methodius.symposium-sive-convivium-decem-virginum 10.5
Τῆς γὰρ συκῆς , διὰ ἔφην , διὰ τὴν γλυκασίαν τοῦ καρποῦ καὶ τὸν ὡραϊσμὸν ἐν τύπῳ τῆς ἐν παραδείσῳ τρυφῆς παραληφθείσης , τοῖς ἀντιμίμοις αὐτῆς ἀποβουκολήσας τὸν ἄνθρωπον ὁ διάβολος ἠγρευσε , τὴν γύμνωσιν καλύψαι πείσας τοῦ σώματος πετάλοις συκῆς , ὅ ἐστι διὰ τὸ κνησμῶδες τρυφῇ φιληδόνῳ τοὺς δὲ περισωθέντας αὖθις ἐκ τοῦ κατακλυσμοῦ διὰ τὴν τῆς πνευματικῆς εὐφροσύνης ἄμπελον ἀντιμίμῳ πόματι μεθύσας κατεχλεύασε πάλιν ἀπογυμνώσας τὸν ἄνθρωπον ἀρετῆς . ἔσται δὲ σαφέστερον μᾶλλον ἐντεῦθεν ὄ λέγω . ἡ ἀντικειμένη · δύναμις ἀεὶ μιμεῖται τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς δι καιοσύνης τὰ σχήματα , οὐ πρὸς ἄσκησιν κατὰ ἀλήθειαν , ἁλλὰ πρὸς ἀπάτην καὶ ὑπόκρισιν . ἵνα γὰρ δελεάσῃ πρὸς θάνατον τοὺς φεύγοντας τὸν θάνατον , ἀθανασίας ἔξωθεν καλλωπίζεται σχηματισμοῖς , καὶ ταύτῃ συκῆ βούλεται νομίζεσθαι καὶ ἄμπελος , καὶ γλυκύτητα καὶ εὐφροσύνην γεννᾶν , » εἰς ἀγγελον « μετασχηματιζομένη » φωτὸς « καὶ προσχήματι θεοσεβείας δελεάζουσα πολλούς . δύο γὰρ εἶναι διαφθορὰς συκέων καὶ ἀμπέλων εὑρίσκομεν ἐν ταῖς γραφαῖς , σῦκα τὰ χρηστά , » χρηστὰ λίαν , καὶ σῦκα τὰ πικρά , πικρὰ λίαν‘ , » οἶνον εὐφραίνοντα καρδίαν ἀνθρώπων « , καὶ » οἶνον θυμὸν δρακόντων καὶ θυμὸν ἀσπίδων ἀνίατον « . ἀλλ' ἀφ' οὗ λοιπὸν ἐβασίλευσεν <ἡ> ἁγνεία ἀνθρώπων , ἠλέγχθη ἡ πλάνη καὶ νενίκηται , τοῦ ἀρχιπαρθένου Χριστοῦ καταστρέψαντος αὐτήν , καὶ ἡ ἀληθινὴ δὲ ἐλαία καὶ ] ἡ ἀληθινὴ συκῆ καὶ ἡ ἀληθινὴ ἄμπελος καρποφοροῦσι μετὰ τὸ κρατῆσαι πάντων ἁγνείαν , καθάπερ καὶ Ἰωὴλ ὁ προφήτης εὐαγγελίζεται , θάρσει , γῆ « . λέγων » καὶ χαῖρε καὶ εὐφραίνου , ὅτι ἐμεγάλυνε κύριος τοῦ ποιῆσαι . θαρσεῖτε , κτήνη τοῦ πεδίου , ὅτι βεβλάστηκε τὰ πεδία τῆς ἐρήμου , ὅτι ξύλον ἤνεγκε τὸν καρπὸν οὐτοῦ · ἄμπελος καὶ συκῆ ἔδωκαν τὴν ἰσχὺν αὐτῶν . καὶ τὰ τέκνα Σιὼν χαίρετε καὶ εὐφραίνεσθε ἐπὶ κυρίῳ θεῷ ὑμῶν , διότι ἔδωκεν ὑμῖν βρῶσιν εἰς δικαιοσύνην « , ἄμπελον καὶ συκῆν δένδρα καρποὺς εἰς δικαιοσύνην βλαστήσαντα τοῖς τέκνοις τῆς νοητῆς Σιὼν τὰς ἔμπροσθεν νομοθεσίας καλῶν , ἅ μετὰ τὴν ἐνανθρώπησιν ἐκαρποφόρησαν τοῦ λόγου ὁπότε ἐβασίλευσεν ἡμῶν ἡ ἁγνεία , πρόσθεν ἀποκρατήσαντα καὶ ἀπομύσανα τὰς βλαστὰς διὰ τὴν ἁμαρτίαν καὶ τὴν πολλὴν πλάνην . οὐδὲ γὰρ ἠδύνατο τὴν εἰς ζωὴν ἀναδιδομένην ἡμῖν παρασχεῖν τροφὴν ἡ ἄμπελος ἡ ἁληθινὴ καὶ ἡ συκῆ ἡ ἀληθινή , ἔτι τῆς συκῆς τῆς μὴ ἀληθινῆς καὶ πρὸς ἀπάτην πεποικιλμένης ἀνθούσης . ἀλλ’ ὅτε κατεξήρανεν ὁ κύριος τὰ νόθα καὶ ἀντίμιμα τῶν ἀληθινῶν , ἀποφηνάμενος τῇ κικροφόρῳ συκῇ , τό μηκέτι γένηται καρπὸς ἐκ σοῦ εἰς τὸν αἰῶνα « , τότε τὰ ὄντως ἀνέθαλε καρποφόρα καὶ ἐβλάστησε » βρῶσιν εἰς δικαιοσύνην « . ἔστι δὲ καὶ ὅτε εἰς αὐτὸν ἀναφέρεται τὸν κύριον ἡ ἄμπελος πολλαχῶς , εἰς δὲ τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον ἡ συκῆ , ὡς τοῦ μὲν κυρίου τὰς καρδίας ἱλαρύνοντος τῶν ἀνθρώπων , τοῦ δὲ πνεύματος ἰωμένου . καὶ διὰ τοῦτο προστάσσεται πρῶτον Ἐζεκίας παλάθῃ καταπλασθῆναι σύκων , ὅ δὴ ἐστι τῷ καρπῷ τοῦ πνεύματος , ἵνα θεραπαθῇ οἱονεὶ κατὰ τὸν ἀπόστολον τῇ ἀγάπῃ . » ὁ « γάρ καρπός . φησί » τοῦ πνεύματος ἀγάπη , χαρά , εἰρήνη , μακροθυμία , χρηστότης , πίστις , πραότης , ἀγκράτεια « , ὅν διὰ τὴν πολλὴν γλυκύτητα σῦκα ὁ προφήτης ἐκάλεσε . καὶ ὁ Μιχαίας δέ καὶ ἀναπαύσεται ἕκαστος « φησίν » ὑπὸ τὴν ἄμπελον αὐτοῦ καὶ ἔκαστος ὑποκάτω τῆς συκῆς αὐτοῦ , καὶ οὐκ ἔσται ὁ ἐκφοβῶν « . δῆλον γὰρ ὅτι οἱ ὑπὸ τὴν τοῦ πνεύματος προσφυγόντες καὶ ἐπαναπαυσάμενοι καὶ τὴν τοῦ λόγου σκέπην οὐ δειλιάσουσιν οὐδὲ πτυρήσονται τὸν ταράσσοντα τὰς καρδίας .
Lemmas: ὁ γάρ συκέα , διά φημί , διά ὁ γλυκασία ὁ καρπός καί ὁ ὡραισμός ἐν τύπος ὁ ἐν παράδεισος τρυφή παραλαμβάνω , ὁ ἀντίμιμος αὐτός ἀποβουκολέω ὁ ἄνθρωπος ὁ διάβολος ἀγρεύω , ὁ γύμνωσις καλύπτω πείθω ὁ σῶμα πέταλος συκέα , ὅς εἰμί διά ὁ κνησμώδης τρυφή φιλήδονος ὁ δέ περισῴζω αὖθις ἐκ ὁ κατακλυσμός διά ὁ ὁ πνευματικός Εὐφρόσυνος ἄμπελος ἀντίμιμος πόμα μεθύσης καταχλευάζω πάλιν ἀπογυμνόω ὁ ἄνθρωπος ἀρετή . εἰμί δέ σαφής μᾶλλον ἐντεῦθεν ὅς λέγω . ὁ ἀντίκειμαι · δύναμις ἀεί μιμέομαι ὁ ἀρετή καί ὁ Ζεύς καίω ὁ σχῆμα , οὖον πρός ἄσκησις κατά ἀλήθεια , ἀλλά πρός ἀπάτη καί ὑπόκρισις . ἵνα γάρ δελεάζω πρός θάνατος ὁ φεύγω ὁ θάνατος , ἀθανασία ἔξωθεν καλλωπίζω σχηματισμός , καί οὗτος συκέα βούλομαι νομίζω καί ἄμπελος , καί γλυκύτης καί Εὐφρόσυνος γεννάω , » εἰς ἄγγελος « μετασχηματίζω » φάος « καί πρόσχημα θεοσέβεια δελεάζω πολύς . δύο γάρ εἰμί διαφθορά συκῆ καί ἄμπελος εὑρίσκω ἐν ὁ γραφεύς , σῦκον ὁ χρηστός , » χρηστός λίαν , καί σῦκον ὁ πικρός , πικρός λία , » οἶνος εὐφραίνω Καρδία ἄνθρωπος « , καί » οἶνος θυμός δράκων καί θυμός ἀσπίς ἀνίατος « . ἀλλά ἀπό ὅς λοιπός βασιλεύω <ἡ> ἁγνεία ἄνθρωπος , ἐλέγχω ὁ πλάνη καί νικάω , ὁ ἀρχιπάρθενος Χριστός καταστρέφω αὐτός , καί ὁ ἀληθινός δέ ἐλαία καί ] ὁ ἀληθινός συκέα καί ὁ ἀληθινός ἄμπελος καρποφορέω μετά ὁ κρατέω πᾶς ἁγνεία , καθάπερ καί Ἰωήλ ὁ προφήτης εὐαγγελίζω , θάρσος , γῆ « . λέγω » καί χαίρω καί εὐφραίνω , ὅτι μεγαλύνω κύριος ὁ ποιέω . θαρσέω , κτῆνος ὁ πεδίον , ὅτι βλαστάνω ὁ πεδίον ὁ ἐρῆμος , ὅτι ξύλον φέρω ὁ καρπός Ούτου · ἄμπελος καί συκέα δίδωμι ὁ ἰσχύς αὐτός . καί ὁ τέκνον Σιών χαίρετε καί εὐφραίνω ἐπί κύριος θεός σύ , διότι δίδωμι σύ βρῶσις εἰς δικαιοσύνη « , ἄμπελος καί συκέα δένδρον καρπός1 εἰς δικαιοσύνη βλαστάνω ὁ τέκνον ὁ νοητός Σιών ὁ ἔμπροσθεν νομοθεσία καλός , ὅς μετά ὁ ἐνανθρώπησις καρποφορέω ὁ λόγος ὁπότε βασιλεύω ἐγώ ὁ ἁγνεία , πρόσθεν ἀποκρατέω καί ἀπομύω ὁ βλάστη διά ὁ ἁμαρτία καί ὁ πολύς πλάνη . οὐδέ γάρ δύναμαι ὁ εἰς ζωή ἀναδίδωμι ἐγώ παρέχω τροφή ὁ ἄμπελος ὁ ἀληθινός καί ὁ συκέα ὁ ἀληθινός , ἔτι ὁ συκέα ὁ μή ἀληθινός καί πρός ἀπάτη ποικίλλω ἀναθέω . ἀλλά ὅτε καταξηραίνω ὁ κύριος ὁ νόθος καί ἀντίμιμος ὁ ἀληθινός , ἀποφαίνω ὁ κικροφορος συκέα , ὁ μηκέτι γίγνομαι καρπός1 ἐκ σύ εἰς ὁ αἰών « , τότε ὁ εἰμί ἀναθάλλω Καρποφόρα καί βλαστάνω » βρῶσις εἰς δικαιοσύνη « . εἰμί δέ καί ὅτε εἰς αὐτός ἀναφέρω ὁ κύριος ὁ ἄμπελος πολλαχῶς , εἰς δέ ὁ πνεῦμα ὁ ἅγιος ὁ συκέα , ὡς ὁ μέν κύριος ὁ Καρδία ἱλαρύνω ὁ ἄνθρωπος , ὁ δέ πνεῦμα ἰάομαι . καί διά οὗτος προστάσσω πρῶτος Ἐζεκίας παλάθη καταπλάσσω σῦκον , ὅς δή εἰμί ὁ καρπός ὁ πνεῦμα , ἵνα θεραπαθῇ οἱονεί κατά ὁ ἀπόστολος ὁ ἀγάπη . » ὁ « γάρ καρπός . φημί » ὁ πνεῦμα ἀγάπη , χαρά , εἰρήνη , μακροθυμία , χρηστότης , πίστις , πραότης , ἀγκράτεια « , ὅς διά ὁ πολύς γλυκύτης σῦκον ὁ προφήτης καλέω . καί ὁ Μιχαίας δέ καί ἀναπαύω ἕκαστος « φημί » ὑπό ὁ ἄμπελος αὐτός καί ἔκαστος ὑποκάτω ὁ συκέα αὐτός , καί οὐ εἰμί ὁ ἐκφοβέω « . δῆλος γάρ ὅτι ὁ ὑπό ὁ ὁ πνεῦμα προσφεύγω καί ἐπαναπαύω καί ὁ ὁ λόγος σκέπη οὖον δειλιάω οὐδέ πτύρομαι ὁ ταράσσω ὁ Καρδία .