nicephorus-gregoras.historia-romana 10.1.2
( Β . ) « Τὸ μὲν τῆς συμφορᾶς μέγεθος , ὦ παρόντες , σιωπᾷν ἡμᾶς ἀναγκάζει καὶ ὥσπερ νενεκρωμένα φέρειν καὶ γλῶτταν καὶ ἀκοὴν καὶ διάνοιαν , τῆς ζωτικῆς τοῦ ἡμετέρου ἡλίου ἀκτῖνος σβεσθείσης καὶ ὑπὸ γῆν καταδύσης . ἀλλ' ἡ θορυβοῦσα καὶ καταπλήττουσα τὴν οἰκουμένην μεγάλη τῆς λύπης βροντὴ μάλα ἄτοπον αὖθις ἐνταῦθα τὴν σιωπὴν ἀπελέγχει . ποῦ γὰρ εἰκὸς , οὐρανοὺς μὲν βοᾷν ἄνωθεν τῶν θρήνων τὸ μέγεθος , ὅτι τοὺς ἑαυτῶν ἔσβεσαν ὀφθαλμοὺς ἥλιον καὶ σελήνην , γῆν δὲ κάτωθεν ὡς ὁρᾶτε σειομένην καὶ θάλασσαν καταιγίζουσαν ἐναργῶς ἀπαγγέλλειν , παγκόσμιον εἶναι τὴν τῆς συμφορᾶς αἴσθησιν , ἡμᾶς δὲ σιωπῇ τὴν τοσαύτην ἀνέχεσθαι φέρειν ζημίαν ; ἀλλ' , ὦ γῆς ἥλιε , ποῦ γῆς ἔδυς , καταλιπὼν ἡμᾶς τῷ παγετῷ νεκροῦσθαι τῶν συμφορῶν ; ὦ κοινὴ τῶν Ῥωμαίων ψυχὴ , ποῖ ποτε ἤρθης ; φεῦ τῆς δρεπάνης τοῦ χρόνου , οἵαν τῆς οἰκουμένης ἀπηνῶς ἐξεθέρισε κεφαλὴν , οἷον τῶν πόλεων ἐξώρυξεν ὀφθαλμόν ; ὢ τίς τῶν κοινῶν πραγμάτων ἔσβεσε τὴν μεγάλην λαμπάδα ; ὢ τίς τὸν τοῦ καλοῦ παντὸς εὐεργέτην ἐξαίφνης ἡμᾶς ἀπεστέρησεν ; ἐκεῖνος ἦν ὁ τῆς βασιλικῆς εὐταξίας θεμέλιος · ἀλλὰ νῦν κεῖται βραχεῖ καλυπτόμενος λίθῳ . ὢ οἵαν πικρίας ἀνέφλεξε κάμινον ταῖς ἁπάντων καρδίαις . ἐκεῖνος ἦν ὁ νύκτας ὅλας ἐγρηγορώς τε καὶ ἄγρυπνος διαμένων , ὡς μὴ τῶν Ῥωμαϊκῶν πραγμάτων κλαπῇ τὸ συμφέρον · ἀλλὰ νῦν ἐν τάφῳ τὸν μακρὸν ὕπνον ὑπνώττει . ἐκεῖνος ἦν ἡ εὔστροφος καὶ μέλιτος γέμουσα γλῶσσα , τὸ πάσης καὶ παντοίας φρονήσεως ὄργανον · ἀλλὰ κεῖται νῦν τὴν μακρὰν σιωπὴν σιωπῶν . ὢ δεινῆς ἀγγελίας , ἣ ταχέως διερχομένη γῆν ὁμοίως καὶ θάλασσαν τὰς ἁπάντων πλήττει ψυχὰς ξίφους παντὸς χαλεπώτερον . ἐκεῖνος ἦν τὸ μέγα τῆς οἰκουμένης κλέος καὶ τὸ τῆς παιδεύσεως κράτιστον ἀρχέτυπον · ἀλλὰ νῦν βραχεῖα κόνις τοῦ ἐκείνου καταχορεύει σώματος . ἐκεῖνος ἦν τὸ γλυκὺ τῶν ἐν γῇ γλωσσῶν ἁπασῶν διήγημά τε καὶ περιλάλημα · ἀλλὰ νῦν ὁ πικρὸς ἐκείνου κατετυράννησε θάνατος . ἀλλ' ὢ πόθεν ἐξαίφνης ἡμῖν τὸ τοσοῦτον ἀνεῤῥάγη τῶν συμφορῶν πέλαγος , θαλάσσης ἁπάσης ὑπάρχον πικρότερον ; πόθεν ἡμῖν ἐπιόντες οἱ τοσοῦτοι τῶν δεινῶν χειμῶνες καὶ κλύδωνες τοὺς ἡμῶν ἐτάραξαν λογισμοὺς καὶ πρὸς τὴν τῶν ἀναισθήτων φύσιν ἐπείγεσθαι συνωθοῦσι ; τίς ὁ τοσοῦτος κλόνος καὶ βρασμὸς τῶν ἀνθρώπων ; μὴ κεραυνῶν ἐξαισίων οὐρανόθεν πολλῶν ὁμοῦ συῤῥαγέντων πληγή τις ἐνέσκηψε τοῖς ἀνθρώποις ἀφόρητος καὶ τοὺς μὲν εἰς γῆν κατήνεγκε , τοὺς δ' ἡμιθνῆτας κατέλιπε φέρεσθαι ; ἦν ἄρα καὶ καθ' ἡμῶν , ὡς ἔοικε , τῶν δυστήνων πληγὴ ταμιευομένη τῷ χρόνῳ , πολλῶν κεραυνῶν αἰθερίων ἀντάξιος , τὴν τοῦ βασιλέως φημὶ συμφοράν . νῦν ἔδει πάντας ἀνθρώπους , βροντῆς μεγάλης ἀνειληφότας ἐνταῦθα φωνὴν , συμφωνίαν τινὰ πεποιηκέναι παγκόσμιον καὶ κοινὸν ἀνεγεῖραι μέγιστον θρῆνον , ἵν' ἀρκοῦσαν τὴν ἔνδειξιν οὕτω τὸ πάθος ἴσως προσλάβῃ . νῦν ἔδει τοὺς μεγέθει καὶ κάλλει διαπρεπεῖς τῶν ἀστέρων ἐφ' ἓν συνδραμόντας διαγράψαι καὶ ἀσφαλέστατα ἐγχαράξαι τῶν τοῦ βασιλέως ἡμῶν γνωρισμάτων τὰ κάλλιστα , ἵν' ὥσπερ τὴν τοῦ θεοῦ διηγοῦνται δόξαν οἱ οὐρανοὶ , οὕτω καὶ τὸ τούτου διατρανοῦντες εἶεν μνημόσυνον ἐν πᾶσι τοῖς αὐτῶν ἐξελιγμοῖς ἀεὶ καὶ περιφανέστατον αὐτοκρατορίας ἀρχέτυπον τοῦτον προβάλλοιντο τοῖς ἑξῆς . ἐκεῖνος γὰρ ἦν ἡ τῆς βασιλείας εὐθύτης καὶ στάθμη · ἐκεῖνος ἦν ἡ τῆς ἱερωσύνης αἰδὼς καὶ σεμνότης καὶ ὁ τῆς ἐκκλησίας φαιδρότατος λύχνος · ἀλλὰ νῦν τῷ τοῦ τάφου μοδίῳ συγκρύπτεται . ἐκεῖνος ἦν ὁ καθάπερ ὁλκάδα μεγάλην σαλευομένην τὴν ἐκκλησίαν στηρίξας καὶ τοὺς ταύτης εἰς γαλήνην τρέψας χειμῶνας καὶ ἀεὶ τῶν ταύτης δογμάτων ἱστάμενος πύργος ἀκλόνητος · ἀλλὰ νῦν ἐς ᾅδου πυθμένας φεῦ κατενήνεκται . ἐκεῖνος ἦν ὁ τοῦ ἤθους κανὼν , ἡ τοῦ ἀνθρωπίνου εἴδους εὐκοσμία · οὗ καὶ ἡ σιωπὴ πολλῷ βελτίων ὑπῆρχε τῶν ἄλλων λαλούντων παραίνεσις . ἡ γάρ τοι φύσις εὐθὺς βασιλικόν τε καὶ μεγαλοπρεπείας μεστὸν τὸ εἶδος ἀρχῆθεν ἐνήρμοσε , κάλλει τε καὶ ἐμβριθείᾳ τῇ προσηκούσῃ ταύτην κεράσασα καὶ οἱονεί τινα στήλην κατεσκευακυῖα . αἰδοῦς καὶ σεμνότητος · οἷς ἅπασιν ἐπέπρεπέ τε καὶ ἐπεκόσμει τό,τε ἱλαρὸν καὶ τὸ εὐμενὲς , ὅλον χαρίτων γέμον καὶ , ἵν' εἴπω , ὅλον μεστὸν ἀνθέων ἠρινῶν · ἀλλὰ νῦν κόλποι γῆς σὺν ἀκοσμίᾳ πικρῶς ἐμερίσαντο . ἀλλ' ὢ τῆς ἀδίκου ταύτης τῶν συμφορῶν τυραννίδος · ὢ βαθείας νυκτὸς , ἣ τοὺς ἡμῶν ὀφθαλμοὺς συσκιάζουσα ὅπη πλανώμεθα βλέπειν οὐ συγχωρεῖ . ὢ πόθεν οἱ τοσοῦτοι καταῤῥαγέντες τῶν δεινῶν ἀπαρκτίαι καὶ νότοι , καθάπερ ἐξ ὁρμητηρίου κοινοῦ , τὰς ἡμῶν δυσμενῶς συγκυκῶσι ψυχὰς καὶ ῥιζόθεν ἐπείγονται ἀνασπᾷν . ὢ τίς τῶν τοσούτων καλῶν τὸν λειμῶνα τὸν εὐανθῆ λάθρα καὶ νυκτὸς ἐπελθὼν ἐξέτεμε ; τίς τὸν πάσης ψυχῆς ναυαγούσης λιμένα κατέχωσεν ; ὢ πόσοι κλαυθμοὶ καὶ στεναγμοὶ καὶ κραυγαὶ πρὸς αἰθέρα σήμερον ἐκ τῆς γῆς ἀνατρέχουσι , καθάπερ καπνὸς ἐκ μεγάλου πυρὸς τῆς καρδίας ἑκάστων ἀναῤῥηγνύμενοι ; ὢ πόσοι τὰς τοῦ Νείλου πηγὰς προθυμοῦνται ζητεῖν εἰς δακρύων φορὰν , ὡς ἂν οὑτωσί πως δυνηθεῖεν ἐξισῶσαι τοὺς θρήνους τῷ κατασχόντι τὴν οἰκουμένην πάθει ; ὦ τὰ πολυειδῆ τῶν ἁπάντων ὀνόματα κτησάμενος μόνος αὐτὸς , βασιλεῦ . οἱ μὲν γάρ σε πατέρα καλοῦσι κοινόν · οἱ δὲ κηδεμόνα τε καὶ προστάτην καὶ ὀρφανίας ἐπίκουρον · οἱ δὲ λιμένα σωτήριον καὶ στεῤῥὸν προμηθέα · οἱ δὲ γυμναστήν τινα καὶ διδάσκαλον πάσης ἰδέας καλοῦ καὶ παγκόσμιον δικαστὴν τῶν ἐν κόσμῳ παντοίων πραγμάτων . σκώληξ τὴν φύσιν τῶν ξύλων πολλάκις διέφθειρεν · ἡμῶν δὲ φθείρει νῦν τὰς καρδίας πικρότερον ὁ τοῦ βασιλέως ἔμμονος λογισμός . τὰς ἀμπέλους καὶ τὰ λήϊα πολλάκις ἐλυμήναντο χάλαζαι καὶ ἄνθρακες οὐρανίου πυρός · ἡμᾶς δὲ πλέον ἡ τοῦ βασιλέως ἐλυμήνατο στέρησις . κῆπος ἐκεῖνος ἦν παντοίοις βρίθων καρποῖς καὶ ὥσπερ ἔαρος ὥραν ἄγων ἀεί · ἀλλὰ νῦν αὐτὸν ἐμάραναν , φεῦ τοῦ πάθους , αἱ τοῦ θανάτου φλόγες . ὦ πολλῶν πόλεων οἰκιστὰ , κατά τε Ἀσίαν φημὶ καὶ Εὐρώπην · οὐκ ὀκνήσω δ' εἰπεῖν καὶ ταυτησὶ τῆς βασιλίδος τῶν πόλεων , ἣν πάλαι μὲν Κωνσταντῖνος ὁ μέγας ἐκεῖνος καὶ σοί γε ὁμότροπος ἔστησε , σὺ δ' ἐπὶ γόνυ κλιθεῖσαν ἀνώρθωσας . πᾶσα μὲν γὰρ ἡ τῆς προτέρας ἐκείνης οἰκοδομῆς καλλονὴ καὶ τερπνότης δουλείας ἀλλαξαμένη ζυγὸν ἐτεθνήκει καὶ ἀπεῤῥύη · καὶ γενέσθαι τὸν βασιλικὸν ἐξεγένετο θρόνον Λατίνων λῃστῶν καταγώγιον καὶ βεβήλων ἑστίαν . ἀλλὰ δεύτερος αὐτὸς καταστὰς οἰκιστὴς , βασιλεῦ , ἐκ μέσου πεποίηκας τά τε τῆς ἐκκλησίας εὐθὺς καὶ τῶν δογμάτων ἐγκλήματα καὶ φερομένην ἐστήριξας ταύτην ἐς ἅπαν τὸ κράτιστον · τείχεσι δὲ καὶ ναοῖς καὶ οἰκίαις ἐς τὸ πρὶν ἀνήνεγκας κάλλος αὐτήν . ὢ τοῦ μεγάλου τοῦδε καὶ ἱεροῦ χρέους , ὃ πάντες οἱ ἐφεξῆς σοι ὀφείλουσιν εὐσεβεῖς , καθάπερ εὐεργέτῃ κοινῷ καὶ ἀρχηγῷ τῆς ὀρθῆς ἡμῶν πίστεως . ὢ πῶς ὁ τοῦ παντὸς ἄξιος ὡς ἄνθος παρῆλθες ἀγροῦ ; ὢ πῶς ἐπὶ σοὶ καὶ τὰ στοιχεῖα θρηνοῦσι , βασιλεῦ , καὶ δέος μὴ ἡμᾶς κατακλύσωσιν ; ὢ πῶς ἐπὶ τῷ σῷ πάθει καὶ τείχη πίπτουσι πόλεων καὶ κίονες ἐκριζοῦνται πάλαι πολὺν ἤδη τὸν χρόνον βεβαίως ἱστάμενοι ; ἀλλὰ δότε μοι τὴν τὸν μέγαν ἡμῶν θησαυρὸν κατέχουσαν κιβωτὸν , ἵνα θεάσωμαι , πῶς ὑπερπλέειν τὰ πολλὰ τῶν δακρύων δύναται ῥεύματα . ἀρκέσουσι γὰρ οἶμαι ταύτην ἀνέχειν ἃ πάντες ἄνθρωποι νῦν κρουνηδὸν προχέουσι δάκρυα , καθάπερ τὴν τοῦ Νῶε κιβωτὸν τῶν ὑδάτων ἐκεῖνα τὰ πλούσια ῥεύματα . ἀλλ' ἐκείνη μὲν ἐκ τῶν κατακλυσμῶν οὓς ἔφερεν , ἔσωζεν · αὕτη δὲ τοὐναντίον εἰς μυρίων κατακλυσμῶν ἡμᾶς συνήλασε κλύδωνας . ὢ φρικτοῦ συναντήματος · ὢ ξένης ἑσπέρας ἐκείνης , ἣ τἀναντία μοι τῆς Δαβιδικῆς ἔδειξεν ᾠδῆς . “ τὸ ἑσπέρας γάρ μοι ηὐλίσατο ἀγαλλίασις καὶ εἰς τὸ πρωῒ κλαυθμός . ” βαβαὶ τῆς ἐναλλαγῆς ταυτησὶ τῆς ἀτόπου , ἥ μοι παντὸς ἀψινθίου πικρότερον ἐκέρασε τὸν κρατῆρα . ὢ νυκτὸς ἐκείνης ἀσυμπαθοῦς , πῶς ἐς τὸν σφόδρα συμπαθῆ καὶ φιλάνθρωπον ἐκεῖνον ἄνθρωπον δυσμενὴς καὶ ἀφιλάνθρωπος ἔδοξε , πᾶσαν εὔνοιαν καὶ αἰδῶ κατόπιν ὥσπερ ἐς ἀβύσσους καὶ ῥεύματα ποταμῶν ἀποῤῥίψασα ; ὦ μέγιστε θησαυρὲ τῶν καλῶν , βασιλεῦ , ἵνα τί τοὺς ποθοῦντας ὡς μισοῦντας κατέλιπες ; πάντες γὰρ ὡς ἐκ κοινοῦ πρυτανείου τῶν σῶν ἀπολελαύκασιν ἀγαθῶν . διὰ σοῦ γὰρ καὶ οἱ εὐγενεῖς εὐγενέστεροι καθεστήκασι καὶ ὁ τῶν ἱερέων δῆμος σεμνότερος καὶ ὁ τῶν σοφῶν κατάλογος σοφώτερος καὶ τὰ τείχη τῶν πόλεων ἰσχυρότερα καὶ ἁπλῶς εἰπεῖν ἅπαντες διὰ σοῦ βελτίους γεγόναμεν ἑαυτῶν . ἀλλ' ὢ τῆς ἀμετρήτου καὶ ἀνεικάστου πλοκῆς τῶν δεινῶν . οἴχεται ἡ τοῦ κόσμου πολιτεία · οἴχεται ὁ τῶν πόλεων κόσμος · οἴχεται τὸ τῶν ῥητόρων καὶ φιλοσόφων γυμνάσιον τὸ πᾶσαν ὑπερβαῖνον Ἀκαδημίαν καὶ Λύκειον καὶ Στοὰν Ἀττικήν . ὢ τίς δώσει ταῖς ἡμῶν κεφαλαῖς ὕδωρ καὶ πηγὰς δακρύων τοῖς ἡμῶν ὀφθαλμοῖς , ἵνα τὰ μείζω τῶν τῆς Ἱερουσαλὴμ νέα θρηνήσωμεν πάθη . δότε μοι τὴν Ὀρφέως ἐν τραγῳδίαις δύναμιν , ἵνα καὶ τὰς ἀψύχους φύσεις κινήσω πρὸς οἶκτον τοῦ πάθους . δότε μοι τοὺς ἐν ποταμοῖς Βαβυλῶνος ἐκ βάθους καρδίας πάλαι θρηνήσαντας τὴν Σιὼν , ἵνα καὶ τὰς ἡμετέρας ὀδύνας ἀξίως ἐκεῖνοι πενθήσωσιν , ἃς ὁ τοῦ βασιλέως ἡμῖν ἐπήνεγκε θάνατος . ὢ πῶς παρέβλεψεν ἡμᾶς ὁ ἡμέτερος ἥλιος καὶ παρὰ πᾶν τὸ εἰκὸς ἀπεπλάνησε καὶ ἀντὶ τῆς ἑῴας ἀνατολῆς ἑῴαν τὴν δύσιν πεποίηται . ὢ ἵνα τί δέδοται τοῖς ἐν πικρίᾳ φῶς , ζωὴ δὲ ταῖς ἐν ὀδύναις ψυχαῖς ; θανεῖν αἱρετώτερον , ἢ διηνεκῶς ἄρτον ὀδύνης ἐσθίειν καὶ πόμα πίνειν κλαυθμοῦ . ἀλλ' ἐκεῖνον μὲν , ὦ παρόντες , ἀμειβομένη δικαίως ἡ θεία καὶ ἀκήρατος διεδέξατο βασιλεία · ἡμεῖς δ' ὀρφανοὶ καταλελειμμένοι τὸ μὲν στένειν ἐλεεινῶς καὶ δακρύειν οὐδέποτ' ἂν οἶμαι παυσαίμεθα , ἕως ἂν ἐν ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν τὴν τῆς ἐκείνου στερήσεως περιφέρωμεν μνήμην · παύεσθαι δ' ἀνάγκη τοῦ λέγειν . πάντα γὰρ λόγον οἱ τοῦ βασιλέως ὑπερβαίνουσι θρῆνοι . »
Lemmas: ( Β . ) « ὁ μέν ὁ συμφορά μέγεθος , εἰμί πάρειμι , σιωπάω ἐγώ ἀναγκάζω καί ὥσπερ νεκρόω φέρω καί γλῶσσα καί ἀκοή καί διάνοια , ὁ ζωτικός ὁ ἡμέτερος ἥλιος ἀκτίς σβέννυμι καί ὑπό γῆ καταδύω . ἀλλά ὁ θορυβέω καί καταπλήσσω ὁ οἰκέω μέγας ὁ λύπη βροντή μάλα ἄτοπος αὖθις ἐνταῦθα ὁ σιωπή ἀπελέγχω . ποῦ γάρ εἰκός , οὐρανός μέν βοάω ἄνωθεν ὁ θρῆνος ὁ μέγεθος , ὅτι ὁ ἑαυτοῦ σβέννυμι ὀφθαλμός ἥλιος καί σελήνη , γῆ δέ κάτωθεν ὡς ὁράω σείω καί θάλασσα καταιγίζω ἐναργής ἀπαγγέλλω , παγκόσμιος εἰμί ὁ ὁ συμφορά αἴσθησις , ἐγώ δέ σιωπή ὁ τοσοῦτος ἀνέχω φέρω ζημία ; ἀλλά , εἰμί γῆ ἥλιος , ποῦ γῆ δύο , καταλείπω ἐγώ ὁ παγετός νεκρόω ὁ συμφορά ; εἰμί κοινός ὁ Ῥωμαῖος ψυχή , ποῖ ποτός ἀραρίσκω ; φεῦ ὁ δρεπάνη ὁ χρόνος , οἷος ὁ οἰκέω ἀπηνής ἐκθερίζω κεφαλή , οἷος ὁ πόλις ἐξορύσσω ὀφθαλμός ; ὦ τίς ὁ κοινός πρᾶγμα σβέννυμι ὁ μέγας λαμπάς ; ὦ τίς ὁ ὁ καλός πᾶς εὐεργέτης ἐξαπίνης ἐγώ ἀποστερέω ; ἐκεῖνος εἰμί ὁ ὁ βασιλικός εὐταξία θεμέλιος · ἀλλά νῦν κεῖμαι βραχύς καλύπτω λίθος . ὦ οἷος πικρία αναφλέγω κάμινος ὁ ἅπας Καρδία . ἐκεῖνος εἰμί ὁ νύξ ὅλος ἐγείρω τε καί ἄγρυπνος διαμένω , ὡς μή ὁ Ῥωμαϊκός πρᾶγμα κλέπτω ὁ συμφέρω · ἀλλά νῦν ἐν τάφος ὁ μακρός ὕπνος ὑπνώττω . ἐκεῖνος εἰμί ὁ Εὔστροφος καί μέλι γέμω γλῶσσα , ὁ πᾶς καί παντοῖος φρόνησις ὄργανον · ἀλλά κεῖμαι νῦν ὁ μακράν σιωπή σιωπή . ὦ δεινός ἀγγελία , ὅς ταχέως διέρχομαι γῆ ὁμοίως καί θάλασσα ὁ ἅπας πλήσσω ψυχή ξίφος πᾶς χαλεπός . ἐκεῖνος εἰμί ὁ μέγας ὁ οἰκέω κλέος καί ὁ ὁ παίδευσις ἀγαθός ἀρχέτυπος · ἀλλά νῦν βραχύς κόνις ὁ ἐκεῖνος καταχορεύω σῶμα . ἐκεῖνος εἰμί ὁ γλυκύς ὁ ἐν γῆ γλῶσσα ἅπας διήγημα τε καί περιλάλημα · ἀλλά νῦν ὁ πικρός ἐκεῖνος κατατυραννέω θάνατος . ἀλλά ὦ πόθεν ἐξαπίνης ἐγώ ὁ τοσοῦτος ἀναλέγω ὁ συμφορά πέλαγος , θάλασσα ἅπας ὑπάρχω πικρός ; πόθεν ἐγώ ἔπειμι ὁ τοσοῦτος ὁ δεινός χειμών καί κλύδων ὁ ἐγώ ταράσσω λογισμός καί πρός ὁ ὁ ἀναίσθητος φύσις ἐπείγω συνωθέω ; τίς ὁ τοσοῦτος κλόνος καί βρασμός ὁ ἄνθρωπος ; μή κεραυνός ἐξαίσιος οὐρανόθεν πολύς ὁμοῦ συρρήγνυμι πληγή τις ἐνσκήπτω ὁ ἄνθρωπος ἀφόρητος καί ὁ μέν εἰς γῆ καταφέρω , ὁ δέ ἡμιθνής καταλείπω φέρω ; εἰμί ἄρα καί κατά ἐγώ , ὡς ἔοικα , ὁ δύστηνος πληγή ταμιεύω ὁ χρόνος , πολύς κεραυνός αἰθέριος Ἀντάξιος , ὁ ὁ βασιλεύς φημί συμφορά . νῦν ἐσθίω πᾶς ἄνθρωπος , βροντή μέγας ἀναλαμβάνω ἐνταῦθα φωνή , συμφωνία τις ποιέω παγκόσμιος καί κοινός ἀνεγείρω μέγας θρῆνος , ἵνα ἀρκέω ὁ ἔνδειξις οὗτος ὁ πάθος ἴσως προσλαμβάνω . νῦν ἐσθίω ὁ μέγεθος καί κάλλος διαπρεπής ὁ ἀστήρ ἐπί εἷς συντρέχω διαγράφω καί ἀσφαλής ἐγχαράσσω ὁ ὁ βασιλεύς ἐγώ γνώρισμα ὁ καλῶς , ἵνα ὥσπερ ὁ ὁ θεός διηγέομαι δόξα ὁ οὐρανός , οὗτος καί ὁ οὗτος διατρέω ἄγω μνημόσυνον ἐν πᾶς ὁ αὐτός ἐξελιγμός ἀεί καί περιφανής αὐτοκρατορία ἀρχέτυπος οὗτος προβάλλω ὁ ἑξῆς . ἐκεῖνος γάρ εἰμί ὁ ὁ βασίλεια Εὐθύτης καί στάθμη · ἐκεῖνος εἰμί ὁ ὁ ἱερωσύνη αἰδώς καί σεμνότης καί ὁ ὁ ἐκκλησία φαιδρός λύχνος · ἀλλά νῦν ὁ ὁ τάφος μόδιος συγκρύπτω . ἐκεῖνος εἰμί ὁ καθάπερ ὁλκάς μέγας σαλεύω ὁ ἐκκλησία στηρίζω καί ὁ οὗτος εἰς γαλήνη τρέπω χειμών καί ἀεί ὁ οὗτος δόγμα ἵστημι πύργος ἀκλόνητος · ἀλλά νῦν εἰς ᾍδης πυθμήν φεῦ καταφέρω . ἐκεῖνος εἰμί ὁ ὁ ἦθος κανών , ὁ ὁ ἀνθρώπινος εἶδος εὐκοσμία · ὅς καί ὁ σιωπή πολύς ἀγαθός ὑπάρχω ὁ ἄλλος λαλέω παραίνεσις . ὁ γάρ ὅς φύσις εὐθύς βασιλικός τε καί μεγαλοπρέπεια μεστός ὁ εἶδος ἀρχῆθεν ἐναρμόζω , κάλλος τε καί ἐμβρίθεια ὁ προσήκω οὗτος κεράννυμι καί οἱονεί τις στήλη κατασκευάζω . αἰδώς καί σεμνότης · ὅς ἅπας ἐπιπρέπω τε καί ἐπικοσμέω ἔρχομαι ἱλαρός καί ὁ εὐμενής , ὅλος Χαρίτων γέμω καί , ἵνα εἶπον , ὅλος μεστός ἄνθος ἠρινός · ἀλλά νῦν κόλπος γῆ σύν ἀκοσμία πικρός μερίζω . ἀλλά ὦ ὁ ἄδικος οὗτος ὁ συμφορά τυραννίς · ὦ βαθύς νύξ , ὅς ὁ ἐγώ ὀφθαλμός συσκιάζω ὅπῃ πλανάω βλέπω οὖον συγχωρέω . ὦ πόθεν ὁ τοσοῦτος καταρρήγνυμι ὁ δεινός ἀπαρκτίας καί νότος , καθάπερ ἐκ ορμητήριο κοινός , ὁ ἐγώ δυσμενής συγκυκάω ψυχή καί ῥιζόθεν ἐπείγω ἀνασπάω . ὦ τίς ὁ τοσοῦτος καλός ὁ λειμών ὁ εὐανθής λάθρῃ καί νύξ ἐπέρχομαι ἐκτέμνω ; τίς ὁ πᾶς Ψυχή ναυαγέω λιμήν καταχώννυμι ; ὦ πόσος κλαυθμός καί στεναγμός καί κραυγή πρός αἰθήρ σήμερον ἐκ ὁ γῆ ἀνατρέχω , καθάπερ καπνός ἐκ μέγας πυρός ὁ Καρδία ἕκαστος ἀναλέγω ; ὦ πόσος ὁ ὁ Νεῖλος πηγή προθυμέομαι ζητέω εἰς δάκρυ φορά , ὡς εἄν οὕτως πως δύναμαι ἐξισόω ὁ θρῆνος ὁ κατέχω ὁ οἰκέω πάθος ; εἰμί ὁ πολυειδής ὁ ἅπας ὄνομα κτάομαι μόνος αὐτός , βασιλεύς . ὁ μέν γάρ σύ πατήρ καλέω κοινός · ὁ δέ κηδεμών τε καί προστάτης καί ὀρφανία ἐπίκουρος · ὁ δέ λιμήν σωτήριος καί στερρός Προμηθεύς · ὁ δέ γυμναστής τις καί διδάσκαλος πᾶς ἰδέα καλός καί παγκόσμιος δικαστής ὁ ἐν κόσμος παντοῖος πρᾶγμα . σκώληξ ὁ φύσις ὁ ξύλον πολλάκις διαφθείρω · ἐγώ δέ φθείρω νῦν ὁ Καρδία πικρός ὁ ὁ βασιλεύς Ἔμμονος λογισμός . ὁ ἄμπελος καί ὁ λήϊον πολλάκις λυμαίνομαι χάλαζα καί ἄνθραξ οὐράνιος πῦρ · ἐγώ δέ πλέω ὁ ὁ βασιλεύς λυμαίνομαι στέρησις . κῆπος ἐκεῖνος εἰμί παντοῖος Βρίθων καρπός καί ὥσπερ ἔαρ ὥρα ἄγω ἀεί · ἀλλά νῦν αὐτός μαραίνω , φεῦ ὁ πάθος , ὁ ὁ θάνατος φλόξ . εἰμί πολύς πόλις οἰκιστής , κατά τε Ἀσία φημί καί Εὐρώπη · οὐ ὀκνέω δέ εἶπον καί οὗτος ὁ βασιλίς ὁ πόλις , ὅς πάλαι μέν Κωνσταντῖνος ὁ μέγας ἐκεῖνος καί σύ γε ὁμότροπος ἵστημι , σύ δέ ἐπί γόνυ κλίνω ἀνορθόω . πᾶς μέν γάρ ὁ ὁ πρότερος ἐκεῖνος οἰκοδομεύς καλλονή καί τερπνότης δουλεία ἀλλάσσω ζυγόν θνῄσκω καί ἀπολύω · καί γίγνομαι ὁ βασιλικός ἐκγίγνομαι θρόνος Λατῖνος λῃστής καταγώγιον καί βέβηλος ἑστία . ἀλλά δύο αὐτός καθίστημι οἰκιστής , βασιλεύς , ἐκ μέσος ποιέω ὁ τε ὁ ἐκκλησία εὐθύς καί ὁ δόγμα ἔγκλημα καί φέρω στηρίζω οὗτος εἰς ἅπας ὁ ἀγαθός · τεῖχος δέ καί ναός καί οἰκίον εἰς ὁ πρίν ἀναφέρω κάλλος αὐτός . ὦ ὁ μέγας ὅδε καί ἱερός χρέος , ὅς πᾶς ὁ ἐφεξῆς σύ ὀφείλω εὐσεβής , καθάπερ εὐεργέτης κοινός καί ἀρχηγός ὁ ὀρθός ἐγώ πίστις . ὦ πῶς ὁ ὁ πᾶς ἄξιος ὡς ἄνθος παρέρχομαι ἀγρός ; ὦ πῶς ἐπί σύ καί ὁ στοιχεῖον θρηνέω , βασιλεύς , καί δέος μή ἐγώ κατακλύζω ; ὦ πῶς ἐπί ὁ σός πάθος καί τεῖχος πίπτω πόλις καί κίων ἐκριζόω πάλαι πολύς ἤδη ὁ χρόνος βεβαίως ἵστημι ; ἀλλά δίδωμι ἐγώ ὁ ὁ μέγας ἐγώ θησαυρός κατέχω κιβωτός , ἵνα θεάομαι , πῶς ὑπερπλέω ὁ πολύς ὁ δάκρυ δύναμαι ῥεῦμα . ἀρκέω γάρ οἴομαι οὗτος ἀνέχω ὁ πᾶς ἄνθρωπος νῦν κρουνηδόν προχέω δάκρυ , καθάπερ ὁ ὁ Νῶε κιβωτός ὁ ὕδωρ ἐκεῖνος ὁ πλούσιος ῥεῦμα . ἀλλά ἐκεῖνος μέν ἐκ ὁ κατακλυσμός ὅς φέρω , σῴζω · οὗτος δέ ἐναντίος εἰς μυρίος κατακλυσμός ἐγώ συνελαύνω κλύδων . ὦ φρικτός συνάντημα · ὦ ξένος ἑσπέρα ἐκεῖνος , ὅς τἀναντία ἐγώ ὁ δαβιδικη δείκνυμι ᾠδή . “ ὁ ἑσπέρα γάρ ἐγώ αὐλίζομαι ἀγαλλίασις καί εἰς ὁ πρωΐ κλαυθμός . ” βαβαί ὁ ἐναλλαγή οὗτος ὁ ἄτοπος , ὅς ἐγώ πᾶς ἀψίνθιον πικρός κεράννυμι ὁ κρατήρ . ὦ νύξ ἐκεῖνος ἀσυμπαθής , πῶς εἰς ὁ σφόδρα συμπαθής καί φιλάνθρωπον ἐκεῖνος ἄνθρωπος δυσμενής καί ἀφιλάνθρωπος δοκέω , πᾶς εὔνοια καί αἰδώς κατόπιν ὥσπερ εἰς ἄβυσσος καί ῥεῦμα ποταμός ἀπορρίπτω ; εἰμί μέγας θησαυρός ὁ καλός , βασιλεύς , ἵνα τίς ὁ ποθέω ὡς μισέω καταλείπω ; πᾶς γάρ ὡς ἐκ κοινός πρυτανεῖον ὁ σός ἀπολαύω ἀγαθός . διά σύ γάρ καί ὁ εὐγενής εὐγενής καθίστημι καί ὁ ὁ ἱερός δῆμος σεμνός καί ὁ ὁ σοφός κατάλογος σοφός καί ὁ τεῖχος ὁ πόλις ἰσχυρός καί ἁπλόος εἶπον ἅπας διά σύ ἀγαθός γίγνομαι ἑαυτοῦ . ἀλλά ὦ ὁ ἀμετρητος καί ἀνείκαστος πλοκή ὁ δεινός . οἴχομαι ὁ ὁ κόσμος πολιτεία · οἴχομαι ὁ ὁ πόλις κόσμος · οἴχομαι ὁ ὁ ῥήτωρ καί φιλόσοφος γυμνάσιον ὁ πᾶς ὑπερβαίνω Ἀκαδημία καί Λύκειον καί Στοά Ἀττικός . ὦ τίς δίδωμι ὁ ἐγώ κεφαλή ὕδωρ καί πηγή δάκρυ ὁ ἐγώ ὀφθαλμός , ἵνα ὁ μείζων ὁ ὁ Ἱεροσόλυμα νέος θρηνέω πάθος . δίδωμι ἐγώ ὁ Ὀρφεύς ἐν τραγῳδία δύναμις , ἵνα καί ὁ ἄψυχος φύσις κινέω πρός οἶκτος ὁ πάθος . δίδωμι ἐγώ ὁ ἐν ποταμός Βαβυλών ἐκ βάθος Καρδία πάλαι θρηνέω ὁ Σιών , ἵνα καί ὁ ἡμέτερος ὀδύνη ἀξίως ἐκεῖνος πενθέω , ὅς ὁ ὁ βασιλεύς ἐγώ ἐπιφέρω θάνατος . ὦ πῶς παραβλέπω ἐγώ ὁ ἡμέτερος ἥλιος καί παρά πᾶς ὁ εἰκός ἀποπλανάω καί ἀντί ὁ ἑῷος ἀνατολή ἑῷος ὁ δύσις ποιέω . ὦ ἵνα τίς δίδωμι ὁ ἐν πικρία φάος , ζωή δέ ὁ ἐν ὀδύνη Ψυχή ; θνῄσκω αἱρετός , ἢ διηνεκής ἄρτος ὀδύνη ἐσθίω καί πόμα πίνω κλαυθμός . ἀλλά ἐκεῖνος μέν , εἰμί πάρειμι , ἀμείβω δικαίως ὁ θεῖος καί ἀκήρατος διαδέχομαι βασίλειος · ἐγώ δέ ὀρφανός καταλείπω ὁ μέν στένω ἐλεεινός καί δάκρυ οὐδέποτε εἄν οἴομαι παύω , ἠώς εἄν ἐν ὁ Ψυχή ἐγώ ὁ ὁ ἐκεῖνος στέρησις περιφέρω μνήμη · παύω δέ ἀνάγκη ὁ λέγω . πᾶς γάρ λόγος ὁ ὁ βασιλεύς ὑπερβαίνω θρῆνος . »