nicephorus-gregoras.historia-romana 16.5.4
( Δ . ) Ἐπεὶ δ' ὡς ποῤῥωτάτω τῆς ἐμῆς ἤδη ἀπόδημον γνώμης ἑώρων αὐτὸν , καὶ τὸ τῶν εὐγενῶν ἐκείνων ἐλπίδων ἀνθοῦν ἐνδιαίτημα μαραινόμενόν τε καὶ τῇ τῆς ἐναντίας μοίρας κακίᾳ παραχωροῦν τε καὶ καθάπαξ ἡττώμενον , βέλτιστον ἔδοξεν εἶναί μοι , τὰς τῶν ζητήσεων ἄλλας ἄλλοις παρακεχωρηκότι περιφανῶς , ὁπόσαι τὴν τῶν ἀναγκαίων πορίζειν ἔχουσιν ἔνδειαν , ἐπὶ τὸ προμηθὲς ὁμόσε τῆς τοῦ φίλου κεχωρηκέναι ψυχῆς . στρατόπεδα γὰρ , ὡς εἰπεῖν , λογισμῶν παντοδαπῶν καὶ ποικίλων , ὑφ' ἡγεμόνι τῷ ζήλῳ τοῦ κρείττονος ἐν ἐμοὶ διηνεκῶς συγκροτούμενα , θανάτου γέμουσαν εἶναι τὴν ἐνταυθοῖ σιωπὴν ὑπετίθεντο , σώματος μὲν ἴσως ἥκιστα , ψυχῆς γε μὴν καὶ μάλα μάλιστα . μηδὲ γὰρ ἀφεστάναι δειλίας , αἰσχίστου νοσήματος , τὸ τὸν τοῦ ζήλου θησαυρὸν ἀφωνίᾳ μακρᾷ θαλαμεύειν , μηδ' αὖ ἀγνοεῖν ἡμᾶς , τὸν ἐν τῷ τῆς δειλίας σκότῳ κρυπτόμενον πόθον τῶν ἀγαθῶν ἥκιστα δύνασθαι συνιδεῖν τὴν τῆς θεοῦ παῤῥησίας ἀλήθειαν . ᾧ γὰρ προφάσεις δῆθεν εὐλόγους ὑπὲρ δειλίας πλάττειν εἴη ἐθέλοντι , τὸν ἀκοίμητον οἰομένῳ λανθάνειν ὀφθαλμὸν τοῦ θεοῦ , λέληθε προφανῶς αὐτὸς ἑαυτὸν ἀπολλὺς καὶ καθ' ἑαυτοῦ στρατευόμενος ἄντικρυς . τοσοῦτον γὰρ διαφέρειν ἐς τὴν τοῦ κρείττονος μοῖραν οἴομαι τὴν παῤῥησίαν ἐνταῦθα τῆς σιωπῆς , ὅσῳ τῶν ἐκ γῆς φυομένων ὁπόσα πρὸς τὸ αἰθέριον μετεωρίζει φῶς τοὺς καρποὺς τῶν ἐν τοῖς κόλποις τῆς μητρὸς γῆς ταμιευομένων . ἐκεῖνοι μὲν γὰρ καὶ πρὸ γεύσεως ὄσφρησίν τε καὶ ὀφθαλμὸν ἑστιῶσι λαμπρῶς , καὶ χαρίζονταί γε ἁφῇ , καὶ τέρψεως σχεδὸν ἁπάσης ἁπάσαις αἰσθήσεσι γίνονται ἄγαλμα · τούτων δὲ οὐκ εὐπρόσοδον οἱ πλεῖστοι ταῖς αἰσθήσεσιν , οὐδ' ἱλαράν τε καὶ ἄλυπον παραχρῆμα προσάγουσι τοῖς χρῄζουσι τὴν ἑαυτῶν φορὰν , ἀλλ' ὅλην ὅλης ὡς τὰ πολλὰ δριμύτητός τε καὶ δυσωδίας σφόδρα ἀπόζουσαν . ἄλλως τε καὶ οἷς μὴ εἶναι παῤῥησίαν ὁμοῦ τοῖς καιροῖς ἕπεται , τούτοις δήπου καὶ εὐπροφάσιστόν τινα χώραν ἀπολογίας εἰς ἀπόδρασιν λείπεσθαι , βραχεῖς τινας πάντως ἢ μηδένας εἶναι τοὺς ἀντεροῦντας οἶμαι . μήτε γὰρ παῤῥησίαν , ἧς θεμέλιος ἄσειστος προειληφυῖα γίνεται φιλία , τῶν προσηκόντων πόῤῥω καιρῶν , μήτε καιροὺς παῤῥησίας τοιαύτης ἄνευ ἐντελές τι δύνασθαι δρᾷν . εἶναι γὰρ καὶ παῤῥησίαν φιλίας χωρὶς ἀμαυρόν · καὶ αὖ καιρὸν , ἀμφοῖν ἐκείνοιν λειπόμενον , περαίνειν μὴ δύνασθαι τῶν δεόντων μηδέν . ἡμῖν δ' , οἷς τὸ θαῤῥεῖν ἐκ πολυετοῦς ἐκείνῳ συντέθραπται φιλίας καὶ ὁμιλίας , ἄτοπον εἶναι ἐδόκει , σιωπῇ καθυφεῖσθαι τοὺς τῶν ἀναγκαίων ἐς τὴν χρείαν καιρούς .
Lemmas: ( δ . ) ἐπεί δέ ὡς προσωτέρω ὁ ἐμός ἤδη ἀπόδημος γνώμη ὁράω αὐτός , καί ὁ ὁ εὐγενής ἐκεῖνος ἐλπίς ἀνθέω ἐνδιαίτημα μαραίνω τε καί ὁ ὁ ἐναντίος μοῖρα κακία παραχωρώ τε καί καθάπαξ ἡσσάομαι , ἀγαθός δοκέω εἰμί ἐγώ , ὁ ὁ ζήτησις ἄλλος ἄλλος παραχωρέω περιφανής , ὁπόσος ὁ ὁ ἀναγκαῖος πορίζω ἔχω ἔνδεια , ἐπί ὁ προμηθής ὁμόσε ὁ ὁ φίλος χωρέω Ψυχή . στρατόπεδον γάρ , ὡς εἶπον , λογισμός παντοδαπής καί ποικίλος , ὑπό ἡγεμών ὁ ζῆλος ὁ ἀγαθός ἐν ἐγώ διηνεκής συγκροτέω , θάνατος γέμω εἰμί ὁ ἐνταυθοῖ σιωπή ὑποτίθημι , σῶμα μέν ἴσως ἥκιστος , Ψυχή γε μήv καί μάλα μάλιστα . μηδέ γάρ ἀφίστημι δειλία , αἰσχρός νόσημα , ὁ ὁ ὁ ζηλόω θησαυρός ἀφωνία μακρός θαλαμεύω , μηδέ αὖος ἀγνοέω ἐγώ , ὁ ἐν ὁ ὁ δειλία σκότος κρύπτω πόθος ὁ ἀγαθός ἥκιστος δύναμαι συνοράω ὁ ὁ θεός παρρησία ἀλήθεια . ὅς γάρ πρόφασις δῆθεν εὔλογος ὑπέρ δειλία πλάσσω εἰμί ἐθέλω , ὁ ἀκοίμητος οἴομαι λανθάνω ὀφθαλμός ὁ θεός , λανθάνω προφανῶς αὐτός ἑαυτοῦ ἀπόλλυμι καί κατά ἑαυτοῦ στρατεύω ἄντικρυς . τοσοῦτος γάρ διαφέρω εἰς ὁ ὁ ἀγαθός μοῖρα οἴομαι ὁ παρρησία ἐνταῦθα ὁ σιωπή , ὅσος ὁ ἐκ γῆ φύω ὁπόσος πρός ὁ αἰθέριος μετεωρίζω φάος ὁ καρπός1 ὁ ἐν ὁ κόλπος ὁ μήτηρ γῆ ταμιεύω . ἐκεῖνος μέν γάρ καί πρό γεῦσις ὄσφρησις τε καί ὀφθαλμός ἑστιάω λαμπρῶς , καί χαρίζομαι γε ἁφή , καί τέρψις σχεδόν ἅπας ἅπας αἴσθησις γίγνομαι ἄγαλμα · οὗτος δέ οὐ εὐπρόσοδος ὁ πλεῖστος ὁ αἴσθησις , οὐδέ ἱλαρός τε καί ἄλυπος παραχρῆμα προσάγω ὁ χρῄζω ὁ ἑαυτοῦ φορά , ἀλλά ὅλος ὅλος ὡς ὁ πολύς δριμύτης τε καί δυσωδία σφόδρα αποζώ . ἄλλως τε καί ὅς μή εἰμί παρρησία ὁμοῦ ὁ καιρός ἕπω , οὗτος δήπου καί εὐπροφάσιστος τις χώρα ἀπολογία εἰς ἀπόδρασις λείπω , βραχύς τις πάντως ἢ μηδένας εἰμί ὁ ἀντιλέγω οἴομαι . μήτε γάρ παρρησία , ὅς θεμέλιος ἄσειστος προλαμβάνω γίγνομαι φίλιος , ὁ προσήκω πόρρω καιρός , μήτε καιρός παρρησία τοιοῦτος ἄνευ ἐντελής τίς δύναμαι δράω . εἰμί γάρ καί παρρησία φίλιος Χωρὶς ἀμαυρός · καί αὖος καιρός , ἄμφω ἐκεῖνος λείπω , περαίνω μή δύναμαι ὁ δήω μηδείς . ἐγώ δέ , ὅς ὁ θαρσέω ἐκ πολυετής ἐκεῖνος συντρέφω φίλιος καί ὁμιλία , ἄτοπος εἰμί δοκέω , σιωπή καθυφάω ὁ ὁ ἀναγκαῖος εἰς ὁ χρεία καιρός .