methodius.symposium-sive-convivium-decem-virginum 9.3
ἐξεταζομένη τῇ πρώτῃ τῆς ἀναστάσεως ἡμέρᾳ εἰσφέρω τὰ προστεταγμένα , εἰ κεκόσμημαι τοῖς τῆς ἀρετῆς καρποῖς , εἰ τοῖς κλάδοις τῆς ἁγνείας κατασκιάζεται . νόει γάρ μοι τὴν ἀνάστασιν εἶναι τὴν σκηνοπηγίαν , νόει μοι καὶ τὰ εἰς τὴν σύνθεσιν παραλαμβανόμενα τῆς σκηνῆς τὰς πράξεις εἶναι τῆς δικαιοσύνης . λαμβάνω οὖν τῇ ἡμέρᾳ τῇ πρώτῃ τὰ ὑποτεταγμένα , οἱονεὶ τῇ ἡμέρᾳ ᾑ κρίνομαι , εἰ τὴν σκηνὴν ἐκόσμησά μου τοῖς προστεταγμένοις , εἰ εὑρίσκονται ταῦτα ἐν αὐτῇ , ἅπερ ἐνταῦθα μὲν ἐν τῷ κόσμῳ κτήσασθαι προστασσόμεθα , ἐκεῖ δὲ προσφέρειν τῷ θεῷ . — ἵτε γὰρ καὶ τὰ ἑξῆς ἐπισκεψώμεθα . καὶ λήψεσθε ἑαυτοῖς τῇ πρώτῃ « φησίν » ἡμέρᾳ καρπὸν ξύλου ὡραῖον καὶ κλάδους ξύλου δασεῖς <καὶ ἰτέας> καὶ κλάδους κλάδους ἐκ χειμάρρου , εὐφρανθῆναι ἐναντίον κυρίου τοῦ θεοῦ ὑμῶν . « καρπὸν ὡραιότατον ξύλου οἱ τὴν » καρδίαν ἀπερίτητοι « Ἰουδαῖοι διὰ τὸ μέγεθος τὸ κίτριον ἡγοῦνται τυγχάνειν , οὐδὲ ἐγκαλύπτονται κιτρίῳ τὸν θεὸν λέοντες τιμᾶσθαι , ᾧ » τὰ τετράποδα πάντα τῆς γῆς οὐκ εἰσὶν εἰς ὁλοκαύτωσιν ἱκανὰ καὶ ὀ λίβανος εἰς καῦσιν ( καὶ ὅλως τἰ τὸ κίτριον . ὦ ἀτεράμονες , ὡραῖον , διὰ τί μὴ καὶ ἡ σταφυλὴ μᾶλλον ὡραία ; διὰ τί μὴ καὶ ἡ ῥόα ; διὰ τί μὴ καὶ τὸ μῆλον καὶ τὰ ἄλλα ἀκρόδρυα τὰ μᾶλλον διαφέροντα τοῦ κιτρίου ; ἀμἐλει έν τῷ Ἄισματι τῶν ᾀσμά - των πάντων ὁ Σολομὼν τούτων ὡραίων μνημονεύσας τὸ κίτριον ἀπεσιώπησε μόνον . ἀλλὰ τούτων ἀπεβουκολήθησαν οἱ ἄφρονες μὴ νοήσαντες τὸ ξύλον τῆς ζωῆς « , ὅ πρόσθεν μὲν ὁ παράδεισος ἔφερε , νῦν δὲ πᾶσιν ἀνεβλάστησεν ἡ ἐκκλησία , τὸν ὡραῖον καὶ εὐπρεπῆ τῆς πίστεως ποιοῦν καρπόν . — τοιοῦτον ἐληλυθότας καρπὸν τῇ πρώτῃ τῆς ἑορτῆς ἡμέρᾳ εἰς τὸ δικαστήριον ἡμᾶς κομίζειν δεῖ Χριστοῦ . ἐὰν μὴ τοιοῦτον σχῶμεν καὶ ἡμεῖς καρπόν , οὐ δυνησόμεθα συνεορτάσαι τῷ θεῷ , οὐ τευξόμεθα κατὰ τὸν Ἰωάννην τῆς πρώτης ἀναστάσεως · τὸ γὰρ ξύλον ἐστὶν ἡ πρωτότοκος πάντων σοφία . » ξύλον ζωῆς ἐστι τοῖς ἀντεχομένοις αὐτῆς « φησὶν ὁ προφήτης » καὶ τοῖς ἐπερειδομένοις ἐπ' αὐτὴν ὡς ἐπὶ κύριον ἀσφαλής · « » ξύλον παρὰ τὰς διεξόδους πεφυτευμένον τῶν ὑδάτων , ὅ τὸν καρπὸν αὐτοῦ δώσει ἐν καιρῷ αὐτοῦ « , διδασκαλία καὶ ἀπάπη καὶ σύνεοίς ἐστιν , ἐν καιρῷ προσήκοντι τοῖς ἐπὶ τὰ ὕδατα τῆς ἀπολυτρώσεως ἀφικνουμένοις διδομένη . — ὁ μὴ πιστεύσας Χριστῷ , μηδὲ τὴν ἀρχὴν αὐτὸν εἶναι , τὸ ξύλον τῆς ζωῆς , ᾑσθημένος , οὐκ ἔχων δεῖξαι τῷ θεῷ τῷ ὡραιοτέρῳ τῶν ὡραίων καρπῶν τὴν σκηνὴν αὐτοῦ κεκοσμημένην , πῶς ξορτάσει ; πῶς εὐφρανθήσεται ; θέλεις γνῶναι τὸν ὡραῖον ὡραῖον τοῦ ξύλου ; ἐπίσκεψαι τοὺς λόγους τοῦ κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ , πῶς εἰσιν ὡραῖοι κάλλει » παρὰ τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων « . ὡραῖος καρπὸς ἐβλάστησε διὰ διὰ Μωσέως ὁ νόμος · ἀλλ' οὐχ οὕτως ἠν ὡραῖος , ὡς τὸ εὐαγγέλιον . ἀκεῖνος μὶν γὰρ τύπος τις ἠν καὶ σκιὰ τῶν μελλόντων πραγμάτων « , τοῦτο δὲ » ἀλήθεια « καὶ ζωῆς χάρις .. ὡραῖος ἦν τῶν προφητῶν ὁ καρπός , ἀλλ' οὐχ οὕτως ὡραῖος , ὡς ὁ ἐξ αὐτοῦ γεωργούμενος τῆς ἀφθαρσίας .
Lemmas: ἐξετάζω ὁ πρῶτος ὁ ἀνάστασις ἡμέρα εἰσφέρω ὁ προστάσσω , εἰμί κοσμέω ὁ ὁ ἀρετή καρπός , εἰμί ὁ κλάδος ὁ ἁγνεία κατασκιάζω . νοέω γάρ ἐγώ ὁ ἀνάστασις εἰμί ὁ σκηνοπηγία , νοέω ἐγώ καί ὁ εἰς ὁ σύνθεσις παραλαμβάνω ὁ σκηνή ὁ πρᾶξις εἰμί ὁ δικαιοσύνη . λαμβάνω οὖν ὁ ἡμέρα ὁ πρῶτος ὁ ὑποτάσσω , οἱονεί ὁ ἡμέρα ὁ κρίνω , εἰμί ὁ σκηνή κοσμέω ἐγώ ὁ προστάσσω , εἰμί εὑρίσκω οὗτος ἐν αὐτός , ὅσπερ ἐνταῦθα μέν ἐν ὁ κόσμος κτάομαι προστάσσω , ἐκεῖ δέ προσφέρω ὁ θεός . — ἄθεμ-ις γάρ καί ὁ ἑξῆς ἐπισκοπέω . καί λαμβάνω ἑαυτοῦ ὁ πρῶτος « φημί » ἡμέρα καρπός ξύλον ὡραῖος καί κλάδος ξύλον δασύς καί ἰτέα καί κλάδος κλάδος ἐκ χειμάρρους , εὐφραίνω ἐναντίος κύριος ὁ θεός σύ . « καρπός ὡραῖος ξύλον ὁ ὁ » Καρδία ἀπερίτητοι « Ἰουδαῖος διά ὁ μέγεθος ὁ κίτριον ἡγέομαι τυγχάνω , οὐδέ ἐγκαλύπτω κίτριον ὁ θεός λέων τιμάω , ὅς » ὁ τετράπους πᾶς ὁ γῆ οὐ εἰμί εἰς ὁλοκαύτωσις ἱκανός καί ὁ λίβανος εἰς καῦσις ( καί ὅλως τίη ὁ κίτριον . εἰμί ἀτεράμων , ὡραῖος , διά τίς μή καί ὁ σταφυλή μᾶλλον ὡραῖος ; διά τίς μή καί ὁ ῥόος ; διά τίς μή καί ὁ μῆλον καί ὁ ἄλλος ἀκρόδρυα ὁ μᾶλλον διαφέρω ὁ κίτριον ; ἀμελής ἐν ὁ ἆισμα ὁ Ασμάς - ὁ πᾶς ὁ Σολομών οὗτος ὡραῖος μνημονεύω ὁ κίτριον ἀποσιωπάω μόνος . ἀλλά οὗτος ἀποβουκολέω ὁ ἄφρων μή νοέω ὁ ξύλον ὁ ζωή « , ὅς πρόσθεν μέν ὁ παράδεισος φέρω , νῦν δέ πᾶς ἀναβλαστάνω ὁ ἐκκλησία , ὁ ὡραῖος καί εὐπρεπής ὁ πίστις ποιέω καρπός . — τοιοῦτος ἔρχομαι καρπός ὁ πρῶτος ὁ ἑορτή ἡμέρα εἰς ὁ δικαστήριον ἐγώ κομίζω δεῖ Χριστός . ἐάν μή τοιοῦτος ἔχω καί ἐγώ καρπός , οὖον δύναμαι συνεορτάζω ὁ θεός , οὖον τυγχάνω κατά ὁ Ἰωάννης ὁ πρῶτος ἀνάστασις · ὁ γάρ ξύλον εἰμί ὁ πρωτότοκος πᾶς σοφία . » ξύλον ζωή εἰμί ὁ ἀντέχω αὐτός « φημί ὁ προφήτης » καί ὁ ἐπερείδω ἐπί αὐτός ὡς ἐπί κύριος ἀσφαλής · « » ξύλον παρά ὁ διέξοδος φυτεύω ὁ ὕδωρ , ὅς ὁ καρπός αὐτός δίδωμι ἐν καιρός αὐτός « , διδασκαλία καί ἀπάπη καί σύνειμι εἰμί , ἐν καιρός προσήκω ὁ ἐπί ὁ ὕδωρ ὁ ἀπολύτρωσις ἀφικνέομαι δίδωμι . — ὁ μή πιστεύω Χριστός , μηδέ ὁ ἀρχή αὐτός εἰμί , ὁ ξύλον ὁ ζωή , αἰσθάνομαι , οὐ ἔχω δείκνυμι ὁ θεός ὁ ὡραῖος ὁ ὡραῖος καρπός ὁ σκηνή αὐτός κοσμέω , πῶς ξορτάσει ; πῶς εὐφραίνω ; ἐθέλω γιγνώσκω ὁ ὡραῖος ὡραῖος ὁ ξύλον ; ἐπισκοπέω ὁ λόγος ὁ κύριος ἐγώ Ἰησοῦς Χριστός , πῶς εἰμί ὡραῖος κάλλος » παρά ὁ υἱός ὁ ἄνθρωπος « . ὡραῖος καρπός1 βλαστάνω διά διά Μωσῆς ὁ νόμος · ἀλλά οὐ οὕτως ἐάν ὡραῖος , ὡς ὁ εὐαγγέλιον . ἐκεῖνος μιν γάρ τύπος τις ἐάν καί σκιά ὁ μέλλω πρᾶγμα « , οὗτος δέ » ἀλήθεια « καί ζωή χάρις .. ὡραῖος εἰμί ὁ προφήτης ὁ καρπός , ἀλλά οὐ οὕτως ὡραῖος , ὡς ὁ ἐκ αὐτός γεωργέω ὁ ἀφθαρσία .