michael-attaliates.historia attaleiates.21
Ἐν τούτῳ δὲ τῷ ἔτει καὶ τέρατά τινα κατεφάνησαν εἰς τὴν Βύζαντος . τρίπους τε γὰρ ὄρνις ἐγεννήθη , καὶ παιδίον ἐτέχθη κατὰ μέτωπον ἔχον τὸν ὀφθαλμόν , καὶ τοῦτον ἕνα καὶ μόνον , τραγοσκελὲς δὲ τοὺς πόδας · καὶ προτεθὲν ἐν τῇ τῆς διακονίσσης δημοσίᾳ παρόδῳ κλαυθμὸν ἠφίει παιδικῷ προσεοικότα . δύο δὲ τῶν ἀθανάτων στρατιωτῶν πλησίον τοῦ δυτικοῦ τῆς πόλεως τείχους ἐν δημοσίῳ τόπῳ κεραυνόβλητοι γεγόνασιν . οὐ μὴν δὲ ἀλλὰ καὶ ἐν οὐρανῷ κομῆταί τινες παρετείνοντο . Ἐπεὶ δὲ καὶ τὴν ἑώαν οἱ ἐκεῖσε καταναλίσκοντες ἦσαν βάρβαροι καὶ πορθοῦντες καὶ καταβάλλοντες , πλῆθος ἐκεῖθεν ὁσημέραι τῇ βασιλίδι προσέφευγεν , ὅ τε λιμὸς ἐστενοχώρει πάντας , τῇ ἐνδείᾳ τῶν ἀναγκαίων καταπιέζων αὐτούς . ἐπιγενομένου δὲ καὶ χειμῶνος , ἐπεί περ ὁ βασιλεὺς ἀφιλότιμος ὢν καὶ σφόδρα φειδωλίας ἐχόμενος οὐδὲν ἐκ τῶν βασιλικῶν θησαυρῶν ἢ τῆς ἄλλης προνοίας εἰσῆγεν ἢ τοῖς ἐν τέλει ἢ τοῖς δημοτικοῖς παραμύθιον , καὶ ἕκαστος περὶ ἑαυτοῦ στυγνάζων οὐδὲ χεῖρα πλουσίαν εἶχε πρὸς τὸ τοῖς δεομένοις ἐπαρκεῖν καὶ παρέχειν τὰ τῆς ζωῆς ἐφόδια ( διὰ γὰρ τούτων τοῖς πενεστέροις ὡς ἐπίπαν τὰ χρειώδη προσάγονται ) , πολὺς καὶ ἀμύθητος θάνατος οὐ τῶν ξένων μόνον ἀλλὰ καὶ τῶν τῆς πόλεως δήμων καθ' ἑκάστην ἐγίνετο , ὡς καὶ τοὺς νεκροὺς αὐτῶν σωρηδὸν ἔν τε τοῖς λεγομένοις ἐμβόλοις καὶ τοῖς ὑπαίθροις ἀνακεῖσθαι , καὶ φοράδην κομίζεσθαι πολλάκις ἐν μιᾷ καὶ τῇ αὐτῇ κλίνῃ πέντε καὶ ἓξ νεκροὺς ἀτημελήτους , καὶ πανταχόθεν ἐπιρρέειν τὰ σκυθρωπά , καὶ πάσης κατηφείας πληροῦσθαι τὴν βασιλεύουσαν . τῶν δὲ καθημερινῶν καὶ παρανόμων κριμάτων οὐδεμία τις ἀναστολὴ τοῖς κρατοῦσιν ἐγίνετο · ἀλλ' ὥσπερ μηδενὸς τὸ παράπαν ἐνοχλοῦντος τοῖς Ρωμαίοις ἀλλοφύλου πολέμου ἢ θείας ὀργῆς , ἢ τοὺς ἀνθρώπους κατατρεχούσης ἐνδείας καὶ βίας βιωτικῆς , οὕτως ἀδεῶς ἔπραττον τὰ θεομισῆ καὶ τυραννικά . καὶ πᾶν προβούλευμα βασιλικὸν εἰς τὸ τοὺς οἰκείους ἀδικεῖν καὶ κατασοφίζεσθαι καὶ θηρεύειν τοὺς βίους αὐτῶν καὶ τὴν ἀφορμὴν τῆς ζωῆς κατεγίνετο . Τί οὖν τὸ ἐντεῦθεν ; ἤσχαλλον πάντες καὶ ἐδυσχέραινον καὶ διηνεκῶς ἐποτνιῶντο πρὸς τὸν θεόν , ἐπιβλέψαι πρὸς τὴν αὐτοῦ κληρονομίαν διὰ παντὸς ἱκετεύοντες , καὶ προχειρίσασθαι ἄνδρα ἅμα μὲν καὶ τοὺς τυράννους αὐτοὺς δυνάμενον καθελεῖν , ἅμα δὲ καὶ τὰς τύχας τῶν Ρωμαίων πρὸς τὸ εὐθυμότερον ἐπαναγαγεῖν φρονήσει καὶ γενναιότητι καὶ φιλοτίμῳ καὶ φιλοίκτῳ ψυχῇ .
Lemmas: ἐν οὗτος δέ ὁ ἔτος καί τέρας τις καταφαίνω εἰς ὁ Βύζας . τρίπους τε γάρ ὄρνις γεννάω , καί παιδίον τίκτω κατά μέτωπον ἔχω ὁ ὀφθαλμός , καί οὗτος εἷς καί μόνος , τραγοσκελής δέ ὁ πούς · καί προτίθημι ἐν ὁ ὁ διακονίζω δημόσιος πάροδος κλαυθμός ἀφίημι παιδικός προσέοικα . δύο δέ ὁ ἀθάνατος στρατιώτης πλησίος ὁ δυτικός ὁ πόλις τεῖχος ἐν δημόσιος τόπος κεραυνόβλητος γίγνομαι . οὖον μήv δέ ἀλλά καί ἐν οὐρανός κομέω τις παρατείνω . ἐπεί δέ καί ὁ ᾤα ὁ ἐκεῖσε καταναλίσκω εἰμί βάρβαρος καί πορθέω καί καταβάλλω , πλῆθος ἐκεῖθεν ὁσημέραι ὁ βασιλίδι προσφεύγω , ὅς τε λιμός στενοχωρέω πᾶς , ὁ ἔνδεια ὁ ἀναγκαῖος καταπιέζω αὐτός . ἐπιγίγνομαι δέ καί χειμών , ἐπεί περ ὁ βασιλεύς ἀφιλότιμος εἰμί καί σφόδρα φειδωλία ἔχω οὐδείς ἐκ ὁ βασιλικός θησαυρός ἢ ὁ ἄλλος πρόνοια εἰσάγω ἢ ὁ ἐν τέλος ἢ ὁ δημοτικός παραμύθιον , καί ἕκαστος περί ἑαυτοῦ στυγνάζω οὐδέ χείρ πλούσιος ἔχω πρός ὁ ὁ δήω ἐπαρκέω καί παρέχω ὁ ὁ ζωή ἐφόδια ( διά γάρ οὗτος ὁ πένης ὡς ἐπίπαν ὁ χρειώδης προσάγω ) , πολύς καί ἀμύθητος θάνατος οὖον ὁ ξένος μόνος ἀλλά καί ὁ ὁ πόλις δῆμος κατά ἕκαστος γίγνομαι , ὡς καί ὁ νεκρός αὐτός σωρηδόν ἐν τε ὁ λέγω ἔμβολον καί ὁ ὕπαιθρος ἀνάκειμαι , καί φοράδην κομίζω πολλάκις ἐν εἷς καί ὁ αὐτός κλίνη πέντε καί ἓξ νεκρός ἀτημέλητος , καί πανταχόθεν ἐπιρρέω ὁ σκυθρωπός , καί πᾶς κατήφεια πληρόω ὁ βασιλεύω . ὁ δέ καθημερινός καί παράνομος κρίμα οὐδείς τις ἀναστολή ὁ κρατέω γίγνομαι · ἀλλά ὥσπερ μηδείς ὁ παράπαν ἐνοχλέω ὁ Ῥωμαῖος ἀλλόφυλος πόλεμος ἢ θεῖος ὀργή , ἢ ὁ ἄνθρωπος κατατρέχω ἔνδεια καί Βίας βιωτικός , οὕτως ἀδεῶς πράσσω ὁ θεομισής καί τυραννικός . καί πᾶς προβούλευμα βασιλικός εἰς ὁ ὁ οἰκεῖος ἀδικέω καί κατασοφίζομαι καί θηρεύω ὁ βίος αὐτός καί ὁ ἀφορμή ὁ ζωή καταγίγνομαι . τις οὖν ὁ ἐντεῦθεν ; ἀσχάλλω πᾶς καί δυσχεραίνω καί διηνεκής ποτνιάομαι πρός ὁ θεός , ἐπιβλέπω πρός ὁ αὐτός κληρονομία διά πᾶς ἱκετεύω , καί προχειρίζω ἀνήρ ἅμα μέν καί ὁ τύραννος αὐτός δύναμαι καθαιρέω , ἅμα δέ καί ὁ Τύχη ὁ Ῥωμαῖος πρός ὁ εὔθυμος ἐπανάγω φρόνησις καί γενναιότης καί φιλότιμος καί φίλοικτος Ψυχή .