methodius.symposium-sive-convivium-decem-virginum 9.4
Καὶ λήψεσθε ἑαυτοῖς τῇ πρώτῃ ἡμέρᾳ καρπὸν ξύλου ὡραῖον καὶ κάλλυντρα φοινίκων‘ « , λέγων τὴν ἄσκησιν τῶν θείων μαθημάτων , οἷς ἀκκαθαίρεται καὶ κασμεῖται ψυχὴ ψυχὴ τὰ πάθη , ἀποσαρουμένων ἀπ' αὐτῆς καὶ ἐκβαλλομένων τῶν ἁμαρτημάτων δεῖ γὰρ καθαροὺς καὶ κεκοσμημένους ἤσκειν εἰς τὴν ἑορτήν , ὥσπερ κοσμήτρῳ ταῖς ἀσκήσεσι καὶ μελέταις τῆς ἀρετῆς πεφιλοπονημένους · ὅτι μελέταις ἐπιπόνοις καὶ ἀσκήσεσι καθαιρόμενος ὁ νοῦς τῶν ἐπικαλυπτόντων αὐτὸν ἀλλοίων διανοημάτων ὀξυδερκεῖ πρὸ·ς τὴν ἀλήθειαν , καθάπερ καὶ ἡ χήρα τὸν κοδράντην ἐν τοῖς εὐαγγελίοις ἀνεύρατο μετὰ τὸ σαρῶσαι τὸν οἶκον καὶ ῥῖψαι τὰ κόπρια , τὰ ἐπισκοτοῦντα καὶ καλύπτοντα πάθη τὴν ψυχήν , τὰ ἀπὸ τῆς θρύψεως ἡμῶν καὶ τῆς ἀμελείας πληθύνοντα . καὶ τοίνυν ὁ σπουδάζων εἰς τὴν ἑορτὴν τῶν σκηνῶν ἐκείνων φθάσαι καὶ τοῖς ἀνίοις συγκαταλεχθῆναι πρῶτον τὸν ὡραῖον τὴν πίστιν κτησάσθω καρπόν , εἶτα τὰ κάλλυντρα , τὴν ἄσκησιν καὶ μελέτην τῶν γραφῶν · εἶτα τοὺς ἐριθηλέας ἐφεξῆς κλάδους τῆς ἀγάπης καὶ δασεῖς . οὓς καὶ μετὰ τὰ κάλλυντρα παρεγγυᾷ λαμβάνεσθαι , κλάδους δασεῖς εὐθυβολώτατα τὴν ἀπάπην φράσας · τὸ γὰρ δασὺ κατάκαρπον ὅλον ἐστὶ καὶ πυκνόν , μηδὲν ψιλὸν ἢ διάκενον ἔχον , ἀλλὰ πάντα πεπληρωμένα , καὶ τοὺς ὄρπηκας καὶ τὰ στελέχη . τοιοῦτον γάρ ἐστιν ἡ ἀπάπη , μηδαμόθεν ὑπόκενος ἢ ἄκαρπος οὐσα . ἦ γάρ , » ἐὰν πωλήσω τὰ ὑπάρχοντά μου καὶ δώσω πτωχοῖς , καὶ ἐὰν τὸ σῶμά μου πυρὶ παραδώσω , καὶ ἐὰν τοσαύτην πίστιν , ὥστε ὅρη μεθιστᾶν , κτήσωμαι , ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω , οὐδέν εἰμι .. ἡ ἀγάπη ἄρα τὸ κατάκαρπόν ἐστι καὶ δασύτατον ξύλον πάντων , ἡ γέμουσα καὶ πεπληρωμένη τῶν χαρισμάτων . — εἶτα τί παραλαμβάνεσθαι βούλεται καὶ ἔτερον ; κλάδους ἰτείνους φησί , τὴν δικαιοσύνην ἰτείνους κικλήσκων κλάδους . ἀνθ’ ὧν οἱ δίκαιοι κατὰ τὸν προφήτην » ὡς ἀναμέσον ὕδατος ἀνατέλλουσι χόρτος καὶ ὡς ἰτέα ἐπὶ παραρρέον ὕδωρ « , θάλλοντες τῷ λόγῳ . καὶ ἐπὶ πᾶσι τοὺς ἀμείνους ἐπικοσμοῦντας τὴν σκηνὴν παρακελεύεται προσφέρεσθαι κλάδους διὰ τὸ φερώνυμον εἰναι τὸ δένδρον τῆς ἁ\γνείας , ᾡ κατακοσμεῖται τὰ προειρημένα . ἐρρέτωσαν οἱ ἀκολασταίνοντες νῦν καὶ διὰ τὰς ἑαυτῶν ἡδυπαθείας ἁγνείαν ἀποδιωθούμενοι . πῶς γὰρ εἰς τὴν ἑορτὴν συνεισελεύσονται Χριοτῶ̣ , μὴ κοσμήσαντες ἑαυτῶν τὴν σκηνὴν κλάδοις ἁγνείας , τῷ θεοποιῷ καὶ μακαρίῳ φυτῷ ; ᾧ τοὺς εἰς τὴν ἄγυριν σπεύδοντας ἐκείνην καὶ τὸν γάμον ἀναδήσασθαι δεῖ καὶ κατασκιάζεσθαι τὰς ἀσφύας . ἴτε γάρ , ὦ καλλιπάρθενοι , τὴν γραφὴν αὐτὴν ἐπισκέψασθε καὶ τὰς ἐντολάς , πῶς ὡς ἐπὶ συμπληρώματος τῶν προειρημένων κατορθωμάτων παρέλαβεν ὁ λόγος τὴν ἁγνείαν , διδάσκων ὄσον διαπρεπὴς καὶ τριπόθητος ἔσται τῇ ἀναστάσει καὶ ὅτι χωρὶς αὐτῆς οὐδεὶς τεύξεται τῶν ἐπαγγελμάτων . ἥν ἐξαιρέτως γεωργοῦμεν ἡμεῖς αἱ παρθενεύουσαι καὶ προσφέρομεν κυρίῳ . χρῶνται δὲ καὶ οἱ πρὸς τὰς ἑαυτῶν ἁγνεύ - οντες γαμετάς , καὶ ὥσπερ ἀμφὶ τὸ στέλεχος κλῶνας αὐτῆς φέρουσι βλαστήσαντας σωφροσύνην , τῶν ἄνω μὴ ἐφικνούμενοι καὶ μεγάλων αὐτῆς ἐπιφαῦσαι πλάδων καθάπερ ἡμεῖς · ὅμως , εἰ καὶ μικρούς , οὐδὲν ἧσσον προσφέρουσι δὴ καὶ αὐτοὶ κλῶνας ἁγνείας . οἱ δὲ οἰστρηλατούμενοι , κἂν μὴ πορνεύσωσιν , ἀλλὰ καὶ εἰς μόνην τὴν ἔννομον ἀδιαστόλως ἀπιμίγνυσθαι θέλγωνται γαμετήν , πῶς ἑορτάσουσιν ; πῶς εὐφρανθήσονται , μὴ κοομήσαντες τὴν σκηνὴν ἑαυτῶν , τὴν σάρκα , τοῖς κλάδοις τῆς ἄγνου , μηδὲ εἰσακούσαντες τοῦ εἰρημένου » ἵνα καὶ οἱ ἔχοντες γυναῖκας ὡς οἱ μὴ ἔχοντες ὦσιν‘ ;
Lemmas: καί λαμβάνω ἑαυτοῦ ὁ πρῶτος ἡμέρα καρπός ξύλον ὡραῖος καί κάλλυντρον φοινίκος « , λέγω ὁ ἄσκησις ὁ θεῖον μάθημα , ὅς ἐκκαθαίρω καί κάζω ψυχή ψυχή ὁ πάθος , ἀποσαρόω ἀπό αὐτός καί ἐκβάλλω ὁ ἁμάρτημα δεῖ γάρ καθαρός καί κοσμέω ἀσκέω εἰς ὁ ἑορτή , ὥσπερ κόσμητρον ὁ ἄσκησις καί μελέτη ὁ ἀρετή φιλοπονέω · ὅτι μελέτη ἐπίπονος καί ἄσκησις καθαίρω ὁ νόος ὁ ἐπικαλύπτω αὐτός ἀλλοῖος διανόημα ὀξυδερκέω πρός ὁ ἀλήθεια , καθάπερ καί ὁ χήρα ὁ κοδράντης ἐν ὁ εὐαγγέλιον ἀνευρίσκω μετά ὁ σαρόω ὁ οἶκος καί ῥίπτω ὁ κόπριον , ὁ ἐπισκοτέω καί καλύπτω πάθος ὁ Ψυχή , ὁ ἀπό ὁ θρύψις ἐγώ καί ὁ ἀμέλεια πληθύνω . καί τοίνυν ὁ σπουδάζω εἰς ὁ ἑορτή ὁ σκηνή ἐκεῖνος φθάνω καί ὁ ἀνέρχομαι συγκαταλέγω πρῶτος ὁ ὡραῖος ὁ πίστις κτάομαι καρπός , εἶτα ὁ κάλλυντρον , ὁ ἄσκησις καί μέλω ὁ γραφεύς · εἶτα ὁ ἐριθηλής ἐφεξῆς κλάδος ὁ ἀγάπη καί δασύς . ὅς καί μετά ὁ κάλλυντρον παρεγγυάω λαμβάνω , κλάδος δασύς εὐθύβολος ὁ ἀπάπη φράζω · ὁ γάρ δασύς κατάκαρπος ὅλος εἰμί καί πυκνός , μηδείς ψιλός ἢ διάκενος ἔχω , ἀλλά πᾶς πληρόω , καί ὁ ὄρπηξ καί ὁ στέλεχος . τοιοῦτος γάρ εἰμί ὁ ἀπάπη , μηδαμόθεν ὑπόκενος ἢ ἄκαρπος εἰμί . εἰμί γάρ , » ἐάν πωλέω ὁ ὑπάρχω ἐγώ καί δίδωμι πτωχός , καί ἐάν ὁ σῶμα ἐγώ πῦρ παραδίδωμι , καί ἐάν τοσοῦτος πίστις , ὥστε ὅρη μεθίστημι , κτάομαι , ἀγάπη δέ μή ἔχω , οὐδείς εἰμί .. ὁ ἀγάπη ἄρα ὁ κατάκαρπος εἰμί καί δασύς ξύλον πᾶς , ὁ γέμω καί πληρόω ὁ χάρισμα . — εἶτα τίς παραλαμβάνω βούλομαι καί ἕτερος ; κλάδος ἰτέϊνος φημί , ὁ δικαιοσύνη ἰτέϊνος κικλήσκω κλάδος . ἀντί ὅς ὁ Δίκαιος κατά ὁ προφήτης » ὡς ἀναμέσον ὕδωρ ἀνατέλλω χόρτος καί ὡς ἰτέα ἐπί παραρρέω ὕδωρ « , θάλλω ὁ λόγος . καί ἐπί πᾶς ὁ ἀγαθός ἐπικοσμέω ὁ σκηνή παρακελεύομαι προσφέρω κλάδος διά ὁ φερώνυμος εἰναι ὁ δένδρον ὁ ἁγνεία , ᾡ κατακοσμέω ὁ προερέω . ἔρρω ὁ ἀκολασταίνω νῦν καί διά ὁ ἑαυτοῦ ἡδυπάθεια ἁγνεία ἀποδιωθέω . πῶς γάρ εἰς ὁ ἑορτή συνεισέρχομαι χριοστις , μή κοσμέω ἑαυτοῦ ὁ σκηνή κλάδος ἁγνεία , ὁ θεοποιός καί μακάριος φυτός ; ὅς ὁ εἰς ὁ ἄγυρις σπεύδω ἐκεῖνος καί ὁ γάμος ἀναδέω δεῖ καί κατασκιάζω ὁ ἀσφύας . ἔρχομαι γάρ , εἰμί καλλιπάρθενος , ὁ γραφή αὐτός ἐπισκοπέω καί ὁ ἐντολή , πῶς ὡς ἐπί συμπλήρωμα ὁ προερέω κατόρθωμα παραλαμβάνω ὁ λόγος ὁ ἁγνεία , διδάσκω ὅσος διαπρεπής καί τριπόθητος εἰμί ὁ ἀνάστασις καί ὅτι Χωρὶς αὐτός οὐδείς τυγχάνω ὁ ἐπάγγελμα . ὅς ἐξαίρετος γεωργέω ἐγώ ὁ παρθενεύω καί προσφέρω κύριος . χράω δέ καί ὁ πρός ὁ ἑαυτοῦ ἁγνεύω - εἰμί γαμετή , καί ὥσπερ ἀμφί ὁ στέλεχος κλών αὐτός φέρω βλαστάνω σωφροσύνη , ὁ ἄνω μή ἐφικνέομαι καί μέγας αὐτός ἐπιφαίνω πλάδος καθάπερ ἐγώ · ὅμως , εἰμί καί μικρός , οὐδείς κακός προσφέρω δή καί αὐτός κλών ἁγνεία . ὁ δέ οἰστρηλατέω , κἀν μή πορνεύω , ἀλλά καί εἰς μόνος ὁ ἔννομος ἀδιάστολος απιμιγνυμι θέλγω γαμετή , πῶς ἑορτάζω ; πῶς εὐφραίνω , μή κομέω ὁ σκηνή ἑαυτοῦ , ὁ σάρξ , ὁ κλάδος ὁ ἄγνος , μηδέ εἰσακούω ὁ εἴρω » ἵνα καί ὁ ἔχω γυνή ὡς ὁ μή ἔχω ὅς ;