nicephorus-gregoras.historia-romana 8.14.8
( Η . ) Ἡμέραι μεταξὺ παρεῤῥύησαν δέκα καὶ ἐπειδήπερ ἔγγιστα διατρίβων ἦν ὁ τῶν Τριβαλλῶν ἄρχων , τἄλλα τῆς πρεσβείας τετελεσμένα παραδοὺς τῶν πρέσβεων ἑνὶ καὶ ἀπιέναι κελεύσας ἧκεν ἅμα γυναικὶ παραμυθησόμενος τὴν αὐτὸς ἑαυτοῦ πενθερὰν καὶ τὸ λεῖπον τῇ πρεσβείᾳ προσαποδώσων . τουτὶ δὲ ἦν , προπέμψαι ξύν γε κόσμῳ καὶ ὅση ἀνήκουσα εἴη αἰδὼς , τοῦτο μὲν καὶ ὡς αὐτῆς κηδεστὴς , τοῦτο δὲ καὶ ὡς μεγάλου βασιλέως νύμφην , καὶ τρίτον ὡς περὶ τὰ καίρια δυστυχοῦσαν · ἃ πάντ' ἐν βραχεῖ διεπεπράχει , ὡς μὲν ἐκείνῳ ἐδόκει , καλῶς · τῇδ' ἀληθείᾳ πολλῷ τοῦ δέοντος ἐνδεῶς . ἀλλ' οἱ πίθηκοι , φησὶ , πιθηκίζοντες καὶ οἱ μύρμηκες μυρμηκίζοντες τὰ σφῶν ποιοῦσιν αὐτῶν · εἰ δὲ μὴ καὶ τὰ ἀετῶν καὶ ὅσα λέουσιν ἔθιμα δύνανται μὴ οὐ πρὸς αὐτῶν ἂν ὑπάρχῃ τουτὶ φαυλότητι φύσεως ἀρχῆθεν συντεθραμμένων καὶ ἀπουσίᾳ τοῦ εὖ τε καὶ τεταγμένως ἡνιοχήσοντος λογισμοῦ . ἦ σοφὸς ἦν ἄρ' ἐκεῖνος , ὃς πρῶτον ἐν γνώμῃ τόδ' ἐβάστασε καὶ γλώσσῃ διεμυθολόγησεν , εἴτε Θαλῆς ὁ Μιλήσιος ἦν , εἴτε Πλάτων ὁ Ἀρίστωνος , εἴτε καὶ ἄμφω , παρὰ θατέρου ἅτερος ἐκδεξάμενος , τό γ' ἑαυτὸν μακαρίζειν ἐκθύμως , ὅτι μὴ βάρβαρος , ἀλλ' Ἕλλην γεγένηται . ἰδοὺ γὰρ ἐκείνοις ὁμόστοιχα λέγειν ἐπῄει κἀμὲ βέβαιον τὸν νοῦν ἐκ τῆς πείρας ξυνειλοχότα . ἀλλ' ἵνα μὴ διατρίβωμεν , ἐπανιτέον ἡμῖν ἐκεῖσέ ἐστιν . ἐπειδὴ γὰρ ἐπανόδου ἦμεν ἡμμένοι , ἡμέρας διηνυκότες ὁδὸν εἶτα ἀπαλλαττόμεθα . τῇ μὲν γὰρ τῇ Καισαρίσσῃ σφόδρ' ἀναγκαῖον ἦν τὴν ἐς Θεσσαλονίκην ὁμοῦ τοῖς ἄλλοις ἰέναι , ὡς ἂν τὰς τελευταίας ἐπιτελέσειε τοῦ ἀνδρὸς ἐντολάς . φθάνει γὰρ ἐκεῖνος ἐπ' ἐσχάταις τοῦ βίου πνοαῖς ἐπισκήπτων , ἐντός που τῆς εἰρημένης μετακομισθῆναί οἱ πόλεως τὸν νεκρόν . ἐμὲ δ' αὐτὴ τῶν κατὰ βούλησιν ὅσα οἱ πρὸς βουλήσεως ἦν ἀναθεῖσα ὅσον τάχος τὴν ἐς Βυζάντιον ἀνύτειν ἀφῆκε , δοῦσα καὶ ὅντινα δὴ Τριβαλλῶν , ὃς διὰ τραχείας τινὸς ἡμᾶς ἀγαγὼν ἀνιαρὰν ἡμῖν προὐξένησε τὴν ἐπάνοδον .
Lemmas: ( ὁ . ) Ἡμέραι μεταξύ παραλέγω δέκα καί ἐπεί ἔγγιστος διατρίβω εἰμί ὁ ὁ Τριβαλλός ἄρχω , ἄλλος ὁ πρέσβυς τελέω παραδίδωμι ὁ πρέσβυς εἷς καί ἀφίημι κελεύω ἵημι ἅμα γυνή παραμυθέομαι ὁ αὐτός ἑαυτοῦ πενθερά καί ὁ λείπω ὁ πρέσβυς προσαποδίδωμι . οὗτος δέ εἰμί , προπέμπω σῦς γε κόσμος καί ὅσος ἀνήκω εἰμί αἰδώς , οὗτος μέν καί ὡς αὐτός κηδεστής , οὗτος δέ καί ὡς μέγας βασιλεύς νύμφη , καί τρίτος ὡς περί ὁ καίριος δυστυχέω · ὁ πᾶς ἐν βραχύς διαπράσσω , ὡς μέν ἐκεῖνος δοκέω , καλῶς · τῇδε ἀλήθεια πολύς ὁ δήω ἐνδεής . ἀλλά ὁ πίθηκος , φημί , πιθηκίζω καί ὁ μύρμηξ μυρμηκίζω ὁ σφεῖς ποιέω αὐτός · εἰμί δέ μή καί ὁ ἀετός καί ὅσος λέων ἔθιμος δύναμαι μή οὖον πρός αὐτός εἄν ὑπάρχω οὗτος φαυλότης φύσις ἀρχῆθεν συντρέφω καί ἀπουσία ὁ εὕω τε καί τεταγμένως ἡνιοχέω λογισμός . εἰμί σοφός εἰμί ἄρα ἐκεῖνος , ὅς πρῶτος ἐν γνώμη ὅδε βαστάζω καί γλῶσσα διαμυθολογέω , εἴτε Θαλῆς ὁ Μιλήσιος εἰμί , εἴτε Πλάτων ὁ Ἀρίστων , εἴτε καί ἄμφω , παρά θατέρου ἕτερος ἐκδείκνυμι , ὁ γε ἑαυτοῦ μακαρίζω ἔκθυμος , ὅτι μή βάρβαρος , ἀλλά Ἕλλην γίγνομαι . ἰδού γάρ ἐκεῖνος ὁμόστοιχος λέγω ἔπειμι ἐγώ βέβαιος ὁ νόος ἐκ ὁ πείρω συλλέγω . ἀλλά ἵνα μή διατρίβω , ἐπανιτέον ἐγώ ἐκεῖσε εἰμί . ἐπεί γάρ ἐπάνοδος εἰμί ἅπτω , ἡμέρα διανύω ὁδός εἶτα ἀπαλλάσσω . ὁ μέν γάρ ὁ Καισάρισσα σφόδρα ἀναγκαῖος εἰμί ὁ εἰς Θεσσαλονίκη ὁμοῦ ὁ ἄλλος εἶμι , ὡς εἄν ὁ τελευταῖος ἐπιτελέω ὁ ἀνήρ ἐντολή . φθάνω γάρ ἐκεῖνος ἐπί ἔσχατος ὁ βίος πνοή ἐπισκήπτω , ἐντός ποῦ ὁ εἴρω μετακομίζω ὁ πόλις ὁ νεκρός . ἐγώ δέ αὐτός ὁ κατά βούλησις ὅσος ὁ πρός βούλησις εἰμί ἀνατίθημι ὅσος τάχος ὁ εἰς Βυζάντιον ἀνύω ἀφίημι , δήω καί ὅστις δή Τριβαλλός , ὅς διά τραχύς τις ἐγώ ἄγω ἀνιαρός ἐγώ προεκνέω ὁ ἐπάνοδος .