nicetas-choniates.historia-xronikh-dih-ghsis xoniates2.189
Τὰ δὲ τελευτῶν αὐτῷ μελετώμενα , ἤδη δὲ καὶ ἀρχὴν λαμβάνοντα γίνεσθαι , ἐσχάτης ἦν ἀπονοίας ἀποκυήματα καὶ παρεληλακότα πᾶσαν ἀπανθρωπίας ὑπερβολήν . ὁρῶν γὰρ τὰ μὲν τῆς ὑπ᾿ ἐκεῖνον ἀρχῆς σμικρυνόμενα , τοὺς δὲ πολεμίους κατὰ τοὺς ἐξ ὄμβρων πλήθοντας ποταμοὺς καὶ τὰς ὄχθας ὑπερανιόντας τὰ ἐν ποσὶν ἐξερημοῦντας καὶ κατακλύζοντας , κατὰ βραχύ τε τὴν πολιτείαν ἐλευθεροστομοῦσαν καὶ πρὸς ἀποστασίαν ὑποκινουμένην , οἷς μὴ φροντιδοκοπεῖται ὑπὲρ αὐτῶν , ἀλλ᾿ ὡς εἰς κάρωμα ὕπνου κατενεχθεὶς οὔθ᾿ ὁρᾶν οὔτ᾿ ἀΐειν ἔχει τὰ ὑπὸ τῶν ἐπιστρατευσάντων ἐθνῶν ἀνομούμενα , ὠδίνησέ τε πόνον καὶ ἀνομίαν ἀπέτεκεν . ἡ δὲ ἦν τὸ μὴ μόνον ὅσους συνείληφεν ἐν φρουραῖς θανάτῳ ὑποδικάσαι καὶ οὓς μὲν μαχαίραις ἀνελεῖν , οὓς δὲ θαλάσσης ἀκοντίσαι βυθῷ , ὧν δὲ ἀκινάκαις ἀναρρῆξαι τὰς γαστέρας καὶ ἄλλους ἄλλως ὑπεξαγαγεῖν τοῦ βιοῦν , ἀλλὰ καὶ κατὰ τῶν συναπτομένων τούτοις πρὸς γένος ἠκονηκέναι τὸ ξίφος · “ τί γάρ ” φησιν “ ὄνειαρ , εἰ κόρσης τεμνομένης μιᾶς , πλείονα φυήσονται κάρηνα , τοῖς δὲ οὐκ ἐπάγει τις τὸν σίδηρον σίζοντα ; ἐπαινετέος ἐν τούτῳ μάλιστα ὁ ἡμίθεος καὶ ἥρως Ἡρακλῆς , ὅτι τὸν Ἰόλεων ἐπικάοντα εἶχε καὶ τὸ τῆς Ὕδρας παλιμφυὲς ἀφανίζοντα . ” Ἔνθεν τοι καὶ ἐκκλησιάσας τὸ φίλον σύστημα καὶ τῶν δικαστῶν ὁπόσοι χρημάτων ὤνιοι καὶ τὴν βασιλικὴν περιπαπταίνοντες τράπεζαν καθάπερ οἱ γῦπες τὰ θνησιμαῖα , ἐκτραγῳδεῖ ὁπόσα ἐπονηρεύσαντο Ἰταλοὶ καὶ οἵοις κακοῖς περιβάλλουσιν ἐπαρχίας τὰς ἑσπερίας καὶ ἃς παρεστήσαντο πόλεις νόμῳ πολέμου · καὶ ἦν οὐκ ἄλλοις τὴν αἰτίαν τούτων ἀνατιθείς , ἀλλ᾿ οἵπερ ἐκείνῳ ἀντίφρονες ὁπόσοι τε τούτοις καθ᾿ αἷμα καὶ εὔνοιαν προσῳκείωντο . τούτους γὰρ τὴν Ἀνδρονίκου διψᾶν ἀπώλειαν καὶ πάντα κάλων κινεῖν , εἴ πως τῆς ἀρχῆς ἐκσφαιρισθείη Ἀνδρόνικος καὶ πεσεῖται πτῶμα παγχάλεπον . μὴ ἔχοντας δ᾿ οὖν ὅμως διὰ συνάρσεως ὁμογενῶν δοῦναι τὴν ἔφεσιν πέρατι ἀλλοτρίαν καὶ ὑπερόριον εἰσενεγκεῖν στρατιὰν καὶ ταὐτὸν ἄντικρυς δρᾶν τῷ τῶν ἀκρίδων ἔθνει , αἳ τὸ πῦρ ἐκδιδράσκουσαι τοῖς ὕδασιν ἀποπνίγονται . “ ἀλλ᾿ οὐ μὰ τὸ γῆρας τοῦτό ” φησι “ χαιρήσουσιν οἱ φίλεχθροι καὶ πολεμοχαρεῖς Ἀνδρονίκῳ , ἀλλ᾿ ὃ παθεῖν Ἀνδρόνικον γλίχονται , τοῦτ᾿ αὐτοὶ πρὸς Ἀνδρονίκου πείσονται . εἰ δὲ τὸ μόρσιμον εἰς ᾅδου δώματα ἐφέλκεται τὸν Ἀνδρόνικον , αὐτοὶ καθηγήσονται καὶ ὑπανοίξουσι πρότερον τὴν ὁδόν · εἶθ᾿ οὕτως ἐπιπορευσεῖται Ἀνδρόνικος . ” Ταῦτ᾿ εἰπὼν καὶ τὸ τοῦ Παύλου παραφάμενος “ ὥστε οὐχ ὃ θέλω δράσαιμι ἀγαθόν , ἀλλ᾿ ὃ οὐ θέλω κακόν , τοῦτο καὶ διαπράξομαι , ἀντιστρατευομένων μοι τῶν ἐναντίων καὶ αἰχμαλωτιζόντων εἰς τὰ παρὰ προαίρεσιν ” θεραπείαν ἐζήτησε τοῦ κακοῦ . ἀράντων δὲ τὴν φωνὴν τῶν ἐκ τῆς φατρίας ἐκείνου πάντων καὶ μέγα κραξάντων αἴρειν αὐτοὺς ἐκ τῆς γῆς καὶ φείσασθαι μηδενὸς κυροῦται ἡ τῶν ὅλων ἀφάντωσις , ὅσους τε εἶχε συνειληφὼς ἐν φρουραῖς καὶ ὅσοι τὴν ὑπερορίαν κατεκρίθησαν , καὶ τὸ θεραπευτικὸν τούτων καὶ συγγενές . καὶ δὴ τόμος εὐθὺς ἐδέχετο τὰ ὑποτυπούμενα , ὑπαγορεύοντος τοῦ πρωτασηκρῆτις , ἀμφιπονουμένου τοῦ ἐπὶ τῶν δεήσεων , τοῦ δὲ πρωτονοταρίου τοῦ δρόμου ταῖς φωναῖς ἀλαλάζοντος . τὰ δὲ ὀνόματα τούτων καὶ νῦν παρείσθω μοι καὶ τῶν καθεξῆς ὁμοίως συμπραττόντων , ὅσοι τὸν περὶ τοῦ κενοῦ δοξαρίου τρέχοντες ὠρακίων τότε καὶ ὠρρώδουν Ἀνδρόνικον · ὧν πρωτοστάτης ἦν καὶ ταξίαρχος ὁ Ἁγιοχριστοφορίτης Στέφανος , τῷ τοῦ φθέγματος βροντώδει καταδουπῶν τὰ ἀνάκτορα καὶ καθά τι ῥεῦμα ποτάμιον ὀξὺ καχλάζων καὶ παρασύρων τὸ δοκοῦν Ἀνδρονίκῳ ὑπεύθυνον .
Lemmas: ὁ δέ τελευτή αὐτός μελετάω , ἤδη δέ καί ἀρχή λαμβάνω γίγνομαι , ἔσχατος εἰμί ἀπόνοια ἀποκύημα καί παρέρχομαι πᾶς ἀπανθρωπία ὑπερβολή . ὁράω γάρ ὁ μέν ὁ ὑπό ἐκεῖνος ἀρχή σμικρύνω , ὁ δέ πολέμιος κατά ὁ ἐκ ὄμβρος πλήθω ποταμός καί ὁ ὄχθη ὑπερανίημι ὁ ἐν πούς ἐξερημόω καί κατακλύζω , κατά βραχύς τε ὁ πολιτεία ἐλευθεροστομέω καί πρός ἀποστασία ὑποκινέω , ὅς μή φροντιδοκοπέομαι ὑπέρ αὐτός , ἀλλά ὡς εἰς κάρωμα ὕπνος καταφέρω οὔτε ὁράω οὔτε ἀΐω ἔχω ὁ ὑπό ὁ ἐπιστρατεύω ἔθνος ἀνομέω , ὠδίνω τε πόνος καί ἀνομία ἀποτίκτω . ὁ δέ εἰμί ὁ μή μόνος ὅσος συλλαμβάνω ἐν φρουρά θάνατος ὑποδικάζω καί ὅς μέν μάχαιρα ἀναιρέω , ὅς δέ θάλασσα ἀκοντίζω βυθός , ὅς δέ ἀκινάκης ἀναρρήγνυμι ὁ γαστήρ καί ἄλλος ἄλλως ὑπεξάγω ὁ βιόω , ἀλλά καί κατά ὁ συνάπτω οὗτος πρός γένος ἀκονάω ὁ ξίφος · “ τίς γάρ ” φημί “ ὄνειαρ , εἰμί κόρση τέμνω εἷς , πλείων φύω κάρηνον , ὁ δέ οὐ ἐπάγω τις ὁ σίδηρος σίζω ; ἐπαινετέος ἐν οὗτος μάλιστα ὁ ἡμίθεος καί ἥρως Ἡρακλῆς , ὅτι ὁ Ἰόλευς ἐπικάω ἔχω καί ὁ ὁ Ὕδρα παλιμφυής ἀφανίζω . ” ἔνθεν ὅς καί ἐκκλησιάζω ὁ φίλος σύστημα καί ὁ δικαστής ὁπόσος χρῆμα ὤνιος καί ὁ βασιλικός περιπαπταίνω τράπεζα καθάπερ ὁ γύψ ὁ θνησιμαῖος , ἐκτραγῳδέω ὁπόσος πονηρεύομαι Ἰταλός καί οἷος κακός περιβάλλω ἐπαρχία ὁ ἑσπέριος καί ὅς παρίστημι πόλις νόμος πόλεμος · καί εἰμί οὐ ἄλλος ὁ αἴτιος οὗτος ἀνατίθημι , ἀλλά ὅσπερ ἐκεῖνος ἀντίφρων ὁπόσος τε οὗτος κατά αἷμα καί εὔνοια προσοικέω . οὗτος γάρ ὁ Ἀνδρόνικος δίψα ἀπώλεια καί πᾶς καλός κινέω , εἰμί πως ὁ ἀρχή ἐκσφαιρισθείη Ἀνδρόνικος καί πίπτω πτῶμα παγχάλεπος . μή ἔχω δέ οὖν ὅμως διά σύναρσις ὁμογενής δίδωμι ὁ ἔφεσις πέρας ἀλλότριος καί ὑπερόριος εἰσφέρω στρατία καί αὐτός ἄντικρυς δράω ὁ ὁ ἀκρίς ἔθνος , ὅς ὁ πῦρ ἐκδιδράσκω ὁ ὕδωρ ἀποπνίγω . “ ἀλλά οὖον μά ὁ γῆρας οὗτος ” φημί “ χαίρω ὁ φιλεχθρέω καί πολεμοχαρής Ἀνδρόνικος , ἀλλά ὅς πάσχω Ἀνδρόνικος γλίχομαι , οὗτος αὐτός πρός Ἀνδρόνικος πείθω . εἰμί δέ ὁ Μόρσιμος εἰς ᾍδης δῶμα ἐφέλκω ὁ Ἀνδρόνικος , αὐτός καθηγέομαι καί ὑπανοίγω πρότερος ὁ ὁδός · εἶτα οὕτως ἐπιπορεύομαι Ἀνδρόνικος . ” ταῦτα εἶπον καί ὁ ὁ Παῦλος παραφαίνω “ ὥστε οὐ ὅς ἐθέλω δράω ἀγαθός , ἀλλά ὅς οὖον ἐθέλω κακός , οὗτος καί διαπράσσω , ἀντιστρατεύομαι ἐγώ ὁ ἐναντίος καί αἰχμαλωτίζω εἰς ὁ παρά προαίρεσις ” θεραπεία ζητέω ὁ κακός . ἀείρω δέ ὁ φωνή ὁ ἐκ ὁ φράτρα ἐκεῖνος πᾶς καί μέγας κράζω ἀείρω αὐτός ἐκ ὁ γῆ καί φείδομαι μηδείς κυρόω ὁ ὁ ὅλος ἀφάντωσις , ὅσος τε ἔχω συλλαμβάνω ἐν φρουρά καί ὅσος ὁ ὑπερορία κατακρίνω , καί ὁ θεραπευτικός οὗτος καί συγγενής . καί δή τόμος εὐθύς δέχομαι ὁ ὑποτυπέω , ὑπαγορεύω ὁ πρωτασηκρῆτις , ἀμφιπονέω ὁ ἐπί ὁ δέησις , ὁ δέ Πρωτονοταρίου ὁ δρόμος ὁ φωνή ἀλαλάζω . ὁ δέ ὄνομα οὗτος καί νῦν παρίημι ἐγώ καί ὁ καθεξῆς ὁμοίως συμπράσσω , ὅσος ὁ περί ὁ κενός δόξα τρέχω ὡρακιάω τότε καί ὀρρωδέω Ἀνδρόνικος · ὅς πρωτοστάτης εἰμί καί ταξίαρχος ὁ Αγιοχριστοφορίτης Στέφανος , ὁ ὁ φθέγμα βροντώδης καταδουπέω ὁ ἀνάκτορον καί καθά τίς ῥεῦμα ποτάμιον ὀξύς2 καχλάζω καί παρασύρω ὁ δοκέω Ἀνδρόνικος ὑπεύθυνος .