nicetas-choniates.historia-xronikh-dih-ghsis xoniates2.96
Καὶ ἁμίλλαις ἵππων καὶ θεωρείοις προσσχών , ἔαρος ὑποφαίνοντος τὸ στρατιωτικὸν ἅπαν συνήθροισεν , ὅσον τε ἑσπέριον καὶ τοῦ ἑῴου ὁπόσον οὐκ ἀφηνίασε · καὶ αὐτὸς μὲν τὴν εὐθὺ τῆς πόλεως Νικαίας ἵεται , τὸν δὲ Βρανᾶν Ἀλέξιον ἐκ τῶν κατὰ Βρανίτζοβαν ἐπανεληλυθότα μερῶν ἐκπέμπει μετὰ στρατιᾶς ἱκανῆς τοῖς περὶ τὸ Λοπάδιον ἀντιταξόμενον · ἤδη γὰρ καὶ οὗτοι τοῖς ὁμόροις Νικαεῦσί τε καὶ Προυσαεῦσιν ἐς τὸ αὐτὸ ἥκοντες ἀπέστησαν φρόνημα . καὶ ὡς εὐρόησεν αὐτῷ ἡ στρατήγησις καὶ τέλος τῷ πολέμῳ ἐπέθηκε δεξιώτατον , ἄρας ἐκεῖθεν πρὸς τὴν Νίκαιαν παραγίνεται καὶ συμμίγνυσιν Ἀνδρονίκῳ , καὶ περὶ ἓν στρατόπεδον ἀμφοτέρων συνδραμόντων τῶν στρατευμάτων , ἔγνω προσβαλεῖν τῇ πόλει Ἀνδρόνικος . οἱ γὰρ ἔνδον οὐκ ἀπόντος μόνον Ἀνδρονίκου ἐφρονηματίζοντο , ἀλλὰ καὶ παρόντα ἐξουθένουν καὶ ὅπλοις ἠμύνοντο τῶν τειχῶν προεκφαινόμενοι καὶ λόγοις ἀσχήμοσιν ἔπληττον μηδενὸς φειδόμενοι καὶ βλήματος καὶ ῥήματος . καὶ ἦσαν αἱ μὲν πύλαι τῆς πόλεως μεμυκυῖαι καὶ ὀχεῦσιν ἀραρότως ἐνηρμοσμέναι , αἱ δὲ γλῶσσαι , ὅσα καὶ πυλῶν τῶν χειλέων διαιρομένων καὶ ὡς ἐκ θωρακίων τῶν ὀδόντων ἐκπίπτουσαι , βολίδας αἰσχρορρημοσύνης ἠκόντιζον ἐς Ἀνδρόνικον . ὁ δὲ τοιούτῳ βλήματι καιρίως πληττόμενος πῦρ ἀπέπνει θυμοῦ ἐκπυρηνίζων ἆσθμα Τυφώνειον , οἷα μηδὲ στέγειν ἔχων τὸν ἔνδον τάραχον , ἐπεὶ καὶ πόλις ἡ Νίκαια αὐχεῖ μὲν καὶ τὸ ἐκ κραταιῶν τειχῶν ἀνάλωτον ἢ δυσάλωτον γοῦν ἐκ πλίνθου ᾠκοδομημένη πᾶσα ὀπτῆς · τότε δὲ καὶ στρατιωτῶν εἰς αὐτὴν εἰσρυέντων , ὁπόσοι ἀπεστύγουν Ἀνδρόνικον , καὶ τοῦ Ἀγγέλου δὲ Ἰσαακίου , ὃς μετ᾿ Ἀνδρόνικον Ρωμαίων ἐκράτησε τῆς τυραννίδος παραλύσας Ἀνδρόνικον , καὶ τοῦ Καντακουζηνοῦ Θεοδώρου καὶ Περσῶν ἐκ προσκλήσεως εἰσδεδεγμένων ἔνδοθεν , οὐκ ἀγαθὰ τοῖς πορθοῦσι τὰ τοῦ πολιορκεῖν ἐφαντάζετο .
Lemmas: καί ἅμιλλα ἵππος καί θεωρεῖον προσέχω , ἔαρ ὑποφαίνω ὁ στρατιωτικός ἅπας συναθροίζω , ὅσος τε ἑσπέριος καί ὁ ἑῷος ὁπόσος οὐ αφηνιάζω · καί αὐτός μέν ὁ εὐθύς2 ὁ πόλις Νίκαια ἵημι , ὁ δέ Βρανᾶς Ἀλέξιος ἐκ ὁ κατά βρανιτζοβαινω ἐπανέρχομαι μέρος ἐκπέμπω μετά στρατιά ἱκανός ὁ περί ὁ Λοπάδιον ἀντιτάσσω · ἤδη γάρ καί οὗτος ὁ ὅμορος Νικαεύς τε καί Προυσαεύς εἰς ὁ αὐτός ἥκω ἀφίστημι φρόνημα . καί ὡς εὐροέω αὐτός ὁ στρατήγησις καί τέλος ὁ πόλεμος ἐπιτίθημι δεξιός , ἀείρω ἐκεῖθεν πρός ὁ Νίκαια παραγίγνομαι καί συμμείγνυμι Ἀνδρόνικος , καί περί εἷς στρατόπεδον ἀμφότερος συντρέχω ὁ στράτευμα , γιγνώσκω προσβάλλω ὁ πόλις Ἀνδρόνικος . ὁ γάρ ἔνδον οὐ ἄπειμι μόνος Ἀνδρόνικος φρονηματίζω , ἀλλά καί πάρειμι ἐξουθενόω καί ὅπλον ἀμύνω ὁ τεῖχος προεκφαίνω καί λόγος ἀσχήμων πλήσσω μηδείς φείδομαι καί βλῆμα καί ῥῆμα . καί εἰμί ὁ μέν Πύλαι ὁ πόλις μύω καί ὀχεύς ἀραρίσκω ἐναρμόζω , ὁ δέ γλῶσσα , ὅσος καί πύλη ὁ χεῖλος διαίρω καί ὡς ἐκ θωράκιον ὁ ὀδούς ἐκπίπτω , βολίς αἰσχρορρημοσύνη ἀκοντίζω εἰς Ἀνδρόνικος . ὁ δέ τοιοῦτος βλῆμα καίριος πλήσσω πῦρ ἀποπνέω θυμός ἐκπυρηνίζω ἆσθμα τυφώνιος , οἷος μηδέ στέγω ἔχω ὁ ἔνδον τάραχος , ἐπεί καί πόλις ὁ Νίκαια αὐχέω μέν καί ὁ ἐκ κραταιός τεῖχος ἀνάλωτος ἢ δυσάλωτος γοῦν ἐκ πλίνθος οἰκοδομέω πᾶς ὀπτός · τότε δέ καί στρατιώτης εἰς αὐτός εἰσρέω , ὁπόσος ἀποστυγέω Ἀνδρόνικος , καί ὁ Ἄγγελος δέ Ἰσαάκιος , ὅς μετά Ἀνδρόνικος Ῥωμαῖος κρατέω ὁ τυραννίς παραλύω Ἀνδρόνικος , καί ὁ Καντακουζηνός Θεόδωρος καί Πέρσης ἐκ πρόσκλησις εἰσδέχομαι ἔνδοθεν , οὐ ἀγαθός ὁ πορθέω ὁ ὁ πολιορκέω φαντάζω .