methodius.symposium-sive-convivium-decem-virginum 10.2
Ἀλλ’ ἴνα μὴ δόξω τισὶ σοφίζεσθαι καὶ ἀπὸ τῶν εἰκότων τεκμαίρεσθαι ταῦτα καὶ φληναφᾶν , ἐκ τῆς παλαιᾶς ὑμῖν , ὠ παρθένοι , κἀγὼ παρέζομαι διαθήκης ἔγγραφον προφητείαν , ὡς ἀληθῆ λέγω , τοὺς Κριτάς , ἔνθα φανερῶς ἡ βασιλεία τῆς ἁγνείας ἤδη προκατήγγελτο . φησὶ γάρ πορευόμενα ἐπορεύθησαν τὰ ξύλα τοῦ χρίσαι ἐφ ἑαυτῶν βασιλέα , καὶ εἶπαν τῇ ἐλαίᾳ · βασίλευσον ἐφ' ἠμᾶς . καὶ εἷπεν αὐτοῖς ἡ ἐλαία · ἀφεῖσα τὴν πιότητά μου , ἥν ἐδόξασεν ὁ θεὸς καὶ οἱ ἄνθρωποι , πορευθῶ ἄρχειν τῶν φύλων ; καὶ εἶπαν τὰ ξύλα πάντα τῇ συκῇ · δεῦρο βασίλευσον ἐφ’ ἡμᾶς . καὶ εἶπεν αὐτοῖς ἡ συκῆ · ἀφεῖσα τὴν γλυκύτητά μου καὶ τὸ γέννημά μου τὸ ἀγαθὸν πορευθῶ ἄρχειν τῶν ξύλων ; καὶ εἶπαν τὰ ξύλα τῇ ἀμπέλῳ · βασίλευσον ἐφ ἡμᾶς . καὶ εἶπεν αὐτοῖς ἡ ἄμπελος · ἀφεῖσα τὸν οἶνόν μου , τὴν εὐφρο - σύνην τῶν ἀυθρώπων , πορευθῶ ἄρχεῖν τῶν ξύλων ; καὶ εἶπαν τὰ ξύλα πρὸς τὴν ῥάμνον · δεῦρο βασίλευσον ἐφ' ἡμᾶς . καὶ εἶπεν ἡ ῥάμνος πρὸς τὰ ξύλα · εἰ ἐν ἀλησίᾳ χρίετέ με ὑμεῖς εἰς βασιλέα βασιλέἂ ὑμᾶς , δεῦτε πεποίθατε ἐν τῇ σκέπῃ μου · εἰ μή , ἐξέλθῃ πῦρ ἐκ τῆς ῥάμνου καὶ καταφάγῃ τὰς κέδρους τοῦ Λιβάνου . « ταῦτα δὲ ὅτι μὴ περὶ ξύλων τῶν ἐκ τῆς φυομένων ἐλέχθη , σαφές · οὐ οὐ ἄν ἑαυτοῖς τὰ δἐνδρα τὰ ἄψυχα χειροτονήσοντα βασιλέα συνήρχοντο , ταῖς ῥίζαις εἰς τὴν γῆν κατεστηλωμἐνα . ἀλλὰ πάντως περὶ ψυχῶν ἱστορεῖται ταῦτα , αἵ , πρὸ τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Χριστοῦ καθυλομανήσασαι τοῖς παραπτώμασιν , , προσίασιν , οἶκτον αὐτῶν ἀξιοῦσαι λαβεῖν τὸν θεὸν καὶ βασιλεῦσαι τὸν ἔλεον ἐπ' αὐτὰς ἤδη καὶ τὴν εὐσπλαγχνίαν , ἥν ἐλαίας τύπῳ παρέλαβεν ἡ γραφὴ διὰ τὸ ἀρωγὰν τὸ ἔλαιον σωμάτων εἶναι καὶ λυτήριον καμάτων καὶ πόνων , φωτός τε παρεκτικόν . ἐλαίῳ γὰρ καταρδόμενον πᾶν τὸ λυχνιαῖον αὔξεται σέλας · λυτήριοι δὲ καὶ οἱ τοῦ θεοῦ πάντως οἰκτιρμοὶ θανάτου καὶ ἁμαρτημάτων καὶ ἀρωγοὶ τῆς ἀνθρωπότητος καὶ τοῦ τῆς καρδίας φωτὸς θρεπτικοί . καὶ ἐπισκέψασθε μήποτε τὰς ἀπὸ τοῦ πρωτοπλάστου μέχρι τοῦ Χριστοῦ καθεξῆς ἡ γραφὴ νομοθεσίας δηλοῖ , ὧν ὁ διάβολος ἀντιμίμοις ἐξηπάτησε πλάσμασι τὸ τῶν ἀνθρώπων γένος · τὴν μὲν οὖν συκῆν ἀπεικάζουσα τῇ κατὰ τὸν παράδεισον δοθείσῃ τῷ ἀνθρώπῳ ἐντολῇ , ἐπειδὴ τὴν γύμνωσιν ἀπατηθεὶς οὗτος πετάλοις ἐπεκάλυψε συκῆς , τὴν δὲ ἄμπελον τῇ ἐπὶ τοῦ κατακλυσμοῦ τῷ Νῶε διὰ τὸ οἴνῳ κοιμηθέντα χλευασθῆναι , τὴν δὲ ἐλαίαν τῇ κατὰ τὴν ἔρημον τῷ Μωσεῖ , ἐπειδὴ τὸ χάρισμα τὸ προφητικόν , τὸ ἕλειον τὸ ἅγιον , ἀνομησάντων αὐτῶν ἐκλελοίπει τῆς κληρονομίας , τὴν δὲ ῥάμνον τῇ ἐπὶ τῇ σωτηρίᾳ τοῦ κόσμου τοῖς ἀποστόλοις , ἐπειδήπερ δἰ αὐτῶν ἐδιδάχθημεν ἁγνείαν , ἧς ἀπατηλὸν μόνης εἴδωλον οὐκ ἴσχυσεν ὀ διάβολος σκευάσαι . καὶ διὰ τοῦτο καὶ εάαγγέλια τέσσαρα παραδέδοται , τετρά - κις εὐαγγελισαμένου τοῦ θεοῦ τὴν ἀνθρωπότητα καὶ παιδαγωγήσαντος τέσσαρσι νόμοις , ὧν οἱ καιροὶ σαφῶς ἀπὸ τῆς διαφορότητος δηλοῦνται διὰ ] τῶν καρπᾶν . ἡ μὶν γὰρ συκῆ συκῆ τὴν γλυκασίαν γαὶ τὸν ὡραϊσμὰν τὴν τρυφὴν τὴν πρὸ τῆς παραβάσεως ἐν παραδείσῳ τοῦ ἀνθρώπου παρίστησι γεγενημένην · ἔστι γὰρ ὅτε δὴ καὶ σφόδρα πολλαχῶς τῆς συκῆς τὸν καρπὸν τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον ἐπὶ τοῦ κρείττονος λαμβάνει , καθὼς ἀποδείξομεν ὕστερον . ἡ δὲ ἄμπελος , διὰ τὴν ἱλαρότητα τὴν ἐκ τοῦ οἴνου καὶ τὴν εὐφροσύνην τῶν περισωθέντων τῆς ὀργῆς καὶ τοῦ κατακλυσμοῦ , τὴν ἀπὸ τοῦ φόβου καὶ τῆς φροντίδος τὴν ] εἰς τὴν χαρὰν αὐτῶν μεταβολὴν αἰνίσσεται . ἡ δὲ ἐλαία διὰ τὸν καρπὸν τοῦ ἐλαίου τὴν εὐσπλαγχνίαν τοῦ θεοῦ μηνύει , πάλιν ἀνεξικακήσαντος τοῦ θεοῦ μετὰ τὸν κατακλυσμόν , τῶν ἀνθρώπων ἐκτραπέντων εἰς ἀθεότητα , δοῦναι νόμον καὶ ἐμφανισθῆναί τισιν καὶ ὥσπερ ἀποσβεννυμένην ἤδη τὴν αὐγὴν τῆς ἀρετῆς ἐλαίω λιπᾶναι .
Lemmas: ἀλλά ἵνα μή δοκέω τις σοφίζω καί ἀπό ὁ εἰκός τεκμαίρομαι οὗτος καί φληναφάω , ἐκ ὁ παλαιός σύ , ᾠόν παρθένος , ἐγώ παρέζομαι διαθήκη ἔγγραφος προφητεία , ὡς ἀληθής λέγω , ὁ κριτής , ἔνθα φανερῶς ὁ βασίλειος ὁ ἁγνεία ἤδη προκαταγγέλλω . φημί γάρ πορεύω πορεύω ὁ ξύλον ὁ χρίω ἐπί ἑαυτοῦ βασιλεύς , καί εἶπον ὁ ἐλαία · βασιλεύω ἐπί ἐμαός . καί ἕπω αὐτός ὁ ἐλαία · ἀφίημι ὁ πιότης ἐγώ , ὅς δοξάζω ὁ θεός καί ὁ ἄνθρωπος , πορεύω ἄρχω ὁ φῦλον ; καί εἶπον ὁ ξύλον πᾶς ὁ συκέα · δεῦρο βασιλεύω ἐπί ἐγώ . καί εἶπον αὐτός ὁ συκέα · ἀφίημι ὁ γλυκύτης ἐγώ καί ὁ γέννημα ἐγώ ὁ ἀγαθός πορεύω ἄρχω ὁ ξύλον ; καί εἶπον ὁ ξύλον ὁ ἄμπελος · βασιλεύω ἐπί ἐγώ . καί εἶπον αὐτός ὁ ἄμπελος · ἀφίημι ὁ οἶνος ἐγώ , ὁ εὐφρος - σύνειμι ὁ ἀυθρώπων , πορεύω ἄρχω ὁ ξύλον ; καί εἶπον ὁ ξύλον πρός ὁ ῥάμνος · δεῦρο βασιλεύω ἐπί ἐγώ . καί εἶπον ὁ ῥάμνος πρός ὁ ξύλον · εἰμί ἐν ἀλήσιον χρίω ἐγώ σύ εἰς βασιλεύς βασιλεύς σύ , δεῦρο πείθω ἐν ὁ σκέπη ἐγώ · εἰμί μή , ἐξέρχομαι πῦρ ἐκ ὁ ῥάμνος καί κατεσθίω ὁ κέδρος ὁ Λίβανος . « οὗτος δέ ὅτι μή περί ξύλον ὁ ἐκ ὁ φύω λέγω , σαφής · οὖον οὖον ἄν ἑαυτοῦ ὁ δένδρον ὁ ἄψυχος χειροτονέω βασιλεύς συνέρχομαι , ὁ ῥίζα εἰς ὁ γῆ καταστηλόω . ἀλλά πάντως περί Ψυχή ἱστορέω οὗτος , ὁ , πρό ὁ ἐνανθρώπησις ὁ Χριστός καθυλομανέω ὁ παράπτωμα , , πρόσειμι , οἶκτος αὐτός ἄξιος λαμβάνω ὁ θεός καί βασιλεύω ὁ ἔλεος ἐπί αὐτός ἤδη καί ὁ εὐσπλαγχνία , ὅς ἐλαία τύπος παραλαμβάνω ὁ γραφή διά ὁ ἀρωγή ὁ ἔλαιον σῶμα εἰμί καί λυτήριος κάματος καί πόνος , φάος τε παρεκτικός . ἔλαιον γάρ κατάρδω πᾶς ὁ λυχνιαῖος αὐξάνω σέλας · λυτήριος δέ καί ὁ ὁ θεός πάντως οἰκτιρμός θάνατος καί ἁμάρτημα καί ἀρωγός ὁ ἀνθρωπότης καί ὁ ὁ Καρδία φάος θρεπτικός . καί ἐπισκοπέω μήποτε ὁ ἀπό ὁ πρωτόπλαστος μέχρι ὁ Χριστός καθεξῆς ὁ γραφή νομοθεσία δηλόω , ὅς ὁ διάβολος ἀντίμιμος ἐξαπατάω πλάσμα ὁ ὁ ἄνθρωπος γένος · ὁ μέν οὖν συκέα ἀπεικάζω ὁ κατά ὁ παράδεισος δίδωμι ὁ ἄνθρωπος ἐντολή , ἐπεί ὁ γύμνωσις ἀπατάω οὗτος πέταλος ἐπικαλύπτω συκέα , ὁ δέ ἄμπελος ὁ ἐπί ὁ κατακλυσμός ὁ Νῶε διά ὁ οἶνος κοιμάω χλευάζω , ὁ δέ ἐλαία ὁ κατά ὁ ἐρῆμος ὁ Μωσῆς , ἐπεί ὁ χάρισμα ὁ προφητικός , ὁ ἕλειος ὁ ἅγιος , ἀνομέω αὐτός ἐκλείπω ὁ κληρονομία , ὁ δέ ῥάμνος ὁ ἐπί ὁ σωτηρία ὁ κόσμος ὁ ἀπόστολος , ἐπεί διά αὐτός διδάσκω ἁγνεία , ὅς ἀπατηλός μόνος εἴδωλον οὐ ἰσχύω ὁ διάβολος σκευάζω . καί διά οὗτος καί εάαγγέλια τέσσαρες παραδίδωμι , τετρᾶς - κίς εὐαγγελίζομαι ὁ θεός ὁ ἀνθρωπότης καί παιδαγωγέω τέσσαρες νόμος , ὅς ὁ καιρός σαφῶς ἀπό ὁ διαφορότης δηλέομαι διά ] ὁ κάρπη . ὁ μιν γάρ συκέα συκέα ὁ γλυκασία γαί ὁ ὡραϊσμός ὁ τρυφή ὁ πρό ὁ παράβασις ἐν παράδεισος ὁ ἄνθρωπος παρίστημι γίγνομαι · εἰμί γάρ ὅτε δή καί σφόδρα πολλαχῶς ὁ συκέα ὁ καρπός ὁ πνεῦμα ὁ ἅγιος ἐπί ὁ ἀγαθός λαμβάνω , καθώς ἀποδείκνυμι ὕστερος . ὁ δέ ἄμπελος , διά ὁ ἱλαρότης ὁ ἐκ ὁ οἶνος καί ὁ Εὐφρόσυνος ὁ περισῴζω ὁ ὀργή καί ὁ κατακλυσμός , ὁ ἀπό ὁ φόβος καί ὁ φροντίς ὁ ] εἰς ὁ χαρά αὐτός μεταβολή αἰνίσσομαι . ὁ δέ ἐλαία διά ὁ καρπός ὁ ἔλαιον ὁ εὐσπλαγχνία ὁ θεός μηνύω , πάλιν ἀνεξικακέω ὁ θεός μετά ὁ κατακλυσμός , ὁ ἄνθρωπος ἐκτρέπω εἰς ἀθεότης , δίδωμι νόμος καί ἐμφανίζω τις καί ὥσπερ ἀποσβέννυμι ἤδη ὁ αὐγή ὁ ἀρετή ἔλαιον λιπαίνω .