nicetas-choniates.historia-xronikh-dih-ghsis xoniates2.216
Μεθ᾿ ἡμέρας δέ τινας καὶ τὸν ἕτερον τῶν ὀφθαλμῶν ἐξορύττεται καὶ καθεσθεὶς ἐπὶ καμήλου ψωριώσης διὰ τῆς ἀγορᾶς θριαμβεύεται , κατὰ γεράνδρυον ἄφυλλον ᾠοῦ ψιλότερον ἀκαλυφές τε παντάπασι κρανίον προφαίνων καὶ βραχεῖ ῥακίῳ τὸ σῶμα σκεπόμενος , θέαμα ἐλεεινὸν καὶ πηγὰς ἐθέλον δακρύων ἡμέροις ὄμμασιν . ἀλλ᾿ οἱ εὐηθέστατοι καὶ ἀπαιδευτότατοι τῆς Κωνσταντίνου οἰκήτορες καὶ τούτων οἱ ἀλλαντοπῶλαι πλέον καὶ βυρσοδέψαι καὶ ὅσοι τοῖς καπηλείοις διημερεύουσι κἀκ τῶν καττυμάτων ἀποζῶσι γλίσχρως καὶ ταῖς ῥαφίσι τὸν ἄρτον στενῶς συλλέγουσι , κατ᾿ ἔθνεα συναθροισθέντες μυιῶν , αἳ τοὺς γαυλοὺς ἀμφιπεριίπτανται ἔαρος καὶ περιχαίνουσι τὰ πιαλέα κισσύβια , μηδένα λόγον θέμενοι , εἰ βασιλεὺς οὗτος πρὸ τρίτης καὶ βασιλείῳ διαδήματι περιδούμενος καὶ ὡς σωτὴρ ὑμνούμενος ὑπὸ πάντων ἀνευφημούμενός τε καὶ προσκυνούμενος καὶ ὡς φρικώδεσιν ὅρκοις τὴν εἰς αὐτὸν ἐνεπέδωσαν πίστιν καὶ εὔνοιαν , ἀλόγῳ δὲ θυμῷ καὶ παραλογωτέρῳ νοῒ φερόμενοι οὐδέν τι τῶν κακῶν ἐνέλιπον , ὃ μὴ εἰς Ἀνδρόνικον ἀνοσίως εἰργάσαντο . οἱ μὲν γὰρ κατὰ κεφαλῆς κορύναις αὐτὸν ἔπληττον , οἱ δὲ βολβίτοις τὰς ἐκείνου ῥῖνας ἐμόλυνον , ἄλλοι διὰ σπόγγων λύματα γαστέρων βοείων καὶ ἀνθρωπείων τῶν ὄψεων ἐκείνου κατέχεον . ἕτεροι αἰσχρορρημονοῦντες ἐκακολόγουν ἐς μητέρα καὶ τὸν λοιπὸν τῶν τοκέων . ἦσαν οἳ καὶ ὀβελίσκοις ἔπειρον αὐτοῦ τὰς πλευράς . οἱ δ᾿ ἀναιδέστεροι λιθολευστοῦντες κύνα ὠνόμαζον λυσσητῆρα . μία δέ τις πορνικὴ γυνὴ καὶ ἀκόλαστος κεράμιον θερμοῦ ὕδατος πλῆρες ἁρπασαμένη ἐξ ὀπτανείου τῶν ἐκείνου κατεκένωσε παρειῶν . καὶ οὐδεὶς ἦν , ὃς οὐκ ἦν ἐπ᾿ Ἀνδρονίκῳ κακοποιός . καὶ οὕτως ἀτίμως ἐπὶ τὸ θέατρον ἀπαχθεὶς μετὰ γελοιώδους θριάμβου καὶ τοῦ οἰκτροῦ ἐκείνου καὶ παιζομένου ἐπὶ καμήλου ὑψώματος καὶ ὅπερ ἄνωθεν κατέβη αὐτόχρημα ἐκ ποδῶν ἀναρτᾶται , τινῶν ἀναψάντων ἐκ φελλύρας καλώδιον , κατὰ τοὺς περὶ τὰς ἐπικλινεῖς τὸν τράχηλον ἐκ χαλκοῦ πεποιημένας λύκαινάν τε καὶ ὕαιναν ἱσταμένους δύο στυλίσκους καὶ λίθον ἐπικείμενον ἔχοντας .
Lemmas: μετά ἡμέρα δέ τις καί ὁ ἕτερος ὁ ὀφθαλμός ἐξορύσσω καί καθέζομαι ἐπί κάμηλος ψωρίζω διά ὁ ἀγορά θριαμβεύω , κατά γεράνδρυον ἄφυλλος ᾠόν ψιλός ἀκαλυφής τε παντάπασι κρανίον προφαίνω καί βραχύς ῥάκιον ὁ σῶμα σκέπω , θέαμα ἐλεεινός καί πηγή ἐθέλω δάκρυ ἥμερος ὄμμα . ἀλλά ὁ εὐήθης καί ἀπαίδευτος ὁ Κωνσταντῖνος οἰκήτωρ καί οὗτος ὁ ἀλλαντοπώλης πλέω καί βυρσοδέψης καί ὅσος ὁ καπηλεῖον διημερεύω ἐκ ὁ κάσσυμα ἀποζῶ γλίσχρος καί ὁ ῥαφίς ὁ ἄρτος στενός συλλέγω , κατά ἔθνος συναθροίζω μυῖα , ὅς ὁ γαυλός αμφιπεριπετομαι ἔαρ καί περιχαίνω ὁ πιαλέος κισσύβιον , μηδείς λόγος τίθημι , εἰμί βασιλεύς οὗτος πρό τρίτος καί βασίλειος διάδημα περιδέω καί ὡς σωτήρ ὑμνέω ὑπό πᾶς ἀνευφημέω τε καί προσκυνέω καί ὡς φρικώδης Ὅρκος ὁ εἰς αὐτός ἐμπεδόω πίστις καί εὔνοια , ἄλογος δέ θυμός καί παράλογος νόος φέρω οὐδείς τίς ὁ κακός ἐλλείπω , ὅς μή εἰς Ἀνδρόνικος ἀνόσιος ἐργάζομαι . ὁ μέν γάρ κατά κεφαλή κορύνη αὐτός πλήσσω , ὁ δέ βόλβιτον ὁ ἐκεῖνος ῥίς μολύνω , ἄλλος διά σπόγγος λῦμα γαστήρ βόειος καί ἀνθρώπειος ὁ ὄψις ἐκεῖνος καταχέω . ἕτερος αἰσχρορρημονέω κακολογέω εἰς μήτηρ καί ὁ λοιπός ὁ τοκεύς . εἰμί ἕ καί ὀβελίσκος πείρω αὐτός ὁ πλευρά . ὁ δέ ἀναιδής λιθολευστέω κύω ὀνομάζω λυσσητήρ . εἷς δέ τις πορνικός γυνή καί Ἀκόλαστος κεράμιον θερμός ὕδωρ πλήρης ἁρπάζω ἐκ ὀπτανεῖον ὁ ἐκεῖνος κατακενόω παρειά . καί οὐδείς εἰμί , ὅς οὐ εἰμί ἐπί Ἀνδρόνικος κακοποιός . καί οὕτως ἄτιμος ἐπί ὁ θέατρον ἀπάγω μετά γελοιώδης θρίαμβος καί ὁ οἰκτρός ἐκεῖνος καί παίζω ἐπί κάμηλος ὕψωμα καί ὅσπερ ἄνωθεν καταβαίνω αὐτόχρημα ἐκ πούς αναρτώ , τις ἀνάπτω ἐκ φελλύρα καλῴδιον , κατά ὁ περί ὁ επικλινής ὁ τράχηλος ἐκ χαλκός ποιέω λύκαινα τε καί ὕαινα ἵστημι δύο στυλίσκος καί λίθος ἐπίκειμαι ἔχω .