methodius.symposium-sive-convivium-decem-virginum 5.2
Ἐπιχειρητέον γὰρ άληθεῖ λόγῳ πρὸς ὑμᾶς , ὦ παρθένοι , τὴν κατὰ τὸ πνεῦμα διάνοιαν δηλῶσαι τῆς γραφῆς . ὁ γὰρ κατά τι μόριον φυλασσόμενος καὶ προσέχων , κατά τι δὲ περισπώμενος καὶ πλημμελῶν ὃλος οὐκ ἀνάκειται θεῷ · χρῆν γὰρ τὸν τέλειον πάντα ἀναθεῖναι καὶ τὰ τῆς ψυχῆς καὶ τὰ τῆς σαρκός ὃπως ἂρτιος εἲη καὶ μὴ ελλιπής , ταύτῃ γὰρ δὴ καὶ τῷ Ἀβραὰμ ὁ θεὸς ὑφγηεῖται , λάβε μοι « λέγων » δάμαλιν τριετίζουσαν καὶ αἶγα τριετίζουσαν καὶ κριὸν τριετίζοντα , καὶ τρυγόνα καὶ περιστεράν « , ὃ ἐστιν εὐφήμως ἐπίστησον γὰρ ὅτι περὶ τούτων κἀκεῖνο παρεγγυᾷ ) · προσένεγκέ μοι καὶ φύλαξον ἂζυγα καὶ ἀκάκωτόν σου τὴν ψυχὴν δαμάλεως δίκην , καὶ τὴν σάρκα καὶ τὸν λογισμόν , τὴν μὲν ὡς αἶγα , ἐπειδὴ τὰ μετέωρα καὶ κρημνώδη περιπολεῖ , τὸν δὲ ὡς κριόν , ἳνα μηδαμῶς ἀποσκιρτήσας ἐκπέσῃ καὶ ἐξολισθήσῃ τῆς ἀληθείας · οὓτω γὰρ ἐντελὴς ἴον καὶ ἀνεπίληπτος , ὦ Ἀβραάμ , ἀναθεὶς ἐμοὶ καὶ τὴν ψυχὴν καὶ τὴν αἲσθησιν καὶ τὸν νοῦν · ἃ συμβολικῶς δάμαλιν ἴφη καὶ αἶγα καὶ κριὸν τριετίζοντα , οἱονεὶ τὴν γνῶσιν ἀκακέμφατον τῆς τριάδος ἐπανῃρημένα . τάχα δὲ καὶ τὴν πρώτην καὶ τὴν μέσην καὶ τὴν τελευταίαν τοῦ βίου τῆς ἡλικίας ἡμῶν αἰνίσσεται τρίβον , βουλόμενος , ὡς ἒνι μάλιστα , καὶ τὸν τῶν παίδων καὶ τὸν τῶν ἀνδρῶν καὶ τὸν τῶν γεραιτέρων χρόνον σωφρόνως βιώσαντας αὐτῷ προσενέγκασθαι . καθ᾿ ὃν τρόπον καὶ ὁ κύριος ἡμῶν ἐν εὐαγγελίοις παρακελεύεται Ἰησοῦς Χριστός , ὡδε νομοθετῶν · οἱ λύχνοι ὑμῶν‘ « μὴ σβεννύσθωσαν , καὶ » αἱ ὀσφύες ὑμῶν μὴ λυέσθωσαν . διὰ τοῦτο καὶ ὐμεῖς ὃμοιοι γίνεσθε ἀνθρώποις προσδεχομένοις τὸν κύριον αὐτῶν , πότε ἀναλύσει ἐκ τῶν γάμων , ἳνα ἐλθόντι καὶ κρούσαντι αὐτῷ εὐθέως ἀνοίξωσι . μακάριοί ἐστε , ὁτι ἀνακλινεῖ ὑμᾶς καὶ παρελθὼν διακλονήσει · κἂν τῇ κἂν τῇ τρίτῃ , μακάριοί ἐστε.‘ ἐπισκέψασθε γὰρ ὄτι τρεῖς ὑποθέμενος φυλακὰς νυκτός , ἑσπερινὴν καὶ δευτέραν καὶ τρίτην , καὶ τρεῖς ἑαυτοῦ παρουσίας , ὦ παρθένοι , τὰς τρεῖς ἡμῶν τῆς ἡλικίας ᾐνἰξατο μεταβολάς , τὴν μειρακιώδη καὶ τὴν πρόσηβον καὶ τὴν πρεσβυτικήν , βουλόμενος , ἴνα κἂν τὴν πρώτην ἄγοντας ἡλικίαν , τουτέστι παῖδας ὄντας , ἐὰν ἔλθῃ παραληψόμενος <ἐκ> τοῦ κόσμου , ἑτοίμους καὶ καθαρούς , μηδὲν ἐπιτετηδευκότας σκαιόν , κὰν τὴν δευτέραν ὁμοίως , κἂν τὴν τρίτην . ἐσπερινὴ γὰρ φυλακὴ ὁ καιρός ἐστι τῆς ἀκμῆς τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἡ νεότης , καθ’ ἢν ἄρχεται ταράσσεσθαι τὸ ἡγεμονικόν , ἐπιθολούμενον ταῖς ἐξαλλαγαῖς τοῦ βίου , ἡβώσης αὐτοῦ τῆς σαρκὸς ἤδη καὶ τρεπομένης εἰς πάθη . δευτέρα δέ , ὁπηνίκα λοιπὸν » εἰς ἄνδρα τέλειον « ἐλάσας ἄρχεται στάσιν καὶ βεβαιότητα τῶν θορύβων ὁ νοῦς προσλαμβάνειν καὶ τῆς οἰήσεως . τρίτη δέ ὅτε αἱ πλεῖσται φαντασίαι φθίνουσι τῶν ἐπιθυμιῶν , ἀπομαραινομένης ἤδη τῆς σαρκὸς κα ) εἰς γῆρας προκοπτούσης .
Lemmas: ἐπιχειρητέον γάρ ἀληθής λόγος πρός σύ , εἰμί παρθένος , ὁ κατά ὁ πνεῦμα διάνοια δηλόω ὁ γραφεύς . ὁ γάρ κατά τίς μόριον φυλάσσω καί προσέχω , κατά τίς δέ περισπάω καί πλημμελέω ὅλος οὐ ἀνάκειμαι θεός · χράω γάρ ὁ τέλειος πᾶς ἀνατίθημι καί ὁ ὁ Ψυχή καί ὁ ὁ σάρξ ὅπως ἄρτιος εἰμί καί μή ελλιπής , οὗτος γάρ δή καί ὁ Ἀβραάμ ὁ θεός ὑφηγέομαι , λαμβάνω ἐγώ « λέγω » δάμαλις τριετίζω καί αἴξ τριετίζω καί κριός τριετίζω , καί τρυγών καί περιστερά « , ὅς εἰμί Εὔφημος ἐφίστημι γάρ ὅτι περί οὗτος ἐκεῖνος παρεγγυάω ) · προσφέρω ἐγώ καί φυλάσσω ἄζυγος καί ἀκάκωτος σύ ὁ ψυχή δάμαλις δίκη , καί ὁ σάρξ καί ὁ λογισμός , ὁ μέν ὡς αἴξ , ἐπεί ὁ μετέωρος καί κρημνώδης περιπολέω , ὁ δέ ὡς κριός , ἵνα μηδαμῶς ἀποσκιρτάω ἐκπίπτω καί ἐξολισθάνω ὁ ἀλήθεια · οὕτως γάρ ἐντελής ἴον καί ἀνεπίληπτος , εἰμί Ἀβραάμ , ἀνατίθημι ἐγώ καί ὁ ψυχή καί ὁ αἴσθησις καί ὁ νόος · ὁ συμβολικός δάμαλις Ίφη καί αἴξ καί κριός τριετίζω , οἱονεί ὁ γνῶσις ἀκακέμφατος ὁ τριάς ἐπαναλέγω . τάχα δέ καί ὁ πρῶτος καί ὁ μέσος καί ὁ τελευταῖος ὁ βίος ὁ ἡλικία ἐγώ αἰνίσσομαι τρίβω , βούλομαι , ὡς ἐν μάλιστα , καί ὁ ὁ παῖς καί ὁ ὁ ἀνήρ καί ὁ ὁ γεραιός χρόνος σωφρόνως βιόω αὐτός προσφέρω . κατά ὅς τρόπος καί ὁ κύριος ἐγώ ἐν εὐαγγέλιον παρακελεύομαι Ἰησοῦς Χριστός , ὧδε νομοθέτης · ὁ λύχνος ὑμῶν‘ « μή σβέννυμι , καί » ὁ ὀσφῦς σύ μή λύω . διά οὗτος καί ὑμεῖς ὅμοιος γίγνομαι ἄνθρωπος προσδέχομαι ὁ κύριος αὐτός , πότε ἀνάλυσις ἐκ ὁ γάμος , ἵνα ἔρχομαι καί κρούω αὐτός εὐθύς ἀνοίγω . μακάριος εἰμί , ὅτι ἀνακλίνω σύ καί παρέρχομαι διακλονέω · κἀν ὁ κἀν ὁ τρίτος , μακάριος εἰμί ἐπισκοπέω γάρ ὅστις τρεῖς ὑποτίθημι φυλακή νύξ , ἑσπερινός καί δύο καί τρίτος , καί τρεῖς ἑαυτοῦ παρουσία , εἰμί παρθένος , ὁ τρεῖς ἐγώ ὁ ἡλικία αἰνέω μεταβολή , ὁ μειρακιώδης καί ὁ πρόσηβος καί ὁ πρεσβυτικός , βούλομαι , ἵνα κἀν ὁ πρῶτος ἄγω ἡλικία , τουτέστι παῖς εἰμί , ἐάν ἔρχομαι παραλαμβάνω ἐκεί ὁ κόσμος , ἑτοῖμος καί καθαρός , μηδείς ἐπιτηδεύω σκαιός , κάν ὁ δύο ὁμοίως , κἀν ὁ τρίτος . εσπερινός γάρ φυλακή ὁ καιρός εἰμί ὁ ἀκμή ὁ ἄνθρωπος καί ὁ νεότης , κατά εἄν ἄρχω ταράσσω ὁ ἡγεμονικός , ἐπιθολόω ὁ ἐξαλλαγή ὁ βίος , ἡβάω αὐτός ὁ σάρξ ἤδη καί τρέπω εἰς πάθος . δύο δέ , ὁπηνίκα λοιπός » εἰς ἀνήρ τέλειος « ἐλαύνω ἄρχω στάσις καί βεβαιότητα ὁ θόρυβος ὁ νόος προσλαμβάνω καί ὁ οἴησις . τρίτος δέ ὅτε ὁ πλεῖστος φαντασία φθίω ὁ ἐπιθυμία , ἀπομαραίνομαι ἤδη ὁ σάρξ ἄν ) εἰς γῆρας προκόπτω .