nicephorus-gregoras.historia-romana 8.5.5
( Ε . ) « Τολμηρὸν μὲν ἴσως καὶ προπετείας δόξειεν ἄν πως μεστὸν , ὦ πάτερ , θυγατέρα νεάζουσαν ἔτι πρὸς πατέρα παῤῥησιάζεσθαι καὶ ἀμαθίᾳ συζῶσαν γλῶσσαν ἀτενίζειν πρὸς τὸν τῆς σοφίας Ὄλυμπον . ἐπεὶ δ' ἥ τε μήτηρ προτρέπει καὶ μετὰ τοῦ πράγματος ὁ καιρὸς ἐπιτίθεται , φθέγξομαι τό γε εἰς δύναμιν ἧκον . ἵνα τί γὰρ ἐπὶ τοσοῦτον σιγῶν , σοφώτατε πάντων ἀνθρώπων , ἀνέχῃ μὲν γνωσιμαχεῖν ἐπὶ σαυτῷ καὶ κατατήκειν σαυτὸν , κοινωνεῖν δ' ἡμῖν οὐκ ἐθέλεις τῆς γνώμης , ἵνα καὶ τῆς λύπης ἡμεῖς σοι γενόμεναι κοινωνοὶ κουφότερον καταστήσωμέν σοι τὸ πάθος ; πολλὴν γὰρ ἡμῖν ἡ τῶν ὄψεων σύγχυσις καὶ ἡ τῆς γλώττης ἀσφάλεια μηνύει σαφῶς τὴν ἐν τῇ ψυχῇ σου τῆς λύπης ἀκμὴν ἣ τῆς καρδίας χειρωσαμένη τὰ καίρια . καθάπερ ἀκρόπολιν ἢ ῥίζαν τινὰ καὶ σύνδεσμον τῶν ζωτικῶν τῆς ψυχῆς δυνάμεων , κάθηται ἀναπόσπαστα ἐπιβοσκομένη τὴν ὥραν τῶν λογισμῶν καὶ συνθολοῦσα τὰς περιόδους αὐτῶν καὶ ἐμβριθὲς ποιοῦσα τὸ ἡγεμονικόν . ὥσπερ δ' ἔλαιον καὶ κηρὸς καὶ καλάμη καὶ χόρτος πυρὸς ἐπεφύκει τροφὴ , οὕτω καὶ σιωπὴ περὶ τὴν ψυχὴν ἠθροισμένους εὑρίσκουσα τῆς λύπης τοὺς ἄνθρακας , καθάπερ ὕλην αὐτοῖς καὶ τροφὴν ἑαυτὴν χορηγεῖ , μηδαμῇ διὰ γλώττης ἐξιέναι παραχωροῦσα τὸν ἐγγινόμενον ἐκεῖθεν καπνὸν τῇ ψυχῇ . σὺ γοῦν , ἵνα μὴ τῷ χρόνῳ τὸ πάθος ἰσχὺν εἰληφὸς βλάβην ἀνέλπιστον ἐπιφέρῃ , διανάστηθι πρὸς θεοῦ καὶ γενοῦ σαυτοῦ . οὐ γὰρ σὸν τὴν εὐγένειαν τῆς φιλοσοφίας εἰς τοιαύτην κατασπᾷν σμικροπρέπειαν καὶ ἀωρίαν τοσαύτην τοῦ ταύτης κατασκεδάζειν σεμνώματος . πέφυκε γάρ πως τὸ τῆς λύπης δεινὸν ῥᾷστα τῇ παρατάσει τῆς σιωπῆς πολλαπλασιάζεσθαι . χωρεῖ γὰρ ἀνατρέχον ἐπὶ τὰ ἔνδον ἀεὶ δίκην ἕλκους καὶ οὐ πρότερον ἀφίσταται τοῦ πάντα νέμεσθαι λάθρα τὰ πρόσω , πρὶν ἂν καὶ αὐτοὺς , ὡς εἰπεῖν , διέλθῃ τοὺς μυελοὺς τῆς ψυχῆς καὶ αὐτὰ τοῦ ζώου τὰ καιριώτερα κατατροπώσηται μόρια . καὶ εἰ μέν τι τῶν ἀποῤῥήτων ἐστὶν , ἄλλοις χρεὼν εἶναι ἀπόῤῥητον · ἡμῖν δὲ τοῖς σοῖς καὶ μάλα ἥκιστα . »
Lemmas: ( Ε . ) « τολμηρός μέν ἴσως καί προπέτεια δοκέω ἄν πως μεστός , εἰμί πατήρ , θυγάτηρ νεάζω ἔτι πρός πατήρ παρρησιάζομαι καί ἀμαθία συζάω γλῶσσα ἀτενίζω πρός ὁ ὁ σοφία Ὄλυμπος . ἐπεί δέ ὅς τε μήτηρ προτρέπω καί μετά ὁ πρᾶγμα ὁ καιρός ἐπιτίθημι , φθέγγομαι ὁ γε εἰς δύναμις ἥκω . ἵνα τίς γάρ ἐπί τοσοῦτος σιγάω , σοφός πᾶς ἄνθρωπος , ἀνέχω μέν γνωσιμαχέω ἐπί σεαυτοῦ καί κατατήκω σαυτοῦ , κοινωνέω δέ ἐγώ οὐ ἐθέλω ὁ γνώμη , ἵνα καί ὁ λύπη ἐγώ σύ γίγνομαι κοινωνός κοῦφος καθίστημι σύ ὁ πάθος ; πολύς γάρ ἐγώ ὁ ὁ ὄψις σύγχυσις καί ὁ ὁ γλῶσσα ἀσφάλεια μηνύω σαφῶς ὁ ἐν ὁ Ψυχή σύ ὁ λύπη ἀκμή ὅς ὁ Καρδία χειρόομαι ὁ καίριος . καθάπερ ἀκρόπολις ἢ ῥίζα τις καί σύνδεσμος ὁ ζωτικός ὁ Ψυχή δύναμις , κάθημαι αναπόσπαστος επιβοσκω ὁ ὥρα ὁ λογισμός καί συνθολόω ὁ περίοδος αὐτός καί ἐμβριθής ποιέω ὁ ἡγεμονικός . ὥσπερ δέ ἔλαιον καί κηρός καί καλάμη καί χόρτος πυρός φύω τροφή , οὗτος καί σιωπή περί ὁ ψυχή ἀθροίζω εὑρίσκω ὁ λύπη ὁ ἄνθραξ , καθάπερ ὕλη αὐτός καί τροφή ἑαυτοῦ χορηγέω , μηδαμός διά γλῶσσα ἔξειμι παραχωρέω ὁ ἐγγίγνομαι ἐκεῖθεν καπνός ὁ Ψυχή . σύ γοῦν , ἵνα μή ὁ χρόνος ὁ πάθος ἰσχύς λαμβάνω βλάβη ἀνέλπιστον ἐπιφέρω , διανίστημι πρός θεός καί γίγνομαι σεαυτοῦ . οὖον γάρ σός ὁ εὐγένεια ὁ φιλοσοφία εἰς τοιοῦτος κατασπάω σμικροπρεπεια καί ἀωρία τοσοῦτος ὁ οὗτος κατασκεδάζω σέμνωμα . φύω γάρ πως ὁ ὁ λύπη δεινός ῥᾳδίως ὁ παράτασις ὁ σιωπή πολλαπλασιάζω . χωρέω γάρ ἀνατρέχω ἐπί ὁ ἔνδον ἀεί δίκη ἕλκος καί οὖον πρότερος ἀφίστημι ὁ πᾶς νέμω λάθρῃ ὁ πρόσω , πρίν εἄν καί αὐτός , ὡς εἶπον , διέρχομαι ὁ μυελός ὁ Ψυχή καί αὐτός ὁ ζῷον ὁ καίριος κατατροπόω μόριον . καί εἰμί μέν τίς ὁ ἀπόρρητος εἰμί , ἄλλος χρεὼν εἰμί ἀπόρρητος · ἐγώ δέ ὁ σός καί μάλα ἥκιστος . »