nicetas-choniates.historia-xronikh-dih-ghsis xoniates3.138
Οὐ γὰρ τὸ θεῖον φιλεῖ διὰ τῆς αὐτῆς ὡσαύτως κινήσεως ἢ ἐφορμήσεως τὰ κατὰ τὸν βίον μεθιστᾶν καὶ διακυβερνᾶν πράγματα , ἀλλὰ τὸ ποικίλον παριστῶν τῆς τοῦ παντὸς τοῦδε διεξαγωγῆς τε καὶ διοικήσεως ἄλλοτε ἄλλως τὰς ἐξουσίας μεθαρμόζει καὶ μετατίθησι τὰς ἀρχὰς μηδὲ τὸ λεπτότατον ἐῶν τῆς αὐτοῦ χειρὸς ἔξωθεν . καὶ Φαραὼ μὲν αὐτοῖς τριστάταις τῷ ἁλίῳ βυθῷ παραδίδωσιν · ἄλλον ἀπολαιμίζει μαχαίρᾳ διὰ γυναικός , καὶ ταύτης καλλιπαρῄου καὶ λευκωλένου · ἕτερον χερσὶ τῶν πολεμίων παραδοὺς τῶν τῇδε μεθίστησιν . ἔστι δ᾿ ὃς τὰς φρένας παρακοπεὶς καὶ λογισθεὶς ὡσεὶ νεκρὸς ἀπὸ καρδίας καὶ εἰς τέλος ἐπιλησθεὶς τῶν ἀρχείων μετ᾿ ἐπιχαρμάτων ἐκκομίζεται καὶ ταφῇ παραπέμπεται κἀκεῖθεν λεπτὸν ὑπηχῶν καὶ ποθῶν τὴν ἡμέραν , οὐ τῆς ἀρχῆς ἀντεχόμενος , ἐᾶται καὶ οὕτως φθινύθειν καὶ ὡς ἀνδρῶν χείριστος καλῶς ἀφίεται ἵεσθαι τὴν ἐς θάνατον . πολλοὶ δὲ μαλακῷ δαμέντες θανάτῳ πρὸς τὰ ἐκεῖθεν ὡς μύσαντες ἐν ὕπνῳ μετέβησαν . εἰσὶ δ᾿ οἳ καὶ ἵππου χρεμετίσαντος τῆς βασιλείας ἐπέβησαν . ἄλλος ἐξ ἀρότρου καὶ αὔλακος τὴν τήβενναν ἠμφιάσατο καὶ μειρακίσκος προβατεὺς ἐξόπισθεν ληφθεὶς τῶν λοχευομένων θεόχριστος ὤφθη βασιλεύς . καὶ τί ἄν τις διεξίῃ τὰ πάντα ἢ τὰ πλείονα , ὁπόσα ἡ πολύτροπος πρόνοια ποιεῖ καὶ μετασκευάζει κατὰ τὸ ἑκάστῳ τῶν ἀνθρώπων χρήσιμον ; Εὐέμπτωτος δ᾿ ὢν ὁ βασιλεὺς εἰς θυμὸν καὶ μεγάλα περὶ ἑαυτοῦ φανταζόμενος οὐκ ἐκ μικρᾶς μόνον παραρριφείσης λαβῆς , ἀλλὰ κἀκ μόνης ὑπονοίας ἐνίοτε καὶ τῆς παρά τινων εἰσηγήσεως κακῶς ἐτίθει πολλούς . τὸν γὰρ Κομνηνὸν Ἀνδρόνικον ( ἦν δὲ οὗτος Ἀλεξίου παῖς , ὃν Βρυέννιος ὁ καῖσαρ καὶ Ἄννα ἐγείνατο ἡ θυγάτηρ Ἀλεξίου τοῦ πρώτως ἐκ Κομνηνῶν βασιλεύσαντος ) ἐν τῷ χειρίζειν τὴν Θεσσαλονικέων ἀρχήν , εἰσηγησαμένου τινὸς τῆς βασιλείας ἐρᾶν καὶ κοινολογεῖσθαι περὶ τοῦ ἔργου τῷ πρώην σεβαστοκράτορι Ἀλεξίῳ τῷ σκοτίῳ υἱῷ τοῦ αὐτοκράτορος Μανουὴλ κατὰ τὴν Δράμαν τότε διάγοντι , εὐθὺς τοῦ συλληφθῆναι κρίνει ἄξιον . οἱ μὲν οὖν εἰς τοῦτο ἀποσταλέντες ὡς ἐνέτυχον Ἀνδρονίκῳ πρὸς βασιλέα ἐπανιόντι , οὐδὲν ὧν ὡρίσθησαν διαπεπράχασι δέον κρίναντες μὴ προσοβῆσαι τὸ θήραμα ἑκόντως , ὡς δίδωσιν ὁρᾶν , καθάπερ εἰς γαλεάγραν τὴν Κωνσταντινούπολιν εἰσιὸν καὶ ἐγγίζον τῷ προθεμένῳ συλλαβεῖν . ὀφθεὶς δὲ τῷ βασιλεῖ Ἰσαακίῳ Ἀνδρόνικος εἰς ἀπιστίαν εὐθὺς ὀνειδίζεται . κἀκείνου τοὺς ἐλέγχους ἀπαιτήσαντος , σχῆμα μόνον διαιτήσεως τὰ τῆς δίκης ἐδέξατο . τὸ δ᾿ ἐκ τούτου ἐξ ἐρήμης συσχεθεὶς Ἀνδρόνικος εἰς φυλακὴν ἀπάγεται , μετὰ μικρὸν δὲ καὶ τὰς κόρας ἐκκόπτεται .
Lemmas: οὖον γάρ ὁ θέω φιλέω διά ὁ αὐτός ὡσαύτως κίνησις ἢ ἐφόρμησις ὁ κατά ὁ βίος μεθίστημι καί διακυβερνάω πρᾶγμα , ἀλλά ὁ ποικίλος παρίστημι ὁ ὁ πᾶς ὅδε διεξαγωγή τε καί διοίκησις ἄλλοτε ἄλλως ὁ ἐξουσία μεθαρμόζω καί μετατίθημι ὁ ἀρχή μηδέ ὁ λεπτός ἐάω ὁ αὐτός χείρ ἔξωθεν . καί Φαραώ μέν αὐτός τριστάτης ὁ ἥλιος βυθός παραδίδωμι · ἄλλος ἀπολαιμίζω μάχαιρα διά γυνή , καί οὗτος καλλιπάρῃος καί λευκώλενος · ἕτερος χείρ ὁ πολέμιος παραδίδωμι ὁ ὅδε μεθίστημι . εἰμί δέ ὅς ὁ φρήν παρακοπέω καί λογίζομαι ὡσεί νεκρός ἀπό Καρδία καί εἰς τέλος ἐπιλήθω ὁ ἀρχεῖον μετά ἐπίχαρμα ἐκκομίζω καί θάπτω παραπέμπω ἐκεῖθεν λεπτόν ὑπηχέω καί ποθή ὁ ἡμέρα , οὖον ὁ ἀρχή ἀντέχω , ἐάω καί οὕτως φθίω καί ὡς ἀνήρ κακός καλῶς ἀφίημι ἵημι ὁ εἰς θάνατος . πολύς δέ μαλακός δαμάζω θάνατος πρός ὁ ἐκεῖθεν ὡς μύω ἐν ὕπνος μεταβαίνω . εἰμί δέ ἕ καί ἵππος χρεμετίζω ὁ βασίλεια ἐπιβαίνω . ἄλλος ἐκ ἄροτρον καί αὖλαξ ὁ τήβεννα ἀμφιάζω καί μειρακίσκος προβατεύς ἐξόπισθεν λαμβάνω ὁ λοχεύω θεόχριστος ὁράω βασιλεύς . καί τίς ἄν τις διεξέρχομαι ὁ πᾶς ἢ ὁ πλείων , ὁπόσος ὁ πολύτροπος πρόνοια ποιέω καί μετασκευάζω κατά ὁ ἕκαστος ὁ ἄνθρωπος χρήσιμος ; εὐέμπτωτος δέ εἰμί ὁ βασιλεύς εἰς θυμός καί μέγας περί ἑαυτοῦ φαντάζω οὐ ἐκ μικρός μόνος παραρριφεισος λαβή , ἀλλά ἐκ μόνος ὑπόνοια ἐνίοτε καί ὁ παρά τίνω εἰσήγησις κακῶς τίθημι πολύς . ὁ γάρ Κομνηνός Ἀνδρόνικος ( εἰμί δέ οὗτος Ἀλέξιος παῖς , ὅς Βρυέννιος ὁ Καῖσαρ καί Ἄννα γείνομαι ὁ θυγάτηρ Ἀλέξιος ὁ πρῶτος ἐκ Κομνηνός βασιλεύω ) ἐν ὁ χειρίζω ὁ Θεσσαλονικεύς ἀρχή , εἰσηγέομαι τις ὁ βασίλεια ἐράω καί κοινολογέομαι περί ὁ ἔργον ὁ πρώην σεβαστοκράτωρ Ἀλέξιος ὁ σκότιος υἱός ὁ αὐτοκράτωρ Μανουήλ κατά ὁ Δράμα τότε διάγω , εὐθύς ὁ συλλαμβάνω κρίνω ἄξιος . ὁ μέν οὖν εἰς οὗτος ἀποστέλλω ὡς ἐντυγχάνω Ἀνδρόνικος πρός βασιλεύς ἐπανέρχομαι , οὐδείς ὅς ὁρίζω διαπράσσω δήω κρίνω μή προσοβέω ὁ θήραμα ἑκών , ὡς δίδωμι ὁράω , καθάπερ εἰς γαλεάγρα ὁ Κωνσταντινούπολις εἴσειμι καί ἐγγίζω ὁ προτίθημι συλλαμβάνω . ὁράω δέ ὁ βασιλεύς Ἰσαάκιος Ἀνδρόνικος εἰς ἀπιστία εὐθύς ὀνειδίζω . ἐκεῖνος ὁ ἔλεγχος ἀπαιτέω , σχῆμα μόνος διαίτησις ὁ ὁ δίκη δέχομαι . ὁ δέ ἐκ οὗτος ἐκ ἐρῆμος συνέχω Ἀνδρόνικος εἰς φυλακή ἀπάγω , μετά μικρός δέ καί ὁ κόρη ἐκκόπτω .