methodius.symposium-sive-convivium-decem-virginum 2.2
Τοῦτο γὰρ ἴσως ᾐνίσσετο καὶ ἡ κατὰ τὸν ἐπιβληθεῖσα τῷ πρωτοπλάστῳ , προδιατυπουμένη τὴν ἐπὶ τῆς φιλοτησίας θέλξιν τοῦ ἀνδρός , ὁπότε διψήσας τέκνων ἐξισταται παιδογόνοις ἐκθηλυνόμενος καθ᾿ ὕπνον ἡδοναῖς , ἴνα πάλιν τι τῶν ὀστῶν αὐτοῦ καὶ τῆς σαρκὸς ἀποσπασθὲν ἕτερος ἄνθρωπος , ὡς ἔφην , ἀναπληρωθῇ . ἐκταρασσομένης γὰρ ἀρτῆς ἁρμονίας τῶν ἐν τοῖς κατὰ τὴν συνουσίαν ἐρεισμοῖς , ὡς οἱ τετελεσμένοι τὴν γαμήλιον ἡμᾶς διδάσκουσι τελετήν , πᾶν τὸ μυελῶσες τοῦ αἳματος καὶ γονιμώτατον , ὅπερ ἐστὶν ὑγρὸν ὀστοῦν , ἐκ πάντων τῶν μελῶν , ἀφροποιῆσαν καὶ θρομβωθὲν διὰ τῶν παιδογόνων ὀργάνων εἰς τὴν ἒμψυχον τῆς θηλείας ἐξέσσυται γῆν . εἰκότως ἂρα ἕνεκεν τούτου καταλιπεῖν λέλεκται » τὸν πατέρα καὶ τὴν τότε πάντων ἀθρόως ἀμνημονήσας , ὅτε φιλοστόρηοις ἑνούμενος τῇ γυναικὶ συμπλοκαῖς κάτοχος ἐπιθυμίας γίνεται γεννητικῆς , παρέχων ἀφαιρεῖσθαι τῷ θείῳ τὴν πλευρὰν δημιουργῷ , ὃπως ἐξ υἱοῦ δὴ καὶ αὐτὸς ὁ πατὴρ πάλιν ἐκφανῇ . οὐκοῦν εἰσέτι πλάσσοντος καὶ νῦν δὴ τὸν ἄνθρωπον τοῦ θεοῦ , πῶς οὐ τολμηρὸν τὸ βδελύσσεσθαι παιδουργίαν , ἣν αὐτὸς οὐκ ἐπαισχύνεται ταῖς ἀμιάντοις ὁ ἐργαζόμενος χερσί ; » πρὸ τοῦ « γάρ με πλάσαι σε ἐν κοιλίᾳ μητρός , ἐπίσταμαί δε « τῷ Ἱερεμίᾳ φησί · τῷ δὲ Ἰώβ » μὴ σὺ λαβὼν πηλὸν ἒπλασας ζῷον καὶ λαλητὸν αὐτὸ ἒθου « ἒφη » ἐπὶ τῆς γῆς ; « καὶ ὁ Ἰὼβ δὲ πρὸς αὐτὸν εὐκτικῶς φέρεται λέγων τό » κἱ χεῖρές σου ἐποίησάν με καὶ ἒπλασάν με « . πῶς δὲ οὐκ ἄτοπον τὸ ἀπαγορεύεσθαι γάμων συναλλαγάς , προσδοκωμένων ἔτι καὶ μεθ’ ἡμᾶς ἔσεσθαι καὶ τῶν ἀντιτασσομένων τῷ πονηρῷ , δι᾿ οὓς δὴ καὶ τὰς τὰς ὁ λόγος ἐπηγγείλατο κολοβωθήσεσθαι ; εἰ γὰρ φαῦλον , ὡς ἔφης , ἀπεντῦθεν νενόμισται τῷ θεῷ τὸ παιδοσπορεῖν , δι᾿ ἢν αἰτίαν οἱ παρὰ δόγμα φυόμενοι καὶ τὴν βουλὴν τὴν θείαν εὐάρεστοι δυνήσονται παραστῆναι τῷ δεῷ ; ἀνάγκη γὰρ εἶναι κίβδηλον , ἀλλὰ μὴ θεοφιλὲς τὸ τεχθέν , εἰ παρὰ τὴν γνώμην καὶ τὸ διάταγμα δίκην παραχαράγματος πλάσσεται τῆς δυνάμεως , ἴνα δὴ καὶ ἀνθρώπους δύνασθαι δῶμεν ἀνθρωποπλαστεῖν ;
Lemmas: οὗτος γάρ ἴσως αἰνίσσομαι καί ὁ κατά ὁ ἐπιβάλλω ὁ πρωτόπλαστος , προδιατυπόω ὁ ἐπί ὁ φιλοτήσιος θέλξις ὁ ἀνήρ , ὁπότε διψάω τέκνον ἐξίστημι παιδογόνος ἐκθηλύνω κατά ὕπνος ἡδονή , ἵνα πάλιν τίς ὁ ὀστέον αὐτός καί ὁ σάρξ ἀποσπάω ἕτερος ἄνθρωπος , ὡς φημί , ἀναπληρόω . ἐκταράσσω γάρ Άρτης ἁρμονία ὁ ἐν ὁ κατά ὁ συνουσία ἐρεισμός , ὡς ὁ τελέω ὁ γαμήλιος ἐγώ διδάσκω τελετή , πᾶς ὁ μυελόω ὁ αἷμα καί γόνιμος , ὅσπερ εἰμί ὑγρός ὀστέον , ἐκ πᾶς ὁ μέλος , ἀφροποιάω καί θρομβόομαι διά ὁ παιδογόνος ὄργανον εἰς ὁ ἔμψυχος ὁ θῆλυς ἐκσεύομαι γῆ . εἰκότως ἄρα ἕνεκα οὗτος καταλείπω λέγω » ὁ πατήρ καί ὁ τότε πᾶς ἀθρόος ἀμνημονέω , ὅτε φιλοστορηον ἑνόω ὁ γυνή συμπλοκή κάτοχος ἐπιθυμία γίγνομαι γεννητικός , παρέχω ἀφαιρέω ὁ θεῖον ὁ πλευρά δημιουργός , ὅπως ἐκ υἱός δή καί αὐτός ὁ πατήρ πάλιν ἐκφαίνω . οὐκοῦν εἰσέτι πλήσσω καί νῦν δή ὁ ἄνθρωπος ὁ θεός , πῶς οὖον τολμηρός ὁ βδελύσσομαι παιδουργία , ὅς αὐτός οὐ ἐπαισχύνομαι ὁ ἀμίαντος ὁ ἐργάζομαι χείρ ; » πρό ὁ « γάρ ἐγώ πλάσσω σύ ἐν κοιλία μήτηρ , ἐπίσταμαι δέ « ὁ Ἱερεμίας φημί · ὁ δέ Ἰώβ » μή σύ λαμβάνω πηλός πλάσσω ζῷον καί λαλητός αὐτός τίθημι « φημί » ἐπί ὁ γῆ ; « καί ὁ Ἰώβ δέ πρός αὐτός εὐκτικός φέρω λέγω ὁ » κις χείρ σύ ποιέω ἐγώ καί πλάσσω ἐγώ « . πῶς δέ οὐ ἄτοπος ὁ ἀπαγορεύω γάμος συναλλαγή , προσδοκάω ἔτι καί μετά ἐγώ εἰμί καί ὁ ἀντιτάσσω ὁ πονηρός , διά ὅς δή καί ὁ ὁ ὁ λόγος ἐπαγγέλλω κολοβόω ; εἰμί γάρ φαῦλος , ὡς φημί , ἀποτίθημι νομίζω ὁ θεός ὁ παιδοσπορέω , διά εἄν αἴτιος ὁ παρά δόγμα φύω καί ὁ βουλή ὁ θεῖος εὐάρεστος δύναμαι παρίστημι ὁ δήω ; ἀνάγκη γάρ εἰμί κίβδηλος , ἀλλά μή θεοφιλής ὁ τίκτω , εἰμί παρά ὁ γνώμη καί ὁ διάταγμα δίκη παραχάραγμα πλάσσω ὁ δύναμις , ἵνα δή καί ἄνθρωπος δύναμαι δήω ἀνθρωποπλαστέω ;