methodius.symposium-sive-convivium-decem-virginum 2.7
Καὶ τάχα μὲν οὐν δὴ χώραν ἓξει πιθανολογῶν τις ἐν οὐ κριτικοῖς καὶ φρονίμοις ἀνδράσι , τὸν χιτῶνα τῆς ψυχῆς τὸν σάρκινον τοῦτον ὑπὸ ἀνθρώπων φυτευόμενον ἀυτοματὶ μορφοῦσθαι παρὰ τὴν ἀπόφασιν τοῦ θεοῦ · οὐ μὴν ἢδη καὶ τῆς ψυχῆς τὴν οὐσίαν μετὰ τοῦ θνητοῦ σπείρεσθαι διδάσκων πιστευθήσεται σώματος . τὸ γὰρ ἀθάνατον καὶ ἀγήρων μόνος ὁ παντοκράτωρ ἐμφυσᾷ , ᾐ καὶ μόνος τῶν ἀοράτων ἐστὶ καὶ ἀνωλέθρων ποιητής . » ἐνεφύσησε « γάρ εἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ πνοὴν ζωῆς , καὶ ἐγένετο « φησίν » ὁ ἄνθρωπος εἰς ψυχὴν ζῶσαν . « ἀμέλει τοὺς χειροτέχνας τούτους αἰτιώμενος ὁ λόγος , ἐπὶ λύμῃ τῶν ἀνθρώπων τὰ ἀνδροείκελα κατασκευάζοντας ἀγάλματα , οὐχ αἰσθανομένους τὸν ἒδιον ποιητήν , ἐν τῇ παναρέτῳ Σοφίᾳ φησί · » σποδὸς ἡ καρδία αὐτῶν , καὶ γῆς εὐτελεστέρα ἡ ἐλπὶς αὐτῶν , πηλοῦ τε ἀτιμότερος ὁ βίος αὐτῶν , ὅτι ἡγνόησαν τὸν πλάσαντα αὐτοῦς καὶ τὸν ἐμπνεύσαντα αὐτοῖς ψυχὴν ἐνεργοῦσαν καὶ ἐμφυσήσαντα αὐτοῖς πνεῦμα ζωτικόν . « οὕτως ἐστὶ πάντων ἀνθρώπων ποιητὴς ὁ θεός . διὸ καὶ » πάντας ἀνθρώπους « κατὰ τὸν ἀπόστολον » σῴζεσθαια βούλεται καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν « . — καὶ ἐπειδὴ τοῦτο μόλις ἴσχε τέλος , λοιπὸν δὴ τὰ μετὰ ταῦτα λεκτέον . ὁπόταν γάρ τις τὴν θεωρίαν τῶν κατὰ τὸν ἄνθρωπον συμβαινότων κατὰ φύσιν ἐκμάθῃ , εἴσεται μὴ βδελύσσεσθαι παιδοποιίαν , ἐπαινεῖν δὲ καὶ προτιμᾶν ἀγνείαν . οὐδὲ γάρ , ἐπειδὴ τῶν ἄλλων ἐστὶν ἡδύτερον καὶ τὸ μέλι , τὰ λοιπὰ δὴ ταύτῃ προσῆκε νομίζεσθαι πικρά , ὁπόσα δὴ τῇ ἐμφύτῳ γλυκασίᾳ κεέρασται τῶν ἀκροδρύων . καὶ τούτων μὲν ἐχέγγυον μάρτυρα παρέξομαι τὸν Παῦλον ὥστε καὶ ὁ γαμίζων « λέγοτα » τὴν ἑαυτοῦ παρθένον καλῶς ποιεῖ , καὶ ὁ μὴ γεμίζων κρεῖσσον ποιεῖ « . οὐ γὰρ δὴ τῇ τοῦ κρείττονος καὶ γλυκυτέρου παραθέσει τὸ ἕτερον ἀτερον ἀπαγορεύσας ὁ λόγος , ἑκάστῳ τὸ οἰκεῖον καὶ λυσιτελὲς ἀπονέμων διαθεσμοθετεῖ . τοῖς μὲν γὰρ οὐδέπω συνεχώρησε παρθενίας τυχεῖν , τοὺς δὲ καὶ οὐκέτι βούλεται χραίνεσθαι φοινισσομένους ἐρεθισμοῖς , ἀλλὰ μελετᾶν ἀπεντεῦθεν ἤδη καὶ φαντάζεσθαι τὴν ἰσάγγελον μεταστοιχείωσιν τῶν σωμάτων , ἔνθα » οὔτε γαμοῦσιν οὔτε γαμίσκονται « , κατὰ τοὺς ἀψευδεῖς χρησμούς · ἐπεὶ μηδὲ πᾶσιν ὁ ἀμόλυντος καὶ παρεκτικὸς τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν εὐνουχισμὸς ἐμπιστεύεται , ἀλλὰ μόνοις ἐκείνοις δηλονότι τοῖς καὶ δυναμένοις τὸ ἀειθαλὲς ἂνθος καὶ ἄχραντον τῆς παρθενίας τηρῆσαι . ἀνθηροτάτῳ γὰρ ἀπεικάζεσθαι καὶ ποικιλωτάτῳ λειμῶνι λόγος ἔχει προφητικὸς τὴν ἐκκλησίαν , οὐ μόνον τῆς ἀγνείας πεποικιλμένην καὶ κατεστεμμένην ἂνθεσιν , ἀλλὰ καὶ τοῖς τῆς τεκνογονίας καὶ τοῖς τῆς ἐγκρατείας . » ἐν κροσσωτοῖς « γάρ » χρυσοῖς πεποικιλμένη « » ἐκ δεξιῶν ἡ βασίλισσα « παρίσταται τοῦ νυμφίου . Ταῦτά σοι κατὰ δύναμιν κἀγὼ τὴν ἐμαυτῆς , ὧ Ἀρετή , εἰς τὸν ὑπὲρ τῆς ἀγνείας συμβάλλομαι λόγον . Εἰπούσης δὲ ταῦτα τῆς Θεοφίλας θόρυβον ἡδὺν ἐκ πασῶν ἡ Θεοπάτρα ἴφη γεγονέναι τῶν παρθένων ἐπαινουσῶν τὸν λόγον , ὡς δὲ ἡσύχασαν , σιωπῆς ἐπὶ πολὺ γεγενημένης ἀναστῆναι τὴν θάλειαν · ταύτῃ γὰρ ἐκ τρίτου ἐπετέτραπτο μετὰ τὴν Θεοφίλαν ἀγωνίζεσθαι .
Lemmas: καί τάχα μέν ὀν δή χώρα ἔχω πιθανολογέω τις ἐν οὖον κριτικός καί φρόνιμος ἀνήρ , ὁ χιτών ὁ Ψυχή ὁ σάρκινος οὗτος ὑπό ἄνθρωπος φυτεύω ἀυτοματὶ μορφόω παρά ὁ ἀπόφασις ὁ θεός · οὖον μήv ἤδη καί ὁ Ψυχή ὁ οὐσία μετά ὁ θνητός σπείρω διδάσκω πιστεύω σῶμα . ὁ γάρ ἀθάνατος καί Ἀγήρων μόνος ὁ παντοκράτωρ ἐμφυσάω , ὁ καί μόνος ὁ ἀόρατος εἰμί καί ἀνώλεθρος ποιητής . » ἐμφυσάω « γάρ εἰς ὁ πρόσωπον αὐτός πνοή ζωή , καί γίγνομαι « φημί » ὁ ἄνθρωπος εἰς ψυχή ζώννυμι . « ἀμελέω ὁ χειροτέχνης οὗτος αἰτιάομαι ὁ λόγος , ἐπί λύμη ὁ ἄνθρωπος ὁ ἀνδροείκελος κατασκευάζω ἄγαλμα , οὐ αἰσθάνομαι ὁ δῖος ποιητής , ἐν ὁ πανάρετος Σοφία φημί · » σποδός ὁ καρδία αὐτός , καί γῆ εὐτελής ὁ Ἐλπὶς αὐτός , πηλός τε ἄτιμος ὁ βίος αὐτός , ὅτι ἀγνοέω ὁ πλάσσω αὔτεος καί ὁ ἐμπνέω αὐτός ψυχή ἐνεργέω καί ἐμφυσάω αὐτός πνεῦμα ζωτικός . « οὕτως εἰμί πᾶς ἄνθρωπος ποιητής ὁ θεός . διό καί » πᾶς ἄνθρωπος « κατά ὁ ἀπόστολος » σῴζω βούλομαι καί εἰς ἐπίγνωσις ἀλήθεια ἔρχομαι « . — καί ἐπεί οὗτος μόλις ἴσχω τέλος , λοιπός δή ὁ μετά οὗτος λεκτέος . ὁπόταν γάρ τις ὁ θεωρία ὁ κατά ὁ ἄνθρωπος συμβαίνω κατά φύσις ἐκμανθάνω , εἶμι μή βδελύσσομαι παιδοποιία , ἐπαινέω δέ καί προτιμάω ἁγνεία . οὐδέ γάρ , ἐπεί ὁ ἄλλος εἰμί ἡδύς καί ὁ μέλι , ὁ λοιπάς δή οὗτος προσήκω νομίζω πικρός , ὁπόσος δή ὁ ἔμφυτος γλυκασία κεράννυμι ὁ ἀκρόδρυα . καί οὗτος μέν ἐχέγγυος μάρτυς παρέχω ὁ Παῦλος ὥστε καί ὁ γαμίζω « λέγος » ὁ ἑαυτοῦ παρθένος καλῶς ποιέω , καί ὁ μή γεμίζω κρατύς ποιέω « . οὖον γάρ δή ὁ ὁ ἀγαθός καί γλυκύς παράθεσις ὁ ἕτερος ἕτερος ἀπαγορεύω ὁ λόγος , ἕκαστος ὁ οἰκέω καί λυσιτελής ἀπονέμω διαθεσμοθετέω . ὁ μέν γάρ οὐδέπω συγχωρέω παρθενίη τυγχάνω , ὁ δέ καί οὐκέτι βούλομαι χραίνω φοινίσσω ἐρεθισμός , ἀλλά μελετάω ἀπεντεῦθεν ἤδη καί φαντάζω ὁ ἰσάγγελος μεταστοιχείωσις ὁ σῶμα , ἔνθα » οὔτε γαμέω οὔτε γαμίζω « , κατά ὁ ἀψευδής χρησμός · ἐπεί μηδέ πᾶς ὁ ἀμόλυντος καί παρεκτικός ὁ βασίλεια ὁ οὐρανός εὐνουχισμός ἐμπιστεύω , ἀλλά μόνος ἐκεῖνος δηλονότι ὁ καί δύναμαι ὁ ἀειθαλής ἄνθος καί ἄχραντος ὁ παρθενίη τηρέω . ἀνθηρός γάρ ἀπεικάζω καί ποικίλος λειμών λόγος ἔχω προφητικός ὁ ἐκκλησία , οὖον μόνος ὁ ἁγνεία ποικίλλω καί καταστέφω ἄνθος , ἀλλά καί ὁ ὁ τεκνογονία καί ὁ ὁ ἐγκράτεια . » ἐν κροσσωτός « γάρ » χρυσός ποικίλλω « » ἐκ δεξιός ὁ βασίλισσα « παρίστημι ὁ νυμφίος . ταῦτα σύ κατά δύναμις ἐγώ ὁ ἐμαυτοῦ , ἵημι Ἀρετή , εἰς ὁ ὑπέρ ὁ ἁγνεία συμβάλλω λόγος . εἶπον δέ οὗτος ὁ Θεοφίλας θόρυβος ἡδύς ἐκ πᾶς ὁ Θεοπάτρα Ίφη γίγνομαι ὁ παρθένος ἐπαινέω ὁ λόγος , ὡς δέ ἡσυχάζω , σιωπή ἐπί πολύς γίγνομαι ἀνίστημι ὁ Θάλεια · οὗτος γάρ ἐκ τρίτος ἐπιτρέπω μετά ὁ Θεοφίλα ἀγωνίζομαι .