nicetas-choniates.historia-xronikh-dih-ghsis xoniates2.49
Πάντων δ᾿ ἐς Ἀνδρόνικον διαπορθμευομένων λοῖσθος ἐς αὐτὸν περαιοῦται ὁ πατριάρχης Θεοδόσιος μετὰ τῶν λογίμων τοῦ βήματος . ὁ μὲν οὖν εἰς τὴν ἑαυτοῦ ἐγγίζειν σκηνὴν τὸν μέγαν ἀρχιερέα ἐνωτισάμενος ἔξεισιν εὐθὺς πρὸς ὑπάντησιν στολὴν ἠμφιεσμένος σχιστὴν ἰοβάφινον ὑφῆς τῆς Ἰβηρικῆς ἐς γόνατα καὶ γλουτοὺς καταβαίνουσαν καὶ πυκάζουσαν τὰ ἕως βραχίονος καὶ πυραμιδουμένην καλύπτραν τῇ κεφαλῇ περικείμενος καπνηρὰν τὴν χροιάν . καὶ πρὸ τῶν ἱππείων χηλῶν βαλὼν ἑαυτὸν ἔκειτο τετανυσμένος μέγας μεγαλωστί . μετὰ μικρὸν δ᾿ ἀνίσταται καὶ τῶν ἐκείνου ποδῶν περιλιχμᾶται τὰ πέλματα , σωτῆρα τοῦ βασιλέως ἀποκαλῶν , ζηλωτὴν τοῦ καλοῦ καὶ τῆς ἀληθείας ὑπέρμαχον , τῷ χρυσῷ τὴν γλῶτταν Ἰωάννῃ ἀνθάμιλλον , καὶ πᾶσαν αὐτῷ προσηγορίαν περιτιθεὶς ἀγαθήν . ὁ δὲ τότε πρώτως Ἀνδρόνικον θεασάμενος , ἐπεὶ κατηθρήκει περιεργότερον βλέμμα γοργόν , ὑποκαθήμενον φρόνημα , σοφιστικὸν καὶ περίεργον ἦθος , ἡλικίας ἀναδρομὴν ἐς πόδα δέκατον μικροῦ ἀνατείνουσαν , ἀγέρωχον βάδισμα , ὀφρὺν ἐπιλλώπτουσαν ὑπεροψίαν , φροντιστικόν τε καὶ ἐπὶ συννοίας ἀεὶ ἄνθρωπον , ταλανίσας τοὺς ἀφρόνως ἄνδρα τοιοῦτον εἰσοικισαμένους ἐπ᾿ ἀνηκέστοις ἑαυτῶν συμφοραῖς “ ἀκοῇ μέν ” φησιν “ ἤκουόν σου τὸ πρότερον , νῦν δὲ καὶ ἑωράκειν καὶ ἐγνώκειν σαφῶς . ” καὶ αὖ πάλιν τὸ τοῦ Δαυὶδ ἀποκνίσας εἶπε “ καθάπερ ἠκούσαμεν , οὕτως καὶ εἴδομεν ” αἱμύλως καθαπτόμενος Ἀνδρονίκου , οἷς τὰ τῆς ἀπαντῆς τῷ σκηνικῷ ὑπεξῆρε τῆς γνώμης ἑαυτὸν ἐδαφίζων καὶ κυνηδὸν προσκνυζώμενος , ἀναφέρων ἅμα τὰ ὀφθέντα πρὸς ἅπερ αὐτῷ ἀπήγγελλεν ὁ βασιλεὺς Μανουὴλ διαζωγραφῶν τῷ λόγῳ Ἀνδρόνικον καὶ οἷον ἀγνοοῦντι τιθεὶς ὑπόψιον . ἀλλ᾿ οὐκ ἔλαθε τὸ τῶν ῥημάτων ἀμφοτερίζον τὸν πολύμητιν Ἀνδρόνικον · ὅθεν καὶ τῇ τῶν λεχθέντων διπλόῃ ὡς οἷα διπάλτῳ ξίφει τρωθεὶς τὴν ψυχὴν καὶ τὴν σκυζομένην οἷον καὶ συνηρεφῆ τῶν ὀφρύων τοῦ πατριάρχου γραμμὴν τῶν ἔνδον καὶ περὶ ψυχὴν κινημάτων εὑρὼν προμνήστριαν “ ἴδε ” φησὶ “ βαθὺς Ἀρμένιος ” , ἐπεὶ καὶ τὸ πατρῷον γένος ἐξ Ἀρμενίων ἕλκειν ἐλέγετο .
Lemmas: Πάντων δέ εἰς Ἀνδρόνικος διαπορθμεύω λοῖσθος εἰς αὐτός περαιόω ὁ πατριάρχης Θεοδόσιος μετά ὁ λόγιμος ὁ βῆμα . ὁ μέν οὖν εἰς ὁ ἑαυτοῦ ἐγγίζω σκηνή ὁ μέγας ἀρχιερεύς ἐνωτίζω ἔξειμι εὐθύς πρός ὑπάντησις στολή ἀμφί-ἀμφιέννυμι σχιστός ἰοβάφινος ὑφή ὁ Ἰβηρικός εἰς γόνυ καί γλουτός καταβαίνω καί πυκάζω ὁ ἠώς βραχύς καί πυραμιδουμένην καλύπτρα ὁ κεφαλή περίκειμαι καπνηρός ὁ χροιά . καί πρό ὁ ἵππειος χηλή βάλλω ἑαυτοῦ κεῖμαι τανύω μέγας μέγας . μετά μικρός δέ ἀνίστημι καί ὁ ἐκεῖνος πούς περιλιχμάω ὁ πέλμα , σωτήρ ὁ βασιλεύς ἀποκαλέω , ζηλωτός ὁ καλός καί ὁ ἀλήθεια ὑπέρμαχος , ὁ χρυσός ὁ γλῶσσα Ἰωάννης ἀνθάμιλλος , καί πᾶς αὐτός προσηγορία περιτίθημι ἀγαθός . ὁ δέ τότε πρῶτος Ἀνδρόνικος θεάομαι , ἐπεί κατηθρήκει περίεργος βλέμμα γοργός , ὑποκάθημαι φρόνημα , σοφιστικός καί περίεργος ἦθος , ἡλικία ἀναδρομή εἰς πούς δέκατος μικρός ἀνατείνω , ἀγέρωχος βάδισμα , ὀφρύς ἐπιλλώπτω ὑπεροψία , φροντιστικός τε καί ἐπί σύννοια ἀεί ἄνθρωπος , ταλανίζω ὁ ἄφρων ἀνήρ τοιοῦτος εἰσοικίζω ἐπί ἀνήκεστος ἑαυτοῦ συμφορά “ ἀκοή μέν ” φημί “ ἀκούω σύ ὁ πρότερος , νῦν δέ καί ὁράω καί γιγνώσκω σαφῶς . ” καί αὖος πάλιν ὁ ὁ Δαυίδ ἀποκνίζω εἶπον “ καθάπερ ἀκούω , οὕτως καί ὁράω ” αἱμύλως καθάπτω Ἀνδρόνικος , ὅς ὁ ὁ ἀπαντή ὁ σκηνικός ὑπεξαίρω ὁ γνώμη ἑαυτοῦ ἐδαφίζω καί κυνηδόν προσκυνέω , ἀναφέρω ἅμα ὁ ὁράω πρός ὅσπερ αὐτός ἀπαγγέλλω ὁ βασιλεύς Μανουήλ διαζωγραφέω ὁ λόγος Ἀνδρόνικος καί οἷος ἀγνοέω τίθημι ὑπόψιος . ἀλλά οὐ λανθάνω ὁ ὁ ῥῆμα ἀμφοτερίζω ὁ πολύμητις Ἀνδρόνικος · ὅθεν καί ὁ ὁ λέγω διπλόος ὡς οἷος δίπαλτος ξίφος τιτρώσκω ὁ ψυχή καί ὁ σκύζω οἷος καί συνηρεφής ὁ ὀφρύς ὁ πατριάρχης γραμμή ὁ ἔνδον καί περί ψυχή κίνημα εὑρίσκω προμνήστρια “ ὁράω ” φημί “ βαθύς Ἀρμένιος ” , ἐπεί καί ὁ πατρῷος γένος ἐκ Ἀρμένιος ἕλκω λέγω .