nicetas-choniates.historia-xronikh-dih-ghsis xoniates2.11
Αἰτίαν οὖν ἐφιλοκρίνει καὶ ἀνηρεύνα περιεργότερον , δι᾿ ἧς εὐαφόρμως τῇ βασιλείᾳ ἐπίθοιτο . καὶ πολλοὺς λογισμοὺς ἀνελίξας καὶ πᾶσαν μηχανὴν μετελθὼν τέλος τὸ τοῦ ὅρκου βιβλίον ἔπεισιν , ὃν τῷ Μανουὴλ καὶ τῷ υἱῷ ἐκείνου Ἀλεξίῳ εἶχεν ὀμωμοκώς , καὶ μεθ᾿ ἑτέρων εὑρὼν καὶ ταῦτα ἐγκείμενα—χρεὼν δὲ μὴ ὑπονοθεύειν ἑτέρᾳ φράσει τὰ ῥήματα , ἀλλ᾿ ὡς ἐπὶ λέξεων εἶχον , οὑτωσὶ καὶ δηλοῦν , διεξῄεσαν δὲ ὧδε — “ καὶ εἴ τι δὲ ἴδω ἢ νοήσω ἢ ἀκοῇ παραλήψομαι εἰς ἀτιμίαν ὑμῶν καὶ λύμην τοῦ ὑμετέρου φερόμενον στέμματος , καὶ ὑμῖν τὴν περὶ τούτου διδοὺς ἐσοίμην εἴδησιν καὶ αὐτὸς δέ , ὡς ἐξόν μοι , τοῦτο κωλύω . ” Καὶ τοῖς ῥήμασι τούτοις ἐπικαθίσας ὡς αἱ μυῖαι τοῖς μώλωψι , πάνυ χρησίμοις οὖσι πρὸς ἣν πάλαι ὤδινε τυραννίδα ἐμβριθέστερον ἔχων τὸ ἦθος καὶ τὸ φρόνημα ἀρχικώτερον , ἐπάλληλα τὰ γράμματα ἔστελλε πρός τε τὸν ἀνεψιὸν καὶ βασιλέα Ἀλέξιον καὶ τὸν τῆς μεγίστης ἱερωσύνης κοσμήτορα Θεοδόσιον καὶ τοὺς λοιπούς , οἷς ζώπυρον φιλίας ὑπῆν πρὸς τὸν κατοιχόμενον βασιλέα τὸν Μανουήλ , ἐν δεινῷ τιθέμενος τὰ τῆς ἀσχήμονος φήμης περιλαλήματα καὶ τὸν ἀγανακτοῦντα ὑποκρινόμενος , εἰ μὴ ὁ πρωτοσεβαστὸς τῆς δυναστείας παραλυθείη καὶ τὴν μετριωτέραν τύχην εἴη μετειληφὼς καὶ διὰ τὸν προσέρποντα μὲν ἐντεῦθεν καὶ ἤδη καθιστάμενον προδηλότατον τοῦ βασιλέως Ἀλεξίου ὄλεθρον , ἀλλὰ δὴ καὶ τὴν ἀπρεπῆ οὐχ ἥκιστα φήμην καὶ ὠσὶν ἡμέροις οὐκ εὐπαράδεκτον , ἥτις ἐπ᾿ ἄκρων τειχέων κηρύσσεται καὶ πύλαις δυναστῶν ἐφεδρεύει καὶ πρόεισι παγκόσμιον περιήχημα . καὶ ταῦτα λέγων καὶ γράφων μεθ᾿ οἵας οὐκ εἴπῃ τις ἂν πειθανάγκης καὶ λαμυρότητος ( ἦν γάρ , εἰ καί τις ἄλλος , γραμμάτων ἔμπειρος καὶ ἀνὰ στόμα φέρων τοῦ πνευματορρήτορος Παύλου τὰ ἐπιστόλια ) εἶχε πάντας τῇ αὐτοῦ γνώμῃ προστιθεμένους καὶ πρὸς ἐκεῖνον νενευκότας μονώτατον ὡς φιλορώμαιον ἄνδρα καὶ χρόνῳ μακρῷ καὶ πείρᾳ πολιωτέρᾳ τὰ κάλλιστα συλλεξάμενον .
Lemmas: αἴτιος οὖν φιλοκρινέω καί ἀνερευνάω περίεργος , διά ὅς εὐαφόρμως ὁ βασίλεια ἐπιτίθημι . καί πολύς λογισμός ἀνελίσσω καί πᾶς μηχανή μετέρχομαι τέλος ὁ ὁ Ὅρκος βιβλίον ἔπειμι , ὅς ὁ Μανουήλ καί ὁ υἱός ἐκεῖνος Ἀλέξιος ἔχω ὄμνυμι , καί μετά ἕτερος εὑρίσκω καί οὗτος ἐγκείμενα—χρεὼν δέ μή ὑπονοθεύω ἕτερος φράζω ὁ ῥῆμα , ἀλλά ὡς ἐπί λέξις ἔχω , οὑτωσί καί δηλόω , διέξειμι δέ ὧδε — “ καί εἰμί τίς δέ ὁράω ἢ νοέω ἢ ἀκοή παραλαμβάνω εἰς ἀτιμία σύ καί λύω ὁ ὑμέτερος φέρω στέμμα , καί σύ ὁ περί οὗτος δίδωμι εἰμί εἴδησις καί αὐτός δέ , ὡς ἔξεστι ἐγώ , οὗτος κωλύω . ” καί ὁ ῥῆμα οὗτος ἐπικαθίζω ὡς ὁ μυῖα ὁ μώλωψ , πάνυ χρήσιμος εἰμί πρός ὅς πάλαι ὠδίνω τυραννίς ἐμβριθής ἔχω ὁ ἦθος καί ὁ φρόνημα ἀρχικός , ἐπάλληλος ὁ γράμμα στέλλω πρός τε ὁ ἀνεψιός καί βασιλεύς Ἀλέξιος καί ὁ ὁ μέγας ἱερωσύνη κοσμήτωρ Θεοδόσιος καί ὁ λοιπός , ὅς Ζώπυρος φίλιος ὕπειμι πρός ὁ κατοίχομαι βασιλεύς ὁ Μανουήλ , ἐν δεινός τίθημι ὁ ὁ ἀσχήμων φήμη περιλάλημα καί ὁ ἀγανακτέω ὑποκρίνομαι , εἰμί μή ὁ πρωτοσεβαστός ὁ δυναστεία παραλύω καί ὁ μέτριος Τύχη εἰμί μεταλαμβάνω καί διά ὁ προσέρπω μέν ἐντεῦθεν καί ἤδη καθίστημι πρόδηλος ὁ βασιλεύς Ἀλέξιος ὄλεθρος , ἀλλά δή καί ὁ ἀπρεπής οὐ ἥκιστος φήμη καί οὖς ἥμερος οὐ εὐπαράδεκτος , ὅστις ἐπί ἄκρος τεῖχος κηρύσσω καί πύλη δυνάστης ἐφεδρεύω καί πρόειμι παγκόσμιος περιήχημα . καί οὗτος λέγω καί γράφω μετά οἷος οὐ εἶπον τις εἄν πειθανάγκη καί λαμυρότης ( εἰμί γάρ , εἰμί καί τις ἄλλος , γράμμα ἔμπειρος καί ἀνά στόμα φέρω ὁ πνευματόρρητος Παῦλος ὁ ἐπιστόλιον ) ἔχω πᾶς ὁ αὐτός γνώμη προστίθημι καί πρός ἐκεῖνος νεύω μόνος ὡς φιλορώμαιος ἀνήρ καί χρόνος μακρός καί πείρω πολιός ὁ καλῶς συλλέγω .