michael-psellus.chronographia psellos.376
6.197 Ἐγὼ δὲ παράδειγμα ἐκεῖνον θέμενος τῆς ὁμοίας μεταποιήσεως , ἥπατός τε πόνον εὐθὺς σκήπτομαι καὶ καρδιαλγίαν δεινὴν , τό τε φρονοῦν μεταπλάττω , καὶ ὡς ἐφεστηκόσι τοῖς πράγμασι τῇ ψυχῇ διαλεγόμενος ἦν , καὶ τὴν φωνὴν ἐπέχων τοῖς δακτύλοις τὴν τῶν τριχῶν τομὴν ἐσχημάτιζον · ἀγγελίαι γοῦν εὐθὺς τῆς ἐμῆς ἐντεῦθεν ἐκδημίας πρὸς τὸν κρατοῦντα ἐφοίτησαν , καὶ ὡς δυσθανατῶ μὲν καὶ βεβάπτισταί μοι τῷ βάθει τῆς συμφορᾶς ἡ ψυχὴ , ἐπειδὰν δὲ τὸ φρονοῦν ἀνενέγκω , τῆς κρείττονος ἐρῶ καὶ ὑψηλοτάτης ζωῆς . Ὁ δὲ πρὸς μὲν τὴν τοῦ πάθους ἀγγελίαν πλέον ἢ τὸ ἐμὸν ἠδύνατο σχῆμα , κατενεχθεὶς ἔκειτο , τό τε πρῶτον ἀπολοφυράμενος καὶ βύθιόν τι στενάξας , ὅτι μοι ἐν ἀμφιβόλῳ τὰ τῆς ζωῆς ἔκειτο · ἡ γὰρ τοῦ στερήσεσθαί μου προσδοκία μάλιστα τοῦτον ἐκύμαινεν , ἤρα γάρ μου τῆς γλώττης δεινῶς . Τί γὰρ δεῖ μὴ τἀληθὲς λέγειν ; Καὶ εἰ δεῖ τι μικρὸν τῇ τῆς φύσεως ἐπιτηδειότητι ἐγκαυχήσασθαι , παντοδαπὸς ἐγεγόνειν ἐκείνῳ , φιλοσόφως μὲν ὡς οἷόν τε βιοὺς , τεχνικῶς δὲ πρὸς ἐκεῖνον μεθαρμοζόμενος · προσκορὴς γὰρ ὢν πρὸς ἅπερ ὥρμητο , ἐζήτει μεταβολὰς , ἀπὸ τῆς ὑπάτης , ὃ δή φασι , καταπίπτων ἐπὶ τὴν νήτην , ἢ καὶ τὴν σύγκρασιν ἀμφοῖν βουλόμενος · διὰ ταῦτα νῦν μὲν ἐφιλοσόφουν αὐτῷ περί τε τοῦ πρώτου αἰτίου διαλεγόμενος καὶ τοῦ παντοδαποῦ καλοῦ , ἀρετῆς τε πέρι καὶ ψυχῆς , δεικνὺς τί μὲν τὸ ὁρώμενον ταύτης τῷ σώματι , τί δὲ τὸ δίκην φελλοῦ ἀκρόπλουν ἐπιθιγγάνον τῇ πέδῃ , οἷον ἄρτημα κορυφαῖον τῷ κούφῳ πτερῷ μένον ἐφ' ἑαυτοῦ μόνον καὶ μὴ συμπιεζόμενον τῷ δεσμῷ . Ἐπεὶ δὲ τοῦτον ἴδοιμι τοῖς τοιούτοις ἀποκναίοντα λόγοις καὶ πρὸς τὸ θυμηρέστερον ρέποντα , τὴν ρητορικὴν μεταχειριζόμενος λύραν , ἁρμονίᾳ τε λέξεων ἐκεῖνον κατέθελγον καὶ τοῖς ἐκεί νης ρυθμοῖς ἐπὶ διάφορον ἰδέαν ἀρετῆς [ διὰ τῆς ] συνθήκης καὶ τῶν σχημάτων [ οἷς ] ἡ ἐκείνης ἀφώρισται δύναμις , οὐδὲ τῷ πιθανῷ μόνον ψεύδει καὶ τῷ πρὸς τὰς ὑποθέσεις ἀμφιρρεπεῖ ἐγκαλλωπίζεται , ἀλλὰ καὶ τῆς ἀκριβοῦς ἅπτεται μούσης , καὶ ταῖς μὲν ἐννοίαις φιλοσοφεῖ , ἀνθεῖ δὲ τῇ καλλιεπείᾳ τῶν λέξεων καὶ τὸν ἀκροατὴν διχόθεν ἑαυτῆς ἐξαρτᾷ , διαρθροῖ τε τὰ νοήματα , μὴ συγχέουσα ταῖς ἐπιπλοκαῖς , ἀλλὰ μερίζουσά τε καὶ διαιροῦσα καὶ ἠρέμα πως ἐπανάγουσα , τό τε δεινὸν αὐτῆς , οὐ συγκεχυμένον , οὐδ' ἀσαφὲς , ἀλλ' ἁρμόζον τοῖς καιροῖς καὶ τοῖς πράγμασι , κἂν ἀφελῶς εἴποι τις , καὶ μήτε περιόδοις μήτε πνεύμασι χρήσαιτο · ταῦτα δὴ πάντα δεικνὺς εἰς ἔρωτα τῆς τέχνης ἐκίνουν · εἰ δέ γε βασκαίνοντα τούτοις ἴδοιμι , μεταβαλὼν αὖθις ἀπολωλέναι τέ μοι τὴν μνήμην ὧν ἐγίνωσκον ἐσκηπτόμην , καὶ μικροῦ δεῖν τὸ τοῦ Ἑρμογένους παθεῖν , σβεσθείσης μοι τῆς θερμότητος τῷ ὑπερβάλλοντι τῆς ποιότητος .
Lemmas: 6.197 ἐγώ δέ παράδειγμα ἐκεῖνος τίθημι ὁ ὅμοιος μεταποίησις , ἧπαρ τε πόνος εὐθύς σκήπτω καί καρδιαλγία δεινός , ὁ τε φρονέω μεταπλάττω , καί ὡς ἐφίστημι ὁ πρᾶγμα ὁ Ψυχή διαλέγω εἰμί , καί ὁ φωνή ἐπέχω ὁ δάκτυλος ὁ ὁ θρίξ τομή σχηματίζω · ἀγγελία γοῦν εὐθύς ὁ ἐμός ἐντεῦθεν ἐκδημία πρός ὁ κράτος φοιτάω , καί ὡς δυσθανατάω μέν καί βαπτιστής ἐγώ ὁ βάθος ὁ συμφορά ὁ ψυχή , ἐπειδάν δέ ὁ φρονέω ἀναφέρω , ὁ ἀγαθός εἴρω καί ὑψηλός ζωή . ὁ δέ πρός μέν ὁ ὁ πάθος ἀγγελία πλέω ἢ ὁ ἐμός δύναμαι σχῆμα , καταφέρω κεῖμαι , ὁ τε πρῶτος ἀπολοφύρομαι καί βύθιος τίς στενάζω , ὅτι ἐγώ ἐν ἀμφίβολος ὁ ὁ ζωή κεῖμαι · ὁ γάρ ὁ στερέω ἐγώ προσδοκία μάλιστα οὗτος κυμαίνω , ἐράω γάρ ἐγώ ὁ γλῶσσα δεινῶς . τις γάρ δεῖ μή ἀληθής λέγω ; καί εἰμί δεῖ τίς μικρός ὁ ὁ φύσις ἐπιτηδειότης ἐγκαυχάομαι , παντοδαπός γίγνομαι ἐκεῖνος , φιλόσοφος μέν ὡς οἷος τε βιόω , τεχνικός δέ πρός ἐκεῖνος μεθαρμόζω · προσκορής γάρ εἰμί πρός ὅσπερ ὁρμέω , ζητέω μεταβολή , ἀπό ὁ ὕπατος , ὅς δή φημί , καταπίπτω ἐπί ὁ νήτη , ἢ καί ὁ σύγκρασις ἄμφω βούλομαι · διά οὗτος νῦν μέν φιλοσοφέω αὐτός περί τε ὁ πρῶτος αἴτιος διαλέγω καί ὁ παντοδαπός καλός , ἀρετή τε περί καί Ψυχή , δείκνυμι τίς μέν ὁ ὁράω οὗτος ὁ σῶμα , τίς δέ ὁ δίκη φελλός ἀκρόπλοος ἐπιθιγγάνω ὁ πέδη , οἷος ἄρτημα κορυφαῖος ὁ κοῦφος πτερόν μένω ἐπί ἑαυτοῦ μόνος καί μή συμπιέζω ὁ δεσμός . ἐπεί δέ οὗτος ὁράω ὁ τοιοῦτος ἀποκναίω λόγος καί πρός ὁ θυμήρης ῥέπω , ὁ ῥητορικός μεταχειρίζω λύρα , ἁρμονία τε λέξις ἐκεῖνος καταθέλγω καί ὁ ἐκεῖ νέος ῥυθμός ἐπί διάφορος ἰδέα ἀρετή [ διά ὁ ] συνθήκη καί ὁ σχῆμα [ ὅς ] ὁ ἐκεῖνος ἀφορίζω δύναμις , οὐδέ ὁ πιθανός μόνος ψεύδω καί ὁ πρός ὁ ὑπόθεσις ἀμφιρρεπής ἐγκαλλωπίζω , ἀλλά καί ὁ ἀκριβής ἅπτω Μοῦσα , καί ὁ μέν ἔννοια φιλοσοφέω , ἀνθέω δέ ὁ καλλιέπεια ὁ λέξις καί ὁ ἀκροατής διχόθεν ἑαυτοῦ ἐξαρτάω , διαρθρόω τε ὁ νόημα , μή συγχέω ὁ ἐπιπλοκή , ἀλλά μερίζω τε καί διαιρέω καί ἠρέμα πως ἐπανάγω , ὁ τε δεινός αὐτός , οὖον συγχέω , οὐδέ ἀσαφής , ἀλλά ἁρμόζω ὁ καιρός καί ὁ πρᾶγμα , κἀν ἀφελής εἶπον τις , καί μήτε περίοδος μήτε πνεῦμα χράω · οὗτος δή πᾶς δείκνυμι εἰς Ἔρως ὁ τέχνη κινέω · εἰμί δέ γε βασκαίνω οὗτος ὁράω , μεταβάλλω αὖθις ἀπόλλυμι τε ἐγώ ὁ μνήμη ὅς γιγνώσκω σκήπτω , καί μικρός δήω ὁ ὁ Ἑρμογένης πάσχω , σβέννυμι ἐγώ ὁ θερμότης ὁ ὑπερβάλλω ὁ ποιότης .