nicephorus-gregoras.historia-romana 10.6.2
( Β . ) « Σὲ δὲ , ὦ μέγιστε καὶ θειότατε βασιλεῦ , πολλάκις ἡμεῖς θαυμάσαντες ἐν τοῖς ὅπλοις , καὶ πρό γε τούτων ἔν τε φιλανθρωπίᾳ καὶ ἱλαρότητι , καιρὸν ἔχομεν ἤδη λοιπὸν , ἵνα σε κἀν τῇ καρτερίᾳ θαυμάσωμεν τῆς μεγίστης ταυτησὶ συμφορᾶς , ἣν ὁ τὰ πάντα σαλεύων αἰὼν καθάπερ τι γυμνάσιον ἄλλο προὔβαλε νῦν καὶ θέατρον ἀγώνων τῇ γενναίᾳ καὶ ἀνδρικῇ σου ψυχῇ . ἔνθα δὴ καὶ μάλα μᾶλλόν σε δεῖ τὸ κράτος λαμπρῶς ἀναδήσασθαι , ἢ πρότερον ἐν τοῖς ὅπλοις . ἐκεῖ μὲν γὰρ καὶ ὁ τῆς τύχης κύβος τῇ χειρὶ πολλάκις μείζονα προσῆψε τὴν δόξαν ἢ τῇ ψυχῇ καὶ τὸ τῆς γνώμης ἀξίωμά τε καὶ μέγεθος ἔλαθε παρὰ τὸ εἰκὸς κιβδηλεύσας καὶ δεύτερον τῆς χειρὸς ἀποφήνας . ἐνταῦθα δὲ καθαρῶς γνώμη καὶ σύνεσις ὁπλίζεται πρὸς μεγάλους χειμῶνας καὶ κλύδωνας , οὓς ἡ τοιαύτη μάλα σφοδρῶς ἀνεστόμωσε συμφορά . ἴσασι γὰρ ἅπαντες , ὡς ὅσῳ τιμιώτερον καὶ βέλτιον ψυχὴ σώματος , τοσούτῳ καὶ μείζους οἱ ταύτης ἀγῶνες καὶ κλύδωνες , πρὸς ἅπερ ἂν ὁ συμπίπτων ἐπάγοι χρόνος ἀντίπαλα στρατόπεδα θλίψεων . ἐπειδήπερ ἐκεῖ μὲν καὶ πολλὴ πολλαχόθεν ἡ συμμαχία ἐπιτηδεύεται . ἀσπὶς γὰρ καὶ δόρυ καὶ κράνος τὴν τῶν ἀγωνοθετούντων πολλάκις ἁρπάσαντα κρίσιν καὶ συγκυκήσαντα τοὺς ἐλέγχους ἐν ἀδήλοις ἔσθ' ὅτε βυθοῖς τῆς παλάμης τἀγκλήματα συνεκάλυψαν . ἐνταῦθα δ' ἡ τῆς ψυχῆς ἀνδρία καθαρῶς ἀποδυομένη πρὸς τοὺς ἀγῶνας ἔχει καθάπερ ἐπὶ στεῤῥᾶς κρηπῖδος , τῆς γνώμης τε καὶ συνέσεως , γυμνοὺς καὶ ἀόπλους τοὺς πόδας ἐρείσασα μάλα γενναίως ἀνθίστασθαι καὶ ἀντέχειν πρὸς ἅπαν λύπης κῦμα καὶ ῥόθιον , καθάπερ προβλὴς ἀτίνακτος ἑστῶσα πρὸς ὑβρίζουσαν θάλασσαν . σφοδρὸς μὲν οὖν ἦν ὁ χειμὼν ἐκείνης τῆς τραγῳδίας , ἣν ὁ τοῦ βασιλέως καὶ πατρὸς ἐπήνεγκέ σοι θάνατος · σφοδρὸς δ' αὖ καὶ ὁ τοῦ βασιλέως καὶ πάππου , εἰ μὴ καὶ μείζονα φαίη τις ἂν , ὅτι ζῶν καὶ κινούμενον αὐτὸς ἐλέλειπτο φάρμακον , ἡδονὴν ὁμαλῶς οὑτωσί πως ἀντιτεχνώμενον τῆς σφόδρα ζεούσης ἐκείνης καὶ φλεγμαινούσης πληγῆς . ἀλλ' ἡ νῦν ἐπελθοῦσά σοι τῆς μητρὸς καὶ δεσποίνης συμφορὰ πολλῷ στρατηγουμένη τῷ ὑπερβάλλοντι πᾶσαν ὑπερπέπαικε λύπης ὑπερβολὴν διά τε τὸ τῆς φύσεως συγγενέστερον καὶ πολλῷ μᾶλλον διὰ τὸ μόνην ταύτην τοῦ γένους καταλελεῖφθαι τελευταίαν ἄγκυραν καὶ θυμηδίας ἀκρόπολιν . ἅπτεται γὰρ καὶ αὐτῶν , ὡς εἰπεῖν , μυελῶν τῆς ψυχῆς καὶ σὴς ὀστέων καθίσταταί σοι τῷ πάντα γενναίῳ . καὶ πῶς γὰρ οὔ ; μήτηρ τε οὖσα καὶ μήτηρ βασιλικωτάτη τε καὶ γλυκυτάτη καὶ στεῤῥοῖς καὶ ἀῤῥήκτοις τῆς φύσεώς σοι συνδεδεμένη τοῖς σπλάγχνοις · καὶ τό γε μεῖζον , πλείστους ὑπὲρ σοῦ τοὺς πόνους ἀνατλᾶσα . οὐ σὲ δὲ μόνον ἐς τόδε λύπης ἐκείνη θανοῦσα ξυνώθησεν , ἀλλὰ καὶ πάντας τοὺς ὑπηκόους ἡμᾶς · καὶ διπλῆ γε μᾶλλον . ζημία μὲν γὰρ καὶ ἡμῖν ἐγεγόνει μεγίστη , καὶ τοσοῦτο μεγίστη , ὅσον καὶ περιοῦσα λιμήν τις ὑπῆρχε τοῖς ὅλοις ἐκείνη σωτήριος καὶ πανήγυρις εὐθυμίας · τὸ δὲ μεῖζον , ὅτι καὶ σοῦ τὸν βασιλικώτατον καὶ τῶν κοινῶν πραγμάτων ἡγεμόνα τε καὶ ἐπόπτην νοῦν τῶν δεουσῶν ἀπασχολεῖ φροντίδων · εἰ δὲ μὴ καθάπαξ καὶ ὡς ἐπίπαν ἀπηρτισμένως , ἀλλ' οὖν ἐν τοσούτῳ περιστάσεων κλύδωνι καὶ τὸ σμικρὸν ἐμπόδιον μέγιστον τῇ τῶν πραγμάτων ὁλκάδι γίγνεται βλάβος , καὶ παραπλήσιον , ὥσπερ ἂν εἴ τις κυβερνήτης χειμῶνος ἐν μέσῳ πελάγει τυχὼν , κάτωθεν μὲν τῶν κυμάτων κατὰ τῆς νηὸς ἐπανισταμένων , ἄνωθεν δὲ τῶν πνευμάτων τῆς ὀθόνης κατορχουμένων , μεταξὺ καὶ αὐτὸς τῆς πηδαλιουχίας ἐκλαθόμενος ἐπινυστάξειεν , ὡς μηδὲν εἶναι λοιπὸν τὸ κωλύον , αὔτανδρον τὴν ναῦν αὐτίκα μάλα βυθοδρομήσασαν ἐς πυθμένας θαλάσσης καταδῦναι . ὅθεν εἰ μή τι ἄλλο , ἀλλ' οὖν διά γε τὰς ὑπηκόους τῶν πόλεων , ἃ τῆς λύπης ἔργα πεφύκασιν ἄλλοις παραχωρήσας σαυτῷ τὸ σύνηθες καὶ βασίλειον μεγαλοπρεπὲς διατήρησον . μίμησαι τῆς ἀπελθούσης ἐκείνης γενναίας ψυχῆς τὴν στεῤῥότητα , ἣ διὰ τοὺς πρὸς τὸν θεὸν ἀκμάζοντας ἔρωτας , οὓς ἀποῤῥήτως ἔβοσκεν ἐν καρδίᾳ πάλαι πολὺν ἤδη τὸν χρόνον , ἀφ' οὗ τῆς τῶν φυσάντων διέσωσε δόξης αὐτὴν , ἐπιλαθομένη μὲν σώματος , ἐπιλαθομένη δὲ δόξης καὶ κόσμου βασιλικοῦ καὶ τὸ πάντων ὑπέρτερον ἐπιλαθομένη σοῦ τοῦ φιλτάτου , ᾧ κόσμος ἐκείνῃ πᾶς οὐχ ὑπῆρχεν ἀντάξιος , ἔδραμε μὲν πρὸς θεόν · ἔδραμε δὲ πρὸς τὸν βασιλέα καὶ σύζυγον , οὐχ ὅτι σύζυγος , ἀλλ' ὅτι δι' ἐκεῖνον ἐς τὰ τῆς ὀρθοδοξίας ἀκίβδηλα μετακεχωρήκει νάματα · καὶ εἰ χρὴ μὴ λυμήνασθαι τὴν ἀλήθειαν , ἔδραμε πρὸς τὸν πατέρα καὶ βασιλέα , τὸν τῆς ὀρθοδοξίας αὐτῇ καταστάντα διδάσκαλον · ὃς πρῶτος ἐκείνην ἐκεῖθεν ὡς ῥόδον λαμπρὸν ἐκ πικρῶν ἀκανθῶν ἐξελέξατο καὶ ὡς χρυσὸν καθαρὸν ἐκ μετάλλων κιβδήλων ἀνώρυξε , πᾶν εἴ τι λιθαργύρινόν τε καὶ χολοβάφινον ἦν ἐκεῖ καταλελοιπυῖαν . εἰ δὲ τὴν ἐκείνης οὐκ ἔχεις μιμήσασθαι καρτερίαν , ἀλλ' οὖν τῶν πάλαι βασιλέων τοὺς πλείστους μετὰ πολλοῦ τοῦ βελτίονος νικῶν φιλανθρωπίᾳ καὶ ἱλαρότητι πρὸς τοὺς πταίοντας νίκησον καὶ τῇ πρὸς τὰς λύπας βασιλικῇ καρτερίᾳ δυοῖν ἕνεκα · ἵνα τε τῷ καλλίστῳ καὶ ποικίλῳ σου πέπλῳ τῶν μακρῶν ἀγαθῶν καὶ τοῦτο καλῶς ἐπιπρέπῃ , καθάπερ ἐν ἄνθεσιν ἄνθος ὡραῖον κἀν λίθοις πολυτελέσι λίθος ὑπέρτιμος , καὶ ἵνα τελέως τοῖς ἅπασι βρίθων καλοῖς ἐν τῇ σειρᾷ τῶν πρὸ σοῦ βεβασιλευκότων αὐτὸς ἐπιπρέπῃς , ὡς ἐν τοῖς χρώμασι πορφύρα κἀν τοῖς ἀστράσιν ἥλιος . φέρε τοίνυν ἀπόδος τὴν τῆς γλώττης ἡμέραν ταῖς τῶν ὑπηκόων ἀκοαῖς , τὴν τῶν ὀφθαλμῶν εὐδίαν τῇ τῶν ἡμετέρων ὄψεων ὁμίχλῃ . διασκέδασον ἡμῶν τῆς ψυχῆς τὸν χειμῶνα ταῖς ἀκτῖσι τῆς σῆς ἱλαρότητος . χρῆσαι τῇ ἑορτῇ τοῦ συνήθους καὶ γαληνοῦ μειδιάματος . γενοῦ πᾶσιν ἀρχέτυπον , ὥσπερ ἐν τοῖς ἄλλοις καλοῖς , οὕτω κἀν τῇ τῶν δεινῶν καρτερίᾳ . ἡμεῖς δὲ καὶ τῶν Ἑλλήνων ἔστιν οὓς ἀκούοντες ἐν ταύτῃ μάλιστα φιλοτιμησαμένους αἰσχυνοίμεθ' ἂν , εἰ τοῖς μὲν ἄλλοις ἅπασιν ἀριστεύμασι πλεῖστον ἐκείνων διενεγκόντα πλουτήσαντες βασιλέα ἐν τούτῳ μόνῳ τὰ δεύτερα φέροντα βλέποιμεν . ταῦτ' ἄρα καὶ τὸ τοῦ Ἀχιλλέως ἐκείνου περὶ τὰς λύπας ἡττώμενον ἦθος ἀποτριψάμενος καὶ πρός γε δὴ τοῦ Μακεδόνος Ἀλεξάνδρου μίμησαι τούτων τὸ σταθερόν . μίμησαι τοὺς Περσικοὺς βασιλέας τε καὶ σατράπας , ὁπόσοι πρὸς τὰς ἀντιπάλους τύχας οὐδὲν ἀγεννὲς ἐπεπράχεσαν . μίμησαι τοὺς πάλαι Ῥωμαίων ὑπάτους καὶ Καίσαρας , οἳ καὶ αὐτοὶ τῶν τοῦ χρόνου δεινῶν ἀπολελαυκότες ἐπὶ τοῦ συνήθους φρονήματος ἐκαρτέρησαν . καὶ τί δεῖ παραδειγμάτων ἀλλοτρίων ; μίμησαι σαυτὸν , ὁποῖος πολλάκις ἐφάνης ἐν τοῖς ἄλλοτε ἄλλοις ἐπεισπεσοῦσί σοι λυπηροῖς · πῶς πολλοῦ πολλαχόθεν πολλάκις ἀναζέσαντος κλύδωνος ἀκλόνητον καὶ ἀήττητον διετήρησας τὴν ψυχὴν , ὥσπερ οἱ βαθεῖαν ἄγοντες ἡσυχίαν ; πῶς πολλάκις τῶν ὑπηκόων ἁμαρτημάτων , δίκην ἀπαρκτίου , τὴν τοῦ θυμοῦ ῥύμην εἰς ὄγκον κυμάτων ἐγείρειν ἐθελόντων οὐχ ἡττήθης πώποτε · ἀλλὰ γενναιότητι χρώμενος καὶ συνέσει ψυχῆς ἀντὶ τοῦ κολάζειν τοὺς ἁμαρτάνοντας ἐκόλασας μὲν τὸν θυμὸν , τοῖς δ' ἁμαρτήσασι τὸ σύνηθες παρέσχες φιλανθρώπευμα ; ταῦτα ἐπὶ καιροῦ νῦν ἀναμιμνησκόμενος μίμησαι σὺ σαυτὸν , ἵνα καὶ ἡμεῖς , ὡς ἐπίπαν εἰπεῖν , ὅλην τῇ γλώττῃ παρασχόντες ἐλευθερίαν εὐπετῶς παρὰ τὰς σὰς τῶν ἐγκωμίων θαλάσσας πελαγίζειν ἀφῶμεν αὐτὴν κἀκ πάντων ἀνθολογοῦντες τῶν σῶν ἐγκωμίων τὰ κράτιστα στέφανόν σοι δημιουργῶμεν ἀκήρατον , καὶ οἷον οἱ τῆς σοφίας κρατῆρες ἀναχωνεύοντες εἰς μακροὺς ἡλίους ἀθανατίζουσιν . ἐγὼ δ' ὑπὸ μάλα σφοδροῦ τε καὶ φλέγοντος πόθου νικώμενος τολμηρότερον ἐχρησάμην τῷ λόγῳ . σὺ δέ μοι σύγγνωθι , θειότατε αὐτοκράτορ , τῇ συνήθει κἀνταῦθα φιλανθρωπίᾳ σου χρώμενος . »
Lemmas: ( Β . ) « σός δέ , εἰμί μέγας καί θεῖος βασιλεύς , πολλάκις ἐγώ θαυμάζω ἐν ὁ ὅπλον , καί πρό γε οὗτος ἐν τε φιλανθρωπία καί ἱλαρότης , καιρός ἔχω ἤδη λοιπός , ἵνα σύ ἐν ὁ καρτερία θαυμάζω ὁ μέγας οὗτος συμφορά , ὅς ὁ ὁ πᾶς σαλεύω αἰών καθάπερ τίς γυμνάσιον ἄλλος προβάλλω νῦν καί θέατρον ἀγών ὁ γενναῖος καί ἀνδρικός σύ Ψυχή . ἔνθα δή καί μάλα μάλα σύ δεῖ ὁ κράτος λαμπρῶς ἀναδέω , ἢ πρότερος ἐν ὁ ὅπλον . ἐκεῖ μέν γάρ καί ὁ ὁ τυγχάνω κύβος ὁ χείρ πολλάκις μείζων προσάπτω ὁ δόξα ἢ ὁ Ψυχή καί ὁ ὁ γνώμη ἀξίωμα τε καί μέγεθος λανθάνω παρά ὁ εἰκός κιβδηλεύω καί δύο ὁ χείρ ἀποφαίνω . ἐνταῦθα δέ καθαρός γνώμη καί σύνεσις ὁπλίζω πρός μέγας χειμών καί κλύδων , ὅς ὁ τοιοῦτος μάλα σφοδρός ἀναστομόω συμφορά . οἶδα γάρ ἅπας , ὡς ὅσος τίμιος καί ἀγαθός ψυχή σῶμα , τοσοῦτος καί μείζων ὁ οὗτος ἀγών καί κλύδων , πρός ὅσπερ εἄν ὁ συμπίπτω ἐπάγω χρόνος ἀντίπαλος στρατόπεδον θλῖψις . ἐπεί ἐκεῖ μέν καί πολύς πολλαχόθεν ὁ συμμαχία ἐπιτηδεύω . ἀσπίς γάρ καί δόρυ καί κράνος ὁ ὁ ἀγωνοθετέω πολλάκις ἁρπάζω κρίσις καί συγκυκάω ὁ ἔλεγχος ἐν ἄδηλος ἔστω ὅτε βυθός ὁ παλάμη ἔγκλημα συγκαλύπτω . ἐνταῦθα δέ ὁ ὁ Ψυχή Ἀνδρία καθαρός ἀποδύω πρός ὁ ἀγών ἔχω καθάπερ ἐπί στεῤῥᾶς κρηπίς , ὁ γνώμη τε καί σύνεσις , γυμνός καί ἄοπλος ὁ πούς ἐρείδω μάλα γενναῖος ἀνθίστημι καί ἀντέχω πρός ἅπας λύπη κῦμα καί ῥόθιος , καθάπερ προβλής ἀτίνακτος ἵστημι πρός ὑβρίζω θάλασσα . σφοδρός μέν οὖν εἰμί ὁ χειμών ἐκεῖνος ὁ τραγῳδία , ὅς ὁ ὁ βασιλεύς καί πατήρ ἐπιφέρω σύ θάνατος · σφοδρός δέ αὖος καί ὁ ὁ βασιλεύς καί πάππος , εἰμί μή καί μείζων φημί τις εἄν , ὅτι ζῶ καί κινέω αὐτός λείπω φάρμακον , ἡδονά ὁμαλός οὕτως πως ἀντιτεχνάομαι ὁ σφόδρα ζέω ἐκεῖνος καί φλεγμαίνω πληγή . ἀλλά ὁ νῦν ἐπέρχομαι σύ ὁ μήτηρ καί δέσποινα συμφορά πολύς στρατηγέω ὁ ὑπερβάλλω πᾶς ὑπερπαίω λύπη ὑπερβολή διά τε ὁ ὁ φύσις συγγενής καί πολύς μᾶλλον διά ὁ μόνος οὗτος ὁ γένος καταλείπω τελευταῖος ἄγκυρα καί θυμηδία ἀκρόπολις . ἅπτω γάρ καί αὐτός , ὡς εἶπον , μυελός ὁ Ψυχή καί σής ὀστέον καθίστημι σύ ὁ πᾶς γενναῖος . καί πῶς γάρ οὖον ; μήτηρ τε εἰμί καί μήτηρ βασιλικός τε καί γλυκύς καί στερρόω καί ἄρρηκτος ὁ φύσις σύ συνδέω ὁ σπλάγχνον · καί ὁ γε μείζων , πλεῖστος ὑπέρ σύ ὁ πόνος ἀνατλῆναι . οὖον σύ δέ μόνος εἰς ὅδε λύπη ἐκεῖνος θνῄσκω συνωθέω , ἀλλά καί πᾶς ὁ ὑπήκοος ἐγώ · καί διπλόος γε μᾶλλον . ζημία μέν γάρ καί ἐγώ γίγνομαι μέγας , καί τοσοῦτος μέγας , ὅσος καί περίειμι λιμήν τις ὑπάρχω ὁ ὅλος ἐκεῖνος σωτήριος καί πανήγυρις εὐθυμία · ὁ δέ μείζων , ὅτι καί σύ ὁ βασιλικός καί ὁ κοινός πρᾶγμα ἡγεμών τε καί ἐπόπτης νόος ὁ δήω ἀπασχολέω φροντίς · εἰμί δέ μή καθάπαξ καί ὡς ἐπίπαν ἀπηρτισμένως , ἀλλά οὖν ἐν τοσοῦτος περίστασις κλύδων καί ὁ μικρός ἐμπόδιος μέγας ὁ ὁ πρᾶγμα ὁλκάς γίγνομαι βλάβη , καί παραπλήσιος , ὥσπερ εἄν εἰμί τις κυβερνήτης χειμών ἐν μέσος πέλαγος τυγχάνω , κάτωθεν μέν ὁ κῦμα κατά ὁ ναός ἐπανίστημι , ἄνωθεν δέ ὁ πνεῦμα ὁ ὀθόνη κατορχέομαι , μεταξύ καί αὐτός ὁ πηδαλιουχία ἐκλανθάνω ἐπινυστάζω , ὡς μηδείς εἰμί λοιπός ὁ κωλύω , αὔτανδρος ὁ ναῦς αὐτίκα μάλα βυθοδρομέω εἰς πυθμήν θάλασσα καταδύω . ὅθεν εἰμί μή τίς ἄλλος , ἀλλά οὖν διά γε ὁ ὑπήκοος ὁ πόλις , ὁ ὁ λύπη ἔργον φύω ἄλλος παραχωρέω σεαυτοῦ ὁ συνήθης καί βασίλειος μεγαλοπρεπής διατηρέω . μιμέομαι ὁ ἀπέρχομαι ἐκεῖνος γενναῖος Ψυχή ὁ στερρότης , ὅς διά ὁ πρός ὁ θεός ἀκμάζω Ἔρως , ὅς ἀπόρρητος βόσκω ἐν Καρδία πάλαι πολύς ἤδη ὁ χρόνος , ἀπό ὅς ὁ ὁ φύω διασῴζω δόξα αὐτός , ἐπιλανθάνω μέν σῶμα , ἐπιλανθάνω δέ δόξα καί κόσμος βασιλικός καί ὁ πᾶς ὑπέρτερος ἐπιλανθάνω σύ ὁ φίλος , ὅς κόσμος ἐκεῖνος πᾶς οὐ ὑπάρχω Ἀντάξιος , τρέχω μέν πρός θεός · τρέχω δέ πρός ὁ βασιλεύς καί σύζυγος , οὐ ὅτι σύζυγος , ἀλλά ὅτι διά ἐκεῖνος εἰς ὁ ὁ ὀρθοδοξία ἀκίβδηλος μεταχωρέω νᾶμα · καί εἰμί χρή μή λυμαίνομαι ὁ ἀλήθεια , τρέχω πρός ὁ πατήρ καί βασιλεύς , ὁ ὁ ὀρθοδοξία αὐτός καθίστημι διδάσκαλος · ὅς πρῶτος ἐκεῖνος ἐκεῖθεν ὡς ῥόδον λαμπρός ἐκ πικρός ἄκανθα ἐκλέγω καί ὡς χρυσός καθαρός ἐκ μέταλλον κίβδηλος ἀνορύσσω , πᾶς εἰμί τίς λιθαργύρινος τε καί χολοβάφινος εἰμί ἐκεῖ καταλείπω . εἰμί δέ ὁ ἐκεῖνος οὐ ἔχω μιμέομαι καρτερία , ἀλλά οὖν ὁ πάλαι βασιλεύς ὁ πλεῖστος μετά πολύς ὁ ἀγαθός Νίκη φιλανθρωπία καί ἱλαρότης πρός ὁ πταίω νικάω καί ὁ πρός ὁ λύπη βασιλικός καρτερία δύο ἕνεκα · ἵνα τε ὁ καλός καί ποικίλος σύ πέπλος ὁ μακρός ἀγαθός καί οὗτος καλῶς ἐπιπρέπω , καθάπερ ἐν ἄνθος ἄνθος ὡραῖος ἐν λίθος πολυτελής λίθος ὑπέρτιμος , καί ἵνα τέλειος ὁ ἅπας Βρίθων καλός ἐν ὁ σειρά ὁ πρό σύ βασιλεύω αὐτός ἐπιπρέπω , ὡς ἐν ὁ χρῶμα πορφύρα ἐν ὁ ἀστήρ ἥλιος . φέρω τοίνυν ἀποδίδωμι ὁ ὁ γλῶσσα ἡμέρα ὁ ὁ ὑπήκοος ἀκοή , ὁ ὁ ὀφθαλμός εὐδία ὁ ὁ ἡμέτερος ὄψις ὁμίχλη . διασκεδάννυμι ἐγώ ὁ Ψυχή ὁ χειμών ὁ ἀκτίς ὁ σός ἱλαρότης . χράω ὁ ἑορτή ὁ συνήθης καί γαληνός μειδίαμα . γίγνομαι πᾶς ἀρχέτυπος , ὥσπερ ἐν ὁ ἄλλος καλός , οὗτος ἐν ὁ ὁ δεινός καρτερία . ἐγώ δέ καί ὁ Ἕλλην εἰμί ὅς ἀκούω ἐν οὗτος μάλιστα φιλοτιμέομαι αἰσχύνω εἄν , εἰμί ὁ μέν ἄλλος ἅπας ἀρίστευμα πλεῖστος ἐκεῖνος διαφέρω πλουτέω βασιλεύς ἐν οὗτος μόνος ὁ δύο φέρω βλέπω . αὐτός ἄρα καί ὁ ὁ Ἀχιλλεύς ἐκεῖνος περί ὁ λύπη ἡσσάομαι ἦθος ἀποτρίβω καί πρός γε δή ὁ Μακεδών Ἀλέξανδρος μιμέομαι οὗτος ὁ σταθερός . μιμέομαι ὁ περσικός βασιλεύς τε καί σατράπης , ὁπόσος πρός ὁ ἀντίπαλος Τύχη οὐδείς ἀγεννής πράσσω . μιμέομαι ὁ πάλαι Ῥωμαῖος ὕπατος καί Καῖσαρ , ἕ καί αὐτός ὁ ὁ χρόνος δεινός ἀπολαύω ἐπί ὁ συνήθης φρόνημα καρτερέω . καί τίς δεῖ παράδειγμα ἀλλότριος ; μιμέομαι σαυτοῦ , ὁποῖος πολλάκις φαίνω ἐν ὁ ἄλλοτε ἄλλος ἐπεισπίπτω σύ λυπηρός · πῶς πολύς πολλαχόθεν πολλάκις ἀναζέω κλύδων ἀκλόνητος καί ἀήσσητος διατηρέω ὁ ψυχή , ὥσπερ ὁ βαθύς ἄγω ἡσυχία ; πῶς πολλάκις ὁ ὑπήκοος ἁμάρτημα , δίκη ἀπαρκτίας , ὁ ὁ θυμός ῥύμη εἰς ὄγκος κῦμα ἐγείρω ἐθέλω οὐ ἡσσάομαι πώποτε · ἀλλά γενναιότης χράω καί σύνεσις Ψυχή ἀντί ὁ κολάζω ὁ ἁμαρτάνω κολάζω μέν ὁ θυμός , ὁ δέ ἁμαρτάνω ὁ συνήθης παρέχω φιλανθρώπευμα ; οὗτος ἐπί καιρός νῦν ἀναμιμνήσκω μιμέομαι σύ σαυτοῦ , ἵνα καί ἐγώ , ὡς ἐπίπαν εἶπον , ὅλος ὁ γλῶσσα παρέχω ἐλευθερία εὐπετής παρά ὁ σός ὁ ἐγκώμιον θάλασσα πελαγίζω ἀφίημι αὐτός ἐκ πᾶς ἀνθολογέω ὁ σός ἐγκώμιον ὁ ἀγαθός στέφανος σύ δημιουργέω ἀκήρατος , καί οἷος ὁ ὁ σοφία κρατήρ ἀναχωνεύω εἰς μακρός ἥλιος ἀθανατίζω . ἐγώ δέ ὑπό μάλα σφοδρός τε καί φλέγω πόθος νικάω τολμηρός χράω ὁ λόγος . σύ δέ ἐγώ συγγιγνώσκω , θεῖος αὐτοκράτωρ , ὁ συνήθης ἐνταῦθα φιλανθρωπία σύ χράω . »