methodius.symposium-sive-convivium-decem-virginum 4.5
Ἐοίκασι δὲ καὶ οἱ προσᾴδοντες τὸ εὐαγγέλιον ἄφροσιν ἐπὶ γῆς ἀλλοτρίας « μελῳδεῖν » τὴν ᾠδὴν κυρίου « , ἧς μή ἐστιν ὁ Χριστὸς γεωργός . ἀλλ’ αἱ τὸ καθαρώτατον καὶ φαιδρὸν καὶ ἀμιγὲς καὶ εὐλαβὲς καὶ εὐπρεπὲς τῆς παρθενίας ὑποδῦσαι καὶ ἀναλάμψασαι κάλλος , καὶ στεῖραι καὶ ἄγονοι τῶν ῥευστῶν καὶ ἀλγεινῶν εὑρεθεῖσαι » ἐπὶ γῆς ἀλλοτρίας « οὐ μελῳδοῦσι » τὴν ᾠδήν « , ὃτι μὴ φέρονται τὰς ἐλπίδας τῇδε , μηδὲ προστετήκασι θνητῶν σωμάτων τρυφαῖς , μηδὲ ταπεινῶς κατασκέπτονται τὸν νοῦν τῶν ἐντολῶν , ἀλλ᾿ εὖ καὶ γεν - ναίως μετὰ φρονήματος ὑφηλοῦ τὰς ἐπαγγελίας ἄνω περιαθροῦσι , τὸν οὐράνιον διφῶσαι καὶ σύμφυτον τόπον . ὅθεν ἀγάμενος αὐτῶν ὁ θεὸς τὰ φρονήματα » μεθ᾿ ὁρκωμοσίας « ἐξαιρέτους ἐπαγγέλλεται διδόναι τιμάς , » ἐν ἀρχῇ τῆς εὐφροσύνης « προανατάσσων καὶ προκαθιδρύων . λέγει γὰρ ὧδε » ἐὰν ἐπιλάθωμαί σου , Ἱερουσαλήμ , ἐπιλησεθείη ἡ δεξιάμου μου . κολληθείη ἡ γλῶσσά μου τῷ λάρυγγί μου , ἐὰν μή σου μνησθῶ , ἐὰν μὴ προανατάξωμαι τὴν Ἱερουσαλὴμ ὡς ἐν ἀρχῇ τῆς εὐφροσύνης μου « , Ἱερουσαλὴμ τὰς ἀμιάντους αὐτὰς δὴ ταύτας , ὡς ἔφην , ἀπήμονας ψυχὰς εἶναι λέγων , αἵτινες ἄτρυγον τὸ αὐστηρῶς ἀμολύντοις χείλεσι σπασάμεναι πόμα , » ἑνὶ ἀνδρὶ παρθένον ἁγνὴν « καθαρμόζονται » παραστῆσαι Χριστῷ « κατ᾿ οὐρανόν , » τὸν τῶν ἀμιάντων ἄθλων ἀγῶνα νικήσασαι « . ταύτῃ γὰρ καὶ Ἡσαΐας ὁ παρεγγυᾷ » φωτίζου , φωτίζου « λέγων » Ἱερουσαλήμ · ἣκει γάρ σου τὸ φῶς , καὶ ἡ δόξα κυρίου ἐπὶ σὲ ἀνατέταλκε « . ταῦτα δὲ τὰ ἐπαγγέλματα μετὰ τὴν ἐξανάστασιν τελεσιουργηθήσεσθαι δῆλον καὶ παντί . οὐ γὰρ περὶ τῆς πολυθρυλλήτου κατὰ Ἰουδαίαν πολίχνης τὸ πνεῦμα τὸ ἃγιον χρησμῳδεῖ , ἀλλὰ περὶ τῆς οὐρανοπόλεως ὡς ἀληθῶς ἐκείνης καὶ μακαρίας Ἱερουσαλήμ , ἣν δή φασιν αὐτὴν εἶναι τὸ ἄθροισμα τῶν ψυχῶν , ἃς προανατάξασθαι πρώτας » ἐν ἀρχῇ τῆς εὐφροσύνης‘ τῶν καινῶν αἰώνων ἀνεπισφαλῶς ὁ θεὸς ἐπαγγέλλεται , εἰς καθαρὰν οἴκησιν ἀδύτων φώτων τῷ λευκοτάτῳ τῆς παρθενίας ἐστολισμένας κόσμῳ κατοικίζων , ὃτι μὴ ἐμνημόνευσαν τὸν κόσμον ἀποδύσασθαι τὸν νυμφικόν , τουτέστι χαυνῶσαι τὸν λογισμὸν φαντασίαις ἐκτόποις .
Lemmas: ἔοικα δέ καί ὁ προσᾴδω ὁ εὐαγγέλιον ἄφρων ἐπί γῆ ἀλλότριος « μελῳδέω » ὁ ἀοιδή κύριος « , ὅς μή εἰμί ὁ Χριστός γεωργός . ἀλλά ὁ ὁ καθαρός καί φαιδρός καί ἀμιγής καί εὐλαβής καί εὐπρεπής ὁ παρθενίη ὑποδύω καί ἀναλάμπω κάλλος , καί στεῖρα καί ἄγονος ὁ ῥευστός καί ἀλγεινός εὑρίσκω » ἐπί γῆ ἀλλότριος « οὖον μελῳδέω » ὁ ᾠδή « , ὅτι μή φέρω ὁ ἐλπίς ὅδε , μηδέ προστήκομαι θνητός σῶμα τρυφή , μηδέ ταπεινός κατασκέπτομαι ὁ νόος ὁ ἐντολή , ἀλλά εὕω καί γε - ναῖος μετά φρόνημα ὑφηλόω ὁ ἐπαγγελία ἄνω περιαθρέω , ὁ οὐράνιος διφάω καί συμφύω τόπος . ὅθεν ἄγαμαι αὐτός ὁ θεός ὁ φρόνημα » μετά ὁρκωμοσία « ἐξαίρετος ἐπαγγέλλω δίδωμι τιμή , » ἐν ἀρχή ὁ Εὐφρόσυνος « προανατάσσω καί προκαθιδρύω . λέγω γάρ ὧδε » ἐάν ἐπιλανθάνομαι σύ , Ἱερουσαλήμ , ἐπιλήθω ὁ δεξιάμου ἐγώ . κολλάω ὁ γλῶσσα ἐγώ ὁ λάρυγξ ἐγώ , ἐάν μή σύ μιμνήσκω , ἐάν μή προανατάσσω ὁ Ἱεροσόλυμα ὡς ἐν ἀρχή ὁ Εὐφρόσυνος ἐγώ « , Ἱεροσόλυμα ὁ ἀμίαντος αὐτός δή οὗτος , ὡς φημί , ἀπήμων ψυχή εἰμί λέγω , ὅστις ἄτρυγος ὁ αὐστηρός ἀμόλυντος χεῖλος σπάω πόμα , » εἷς ἀνήρ παρθένος ἁγνός « καθαρμόζω » παρίστημι Χριστός « κατά οὐρανός , » ὁ ὁ ἀμίαντος ἆθλος ἀγών νικάω « . οὗτος γάρ καί Ἠσαΐας ὁ παρεγγυάω » φωτίζω , φωτίζω « λέγω » Ἱερουσαλήμ · ἥκω γάρ σύ ὁ φάος , καί ὁ δόξα κύριος ἐπί σύ ἀνατέλλω « . οὗτος δέ ὁ ἐπάγγελμα μετά ὁ ἐξανάστασις τελεσιουργέω δῆλος καί πᾶς . οὖον γάρ περί ὁ πολυθρύλλητος κατά Ἰουδαῖος Πολίχνα ὁ πνεῦμα ὁ ἅγιος χρησμῳδέω , ἀλλά περί ὁ οὐρανόπολις ὡς ἀληθής ἐκεῖνος καί μακάριος Ἱερουσαλήμ , ὅς δή φημί αὐτός εἰμί ὁ ἄθροισμα ὁ Ψυχή , ὅς προανατάσσω πρῶτος » ἐν ἀρχή ὁ εὐφροσύνη ὁ καινός αἰών ἀνεπισφαλής ὁ θεός ἐπαγγέλλω , εἰς καθαρός οἴκησις ἄδυτος φάος ὁ λευκός ὁ παρθενίη στολίζω κόσμος κατοικίζω , ὅτι μή μνημονεύω ὁ κόσμος ἀποδύω ὁ νυμφικός , τουτέστι χαυνόω ὁ λογισμός φαντασία ἔκτοπος .