methodius.symposium-sive-convivium-decem-virginum 9.2
Καὶ ταῦτα μὲν οὖν ὡς ἐπὶ παραδείγματος εἰρήσθω δεικνυούσης , ὅτι τὰ παρόντα τύπους ἡγούμενοι τῶν ἤδη γεγονότων οἱ Ἰουδαῖοι τῆς ἐλπίδος τῶν μελλόντων « ἐξώκειλαν » ἀγαθῶν « , μηδὲ τοὺς τύπους τῶν εἰκόνων βουληθέντες εἶναι προκαταγγελτικούς , μηδὲ τὰς εἰκόνας τῆς ἀληθείας . ὁ μὲν γὰρ » νόμος « τῆς εἰκόνος ἐστὶ τύπος καὶ σκιά , τουτέστι τοῦ εὐαγγελίου , ἡ δὲ εἰκών , τὸ εὐαγγέλιον , αὐτῆς τῆς ἀληθείας . οἱ γὰρ παλαιότεροι καὶ ὁ νόμος τοὺς τῆς ἐκκλησίας προεξήγγειλαν ἡμῖν προφητεύοντες χαρακτῆρας , ἡ δὲ ἐκκλη - σία τοὺς τῶν καινῶν αἰώνων . ὅθεν ἡμεῖς οἱ τὸν εἰπόντα Χριστόν » ἐγώ εἰμι ἡ ἀλήθεια « δασάμενοι τὰς μὲν σκιὰς καὶ τοὺς τύπους ἴσμεν πεπαυμένους , ἐπὶ δὲ τὴν ἀλήθειαν σπεύδομεν , τὰς ἀναργεῖς αὐτῆς εἰκόνας προκαταγγέλλοντες . ἐκ μέρους γάρ « ἔτι καὶ ὡς » δἰ ἐσόπτρου . » γινώσκομεν « , ἐπεὶ μηδέπω τὸ τέλειον‘ ἡκεν , ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν καὶ ἡ ἀνάστασις , εἰς ἡμᾶς , ὅτε » καταργηθήσεται τὸ ἐκ μέρους « . τότε γὰρ αἱ σκηναὶ πήγνυνται πάντων ἡμῶν , ὁπότε τῶν ὀστῶν συγκολλωμένων καὶ συμπηγνυμένων ταῖς σαρξὶν ἁνίσταται σῶμα . τότε τὴν ἡμέραν τῆς χαρᾶς ἑορτάζομεν κυρίῳ εἰλικρινῶς , ὁπότε τὰς σκηνὰς αἰωνίους ἀποληψόμεθα , οὐκέτι θνηξομένας ἢ λυθησομένας εἰς γῆν χώματος . ἠν γὰρ ἡμῶν καὶ πρόσθεν ἄπτωτος ἡ σκηνή · ἀλλὰ διὰ τὴν παράβασιν ἐσαλεύθη καὶ ἐκλίθη , τοῦ θεοῦ τὸ ἁμάρτημα λύσαντος θανάτῳ , ἴνα μὴ ἀθανάτως ἁμαρτωλὸς ὁ ἄνθρωπος ὤν , ζώσης ἐν αὐτῷ τῆς ἁμαρτίας , αἰωνίως κατάκριτος γενηθῇ . καὶ διὰ τοῦτο καὶ τέθνηκεν , οὐ γενόμενος θνητὸς ἢ φθαρτός καὶ διεκρίθη τῆς σαρκὸς ἡ ψυχή , ἵνα νεκρωθῇ διὰ τοῦ θανάτου τὸ παράπτωμα , μηκέτι δυνάμενον ζῆν ἐν τῷ τεθνηκότι . Ὀθεν ἀποθανόντος τοῦ παραπτώματος καὶ διεφθαρμένου πάλιν ἀθάνατος ἀνίπταμαι , καὶ ὑμνῶ τὸν θεὸν τὸν διὰ θανάτου τὰ τέκνα ἐκ θανάτου σῴζοντα , καὶ ἑορτάζω νομίμως αὐτῷ , κοσμήσασα τὴν σκηνήν μου τὴν σάρκα τοῖς ἔργοις τοῖς καλοῖς , ὥσπερ κἀκεῖ ταῖς πενταφώτοις αἱ παρθένοι λαμπάσιν .
Lemmas: καί οὗτος μέν οὖν ὡς ἐπί παράδειγμα εἴρω δείκνυμι , ὅτι ὁ πάρειμι τύπος ἡγέομαι ὁ ἤδη γίγνομαι ὁ Ἰουδαῖος ὁ ἐλπίς ὁ μέλλω « ἐξοκέλλω » ἀγαθός « , μηδέ ὁ τύπος ὁ εἰκών βούλομαι εἰμί προκαταγγελτικός , μηδέ ὁ εἰκών ὁ ἀλήθεια . ὁ μέν γάρ » νόμος « ὁ εἰκών εἰμί τύπος καί σκιά , τουτέστι ὁ εὐαγγέλιον , ὁ δέ εἰκών , ὁ εὐαγγέλιον , αὐτός ὁ ἀλήθεια . ὁ γάρ παλαιός καί ὁ νόμος ὁ ὁ ἐκκλησία προεξαγγέλλω ἐγώ προφητεύω χαρακτήρ , ὁ δέ ἐκκαλέω - σίον ὁ ὁ καινός αἰών . ὅθεν ἐγώ ὁ ὁ εἶπον Χριστός » ἐγώ εἰμί ὁ ἀλήθεια « δατέομαι ὁ μέν σκιά καί ὁ τύπος οἶδα παύω , ἐπί δέ ὁ ἀλήθεια σπεύδω , ὁ ἀναργεῖς αὐτός εἰκών προκαταγγέλλω . ἐκ μέρος γάρ « ἔτι καί ὡς » διά εἴσοπτρον . » γιγνώσκω « , ἐπεί μηδέπω ὁ τέλειος ἵημι , ὁ βασίλειος ὁ οὐρανός καί ὁ ἀνάστασις , εἰς ἐγώ , ὅτε » καταργέω ὁ ἐκ μέρος « . τότε γάρ ὁ σκηνή πήγνυμι πᾶς ἐγώ , ὁπότε ὁ ὀστέον συγκολλάω καί συμπήγνυμι ὁ σάρξ ἀνίστημι σῶμα . τότε ὁ ἡμέρα ὁ χαρά ἑορτάζω κύριος εἰλικρινής , ὁπότε ὁ σκηνή αἰώνιος ἀπολαμβάνω , οὐκέτι θνῄσκω ἢ λύω εἰς γῆ χῶμα . ἐάν γάρ ἐγώ καί πρόσθεν ἄπτωτος ὁ σκηνή · ἀλλά διά ὁ παράβασις σαλεύω καί κλίνω , ὁ θεός ὁ ἁμάρτημα λύω θάνατος , ἵνα μή ἀθάνατος ἁμαρτωλός ὁ ἄνθρωπος εἰμί , ζώννυμι ἐν αὐτός ὁ ἁμαρτία , αἰώνιος κατάκριτος γίγνομαι . καί διά οὗτος καί θνῄσκω , οὖον γίγνομαι θνητός ἢ φθαρτός καί διακρίνω ὁ σάρξ ὁ ψυχή , ἵνα νεκρόω διά ὁ θάνατος ὁ παράπτωμα , μηκέτι δύναμαι ζῶ ἐν ὁ θνῄσκω . ὅθεν ἀποθνῄσκω ὁ παράπτωμα καί διαφθείρω πάλιν ἀθάνατος ἀνίπταμαι , καί ὑμνέω ὁ θεός ὁ διά θάνατος ὁ τέκνον ἐκ θάνατος σῴζω , καί ἑορτάζω νόμιμος αὐτός , κοσμέω ὁ σκηνή ἐγώ ὁ σάρξ ὁ ἔργον ὁ καλός , ὥσπερ ἐκεῖ ὁ πεντάφωτος ὁ παρθένος λαμπάς .