methodius.symposium-sive-convivium-decem-virginum 8.2
Οἱ γὰρ πτερορρυήσαντες καὶ πεσόντες εἰς τὰς ἡδονὰς οὐ πρότερον λήγουσι λύπης καὶ πόνων , ἔστ' ἂν τῇ τοῦ πάθους ἐπιθυμίᾳ τὴν ἀνάγκην ἐκπληροῦντες τῆς ἀκρασίας ἀμύητοι καὶ ἀτελεῖς τοῦ τῆς ἀληθείας ἀπομείνωσι δράματος , ἀντὶ τῆς μετ’ αἰδοῦς καὶ σωφροσύνης παιδοποιήσεως ἀγρίαις ἐρώτων λυττήσαντες ἡδοναῖς αἱ δὲ εὔπτεροι καὶ κοῦφαι εἰς τὸν ὑπερκόσμιον τόπον ὑπερκύψσαι τοῦ βίου καὶ ἰδοῦσαι μακρόθεν ἃ μὴ ἕτερος ἀνθρώπων ἐθεάσατο , τοὺς λειμῶνας αὐτοὺς τῆς ἀφθαρσίας , ἀμήχανα κάλλη καὶ ἄνθη φέροντας καὶ πεπληρωμένους , ἀεὶ πρὸς αὐτούς εἰσιν , ἀναπολοῦσαι τὰ ἐκεῖ θεάματα , καὶ διὰ τοῦτο μικρὰ ἡγοῦνται τὰ ἐνταῦθα νομιζόμενα καλά , πλούτους καὶ δόξας καὶ γένη καὶ γάμους , καὶ οὐδὲν ἔτι ἐκείνων περὶ πλείονος ποιοῦνται . ἀλλὰ καὶ εἴ τις αὐτῶν θηρίοις ἢ πυρὶ τὰ σώματα βούλοιτο παραδιδόναι καὶ τιμωρεῖσθαι , ἑτοίμως ἔχουσι τῶν ἀλγηδόνων ἀφροντιστεῖν διὰ τὸν ἐκείνων πόθον καὶ τὴν ἐκείνων ἔκπληξιν , ὥστε δοκεῖν αὐτὰς καὶ ἐν κόσμῳ οὔσας μὴ εἶναι ἐν κόσμῳ , ἀλλὰ τῷ φρονήματι καὶ τῇ ὁρμῇ τῆς ἐπιθυμίας εἰς τὴν ἄγυριν ἤδη τῶν ἐν τοῖς οὐρανοῖς τυγχάνειν . οὐ γὰρ θέμις ἐπὶ γῆς βρίθειν κατὰ τὴν ἑαυτοῦ φύσιν τῷ τῆς παρθενίας πτερῷ , ἀλλ ἄνω φέρειν εἰς καθαρὸν αἰθέρα καὶ τὸν τῶν ἀγγέλων γείτονα βίον . ὅθεν καὶ πρῶται τῶν ἄλλων μετὰ τὴν ἀνάκλησιν καὶ τὴν ἐντεῦθεν ἐκδημίαν αἱ ὀρθῶς καὶ πιστῶς παρθενεύσασαι τῷ Χριστῷ τὰ νικητήρια φέρονται τῶν ἄθλων , τοῖς τῆς ἀφθαρσίας ἄνθεσι στεφθεῖσαι πρὸς αὐτοῦ · ἅμα γὰρ τῷ καταλεῖψαι τὸν κόσμον τὰς ψυχὰς λόγος ταῖς παρθένοις ὑπαντῶντας ἀγγέλους μετὰ πολλῆς εὐφημίας εἰς τοὺς προειρημένους παραπέμπειν λειμῶνας αὐτάς , εἰς οὓς καὶ πρόσθεν ἐλθεῖν ἐγλίχοντο , μακρόθεν αὐτοὺς φαντασιωθεῖσαι τότε , ὁπότε ἔτι ἐπενδημοῦσαι τοῖς σώυμασιν ἰνδάλλοντο τὰ θεῖα .
Lemmas: ὁ γάρ πτερορρυέω καί πίπτω εἰς ὁ ἡδονά οὖον πρότερος λήγω λύπη καί πόνος , ἔστω εἄν ὁ ὁ πάθος ἐπιθυμία ὁ ἀνάγκη ἐκπληρόω ὁ ἀκράτεια ἀμύητος καί ἀτελής ὁ ὁ ἀλήθεια ἀπομένω δρᾶμα , ἀντί ὁ μετά αἰδώς καί σωφροσύνη παιδοποίησις ἄγριος Ἔρως λυσσάω ἡδονή ὁ δέ εὔπτερος καί κοῦφος εἰς ὁ ὑπερκόσμιος τόπος ὑπερκύπτω ὁ βίος καί ὁράω μακρόθεν ὁ μή ἕτερος ἄνθρωπος θεάομαι , ὁ λειμών αὐτός ὁ ἀφθαρσία , ἀμήχανος κάλλος καί ἄνθος φέρω καί πληρόω , ἀεί πρός αὐτός εἰμί , ἀναπολέω ὁ ἐκεῖ θέαμα , καί διά οὗτος μικρός ἡγέομαι ὁ ἐνταῦθα νομίζω καλός , πλοῦτος καί δόξα καί γένος καί γάμος , καί οὐδείς ἔτι ἐκεῖνος περί πλείων ποιέω . ἀλλά καί εἰμί τις αὐτός θηρίον ἢ πῦρ ὁ σῶμα βούλομαι παραδίδωμι καί τιμωρέω , ἑτοίμως ἔχω ὁ ἀλγηδών ἀφροντιστέω διά ὁ ἐκεῖνος πόθος καί ὁ ἐκεῖνος ἔκπληξις , ὥστε δοκέω αὐτός καί ἐν κόσμος εἰμί μή εἰμί ἐν κόσμος , ἀλλά ὁ φρόνημα καί ὁ ὁρμή ὁ ἐπιθυμία εἰς ὁ ἄγυρις ἤδη ὁ ἐν ὁ οὐρανός τυγχάνω . οὖον γάρ θέμις ἐπί γῆ βρίθω κατά ὁ ἑαυτοῦ φύσις ὁ ὁ παρθενίη πτερόν , ἀλλ' ἄνω φέρω εἰς καθαρός αἰθήρ καί ὁ ὁ ἄγγελος γείτων βίος . ὅθεν καί πρῶτος ὁ ἄλλος μετά ὁ ἀνάκλησις καί ὁ ἐντεῦθεν ἐκδημία ὁ ὀρθῶς καί πιστῶς παρθενεύω ὁ Χριστός ὁ νικητήριος φέρω ὁ ἆθλος , ὁ ὁ ἀφθαρσία ἄνθος στέφω πρός αὐτός · ἅμα γάρ ὁ καταλείβω ὁ κόσμος ὁ ψυχή λόγος ὁ παρθένος ὑπαντάω ἄγγελος μετά πολύς Εὐφημία εἰς ὁ προερέω παραπέμπω λειμών αὐτός , εἰς ὅς καί πρόσθεν ἔρχομαι γλίχομαι , μακρόθεν αὐτός φαντασιόω τότε , ὁπότε ἔτι ἐπενδημέω ὁ σῶμα ἰνδάλλομαι ὁ θεῖον .