methodius.symposium-sive-convivium-decem-virginum 8.3
Ἐνταῦθα οὖν δὴ ἐλθούσας θαυμαστά τινα θεάσασθαι καὶ ἔκλαμπρα καὶ μακάρια κάλλη καὶ ὁποῖα ἐξειπεῖν εἰς ἀνθρώπους δυσχερές . εἶναι γὰρ αὐτὴν δικαιοσύνην καὶ αὐτὴν σωφροσύνην , ἀγάπην αὐτὴν ἐκεῖ καὶ ἀλήθειαν καὶ φρόνησιν καὶ τὰ ἄλλα ὡσαύτως ἐπιφανῆ τῆς σοφίας ἄνθη καὶ φυτά , ὧν ἡμεῖς ἐνθάδε σκιὰς μόνας φασματώδεις ὀνειρώσσοντες ἀπὸ τῶν πράξεων ἡγούμεα τῶν ἀνθρω - πίνων συνίστασθαι , ὅτι μὴ ἔστιν αὐτῶν δεῦρο μηδὲν εἴδωλον καταφανές , ἀλλ' ἀπεικονίσματα μόνον ἀειδῆ , ἃ δὴ καὶ αὐτὰ σκοτεινῶς πολλάκις ἀπεικάζοντες αἰσθανόμεθα . οὐ γὰρ ἂν πώποτε δικαιοσύνης αὐτῆς ἢ συνέσεως ἢ εἰρήνης ὀφθαλμοῖς ἐθεάσατο τις μέγεθος ἢ σχῆμα ἢ κάλλος · ἐκεῖ δὲ ἐν τῷ ὄντι , ὡς εἰσίν , ὁλοτελῆ βλέπονται καὶ σαφῆ . εἶναι γὰρ δένδρον τι σωφροσύνης αὐτῆς , εἶναι ἀγάπης , εἶναι συνέσεως , ὥπερ καὶ τῶν ἐνθάδε τὰ φυτὰ καρπῶν . οἶον σταφυλῆς ἢ ῥόας ἢ μήλων . οὕτω δὴ κἀκείνων βλέπεσθαι μὲν καὶ ἐσθίεσθαι τοὺς καρπούς , οὐ μὴν ἀπόλλυσθαι καὶ φθίνειν , ἀλλ’ εἰς ἀθανασίαν αὔξειν καὶ θειότητα καὶ τοὺς δρεπομένους · καθὼς κἀκεῖνος , ἐξ οὑ πάντες ἐσμέν , πρὸ τοῦ παραπεσεῖν καὶ πηρωθῆναι τὰς ὅψεις ἐν τῷ παραδείσῳ τυγχάνων ἀπεκαρπεύετο , τοῦ θεοῦ θεμιστεύοντος τὸν ἄνθρωπον τῶν τῆς σοφίας ἐργάτην τεθῆναι καὶ φύλακα φυτῶν . τοιούτους γὰρ ἠν καρποὺς πεπιστευμένος γεωργεῖν καὶ ὁ πρῶτος Ἀδάμ . καὶ ὁ Ἱερεμίας δὲ ταῦτα τυγχάνειν ἰδικῶς ἴν τινι τόπῳ καὶ ἀφεστῶτι μεγάλην ἀπόστασιν τῆς καθ’ ἡμᾶς οἰκουμένης οἶδεν , ἔνθα τοὺς ἐξολισθήσαντας τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν κατοικτίζων λέγει » μέθετε ποῦ ἐστι φρόνησις , ποῦ ἐστιν ἰσχύς , ποῦ ἐστιν ἡ σύνεσις τοῦ γνῶναι , ἅμα ποῦ ἐστι μακροβίωσις καὶ ζωή , ποῦ ἐστι φῶς ὀφθαλμῶν καὶ εἰρήνη . τίς εὑρε τὸν τόπον αὐτῆς , ἢ τίς εἰσῆλθεν εἰς τοὺς αὐτῶν;‘ τούτων οὐν διελθούσας εἰς τοὺς θησαυροὺς ἀποκαρπεύεσθαι λόγος τῶν ἀρετῶν τὰς παρθένους , εὐτάκτοις φωσὶ καὶ πολλοῖς καταρδομένας , ἃ δίκην πηγῆς αὐταῖς ὁ θεὸς ἀνερεύγεται , καταλάμπων ἐκεῖνον τὸν αἰῶνα φωσὶν ἀδότοις . αἱ δὲ χορεύουσιν ἐμμελῶς γεραίρουσαι τὸν θεόν · περικέχυται τὰρ αὐταῖς ἀὴρ καθαρὸς καὶ μὴ καθιππευομενος ἡλίῳ .
Lemmas: ἐνταῦθα οὖν δή ἔρχομαι θαυμαστός τις θεάομαι καί ἔκλαμπρος καί μακάριος κάλλος καί ὁποῖος ἐξεῖπον εἰς ἄνθρωπος δυσχερής . εἰμί γάρ αὐτός δικαιοσύνη καί αὐτός σωφροσύνη , ἀγάπη αὐτός ἐκεῖ καί ἀλήθεια καί φρόνησις καί ὁ ἄλλος ὡσαύτως ἐπιφανής ὁ σοφία ἄνθος καί φυτός , ὅς ἐγώ ἐνθάδε σκιά μόνος φασματώδης ὀνειρώσσω ἀπό ὁ πρᾶξις ἡγέομαι ὁ ἀνθρω - πίνω συνίστημι , ὅτι μή εἰμί αὐτός δεῦρο μηδείς εἴδωλον καταφανής , ἀλλά ἀπεικόνισμα μόνος ἀειδής , ὁ δή καί αὐτός σκοτεινός πολλάκις ἀπεικάζω αἰσθάνομαι . οὖον γάρ εἄν πώποτε δικαιοσύνη αὐτός ἢ σύνεσις ἢ εἰρήνη ὀφθαλμός θεάομαι τις μέγεθος ἢ σχῆμα ἢ κάλλος · ἐκεῖ δέ ἐν ὁ εἰμί , ὡς εἰμί , ὁλοτελής βλέπω καί σαφής . εἰμί γάρ δένδρον τίς σωφροσύνη αὐτός , εἰμί ἀγάπη , εἰμί σύνεσις , ὅσπερ καί ὁ ἐνθάδε ὁ φυτόν καρπός . οἶος σταφυλή ἢ ῥόος ἢ μῆλον . οὗτος δή ἐκεῖνος βλέπω μέν καί ἐσθίω ὁ καρπός , οὖον μήv ἀπόλλυμι καί φθίω , ἀλλά εἰς ἀθανασία αὐξάνω καί θειότης καί ὁ δρέπω · καθώς ἐκεῖνος , ἐκ ὅς πᾶς εἰμί , πρό ὁ παραπίπτω καί πηρόω ὁ ὄψις ἐν ὁ παράδεισος τυγχάνω ἀποκαρπεύω , ὁ θεός θεμιστεύω ὁ ἄνθρωπος ὁ ὁ σοφία ἐργάτης τίθημι καί φύλαξ φυτός . τοιοῦτος γάρ ἐάν καρπός1 πιστεύω γεωργέω καί ὁ πρῶτος Ἀδάμ . καί ὁ Ἱερεμίας δέ οὗτος τυγχάνω ἰδικός εἶμι τις τόπος καί ἀφίστημι μέγας ἀπόστασις ὁ κατά ἐγώ οἰκέω οἶδα , ἔνθα ὁ ἐξολισθάνω ὁ αἰώνιος ἀγαθός κατοικτίζω λέγω » μεθίημι ποῦ εἰμί φρόνησις , ποῦ εἰμί ἰσχύς , ποῦ εἰμί ὁ σύνεσις ὁ γιγνώσκω , ἅμα ποῦ εἰμί μακροβίωσις καί ζωή , ποῦ εἰμί φάος ὀφθαλμός καί εἰρήνη . τίς εὑρίσκω ὁ τόπος αὐτός , ἢ τίς εἰσέρχομαι εἰς ὁ αὐτός οὗτος ὀν διέρχομαι εἰς ὁ θησαυρός ἀποκαρπεύω λόγος ὁ ἀρετή ὁ παρθένος , εὔτακτος φώς καί πολύς κατάρδω , ὁ δίκη πηγή αὐτός ὁ θεός ἀνερεύγομαι , καταλάμπω ἐκεῖνος ὁ αἰών φώς ἄδοτος . ὁ δέ χορεύω ἐμμελής γεραίρω ὁ θεός · περιχέω ἄρα αὐτός ἀήρ καθαρός καί μή καθιππεύω ἥλιος .