methodius.symposium-sive-convivium-decem-virginum 1.1
Τὴν μὲν οὖν Μάρκελλαν ἐντεῦθεν , ὡς οἶμαι , ἀρξαμένην εὐθέως ἒλεγεν εἰπεῖν ὅτι Μεγάλη τίς ἐστιν ὑπερφυῶς καὶ θαυμαστὴ καὶ ἒν δοξος ἡ παρθενία , καὶ εἰ χρὴ φανερῶς εἰπεῖν ἑπομένην ταῖς γραφαῖς , τὸ οὖθαρ τῆς ἐκκλησίας καὶ τὸ ἂνθος καὶ ἡ ἀπαρχὴ αὐτῆς τοῦτο τὸ ἂριστον καὶ κάλλιστον ἐπιτήδευμα μόνον τυγχάνει . καὶ διὰ τοῦτο καὶ ὁ κύριος εἰς τὴν βασιλείαν εἰσελάσαι τῶν οὐρανῶν τοὺς ἀποπαρθενεύσαντας ἐκείνους σφᾶς αὐτοὺς ἐπαγγέλλεται , ἒνθα περὶ διαφορᾶς εὐνουχισμῶν ἐν εὐαγγελίοις παρεγγυᾷ . σπάνιον γὰρ πάνυ καὶ δυσεπίτευκτον ἀνθρώποις ἁγνεία , καὶ ὃσῳ κορυφαιότατον καὶ μεγαλοπρεπές , τοσούτῳ καὶ τοὺς κινδύνους μείζονας ἒχον . δεῖται οὐν ἐρρωμένων καὶ γενναίων φύσεων , οἵτινες ἀθρόως τὸ ῥεῦμα μετοχετεύσασαι τῆς ἡδυπαθείας ἄνω μετέωρον ἀπευθύνουσι τὸ ὅχημα τῆς ψυχῆς , ἀπολήγουσαι τοῦ σκοποῦ , ἔστ᾿ ἂν ὑπερπηδήσασαι κούφως τὸν κόσμον ὀξυτάτῳ διανοίας τάχει , καὶ ἐπὶ τὴν οὐρανίαν ἀληθῶς ἀψῖδα σταθεῖσαι , αὐτὴν εῖλικρινῶς θεάσωνται τὴν ἀφθαρσίαν , ἀπὸ τῶν ἀμιάντων τοῦ παντοκράτορος ἀναπηδῶσαν κόλπων . τοῦτο τὸ πόμα γεννᾶν οὐκ ἐχώρησε γῆ · μόνος αὐτὸ πηγάζειν οἶδεν ὁ οὐρανός . παρθενίαν γὰρ βαίνειν μὲν ἐπὶ γῆς , ἐπιψαύειν δὲ τῶν οὐρανῶν ἡγτέον · ἦς δὴ ἐφιέμενοι καὶ πρὸς μόνον τὸ τέλος αὐτῆς ἀφορῶντές τινες . ἀνίπτοις ποσὶν ἀτελεῖς ὑπὸ βαναυσίας πρεσελθόντες , ἐκ μέσης ἀνεκαμψαν τῆς ὁδοῦ , οὐδὲν ἂξιον φρόνημα τοῦ ἐπιτηδεύματος ἐπανῃρημένοι . οὐ γὰρ μόνον ἄφθορα τὰ σώματα τηρεῖσθαι δεῖ , ὥσπερ οὐδὲ τοὺς ναοὺς κρείττονας ἀποφαίνεσθαι τῶν ἀγαλμάτων , ἀλλὰ τὰς ψυχὰς ἀγάλματα τῶν σωμάτων οὒσας θεραπεύεσθαι χρὴ κοσμουμένας δικαιοσύνῃ . θεραπεύονται δὲ καὶ ἀποσμήχονται τότε μπαλλον , ὁπόταν ἀόκνως κατακούειν τῶν θείων ἁμιλλώμεναι λόγων μὴ ἀπολήγωσι πρὶν αὐτοῦ ἐφάψασθαι ὃ ἐστιν ἀληθέσ , ἐπὶ σοφῶν ἀφικνούμεναι θύρας . ὣσπερ γὰρ ἅλατι τῶν κρεῶν οἱ ἰχῶρες ἐκτήκονται καὶ αἱ σηπεδόνες καὶ πάντα τὰ φθοροποιά , τὸν αὐτὸν δὴ τρόπον καὶ τῆς παρθένου αἱ ἂλογοι πᾶσαι τοῖς μαθήμασιν ἀποστύφονται τοῦ σώματος ἐπιθυμίαι . ἀνάγκη γὰρ τὴν μὴ πασσομένην δίκην ἂλατος τοῦ Χριστοῦ ταῖς φωναῖς ψυχὴν έπόζειν καὶ σκώληκας ποιεῖν , ὥσπερ ἀμέλει » ἐπώζεσαν καὶ ἐσάπησαν οἱ μώλωπές μου « μετὰ δακρύων ἐξομολογούμενος ὁ Δαυὶδ ἐν τοῖς ὂρεσιν ἒκραζεν ὁ βασιλεύς , ὃτι μὴ ἀπέστυψεν ἁλίσας τοῖς σωφρονισμοῖς ἑαυτόν , ἀλλὰ ῥᾳθυμήσας εἰς οἶστρον ὑπεσύρη καὶ ἐξώζεσε μοιχείαν . ταύτῃ πᾶν δῶρον ἐν τῷ Λευϊτικῷ , ἐὰν μὴ πρῶτον ἅλατι ἁλισθῇ , ἀπαγορεύεται εἰς ὀλοκάρπωμα προσφέρεσθαι κυρίῳ τῷ θεῷ . ἃλας γὰρ ἡμῖν τὸ δηκτικὸν <καὶ> πρὸς ὠφέλειαν ἀποστῦφον πνευματικὴ πᾶσα τῶν γραφῶν ἐδόθη μελέτη , ἡς δὴ χωρὶς ἀδύνατον τῷ παντοκράτορι διὰ τοῦ λόγου προσενεχθῆναι ψυχήν · » ὑμεῖς « γάρ ἐστε τὸ ἃλας τῆς γῆς « ὁ κύριος τοῖς ἀποστόλοις ἒφη . χρὴ οὐν τὴν παρθένον ἀεὶ τῶν καλῶν ἐρᾶν καὶ τοῖς πρωτεύουσιν εἰς σοφίαν ἐμπρέπειν , καὶ μηδὲν ῥᾴθυμον μηδὲ μαλθακὸν ἔχειν , ἀλλὰ καὶ ἄξια τῆς παρθενίας φρονεῖν , ἀποσμήχουσαν τῷ λόγῳ τοὺς ἀεὶ τῆς ἡδυπαθείας , μή πως λαθοῦσα βραχεῖα σηπεδὼν γεννήσῃ τὸν σκώληκα τῆς ἀκολασίας · » ἡ « γάρ » ἂγαμος μεριμνᾷ τὰ τοῦ κυρίου , πῶς ἀρέσει τῷ κυρίῳ , ἵνα ᾖ ἁγία καὶ σώματι καὶ πνεύματι « , ὁ μακάριος Παῦλος . πολλαὶ δὲ πάρεργον ἡγούμεναι τὴν ἀΚρόασιν νομίζουσι χαρίζεσθαι μεγάλα , ἐὰν κἂν τὸ βραχὺ παράσχωσι τὰς ἀκοάς · ἃς ἐκκριτέον · μικρολόγῳ γὰρ φύσει καὶ ταπεινῇ καὶ ἐπιμορφαζομένῃ σοφίαν οὐ χρὴ μαθημάτων θείων κοινωνεῖν . ἢ γὰρ οὐ γελοῖον ἐκείναις ἀδολεσχεῖν , αἳτινες ἐπὶ μὲν τοῖς μικροῦ ἀξίοις πάντα ποιεῖν συντείνονται , ὃτως ἀκριβέστατα ἓξουσι τὰ τελεσιουργούμενα , ἐπὶ δὲ τῶν ἀναγκαίων , δι᾿ ῳν μᾶλλον αὐτὸς ὁ τῆς σωφροσύνης ἒρως αἲυξεται , μὴ μεγίστας ἡγεῖσθαι τὰς ἀκριβείας ;
Lemmas: ὁ μέν οὖν Μάρκελλα ἐντεῦθεν , ὡς οἴομαι , ἄρχω εὐθύς λέγω εἶπον ὅτι Μεγάλη τίς εἰμί ὑπερφυῶς καί θαυμαστός καί ἐν δοξος ὁ παρθενίη , καί εἰμί χρή φανερῶς εἶπον ἕπομαι ὁ γραφεύς , ὁ οὖθαρ ὁ ἐκκλησία καί ὁ ἄνθος καί ὁ ἀπαρχή αὐτός οὗτος ὁ ἀγαθός καί καλῶς ἐπιτήδευμα μόνος τυγχάνω . καί διά οὗτος καί ὁ κύριος εἰς ὁ βασίλειος εἰσελαύνω ὁ οὐρανός ὁ ἀποπαρθενεύω ἐκεῖνος σφεῖς αὐτός ἐπαγγέλλω , ἔνθα περί διαφορά εὐνουχισμός ἐν εὐαγγέλιον παρεγγυάω . σπάνις γάρ πάνυ καί δυσεπίτευκτος ἄνθρωπος ἁγνεία , καί ὅσος κορυφαῖος καί μεγαλοπρεπής , τοσοῦτος καί ὁ κίνδυνος μείζων ἔχω . δήω ὀν ῥώννυμι καί γενναῖος φύσις , ὅστις ἀθρόος ὁ ῥεῦμα μετοχετεύω ὁ ἡδυπάθεια ἄνω μετέωρος ἀπευθύνω ὁ ὄχημα ὁ Ψυχή , ἀπολήγω ὁ σκοπός , ἔστω εἄν ὑπερπηδάω κοῦφος ὁ κόσμος ὀξύς διάνοια τάχος , καί ἐπί ὁ οὐράνιος ἀληθής ἁψίς ἵστημι , αὐτός εἰλικρινής θεάομαι ὁ ἀφθαρσία , ἀπό ὁ ἀμίαντος ὁ παντοκράτωρ ἀναπηδάω κόλπος . οὗτος ὁ πόμα γεννάω οὐ χωρέω γῆ · μόνος αὐτός πηγάζω οἶδα ὁ οὐρανός . παρθενίας γάρ βαίνω μέν ἐπί γῆ , ἐπιψαύω δέ ὁ οὐρανός ἡγτέον · εἰμί δή ἐφίημι καί πρός μόνος ὁ τέλος αὐτός ἀφοράω τις . ἄνιπτος πούς ἀτελής ὑπό βαναυσία πρεσελθόντες , ἐκ μέσος ἀνακάμπτω ὁ ὁδός , οὐδείς ἄξιος φρόνημα ὁ ἐπιτήδευμα ἐπαναλέγω . οὖον γάρ μόνος ἄφθορος ὁ σῶμα τηρέω δεῖ , ὥσπερ οὐδέ ὁ ναός ἀγαθός ἀποφαίνω ὁ ἄγαλμα , ἀλλά ὁ ψυχή ἄγαλμα ὁ σῶμα εἰμί θεραπεύω χρή κοσμέω δικαιοσύνη . θεραπεύω δέ καί ἀποσμήχω τότε μπαλλον , ὁπόταν ἄοκνος κατακούω ὁ θεῖον ἁμιλλάομαι λόγος μή ἀπολήγω πρίν αὐτός ἐφάπτω ὅς εἰμί ἀληθής , ἐπί σοφός ἀφικνέομαι θύρα . ὥσπερ γάρ ἅλς ὁ κρέας ὁ ἰχώρ ἐκτήκω καί ὁ σηπεδών καί πᾶς ὁ φθοροποιός , ὁ αὐτός δή τρόπος καί ὁ παρθένος ὁ ἄλογος πᾶς ὁ μάθημα ἀποστύφω ὁ σῶμα ἐπιθυμία . ἀνάγκη γάρ ὁ μή πάσσω δίκη ἅλς ὁ Χριστός ὁ φωνή ψυχή ἐπόζω καί σκώληξ ποιέω , ὥσπερ ἀμελέω » πίπτω καί σήπω ὁ μώλωψ ἐγώ « μετά δάκρυ ἐξομολογέομαι ὁ Δαυίδ ἐν ὁ ὄρος κράζω ὁ βασιλεύς , ὅτι μή ἀποστύφω ἁλίζω ὁ σωφρονισμός ἑαυτοῦ , ἀλλά ῥᾳθυμέω εἰς οἶστρος ὑποσύρω καί πιξώζτω μοιχεία . οὗτος πᾶς δῶρον ἐν ὁ Λευϊτικός , ἐάν μή πρῶτος ἅλς ἁλίζω , ἀπαγορεύω εἰς ὀλοκάρπωμα προσφέρω κύριος ὁ θεός . ἅλς γάρ ἐγώ ὁ δηκτικός <καὶ> πρός ὠφέλεια ἀποστύφω πνευματικός πᾶς ὁ γραφεύς δίδωμι μελέτη , εἰμί δή Χωρὶς ἀδύνατος ὁ παντοκράτωρ διά ὁ λόγος προσφέρω Ψυχή · » σύ « γάρ εἰμί ὁ ἅλς ὁ γῆ « ὁ κύριος ὁ ἀπόστολος φημί . χρή ὀν ὁ παρθένος ἀεί ὁ καλός ἐράω καί ὁ πρωτεύω εἰς σοφία ἐμπρέπω , καί μηδείς ῥᾴθυμος μηδέ μαλθακός ἔχω , ἀλλά καί ἄξιος ὁ παρθενίη φρονέω , ἀποσμήχω ὁ λόγος ὁ ἀεί ὁ ἡδυπάθεια , μή πως λανθάνω βραχύς σηπεδών γεννάω ὁ σκώληξ ὁ ἀκολασία · » ὁ « γάρ » ἄγαμος μεριμνάω ὁ ὁ κύριος , πῶς ἀρέσκω ὁ κύριος , ἵνα εἰμί ἅγιος καί σῶμα καί πνεῦμα « , ὁ μακάριος Παῦλος . πολύς δέ πάρεργον ἡγέομαι ὁ ἀκρόασις νομίζω χαρίζομαι μέγας , ἐάν κἀν ὁ βραχύς παρέχω ὁ ἀκοή · ὅς ἐκκριτέον · μικρολόγος γάρ φύσις καί ταπεινός καί ἐπιμορφάζω σοφία οὖον χρή μάθημα θεῖον κοινωνέω . ἢ γάρ οὖον γελοῖος ἐκεῖνος ἀδολεσχέω , ὅστις ἐπί μέν ὁ μικρός ἄξιος πᾶς ποιέω συντείνω , ὅς ἀκριβής ἔχω ὁ τελεσιουργέω , ἐπί δέ ὁ ἀναγκαῖος , διά εἰμί μᾶλλον αὐτός ὁ ὁ σωφροσύνη Ἒρως αὐξάνω , μή μέγας ἡγέομαι ὁ ἀκρίβεια ;