nicephorus-gregoras.historia-romana 10.2.2
( Β . ) « Ἐμοὶ δὲ , ὦ παρόντες , ταὐτόν τι συνέβη παθεῖν , ὥσπερ ἂν εἴ τις ναῦς ἐξαίφνης ἐναντίοις ἐντετυχηκυῖα τοῖς πνεύμασιν ἐπὶ πρύμναν ἐκινδύνευσε καταδῦναι · ἔπειτα πρὶν ἢ δυνηθῆναι στῆναι καλῶς , ἕτερον ἐπιδραμὸν ἐκ πλευρᾶς κλυδώνιον ὑποβρύχιον ἠνάγκασε ταύτην γενέσθαι . πρὶν γὰρ τὴν προτέραν καὶ μεγίστην ἐκείνην τοῦ βασιλέως ἀποτινάξασθαι συμφορὰν , ἑτέρα μοι σήμερον αὕτη ἐπιδραμοῦσα , καθάπερ ἐπὶ κλύδωνι κλύδων κἀπὶ χειμῶνι χειμὼν , δεινῶς κατεβάπτισε καὶ πρὸς ἀβύσσους πυθμένας φεῦ κατήνεγκε συμφορῶν . ὢ πῶς οὐκ εὐθὺς ἀπέπτης , ψυχὴ , ἀλλ' ἔτι τῷ δυστήνῳ τούτῳ παρέμεινας σώματι ; ὢ πῶς οὐχ ὑπὸ τῶν ἀλγεινῶν διεῤῥάγη μοι τὸ σῶμα , ἀλλ' ἀντέχειν ἔτι δύναται πρὸς τοσαύτας κυμάτων ἐπαγωγάς ; ὢ δυστυχής μοι γλῶττα , οἵας σοι τὰς μονῳδίας ὁ χρόνος ἐταμιεύσατο ; φεῦ τῆς τῶν δεινῶν συνεχείας · βαβαὶ τῆς ἐναλλαγῆς τῶν πραγμάτων . οὓς γὰρ ἀεὶ κατὰ τῶν συμφορῶν προβόλους εἴχομεν ἀῤῥαγεῖς καὶ λαμπροὺς παρηγόρους , οὗτοι στρατεύματα συμφορῶν ἐφ' ἡμᾶς ὁπλίζουσι σήμερον . ἡμεῖς δὲ καρτεροῦμεν ἔτι καὶ μονῳδεῖν ἀνεχόμεθα . ποῦ σοφῶν συναυλίαι καὶ λογίων ἅμιλλαι καὶ σεμνὰ παλαίσματα ; ποῦ ῥητόρων πανηγύρεις καὶ κρότοι καὶ θέατρα πολλῷ τῶν Παναθηναίων ἐκείνων λαμπρότερα ; φροῦδα τὰ πάντα , κόνις ἅπαντα . ὦ κάκιστε χρόνε , πῶς ἐκ μέσης ἠνέσχου τῆς οἰκουμένης τὴν τῆς σοφίας μητρόπολιν ἐξελεῖν ἀπηνῶς ; πῶς τὴν τῶν λόγων καθεῖλες ἐπιβουλεύσας ἀκρόπολιν ; πῶς οὕτω νεανιεύῃ καθ' ἡμῶν συνεχῶς , μήτε τινὰ οἶκτον λαμβάνων , μήτε κορεννύμενος ὑπὸ τῆς τρυφῆς τῶν δεινῶν ; χθὲς ἀφεῖλες ἡμῶν τὸν μέγιστον βασιλέα · σήμερον τὸν δεξιὸν ὑπηρέτην , τὸν Νέστορα τὸν βουληφόρον , τὸν μόνον τοσούτῳ βασιλεῖ δυνάμενον ἐξαρκεῖν . χθὲς τὸν τῶν Χαρίτων θάλαμον · σήμερον τὰ τῶν Χαρίτων προπύλαια · χθὲς τὸ ἔαρ τῶν ἀγαθῶν · σήμερον τὴν τὸ τοιοῦτον ἔαρ ἀγγέλλουσαν χελιδόνα · χθὲς τὸν μέγαν καὶ ἀπαράμιλλον νοῦν · σήμερον τοῦ τοιούτου νοῦ τὸν ἐναρμόνιον κήρυκα · χθὲς τῆς χρυσῆς καὶ μεγάλης γλώττης τοὺς λόγους · σήμερον τὴν Ἀκαδημίαν καὶ τὸν Περίπατον καὶ τὴν Στοὰν ἐκείνης τῆς γλώττης κἀκείνων τῶν λόγων · χθὲς τὰς Μούσας · σήμερον τὸ ζῶν καὶ κινούμενον μουσεῖον · χθὲς τῆς εὐσεβείας καὶ τῶν δογμάτων τὸν κράτιστον πρόβολον · σήμερον τὴν δογματικὴν πανοπλίαν · χθὲς τὸν τῆς ἱερωσύνης κανόνα τε καὶ τὴν στάθμην · σήμερον τὴν ἱερὰν ὁπλοθήκην . ἀλλ' ὦ πόσοι κλαυθμοὶ καὶ στεναγμοὶ συνεληλυθότες εἰς ἓν ἐξισωθῆναι δυνηθεῖεν ἂν τοῖς νῦν κατασχοῦσιν ἡμᾶς πάθεσιν ; οἶμαι γὰρ , οἶμαι , ἂν θάλασσα μὲν ἅπασα μεταβάλῃ πρὸς φύσιν δακρύων , ποταμοὶ δ' αὖ , ὁπόσοι τὴν γῆν περικλύζουσι , πρὸς δακρύων τραπῶσι φορὰν , οὐδ' οὕτως ἂν ἱκανῶς δειχθείη τὸ μέγεθος ὅσον τῶν νῦν συμφορῶν . ἐκεῖνος ἦν ὁ τῆς ἡγεμονικῆς τῶν Ῥωμαίων ὁλκάδος ἄριστος κυβερνήτης · οὗτος ὁ τὴν Ἑλίκην καὶ τὸν πόλον διασκοπούμενος ἄριστα . ἐκεῖνος ὁ τὰς αἰθρίας καὶ τὰ νέφη τῶν πόλεων καὶ τοὺς ἐκεῖθεν χειμῶνας προβλέπων · οὗτος ὁ τὰ ἱστία καὶ τοὺς κάλως καὶ τὰ πρυμνήσια διατιθέμενος εὖ . ἐκεῖνος ὁ τῆς φρονήσεως πρύτανις · οὗτος ὁ τῆς φρονήσεως ἐκείνου διανομεὺς δεξιός . ἀλλ' ἄμφω νῦν ὁ θάνατος ὀξέως ἐπιδραμὼν , ὁ δυσμενὴς ὁπλίτης , φεῦ τοῦ πάθους , εἰς γῆν καὶ κόνιν κατέχωσεν . ὢ πῶς οὐ γῆν μόνον , ἀλλ' ἤδη καὶ αὐτοὺς οὐρανοὺς καὶ ἀστέρας ὀξέως τὰ νῦν περιέδραμε πάθη καὶ αὐτῆς τῆς ἀνωτέρας ἁψάμενα λήξεως ; ἀλλὰ δεῦρο δή μοι πᾶς ὁ τῶν λειπομένων σοφῶν χορὸς , εἴπερ τινὲς λείπονται , θρηνήσατε τὴν πηγὴν τοῦ λόγου φραγεῖσαν . θρηνήσατε σιγῶσαν τὴν πάνυ τοι ἐμμελῶς ἀττικίζουσαν πρότερον γλῶσσαν καὶ τὸ γλυκὺ νέκταρ ἐκείνης ἀθρόως εἰς γῆν καταῤῥεῦσαν . θρηνήσατε στόμα ἐκεῖνο , ὃ χθὲς μὲν καὶ πρότερον οἱονεί τι σίμβλον κατεφαίνετο μέλιτος , νῦν δὲ θανάτου κηφῆνες διέφθειραν . θρηνήσατε τὸν τὸ Ῥωμαίων κλέος τῇ σοφίᾳ σεμνύνοντα πλέον , ἢ τὸ τῶν Ἀθηναίων πάλαι Σωκράτεις καὶ Πλάτωνες . θρηνήσατε τοὺς τῆς σοφίας κρατῆρας ἁπάσης ἐν βραχεῖ κενωθέντας εἰς γῆν . ἀλλ' ὢ τίς ἐκ μέσης τῆς οἰκουμένης τὸν τῶν Μουσῶν ἀφήρπασεν Ἑλικῶνα ; τίς τὸν τῆς σοφίας κατέχωσεν Ὄλυμπον ; τίς τὸν λύχνον ἔσβεσε τὸν φωτίζοντα τοὺς ἡμῶν τῆς ψυχῆς ὀφθαλμοὺς καὶ καλῶς ἡμῶν τὸ τοῦ νοῦ διανοίγοντα βλέφαρον ; τίς τὴν τέχνην τῶν τεχνῶν καὶ τὴν τῶν ἐπιστημῶν ἐπιστήμην διέφθειρε ; τίς τὸν οὐράνιον ἄνθρωπον εἰς ᾅδου πυθμένας κατήνεγκε ; πάλαι γε μὴν ἡ Ἑλλὰς τὴν τῶν λόγων ἑστίαν ἐθρήνησε τὰς Ἀθήνας , ὁπότ' ἐπιβούλως δραμὼν καθεῖλεν αὐτὰς ὁ Λακεδαιμόνιος Λύσανδρος . ἡμεῖς δ' οὐδ' ἀξίως θρηνεῖν ἔχομεν σήμερον ὅλας Ἑλλάδας αὐταῖς Ἀθήναις συγκαταδύσας . πάντα γὰρ εἷς ἀνὴρ οὗτος ἦν . ὦ Μοῦσαι καὶ λόγοι καὶ ἀρεταὶ καὶ πᾶσα παιδεία , πῶς τὰ κρῖνα ταχέως οὑτωσί πως ἐμιμήσασθε τοῦ ἀγροῦ , ὀξέως μὲν πρὸς ὕψος καὶ κάλλος ἀρθέντα , ὀξύτερον δ' αὖ καταδύντα πρὸς μαρασμὸν καὶ φθοράν ; τὸ γὰρ θεῖον ὑμῶν ἀνάκτορον , τὸ μέγα καὶ περιβόητον ὑμῶν ἐνδιαίτημα ὑπὸ γῆν καὶ φθορὰν νῦν κατελθὼν καὶ τὸ ὑμέτερον συγκατέχωσε κάλλος . οὗτος ἦν ὁ πάντας ὑπερφωνήσας φιλοσόφους καὶ ῥήτορας , ὁπόσους ὁ μακρὸς ὕμνησε χρόνος · ἀλλ' οἴμοι κεῖται νῦν ἐν κόνει καὶ χώμασιν ἄφωνος . οὗτος ἦν ὁ τῷ νῷ καὶ τῇ γλώττῃ διαμετρῶν οὐρανὸν καὶ ἀστέρας βέλτιον ἢ κατὰ πάντα κανόνα καὶ στάθμην ἀνθρώπων · ἀλλὰ νῦν βραχὺς αὐτὸν διεμέτρησε λίθος . οὗτος ἦν ἡ τῶν μεγάλων οὐρανοῦ καὶ γῆς ὁριζόντων καὶ παραλλήλων ἀρίστη διόπτρα , οὗτος ὁ κράτιστος καὶ αὐτοφυὴς ὡροσκόπος · ἀλλὰ νῦν αὐτὸν καὶ πρὸ τῆς ὥρας , φεῦ τοῦ δεινοῦ , βραχὺς ὁρίζων τῆς γῆς περιείληφεν . οὗτος ἦν ὁ πολλὴν ἐνδειξάμενος πρόνοιαν τῶν ἑξῆς ἐλλογίμων Ἑλλήνων , ὡς μὴ διακινδυνεύοιεν περὶ τὰς κρίσεις τῶν πάλαι σοφῶν · οὗτος ὁ ῥᾳδίαν τὴν τῆς ἀστροθεάμονος ἐπιστήμης σοφίαν πεποιηκώς · οὗτος ὁ τῆς Ἀριστοτελικῆς γλώττης τὰς λαβυρίνθους ἁπλώσας · ἀλλὰ νῦν αἱ ζωφώδεις τοῦ τάφου λαβύρινθοι πικρῶς περὶ αὐτὸν φεῦ ἐξελίσσονται . οὗτος ὁ τῆς ἀρίστης αἰδοῦς καὶ τῆς σωφροσύνης κανών · ἀλλὰ νῦν αὐτὸν ὁ θάνατος ἀναιδῶς ἐξέτεμε δραμών . ὢ πῶς ὁ παρὼν οὗτος χρόνος ἐν βραχεῖ πάντας ἀθρόον τοὺς πάλαι χρόνους τοῖς θρήνοις νενίκηκε ; πολλοὺς γὰρ ἀμείψας ἡλίους τοσαύτην ζημίαν καθ' ὅλης τῆς ἀνθρωπίνης ἐπενεγκεῖν φύσεως μέχρι νῦν οὐ δεδύνηται · νῦν δ' ἐφ' ἡμῶν ῥᾷστα δεδύνηται . χθὲς μὲν γὰρ τὰ πρῶτα καὶ μέγιστα τῶν καλῶν ἐλθὼν ἀφείλετο · τὰ δὲ λειπόμενα σήμερον ἐπανελθὼν προσαφείλετο . χθὲς τὸν τῆς γῆς ἥλιον γῆς πυθμέσιν ἀπέκρυψε · νῦν δὲ καὶ τὸν ἑωσφόρον ὁμοῦ συναπέκρυψε . χθὲς τὴν μουσικὴν ἀνεῖλεν ἁρμονίαν · σήμερον τὴν μαγάδα καὶ τὰς νευράς . ὦ πῶς ὁ σιγῶντας τοὺς οὐρανοὺς εὑρηκὼς ἐκ πολλοῦ , ἔπειτα τὴν τοῦ θεοῦ διηγεῖσθαι δόξαν αὐτὸς παρεσκευακὼς , νῦν ἐν τάφῳ σιγᾷ ; ὢ πῶς νεκρὸς ὢν αὐτὸς ( φεῦ τῆς ἐμῆς συμφορᾶς ) κινούμενόν τε καὶ ζῶν ἐμοὶ παραπέμπει τὸ πάθος , ὅλην τὴν ἡμέραν τὴν ἐμὴν κατατέμνον καρδίαν ξίφους παντὸς χαλεπώτερον , μᾶλλον δὲ καὶ νύκτας ὅλας , εἰ χρὴ τὸ μεῖζον εἰπεῖν ; ἡμέρας μὲν γὰρ καὶ τῶν ἐντυγχανόντων ὁμιλίαι συχναὶ καὶ κάλλος οὐρανοῦ καὶ γῆς καὶ τῶν ἐν τούτοις κτισμάτων ἴσως ἀφέλκουσί τε τοῦ πάθους καὶ ἀποσπῶσιν ἐπὶ βραχὺ τὸν ἡμέτερον νοῦν · νυκτὸς δὲ σχολῆς γενομένης ἤδη κατὰ πολλὴν τοῦ κωλύσοντος ἐρημίαν αἱ πᾶσαι τῶν συμφορῶν ἀλγηδόνες ἀθρόαι δραμοῦσαι καὶ τὴν ἐμὴν μετὰ τῆς μνήμης καρδίαν συνειληφυῖαι , καθάπερ τινὲς κύνες ἄγριοι σῶμα πεπτωκὸς , ἔνθεν κἀκεῖθεν πικρῶς περιέλκουσι , φεῦ , καὶ συμπνίγουσιν . ὢ πῶς πολλάκις ἐς αὐτὸν ἔγωγε ἀπιδὼν σοφίας ἁπάσης ἐπιδημίαν ἐς ἀνθρώπους αὐτὸν εἶναι ἐνόμισα , ψυχὴν καὶ σῶμα προσειληφυίας καὶ συνδιαιτωμένης ἀνθρώποις , ἵνα σοφοὺς ἀκροατὰς συνετίσῃ καὶ τὰ τῆς ἐπιστήμης καταστορέσῃ ναυάγια ; ὢ πῶς μετεμψύχωσίν τινα δοξάζειν καὶ αὐτὸς κεκινδύνευκα ἐπ' ἐκείνῳ γενέσθαι καὶ πάντων ὁμοῦ τὰς ψυχὰς , Ὁμήρου καὶ Πλάτωνος καὶ Πτολεμαίου , καὶ ὅσοι ῥητορεύουσαν πεπλουτήκασι γλῶσσαν , ἐν ἑνὶ τῷ τούτου σώματι συνδραμεῖν καὶ διατρίβειν αὖθις ἐν βίῳ , καθάπερ ὁλκάδι μυριοφόρῳ χρωμένους αὐτῷ ; ἀλλὰ νῦν ὁ τοσοῦτος καὶ τηλικοῦτος , φεῦ τῆς ἐμῆς συμφορᾶς , ᾤχετο ἀπιὼν εἰς τάφον καὶ κόνιν , πολὺν τὸν τῆς λύπης ἀνάψας πυρσὸν κατὰ τῆς ἐμῆς καρδίας . οὐ γὰρ ἠδύνατο ζῇν ἄνευ ψυχῆς καὶ πνοῆς . ψυχὴ δὲ πάντως αὐτοῦ καὶ πνοὴ , καὶ πᾶν εἴ τι ζωογονεῖν ἐπεφύκει , οὐχ ἕτερον ἦν τῶν ἁπάντων αὐτῷ , ἢ βασιλεὺς ὁ θεῖος ἐκεῖνος καὶ ὑπὲρ ἄνθρωπον ἄνθρωπος , ὃς καὶ ζῶν ἔτι ἐξαίρειν ἠπείγετο πολλῷ τῶν ἄλλων αὐτὸν , δεικνὺς ἐναργῶς , ὡς τοσούτῳ βασιλεῖ τοσοῦτον εἶναι καὶ τὸν ὑπηρέτην χρεών · τῷ φρονιμωτάτῳ δηλαδὴ τῶν ὅσοι τὴν γῆν διενείμαντο ἄνθρωποι τὸν πάσῃ σοφίᾳ πάντων ἐπέκεινα χρώμενον . καὶ νῦν δ' αὖ τῶν ἐντεῦθεν ἀπαλλαγεὶς οὐκ ἔκρινε δεῖν ἀπηρτῆσθαι τοῦτον ἐπὶ τοσοῦτον αὐτοῦ · καὶ μέντοι ταχέως προσκαλεσάμενος ταχέως καὶ προσειλήφει . εἰ μὲν δὴ οὖν ἀπελθόντος ἐκείνου ζῇν οὗτος οὐκ ἠδύνατο , καθάπερ σῶμα ψυχῆς ἀπεῤῥωγὸς , βαβαὶ τῆς συμπνοίας τε καὶ τῆς μίξεως , ἣν εἰς ἄῤῥηκτόν τινα τὸν δεσμὸν ἡ μακρὰ συνήρμοσε σχέσις . εἰ δὲ καλέσαντος ἐκείνου ἔδραμε , παραχρῆμα ῥίψας τὸ σῶμα , βαβαὶ τῆς ἀγάπης καὶ τῆς στοργῆς , ἣν προσηκόντως ἔσχε πρὸς τὸν δεσπότην . Ἡρακλῆς μέντοι ἐκεῖνος , εἰ δὴ τὰ ὄντα εἰρήκασιν οἱ τῶν μύθων ἐνταῦθα πατέρες , πᾶσαν διέδραμε τὴν ὑφ' ἥλιον , ὡς ἂν μάρτυρα τῶν οἰκείων ἅπασαν κτήσηται ἄθλων · οὗτοι δ' ἐντὸς ὅρων μένοντες μόνῃ τῇ βελτίστῃ φήμῃ καὶ τὰς Ἡρακλείους διέβησαν στήλας καὶ ῥᾷστα πᾶσαν ἀνηρτήσαντο τὴν ὑφ' ἥλιον . ἀλλὰ νῦν ἐξ ἀνθρώπων ἀπῆλθον , ἀθανατίσαντες πρότερον ἑαυτοὺς καὶ μνήμην καταλιπόντες ζῶσαν διηνεκῶς ἐν ταῖς τῶν ἐπιγινομένων ἀνθρώπων ψυχαῖς . ἡμῖν δὲ τοιούτων καὶ τοσούτων προβόλων καὶ στηριγμάτων οὑτωσὶ στερηθεῖσι τίς ἐλπὶς λείπεται τἀγαθοῦ ; ταὐτὸν γάρ τι καὶ ἡμῖν νῦν ἕπεται δεδιέναι , ὅπερ ἄμπελοι καὶ φυτὰ νεογνὰ , ἐπειδάν τις ἐπιβούλως τοὺς κύκλῳ περιβόλους τε καὶ φραγμοὺς καθελὼν μηλόβοτον καταστήσῃ τὸν χῶρον . ἀλλὰ γὰρ εἴρηται κἀμοὶ τῆς μὲν ἀξίας , ὦ παρόντες , πάντως ἔλαττον · τῆς δὲ τῶν ἄλλων προθυμίας ἴσως οὐκ ἔλαττον . ἡ μὲν γὰρ ἀξία τῆς ἐκείνου γλώττης ἐδεῖτο · ἡ δὲ προθυμία γνώμης τῆς ἐμαυτοῦ . »
Lemmas: ( Β . ) « ἐμός δέ , εἰμί πάρειμι , αὐτός τίς συμβαίνω πάσχω , ὥσπερ εἄν εἰμί τις ναῦς ἐξαπίνης ἐναντίος ἐντυγχάνω ὁ πνεῦμα ἐπί πρύμνα κινδυνεύω καταδύω · ἔπειτα πρίν ἢ δύναμαι ἵστημι καλῶς , ἕτερος ἐπιτρέχω ἐκ πλευρά κλυδώνιον ὑποβρύχιος ἀναγκάζω οὗτος γίγνομαι . πρίν γάρ ὁ πρότερος καί μέγας ἐκεῖνος ὁ βασιλεύς ἀποτινάσσω συμφορά , ἕτερος ἐγώ σήμερον οὗτος ἐπιτρέχω , καθάπερ ἐπί κλύδων κλύδων ἐπί χειμών χειμών , δεινῶς καταβαπτίζω καί πρός ἄβυσσος πυθμήν φεῦ καταφέρω συμφορά . ὦ πῶς οὐ εὐθύς ἀπεπτέω , ψυχή , ἀλλά ἔτι ὁ δύστηνος οὗτος παραμένω σῶμα ; ὦ πῶς οὐ ὑπό ὁ ἀλγεινός διαρρήγνυμι ἐγώ ὁ σῶμα , ἀλλά ἀντέχω ἔτι δύναμαι πρός τοσοῦτος κῦμα ἐπαγωγή ; ὦ δυστυχής ἐγώ γλῶσσα , οἷος σύ ὁ μονῳδία ὁ χρόνος ταμιεύω ; φεῦ ὁ ὁ δεινός συνέχεια · βαβαί ὁ ἐναλλαγή ὁ πρᾶγμα . ὅς γάρ ἀεί κατά ὁ συμφορά πρόβολος ἔχω ἀρραγής καί λαμπρός παρήγορος , οὗτος στράτευμα συμφορά ἐπί ἐγώ ὁπλίζω σήμερον . ἐγώ δέ καρτερέω ἔτι καί μονῳδέω ἀνέχω . ποῦ σοφός συναυλία καί λόγιος ἅμιλλα καί σεμνός πάλαισμα ; ποῦ ῥήτωρ πανήγυρις καί κρότος καί θέατρον πολύς ὁ Παναθήναια ἐκεῖνος λαμπρός ; φροῦδος ὁ πᾶς , κόνις ἅπας . εἰμί κακός χρόνος , πῶς ἐκ μέσος ἀνέχω ὁ οἰκέω ὁ ὁ σοφία μητρόπολις ἐξαιρέω ἀπηνής ; πῶς ὁ ὁ λόγος καθαιρέω ἐπιβουλεύω ἀκρόπολις ; πῶς οὗτος νεανιεύω κατά ἐγώ συνεχῶς , μήτε τις οἶκτος λαμβάνω , μήτε κορέννυμι ὑπό ὁ τρυφή ὁ δεινός ; χθές ἀφαιρέω ἐγώ ὁ μέγας βασιλεύς · σήμερον ὁ δεξιός ὑπηρέτης , ὁ Νέστωρ ὁ βουληφόρος , ὁ μόνος τοσοῦτος βασιλεύς δύναμαι ἐξαρκέω . χθές ὁ ὁ Χαρίτων θάλαμος · σήμερον ὁ ὁ Χαρίτων προπύλαια · χθές ὁ ἔαρ ὁ ἀγαθός · σήμερον ὁ ὁ τοιοῦτος ἔαρ ἀγγέλλω χελιδών · χθές ὁ μέγας καί ἀπαράμιλλος νόος · σήμερον ὁ τοιοῦτος νόος ὁ ἐναρμόνιος κῆρυξ · χθές ὁ χρύσεος καί μέγας γλῶσσα ὁ λόγος · σήμερον ὁ Ἀκαδημία καί ὁ περίπατος καί ὁ Στοά ἐκεῖνος ὁ γλῶσσα ἐκεῖνος ὁ λόγος · χθές ὁ Μοῦσα · σήμερον ὁ ζῶ καί κινέω μουσεῖον · χθές ὁ εὐσέβεια καί ὁ δόγμα ὁ ἀγαθός πρόβολος · σήμερον ὁ δογματικός πανοπλία · χθές ὁ ὁ ἱερωσύνη κανών τε καί ὁ στάθμη · σήμερον ὁ ἱερά ὁπλοθήκη . ἀλλά εἰμί πόσος κλαυθμός καί στεναγμός συνέρχομαι εἰς εἷς ἐξισόω δύναμαι εἄν ὁ νῦν κατέχω ἐγώ πάθος ; οἴομαι γάρ , οἴομαι , εἄν θάλασσα μέν ἅπας μεταβάλλω πρός φύσις δάκρυ , ποταμός δέ αὖος , ὁπόσος ὁ γῆ περικλύζω , πρός δάκρυ τρέπω φορά , οὐδέ οὕτως εἄν ἱκανῶς δείκνυμι ὁ μέγεθος ὅσος ὁ νῦν συμφορά . ἐκεῖνος εἰμί ὁ ὁ ἡγεμονικός ὁ Ῥωμαῖος ὁλκάς ἀγαθός κυβερνήτης · οὗτος ὁ ὁ Ἑλίκη καί ὁ πόλος διασκοπέω ἀγαθός . ἐκεῖνος ὁ ὁ αἰθρία καί ὁ νέφος ὁ πόλις καί ὁ ἐκεῖθεν χειμών προβλέπω · οὗτος ὁ ὁ ἱστίον καί ὁ κάλως καί ὁ πρυμνήσιος διατίθημι εὕω . ἐκεῖνος ὁ ὁ φρόνησις πρύτανις · οὗτος ὁ ὁ φρόνησις ἐκεῖνος διανομεύς δεξιός . ἀλλά ἄμφω νῦν ὁ θάνατος ὀξύς ἐπιτρέχω , ὁ δυσμενής ὁπλίτης , φεῦ ὁ πάθος , εἰς γῆ καί κόνις καταχώννυμι . ὦ πῶς οὖον γῆ μόνος , ἀλλά ἤδη καί αὐτός οὐρανός καί ἀστήρ ὀξύς ὁ νῦν περιτρέχω πάθος καί αὐτός ὁ ἀνώτερος ἅπτω λῆξις ; ἀλλά δεῦρο δή ἐγώ πᾶς ὁ ὁ λείπω σοφός χορός , εἴπερ τις λείπω , θρηνέω ὁ πηγή ὁ λόγος φράσσω . θρηνέω σιγάω ὁ πάνυ ὅς ἐμμελής ἀττικίζω πρότερος γλῶσσα καί ὁ γλυκύς νέκταρ ἐκεῖνος ἀθρόος εἰς γῆ καταρρέω . θρηνέω στόμα ἐκεῖνος , ὅς χθές μέν καί πρότερος οἱονεί τίς σίμβλος καταφαίνω μέλι , νῦν δέ θάνατος κηφήν διαφθείρω . θρηνέω ὁ ὁ Ῥωμαῖος κλέος ὁ σοφία σεμνύνω πλέω , ἢ ὁ ὁ Ἀθηναῖος πάλαι Σωκράτεις καί Πλάτων . θρηνέω ὁ ὁ σοφία κρατήρ ἅπας ἐν βραχύς κενόω εἰς γῆ . ἀλλά ὦ τίς ἐκ μέσος ὁ οἰκέω ὁ ὁ Μοῦσα ἀφαρπάζω Ἑλικών ; τίς ὁ ὁ σοφία καταχώννυμι Ὄλυμπος ; τίς ὁ λύχνος σβέννυμι ὁ φωτίζω ὁ ἐγώ ὁ Ψυχή ὀφθαλμός καί καλῶς ἐγώ ὁ ὁ νόος διανοίγω βλέφαρον ; τίς ὁ τέχνη ὁ τέχνη καί ὁ ὁ ἐπιστήμη ἐπιστήμη διαφθείρω ; τίς ὁ οὐράνιος ἄνθρωπος εἰς ᾍδης πυθμήν καταφέρω ; πάλαι γε μήv ὁ Ἑλλάς ὁ ὁ λόγος ἑστία θρηνέω ὁ Ἀθῆναι , ὁπότε ἐπίβουλος τρέχω καθαιρέω αὐτός ὁ Λακεδαιμόνιος Λύσανδρος . ἐγώ δέ οὐδέ ἀξίως θρηνέω ἔχω σήμερον ὅλος Ελλάδα αὐτός Ἀθῆναι συγκαταδύνω . πᾶς γάρ εἷς ἀνήρ οὗτος εἰμί . εἰμί Μοῦσα καί λόγος καί ἀρετή καί πᾶς παιδεία , πῶς ὁ κρίνον ταχέως οὕτως πως μιμέομαι ὁ ἀγρός , ὀξύς μέν πρός ὕψος καί κάλλος αἴρω , ὀξύς2 δέ αὖος καταδύω πρός μαρασμός καί φθορά ; ὁ γάρ θέω σύ ἀνάκτορον , ὁ μέγας καί περιβόητος σύ ἐνδιαίτημα ὑπό γῆ καί φθορά νῦν κατέρχομαι καί ὁ ὑμέτερος συγκατέχω κάλλος . οὗτος εἰμί ὁ πᾶς ὑπερφωνέω φιλόσοφος καί ῥήτωρ , ὁπόσος ὁ μακρός ὑμνέω χρόνος · ἀλλά οἴμοι κεῖμαι νῦν ἐν κόνις καί χῶμα ἄφωνος . οὗτος εἰμί ὁ ὁ νάω καί ὁ γλῶσσα διαμετρέω οὐρανός καί ἀστήρ ἀγαθός ἢ κατά πᾶς κανών καί στάθμη ἄνθρωπος · ἀλλά νῦν βραχύς αὐτός διαμετρέω λίθος . οὗτος εἰμί ὁ ὁ μέγας οὐρανός καί γῆ ὁρίζω καί παράλληλος ἀγαθός διόπτρα , οὗτος ὁ ἀγαθός καί αὐτοφυής ὡροσκόπος · ἀλλά νῦν αὐτός καί πρό ὁ ὥρα , φεῦ ὁ δεινός , βραχύς ὁρίζων ὁ γῆ περιλαμβάνω . οὗτος εἰμί ὁ πολύς ἐνδείκνυμι πρόνοια ὁ ἑξῆς ἐλλόγιμος Ἕλλην , ὡς μή διακινδυνεύω περί ὁ κρίσις ὁ πάλαι σοφός · οὗτος ὁ ῥᾴδιος ὁ ὁ ἀστροθεάμων ἐπιστήμη σοφία ποιέω · οὗτος ὁ ὁ Ἀριστοτελικός γλῶσσα ὁ λαβύρινθος ἁπλόω · ἀλλά νῦν ὁ ζοφώδης ὁ τάφος λαβύρινθος πικρός περί αὐτός φεῦ εξελίσσομαι . οὗτος ὁ ὁ ἀγαθός αἰδώς καί ὁ σωφροσύνη κανών · ἀλλά νῦν αὐτός ὁ θάνατος ἀναιδής ἐκτέμνω τρέχω . ὦ πῶς ὁ πάρειμι οὗτος χρόνος ἐν βραχύς πᾶς ἀθρόος ὁ πάλαι χρόνος ὁ θρῆνος νικάω ; πολύς γάρ ἀμείβω ἥλιος τοσοῦτος ζημία κατά ὅλος ὁ ἀνθρώπινος ἐπιφέρω φύσις μέχρι νῦν οὖον δύναμαι · νῦν δέ ἐπί ἐγώ ῥᾳδίως δύναμαι . χθές μέν γάρ ὁ πρῶτος καί μέγας ὁ καλός ἔρχομαι ἀφαιρέω · ὁ δέ λείπω σήμερον ἐπανέρχομαι προσαφαιρέομαι . χθές ὁ ὁ γῆ ἥλιος γῆ πυθμήν ἀποκρύπτω · νῦν δέ καί ὁ Ἑωσφόρος ὁμοῦ συναποκρύπτω . χθές ὁ μουσική ἀναιρέω ἁρμονία · σήμερον ὁ μαγάς καί ὁ νευρά . εἰμί πῶς ὁ σιγάω ὁ οὐρανός εὑρίσκω ἐκ πολύς , ἔπειτα ὁ ὁ θεός διηγέομαι δόξα αὐτός παρασκευάζω , νῦν ἐν τάφος σιγάω ; ὦ πῶς νεκρός εἰμί αὐτός ( φεῦ ὁ ἐμός συμφορά ) κινέω τε καί ζῶ ἐγώ παραπέμπω ὁ πάθος , ὅλος ὁ ἡμέρα ὁ ἐμός κατατέμνω Καρδία ξίφος πᾶς χαλεπός , μᾶλλον δέ καί νύξ ὅλος , εἰμί χρή ὁ μείζων εἶπον ; ἡμέρα μέν γάρ καί ὁ ἐντυγχάνω ὁμιλία συχνός καί κάλλος οὐρανός καί γῆ καί ὁ ἐν οὗτος κτίσμα ἴσως ἀφέλκω τε ὁ πάθος καί ἀποσπάω ἐπί βραχύς ὁ ἡμέτερος νόος · νύξ δέ σχολή γίγνομαι ἤδη κατά πολύς ὁ κωλύω ἐρημία ὁ πᾶς ὁ συμφορά ἀλγηδών ἀθρόος τρέχω καί ὁ ἐμός μετά ὁ μνήμη Καρδία συλλαμβάνω , καθάπερ τις κύω ἄγριος σῶμα πίπτω , ἔνθεν ἐκεῖθεν πικρός περιέλκω , φεῦ , καί συμπνίγω . ὦ πῶς πολλάκις εἰς αὐτός ἔγωγε ἀφοράω σοφία ἅπας ἐπιδημία εἰς ἄνθρωπος αὐτός εἰμί νομίζω , ψυχή καί σῶμα προσλαμβάνω καί συνδιαιτάω ἄνθρωπος , ἵνα σοφός ἀκροατής συνέτιση καί ὁ ὁ ἐπιστήμη καθίστημι ναυάγιον ; ὦ πῶς μετεμψύχωσις τις δοξάζω καί αὐτός κινδυνεύω ἐπί ἐκεῖνος γίγνομαι καί πᾶς ὁμοῦ ὁ ψυχή , Ὅμηρος καί Πλάτων καί Πτολεμαῖος , καί ὅσος ῥητορεύω πλουτέω γλῶσσα , ἐν εἷς ὁ οὗτος σῶμα συντρέχω καί διατρίβω αὖθις ἐν βίος , καθάπερ ὁλκάς μυριοφόρος χράω αὐτός ; ἀλλά νῦν ὁ τοσοῦτος καί τηλικόσδε , φεῦ ὁ ἐμός συμφορά , οἴχομαι ἀπέρχομαι εἰς τάφος καί κόνις , πολύς ὁ ὁ λύπη ἀνάπτω πυρσός κατά ὁ ἐμός Καρδία . οὖον γάρ δύναμαι ζάω ἄνευ Ψυχή καί πνοή . ψυχή δέ πάντως αὐτός καί πνοή , καί πᾶς εἰμί τίς ζωογονέω φύω , οὐ ἕτερος εἰμί ὁ ἅπας αὐτός , ἢ βασιλεύς ὁ θεῖος ἐκεῖνος καί ὑπέρ ἄνθρωπος ἄνθρωπος , ὅς καί ζῶ ἔτι ἐξαίρω ἐπείγω πολύς ὁ ἄλλος αὐτός , δείκνυμι ἐναργής , ὡς τοσοῦτος βασιλεύς τοσοῦτος εἰμί καί ὁ ὑπηρέτης χρέος · ὁ φρόνιμος δηλαδή ὁ ὅσος ὁ γῆ διανέμω ἄνθρωπος ὁ πᾶς σοφία πᾶς ἐπέκεινα χράω . καί νῦν δέ αὖος ὁ ἐντεῦθεν ἀπαλλάσσω οὐ κρίνω δήω ἀπαρτάω οὗτος ἐπί τοσοῦτος αὐτός · καί μέντοι ταχέως προσκαλέω ταχέως καί προσλαμβάνω . εἰμί μέν δή οὖν ἀπέρχομαι ἐκεῖνος ζάω οὗτος οὐ δύναμαι , καθάπερ σῶμα Ψυχή ἀπολέγω , βαβαί ὁ σύμπνοια τε καί ὁ μίξις , ὅς εἰς ἄρρηκτος τις ὁ δεσμός ὁ μακρός συναρμόζω σχέσις . εἰμί δέ καλέω ἐκεῖνος τρέχω , παραχρῆμα ῥίπτω ὁ σῶμα , βαβαί ὁ ἀγάπη καί ὁ στοργή , ὅς προσήκω ἔχω πρός ὁ δεσπότης . Ἡρακλῆς μέντοι ἐκεῖνος , εἰμί δή ὁ εἰμί εἴρω ὁ ὁ μῦθος ἐνταῦθα πατήρ , πᾶς διατρέχω ὁ ὑπό ἥλιος , ὡς εἄν μάρτυς ὁ οἰκέω ἅπας κτάομαι ἆθλος · οὗτος δέ ἐντός ὁράω Μένων μόνος ὁ ἀγαθός φήμη καί ὁ Ἡράκλειος διαβαίνω στήλη καί ῥᾳδίως πᾶς ἀναρτάω ὁ ὑπό ἥλιος . ἀλλά νῦν ἐκ ἄνθρωπος ἀπέρχομαι , ἀθανατίζω πρότερος ἑαυτοῦ καί μνήμη καταλείπω ζώννυμι διηνεκής ἐν ὁ ὁ ἐπιγίγνομαι ἄνθρωπος Ψυχή . ἐγώ δέ τοιοῦτος καί τοσοῦτος πρόβολος καί στήριγμα οὑτωσί στερέω τίς Ἐλπὶς λείπω ἀγαθός ; αὐτός γάρ τίς καί ἐγώ νῦν ἕπω δείδω , ὅσπερ ἄμπελος καί φυτόν νεογνός , ἐπειδάν τις ἐπίβουλος ὁ κύκλος περίβολος τε καί φραγμός καθαιρέω μηλόβοτος καθίστημι ὁ χῶρος . ἀλλά γάρ εἴρω ἐγώ ὁ μέν ἄξιος , εἰμί πάρειμι , πάντως μικρός · ὁ δέ ὁ ἄλλος προθυμία ἴσως οὐ μικρός . ὁ μέν γάρ ἄξιος ὁ ἐκεῖνος γλῶσσα δήω · ὁ δέ προθυμία γνώμη ὁ ἐμαυτοῦ . »