mullach-fpg2.paratexta archytas_mullach_fpg2_0033.5
ἀρχὴν μὲν ἀπάντων μονάδα , ἐκ δὲ τῆς μονάδος ἀριστον δυάδα ὡς ἂν ὤλην τῇ μονάδι αἰτίῃ ὄντι ὑποστῆναι · ἐκ δὲ τῆς μονάδος καὶ τῆς ἀρίστου δυάδος τοὺς ἀριθμούς · ἐκ δὲ τῶν ἀριθμῶν τὰ σημεῖα · ἐκ δὲ τούτων τὰς γραμμὰς · ἐκ δὲ τὰς ἐπίπεδα σχήματα · ἐκ δὲ τῶν ἐπιπέδων τὰ στερεὰ σχήματα · ἐκ δὲ τούτων τὰ στερεὰ σώματα , ὧν καὶ τὰ στοιχεῖα εἶναι τέτταρα , πῦρ , ὕδωρ , γῆν , ἀέρα · ἀ μεταβάλλειν δὲ καὶ τρέπεσθαι δι’ ὅλων , καὶ γίνεσθαι ἐξ αὐτῶν κόσμον ἔμψυχον , νοερὸν , σφαιροειδῆ , μέσην πεζέχοντα τὴν γῆν , καὶ αὐτὴν σφαιροειδῆ καὶ περιοικουμένην . Εἶναι δὲ καὶ ἀντίποδας · καὶ τὰ ἡμῖν κάτω ἐκείνοις ἄνω . Ἰσομοιρὰ τε εἶναι ἐν τῷ κόσμῳ φῶς καὶ σκότος καὶ θερμόν καὶ ψυχρόν καὶ ξηρὸν καὶ ὑγρόν , ὧν κατ’ ἐπικρατείαν θερμὸν μὲν ἄερος γίνεσθαι , ψυχρὸν δὲ γειμάνια . Ἐὰν δὲ ἰσομοιρῇ , τὰ κάλλιστα εἶναι τοῦ ἔτους , οὐ τὸ μὲν ὅλλοι ἔαρ ὑγιειόν , τὸ δὲ φθίνον φθινόπωσον νοσερόν . Ἄλλὰ καὶ τῆς ἡμέρας θάλλειν μὲν τὴν ἕω , φθίνειν δὲ τὴν ἑσπέραν · ὅθεν καὶ νοσερωτέραν εἶναι . Τὸν τε περὶ τὴν γῆν ἀέρα ἀσιτιστὸν καὶ νοσερόν , καὶ τὰ ἐν αὐτῷ πάντα ὑπητὰ · τὸν δὲ ἀνωτάτω ἀεικίνητον τε εἶναι καὶ καθαρὸν καὶ ὑγιῆ · καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτῷ ἀθάνατα καὶ διὰ τοῦτο θεῖα . Ἡλῖον τε καὶ σελήνην καὶ τοὺς ἄλλους ἀστέρας εἶναι θεούς · ἐπικρατεῖ γὰρ τὸ θερμὸν ἐν αὐτοῖς , ὅπερ ἐστὶ ζωῆς αἴτιον . Τὴν τε σελήνην λαμπεντα ὑφ’ ἡλίου · καὶ ἀνθρώπων εἶναι πρὸς θεοὺς συγγένειαν κατὰ τὸ μετέχεν ἀνθρώπων θεομοῦ . Διὸ καὶ προνοεῖσθαι τὸν θεὸν ἡμῶν . Εἰμαρμένην τε τῶν ὅλων εἶναι καὶ τὰ κατὰ μέρος αἰτίαν τῆς διοικήσεως . Διέκειναι τε ἀπὸ τοῦ ἡλίου ἀκτίνα διὰ τοῦ αἰθέρος τοῦ τε ψυχροῦ καὶ παγίου · καλεῖσθαι δὲ τὸν μὲν ἀέρα ψυχρόν αἰθέρα , τὴν δὲ θάλασσαν καὶ τὸ ὕδωρ παγὺν αἰθέρα . Ταιῦν δὲ τὴν ἀκτίνα καὶ ἐς τὰ βάθη διέσθαι , καὶ διὰ τοῦτο ζωοποιεῖν πάντα . Καὶ τὴν
Lemmas: ἀρχή μέν ἀπαντάω μόνος , ἐκ δέ ὁ μόνος ἀγαθός δυάς ὡς εἄν Ὠλήν ὁ μόνος αἰτία εἰμί ὑφίστημι · ἐκ δέ ὁ μόνος καί ὁ ἀγαθός δυάς ὁ ἀριθμός · ἐκ δέ ὁ ἀριθμός ὁ σημεῖον · ἐκ δέ οὗτος ὁ γραμμή · ἐκ δέ ὁ ἐπίπεδος σχῆμα · ἐκ δέ ὁ ἐπίπεδος ὁ στερεός σχῆμα · ἐκ δέ οὗτος ὁ στερεός σῶμα , ὅς καί ὁ στοιχεῖον εἰμί τέσσαρες , πῦρ , ὕδωρ , γῆ , ἀήρ · ὅς μεταβάλλω δέ καί τρέπω διά ὅλος , καί γίγνομαι ἐκ αὐτός κόσμος ἔμψυχος , νοερός , σφαιροειδής , μέσος πεζεχοειντα ὁ γῆ , καί αὐτός σφαιροειδής καί περιοικέω . εἰμί δέ καί ἀντίπους · καί ὁ ἐγώ κάτω ἐκεῖνος ἄνω . ισόμοιρος τε εἰμί ἐν ὁ κόσμος φάος καί σκότος καί θερμός καί ψυχρός καί ξηρός καί ὑγρός , ὅς κατά ἐπικράτεια θερμός μέν ἀήρ γίγνομαι , ψυχρός δέ γειμάνια . ἐάν δέ ἰσομοιρέω , ὁ καλῶς εἰμί ὁ ἔτος , οὖον ὁ μέν ὄλλω ἔαρ ὑγιειόν , ὁ δέ φθίω φθινόπωσον νοσερός . ἀλλά καί ὁ ἡμέρα θάλλω μέν ὁ ἠώς , φθίω δέ ὁ ἑσπέρα · ὅθεν καί νοσερός εἰμί . ὁ τε περί ὁ γῆ ἀήρ ἀσιτιστὸν καί νοσερός , καί ὁ ἐν αὐτός πᾶς ὑπητὰ · ὁ δέ ἄνω2 ἀεικίνητος τε εἰμί καί καθαρός καί ὑγιής · καί πᾶς ὁ ἐν αὐτός ἀθάνατος καί διά οὗτος θεῖον . Ἥλιος τε καί σελήνη καί ὁ ἄλλος ἀστήρ εἰμί θεός · ἐπικρατέω γάρ ὁ θερμός ἐν αὐτός , ὅσπερ εἰμί ζωή αἴτιος . ὁ τε σελήνη λαμπεντα ὑπό ἥλιος · καί ἄνθρωπος εἰμί πρός θεός συγγένεια κατά ὁ μετέχω ἄνθρωπος θεομοῦ . Διὸ καί προνοέω ὁ θεός ἐγώ . Εἰμαρμένη τε ὁ ὅλος εἰμί καί ὁ κατά μέρος αἴτιος ὁ διοίκησις . διεκεινος τε ἀπό ὁ ἥλιος ἄκτινος διά ὁ αἰθήρ ὁ τε ψυχρός καί πάγιος · καλέω δέ ὁ μέν ἀήρ ψυχρός αἰθήρ , ὁ δέ θάλασσα καί ὁ ὕδωρ πήγνυμι αἰθήρ . Ταιῦν δέ ὁ ἄκτινος καί εἰς ὁ βάθος διίημι , καί διά οὗτος ζωοποιέω πᾶς . καί ὁ