὶ ἄλλα πολλὰ [ καὶ]καλὰ δῶρα , εἰ τὴν ψυχὴν αὐτῷ ἐξαιτήσειεν καὶ τὴν Βαβυλῶνος βασιλείαν παρὰ Ἀρταίου . Καὶ ὁ εὐνοῦχος ᾤχετο παρὰ βασιλέα , καὶ πολλὰ δεηθεὶς , ἅτε ὢν τιμῆς τῆς πρώτης , εἶπεν ὅτι οὐκ εἴη θανάτου ἄξιος ὁ ἀνήρ · οὐ γὰρ κτείνειε Παρσώνδην , ἀλλὰ ὑβρισθεὶς καὶ δεινὰ παθὼν ἀνθυβρίσειεν . « Εἰ δὲ καὶ θανάτου εἴη ἄξιος , ἐμοὶ , ὦ δέσποτα , δὸς , ἔφη , τὴν χάριν ταύτην καὶ τὴν παραίτησιν ὑπὲρ αὐτοῦ . Δώσει δὲ ὁ ἀνὴρ σοὶ μὲν τῷ δεσπότῃ πολὺν ( 32 ) χρυσόν τε καὶ ἄργυρον , Παρσώνδῃ δὲ , ποινὴν ὧν ἔδρασεν , ἑκατὸν τάλαντα ἀργυρίου . » Πείθεται τούτοις ὁ βασιλεὺς , καὶ τοῦτο τὸ τέλος ἐκπέμπει Νανάρῳ . Καὶ ὁ μὲν προσεκύνησεν · Παρσώνδης δὲ , κινῶν τὴν κεφαλὴν , « Ὄλοιτο , ἔφη , ὁ πρῶτος χρυσὸν ἐξευρὼν εἰς ἀνθρώπων γένος · διὰ τοῦτο γὰρ ἐγὼ νῦν γέλως γέγονα ἀνδρὶ Βαβυλωνίῳ . » Καὶ ὁ εὐνοῦχος , αἰσθόμενος αὐτὸν βαρέως φέροντα , « Ὦ’γαθὲ , ἔφη , παῦσαι ὀργιζόμενος , καί μοι πείθου , φίλος τε γίνου Νανάρῳ , ταῦτα γὰρ ὁ δεσπότης βούλεται . » Ὁ δὲ Παρσώδης καιρὸς ἐτήρει ἀμύνασθαι , εἰ δύναιτο , τόν τε εὐνοῦχον καὶ Νάναρον , καὶ εὗρεν , καὶ ἠμύνατο . Ζήτει ἐν τῷ Περὶ στρατηγημάτων .
Lemmas: ὅτι2 ἐπί Ἀρταῖος ( 1 ; ) ὁ βασιλεύς Μῆδος , ὁ διάδοχος Σαρδανάπαλλος ὁ Ἀσσύριος βασιλεύς , εἰμί ἐν Μῆδος τότε κατά τε ἀνδρεῖος καί ῥώμη δόκιμος Παρσώνδης , παρά τε βασιλεύς μάλιστα ἐπαινέω καί ἐν Πέρσης , ὅθεν εἰμί γένος , ἐπί τε εὐβουλία καί κάλλος σῶμα . δεινός δέ καί θήρ αἱρέω , ἐν στάδιος τε μάχομαι καί ἀπό ἅρμα καί ἵππος μάχομαι . οὗτος ὁράω Νάναρος ( 2 ) ὁ Βαβυλώνιος διαπρεπής κόσμος χράω ἀμφί ὁ σῶμα , καί ἐλλόβιον ἔχω , καί κατά-ξυράω εὕω μάλα , γυναικώδης τε καί ἄναλκις , πείθω Ἀρταῖος ἀφαιρέω αὐτός ὁ ἀρχή καί ἑαυτοῦ δίδωμι , δυσχεραίνω σφόδρα ὁ ἄνθρωπος . ὁ δέ ὀκνέω συγχέω ὁ σύγκειμαι ὑπό Ἀρβάκης ( 3 ) ἀδικέω ὁ Βαβυλώνιος . ἐπεί δέ δίς καί τρίς ὁ Παρσώνδης ἐντυγχάνω ( 4 ) Ἀρταῖος , καί αὐτός ἀκούω , ἡσυχάζω · οὖον μήv ὁ Νάναρος λανθάνω . αἰσθάνομαι δέ ἐκεῖνος ὁ γνώμη ἀνήρ , μέγας Δῶρα ὁ ἑαυτοῦ ( 5 ) ὑπισχνέομαι κάπηλος , εἰμί τις αὐτός Παρσώνδης συλλαμβάνω ἄγω ( 6 ) · ἕπω δέ οὗτος πολύς ὁ βασιλεύς στρατός . καί ποτός κατά δαίμων κυνηγέτης ὁ Παρσώνδης ἐλαύνω πόρρω ἀπό ὁ ( 7 ) βασιλεύς εἰς τίς πεδίον οὐ ἑκάς Βαβυλών . ὁ δέ θεράπων εἰς ὁ πλησίος ὕλη τρέπω , κελεύω βοή τε καί ( 3 ) ἀλαλητός χράω , ὡς δή ὁ θηρίον σοβέω ( 9 ) εἰς ὁ πεδίον · καί πολύς μέν ὗς ἄγριος , πολύς δέ ἔλαφος αἱρέω . Τέλος δέ , ὄνος ἄγριος διώκω , ἐπί πλεῖστος ἀποσπάω ὁ ἑαυτοῦ , καί μόνος ἐλαύνω ἵημι εἰς ὁ Βαβυλώνιος , ἔνθα εἰμί ὁ κάπηλος ἀγορά εὐτρεπίζω ὁ βασιλεύς · ὅς θεάομαι ὑπό δίψος πίνω αἰτέω . ὁ δέ ἄσμενος ὁράω Παρσώνδης , πρόσειμι αὐτός , πίνω τε ἐγχέω , καί , ὁ ἵππος δέχομαι , ἀριστάω κελεύω . ὁ δέ , οἷος πανημέριος θήρ , οὐ ἀηδής ἀκούω , κελεύω τε ἀποπέμπω βασιλεύς ὁ ὄνος ( 10 ) , ὅς καταλαμβάνω , καί ὁ ἀνά ὁ δρυμός οἰκέτης φράζω , ἔνθα εἰμί . ὁ δέ , πᾶς ποιέω ὑπισχνέομαι , κατακλίνω ὁ Παρσώνδης . καί δαίς παρατίθημι παντοῖος , οἶνος τε ἡδύς πίνω ἐπιχέω ( 11 ) , ἀκρατής ἐπίτηδες ; ὡς μεθύσκω . καί ἐπεί ἅδην ἔχω , ὁ μέν αἰτέω ὁ ἵππος , ὡς ἄπειμι ἐπί ὁ βασιλεύς στράτευμα · ὁ δέ γυνή εὐπρεπής παράγω , δείκνυμι τε αὐτός καί κελεύω κοιμάω αὐτόθι , καί εἰς νύξ χράω αὐτός , ἕωθεν ἀφίημι . ὁ δέ , εὐπρεπής γυνή ὁράω , μένω τε καί αὐλίζομαι . καί ὁ μέν διά ὁ συνουσία , ὁ δέ διά ὁ κόπος , ὕπνος αὐτός λαμβάνω . ὁ δέ , ἀνίστημι ὁ παρακοιμωμένη γυνή , πολύς ἅμα ἐπιπίπτω , συνδέω ὁ ἄνθρωπος , καί ἐπί Νάναρος κομίζω . ὁ δέ , ὡς ὁράω αὐτός ( ἤδη δέ ἀνανήφω ἐκ ὁ οἶνος , καί γιγνώσκω ἵνα εἰμί κακός ) , ἔρομαι ( 12 ) , « ἆρα , εἰμί Παρσώνδη , κακός τίς ὑπό ἐγώ πάλαι πάσχω , ἢ αὐτός ἢ ὁ σός τις ; « ὁ δέ οὐ φημί . « τις δέ , πείθω προσδοκάω » ; « οὐ ἔγωγε , εἶπον » . « τις οὖν αὐτός ἀδικία ἄρχω εἰς ἐγώ , ἀνδρόγυνος τε καλός , καί βασίλειος ὁ ἐμός αἰτέω παρά Ἀρταῖος , ὡς δῆτα οὐδείς ἄξιος αὐτός γενναῖος εἰμί ; Πολύς δέ χάρις Ἀρταῖος οὖον πείθω ὁ ὑπό Ἀρβάκης ( 13 ) δίδωμι ἐγώ ἀρχή ἀφαιρέω . Ζεύς τίς δή ( 14 ) αὐτός ποιέω , εἰμί κακός κεφαλή ; » ὁ δέ , οὐδείς ὑποθωπεύω , εἶπον · « οἴομαι αὐτός ἄξιος εἰμί οὗτος ὁ γέρας ἔχω , ἀνδρεῖος τε εἰμί καί ὠφέλιμος βασιλεύς ἢ σύ ὁ κατεξυρημένος τε καί καθυπεστιμμισμένος ( 15 ) ὁ ὀφθαλμός , ψίμυθος δέ ὁ χρῶμα ἐναλείφω . » καί ὅς , « εἶτα οὐ αἰσχύνη , φημί , σύ ὁ τηλικόσδε ὑπό ὁ χείρων συλλαμβάνω , ἐπεί γαστήρ κακός καί αἰδοῖος γίγνομαι ; ἀλλά ἐγώ σύ , φημί , τίθημι γυνή ἁπαλός καί λευκός ὁ χροιά οὖον πολύς χρόνος . » καί ἐπόμνυμι ὁ τε Βῆλος καί ὁ Μύλιττα ( 16 ) · οὕτως γάρ ὁ Ἀφροδίτη καλέω Βαβυλώνιος . καί ἅμα καλέω ὁ εὐνοῦχος , ὁ ὁ μουσουργός πιστεύω , « οὗτος , φημί , ἀπάγω , καί ξυρέω ὁ ὅλος σῶμα , καί κισηρίζω πλήν κεφαλή , δίς ὁ ἡμέρα λούω , καί σμήχω ἀπό λέκιθος , καί ὁ ὀφθαλμός ὑπογράφω , καί ὁ κόμη ἐμπλέκω , ὥσπερ ὁ γυνή · μανθάνω δέ ἀείδω καί κιθαρίζω καί ψάλλω , ἵνα ἐγώ μετά ὁ μοσουργῶν λειτουργέω , γυνή ὁμοιόω , μετά ὅς καί δίαιτα ἔχω , λεῖος εἰμί ὁ σῶμα , καί ὁ ἐσθής ὁ αὐτός καί ὁ τέχνη ἔχω . » οὗτος εἶπον , ὁ εὐνοῦχος παραδέχομαι ὁ Παρσώνδης , κατεξυρησος τε ὅλος πλήν κεφαλή , καί ὁ προσστάζω διδάσκω , καί σκιατραφέω , λούω ἕκαστος ἡμέρα δίς , καί λεαίνω , ὁμοδίαιτος τε ποιέω ὁ γυνή , ὥσπερ ὁ δεσπότης προστάσσω . καί οὖον πολύς χρόνος γίγνομαι ἄνθρωπος τε λευκός καί ἁπαλός καί γυναικώδης , ἠδέ τε εἄν εἶδον αὐτός λειτουργέω ἐν συμπόσιον Νάναρος ( 17 ) οὐ γυνή ὑπολαμβάνω , καί πολύς γε ἐκεῖνος εὐπρεπής , μετά ὅς ἑκάστοτε λειτουργέω . Βασιλεύς δέ ὁ Μῆδος Ἀρταῖος , ἐπεί πάντῃ μαστεύω Παρσώνδης ἐκκάμνω , καί Δῶρα προτείνω , εἰμί τις αὐτός ἀνευρίσκω ἢ ζῶ ἢ θνῄσκω , ὑπολαμβάνω ποῦ ( 18 ) ἐν κυνηγέσιον ὑπό λέων ἢ ἄλλος ὁ θηρίον καταβιβρώσκω , καί μέγας ἐπί αὐτός ἀνιάω , ἅτε ἀνδρεῖος εἰμί . ὡς δέ ἑπτά ἔτος γίγνομαι αὐτός τοιοῦτος δίαιτα ἔχω ἐν Βαβυλών , ὁ εὐνοῦχος τις ὁ Νάναρος μαστιγόω τε χαλεπῶς καί ὁ σῶμα αἰκίζω . καί αὐτός ὁ Παρσώνδης , μέγας ἐλπίς ἐπαίρω , ἀναπείθω παρά ὁ Ἀρταῖος εἰς Μῆδος ἀποδιδράσκω , καί πᾶς φράζω ὁ περί αὐτός βασιλεύς , ὡς ζῶ τε καί λωβάομαι , μετά μουσουργός δίαιτα ἔχω , Παρσώνδης ὁ σός φίλος ἐκεῖνος ὁ πολεμιστήριος . καί ἐπεί αὐτός φράζω ὁ εὐνοῦχος βασιλεύς , ἥδομαι τε ἅμα καί μέγας στενάζω εἶπον , « φεῦ λώβη ἀνήρ ἀγαθός , πῶς ἀνέχω ὁ Παρσώνδης , ὅς ἐγώ οἶδα , θηλύνω ὁ σῶμα ὑπό ἐχθρός ; » καί ἅμα πέμπω τις ὁ πιστός ἄγγαρος ( 18 ) παρά ὁ Βαβυλώνιος ( οὗτος γάρ καλέω ὁ βασιλεύς ἄγγελος ) . ὁ δέ Νάναρος ἀφικνέομαι ὁ ἄγγαρος , καί ἀπαιτέω Παρσώνδης , ἔξαρνος γίγνομαι , οὐδαμοῦ ( 19 ) φημί ἐκεῖνος ὁράω , ἐκ ὅστις ἀφανής γίγνομαι . ὡς δέ οὗτος ἀκούω Ἀρταῖος , ἕτερος πέμπω ἄγγαρος πολύς μείζων ὁ πρότερος καί δυνατός ἐπιστέλλω τε ἐν διφθέρα , ῥίπτω ὁ Βαβυλώνιος ἀπάτη , ὀπίσω ἀποπέμπω ὁ ἀνήρ παρά ἑαυτοῦ , ὅς ὁ μουσουργέω τε καί εὐνοῦχος παραδίδωμι , ἢ ὅτι ὁ κεφαλή αὐτός οὐ ἔχω . οὗτος γράφω , καί ἅμα κελεύω ὁ ἀνήρ , εἰμί μή παραδίδωμι Νάναρος ὁ Παρσώνδης , λαμβάνω ὁ ζώνη ἄγω αὐτός ἐπί θάνατος . ἀφικνέομαι δέ ὁ δύο ἄγγαρος εἰς Βαβυλών , καί οὗτος ἀπαγγέλλω , ὁ Νάναρος , δείδω περί ὁ Ψυχή , παραδίδωμι τε ὑπισχνέομαι ὁ ἄνθρωπος , καί προσέτι , ἀπολογέομαι ὁ ἄγγαρος , πείθω φημί βασιλεύς , ὡς δικαίως μετέρχομαι ἀνήρ ἄρχω μέγας ( 20 ) ἀδικία εἰς ἑαυτοῦ · πάσχω γάρ εἄν αὐτός ὑπό ἐκεῖνος χαλεπός , εἰμί μή βασιλεύς ὁ δεσπότης αὐτός ὑπερέχω ( 21 ) ὁ δεξιός . ἐκ οὗτος ἐπί πότος τρέπω καί συνουσία , ἑστία ὁ ἄγγαρος . καί ὁ δεῖπνον παράκειμαι , εἰσέρχομαι ὁ μουσουργός , ἑκατόν καί πεντήκοντα γυνή ( 22 ) , μετά ὅς εἰμί καί Παρσώνδης . καί ὁ μέν κιθαρίζω , ὁ δέ αὐλέω , ὁ δέ ψάλλω , ἐν πᾶς δέ διαπρέπω μάλιστα Παρσώνδης καί κάλλος καί τέχνη , γυνή καί αὐτός νομίζω . καί ἐπεί δεῖπνον ἅδην ἔχω , ἔρομαι ( 23 ) ὁ Νάναρος ὁ ἄγγαρος , ὅστις αὐτός δοκέω πᾶς προφέρω εὐμορφία τε καί εὐμουσία . ὁ δέ , οὐδείς μέλλω , φημί ἐκεῖνος , Παρσώνδης δείκνυμι . καί ὁ Νάναρος , κροτέω ὁ χείρ , γελάω ἐπί πολύς χρόνος , καί εἶπον , « οὗτος ἆρα καί βούλομαι ἔχω εἰς νύξ ἀναπαύω ; » ὁ δέ , « πάνυ μέν οὖν , » φημί . « ἀλλά οὖον δίδωμι , » εἶπον ὁ Νάναρος . « τις οὖν , φημί ὁ ἄγγαρος , ἐγώ πυνθάνομαι ; » μικρός δέ διαλείπω , « οὗτος εἰμί , φημί , Παρσώνδης , ἐπί ὅς ἥκω . » ἀπιστέω δέ ἐκεῖνος ( 24 ) , ὄμνυμι . καί ὁ ἄγγαρος , « θαῦμα εἷς ἔχω , φημί , ὅπως ζῶ ὑπομένω γυναικίζω ἀνήρ ἄλκιμος , καί οὖον διά-χράω2 ἑαυτοῦ , εἰμί μή καί ἄλλος δύναμαι · πῶς δέ αὐτός ἀνέχω ὁ δεσπότης ἀκούω ; » ὁ δέ Νάναρος εἶπον , « ἐγώ ῥᾴδιος αὐτός ἀναδιδάσκω , ὡς οὐδείς ἀδικέω . » τότε μέν δή τοιοῦτος διαλέγω , καί κοιμάω . ὁ δέ ὑστεραῖος ἐντίθημι ὁ Βαβυλώνιος εἰς ἁρμάμαξα Παρσώνδης ἀποπέμπω σύν ὁ ἄγγαρος . ἐπεί δέ ἥκω εἰς Σοῦσα , ἔνθα εἰμί ὁ βασιλεύς , δείκνυμι αὐτός ὁ ἄγγαρος ( 26 ) ὁ ἀνήρ . καί ἐπί πολύς χρόνος ἀνήρ γυνή γίγνομαι , « ὦ ταλαίπωρος , φημί , πῶς ὑπομένω ὧδε λωβάομαι , καί οὖον πρότερος ἀποθνῄσκω ; » ὁ δέ ἀποκρίνω , « ὅς ὅς ἀνάγκη , εἰμί δεσπότης , καί θεός λέγω ἀγαθός ὑπάρχω . ἐγώ δέ ἔτλην καί ἐκ τοιόσδε πάθημα ζῶ ( 27 ) , ἵνα ἅμα μέν σύ ἐγγίγνομαι ἐγώ θεωρέω , ἔπειτα δέ Νάναρος τιμωρέω διά σύ , ὅσπερ ἐγώ οὐ εἄν ὑπάρχω τελευτάω · ἀλλά μή ἐγώ , φημί , δεσπότης , ψεύδω ὁ ἕτερος ἐλπίς , ἀλλά ἐγώ ὁ δίκη ἀποδίδωμι παρά ἀνήρ κακός . » καί ὁ Ἀρταῖος ὑπισχνέομαι , ἐπειδάν εἰς Βαβυλών ἀφικνέομαι . οὖον πολύς δέ χρόνος ὅς τε Παρσώνδης ἀπολαμβάνω ὁ ἀνδρεῖος φύσις , καί ὁ βασιλεύς ( 28 ) ἀφικνέομαι εἰς Βαβυλών · καταβοάω τε ὁσημέραι ὑπό αὐτός , ὅπως τιμωρέω ὁ Νάναρος . καί ὅς ἵημι παρά βασιλεύς , καί φημί Δίκαιος ποιέω . « Πρότερος γάρ ἐκεῖνος , οὐδείς κακός πάσχω , ἐγώ διαβάλλω , φημί , παρά σύ , ὅς ἐγώ κτείνω τε καί ὁ Βαβυλών ἀρχή αὐτός δήω . » Ἀρταῖος δέ φημί Δίκαιος Παρσώνδης αἰτέω · χρή ( 29 ) γάρ μή σεαυτοῦ δικάζω , μηδέ τοιοῦτος ἐξευρίσκω δίκη , ἀλλά ἐγώ ἐπιτρέπω ὁ κρίσις · τέλος δέ σύ εἰς δέκατος ἐκφέρω ἡμέρα ὁ σύ πρέπω . ὁ δέ Νάναρος , οὗτος ἀκούω , ἐν δεινός φόβος εἰμί καί ἐπί Μιθραφέρνης ( 30 ) καταφεύγω , ὅς εἰμί ὁ εὐνοῦχος δυνατός , καί ὑπισχνέομαι αὐτός χρυσίον τάλαντον δέκα , καί φιάλη χρύσεος δέκα , καί ἀργύρεος διακόσιοι , καί [ παρσωνδη]αργυριον ( 31 ) νόμισμα τάλαντον ἑκατόν , καί ἄλλος ἐσθής πολυτελής , βασιλεύς δέ χρυσός μέν τάλαντον ἑκατόν , καί φιάλη χρύσεος ἑκατόν , ἀργύρεος δέ τριακόσιοι , ἀργύρεος δέ νόμισμα τάλαντον χίλιοι , ἐσθής τε παμπληθής , καί ἄλλος πολύς [ καίκαλος Δῶρα , εἰμί ὁ ψυχή αὐτός ἐξαιτέω καί ὁ Βαβυλών βασίλειος παρά Ἀρταῖος . καί ὁ εὐνοῦχος οἴχομαι παρά βασιλεύς , καί πολύς δέω , ἅτε εἰμί τιμή ὁ πρῶτος , εἶπον ὅτι οὐ εἰμί θάνατος ἄξιος ὁ ἀνήρ · οὖον γάρ κτείνω Παρσώνδης , ἀλλά ὑβρίζω καί δεινός πάσχω ἀνθυβρίζω . « εἰμί δέ καί θάνατος εἰμί ἄξιος , ἐγώ , εἰμί δεσπότης , δίδωμι , φημί , ὁ χάρις οὗτος καί ὁ παραίτησις ὑπέρ αὐτός . δίδωμι δέ ὁ ἀνήρ σύ μέν ὁ δεσπότης πολύς ( 32 ) χρυσός τε καί ἄργυρος , Παρσώνδῃ δέ , ποινή ὅς δράω , ἑκατόν τάλαντον ἀργύριον . » πείθω οὗτος ὁ βασιλεύς , καί οὗτος ὁ τέλος ἐκπέμπω Νάναρος . καί ὁ μέν προσκυνέω · Παρσώνδης δέ , κινέω ὁ κεφαλή , « ὄλλυμι , φημί , ὁ πρῶτος χρυσός ἐξευρίσκω εἰς ἄνθρωπος γένος · διά οὗτος γάρ ἐγώ νῦν γέλως γίγνομαι ἀνήρ Βαβυλώνιος . » καί ὁ εὐνοῦχος , αἰσθάνομαι αὐτός βαρύς φέρω , « Ὦ’γαθὲ , φημί , παύω ὀργίζω , καί ἐγώ πείθω , φίλος τε γίγνομαι Νάναρος , οὗτος γάρ ὁ δεσπότης βούλομαι . » ὁ δέ Παρσώδης καιρός τηρέω ἀμύνω , εἰμί δύναμαι , ὁ τε εὐνοῦχος καί Νάναρος , καί εὑρίσκω , καί ἀμύνω . ζητέω ἐν ὁ περι στρατήγημα .