methodius.symposium-sive-convivium-decem-virginum 2.1
Εἰπεῖν οὖν ἴφη τὴν Θεοφίλαν , ὂτι Δοκεῖ μοι ἀναγκαῖον εἶναι , ἐπειδὴ καλῶς ἡ Μάρκελλα ὁρμήσασα ἐπὶ τὸν λόγον οὐχ ἱκανῶς ἐπλήρωσεν , ἐμὲ πειρᾶσθαι τέλος ἐπιθεῖναι τῷ λόγῳ . τὸ μὲν γὰρ εἰς παρθενίαν ἐκ προβάσεως προκόψαι τὸν ἂνθρωπον , τοῦ θεοῦ παρορμήσατος αὐτὸν κατὰ καιρὸν καὶ καιρόν , δοκεῖ μοι καλῶς διελέσθαι , τὸ δὲ μηκέτι χρῆναι λέγειν τοὐντεῦθεν τεκνογονεῖν οὐ καλῶς . ἐγὼ γὰρ καθεωρακέναι μοι δοκῶ σαφῶς ἀπὸ τῶν γραφῶν ὅτι παρθενίας ἐλθούσης ὁ λόγος οὐκ ἀνεῖλε πάντῃ τὴν τεκνογονίαν . οὐ γὰρ ἐπειδὴ τῶν ἄστρων ἡ σελήνη μείζων ἐστί , παρὰ τοῦτο τῶν ἄλλων ἀστέρων τὸ φῶς ἀναιρῖται . ἀρξώμεθα δὲ ἀπὸ τῆς Γενέσεως , ἴνα δὴ καὶ πρεσβεύωμεν μᾶλλον τὴν γραφήν . ἡ γὰρ ἀπόφασις τοῦ θεοῦ καὶ τὸ διάταγμα τὸ ἐπὶ τῆς παιδοποιίας ὁμολογουμένως μέχρι καὶ νῦν συμπληροῦται , πλάσσοντος τὸν ἄνθρωπον ἒτι τοῦ δημιουργοῦ . τοῦτο γὰρ καὶ παντὶ καταφανές , ὡς ἄρα τὸν κόσμον ἀκμὴν ἐργίζεται ζωγραφῶν ὁ θεός , ὣσπερ δὴ καὶ ὁ κύριος ἐδίδαξεν , » ἓως ἂρτι ὁ πατήρ μου ἐργάζεται « λέγων . ἀλλ’ ὁπόταν οἱ ποταμοὶ ἤδη λωφήσωσιν εἰς τὸ τῆς θαλάσσης ἐμβάλλοντες ἀγγεῖον , καὶ τὸ φῶς ετλείως χωρισθῇ τοῦ σκότους ( νῦν γὰρ ἒτι διαχωρίζεται ) καὶ τοὺς καρποὺς μετὰ τῶν ἑρπετῶν καὶ τετραπόδων ἀναδιδόναι παύσηται λοιπὸν ἡ ξηρά , καὶ ὁ προωρισμένος τῶν ἀνθρώπων ἀριθμὸς ἀναπληρωθῇ · τότε δὴ λοιπὸν καὶ τῆς παίδοποιίας ἀφεκτέον . νῶν γὰρ εἰς τὴν εἰκόνα τοῦ θεοῦ τὸν ἄνθρωπον συνεστῶτος τοῦ κόσμου καὶ τεκταινμένου . » αὐξάνεσθε « γὰρ ἐλέχθη » καὶ πληθύνεσθε « . καὶ οὐ χρὴ τὸ διάταγμα βδελύττεσθαι τοῦ δημιουργοῦ , ἐξ οὑ δὴ καὶ αὐταὶ γεγόναμεν . ἀρχὴ γὰρ γενέσως ἀνθρώπων ἡ τοῦ σπέρματος εἰς τὰς αὓλακας τῆς μήτρας γίνεται καταβολή , ὃπως τὸ ἐκ τῶν ὀστέρων ὀστοῦν καὶ ἡ ἐκ τῆς σαρκὸς σαρξ ἕτερος ἄνθρωπος άοράτῳ ληφθέντα δυνάμει πάλιν ὑπὸ τεχνίτου δημιουργηθῶσι . ταύτῃ γὰρ ἐκείνην ἡγητέον πληροῦσθαι τὴν φωνήν τοῦτο νῦν ὀστοῦν ἐκ τῶν ὀστέων μου καὶ σὰρξ ἐκ τῆς σαρκος μου « .
Lemmas: εἶπον οὖν Ίφη ὁ Θεοφίλα , ὅστις δοκέω ἐγώ ἀναγκαῖος εἰμί , ἐπεί καλῶς ὁ Μάρκελλα ὁρμάω ἐπί ὁ λόγος οὐ ἱκανῶς πληρόω , ἐγώ πειράω τέλος ἐπιτίθημι ὁ λόγος . ὁ μέν γάρ εἰς παρθενίας ἐκ πρόβασις προκόπτω ὁ ἄνθρωπος , ὁ θεός παρορμέω αὐτός κατά καιρός καί καιρός , δοκέω ἐγώ καλῶς διαιρέω , ὁ δέ μηκέτι χρή λέγω τοὐντεῦθεν τεκνογονέω οὖον καλῶς . ἐγώ γάρ καθοράω ἐγώ δοκέω σαφῶς ἀπό ὁ γραφεύς ὅτι παρθενίη ἔρχομαι ὁ λόγος οὐ ἀναιρέω πάντῃ ὁ τεκνογονία . οὖον γάρ ἐπεί ὁ ἄστρον ὁ σελήνη μείζων εἰμί , παρά οὗτος ὁ ἄλλος ἀστήρ ὁ φάος ἀναιρέω . ἄρχω δέ ἀπό ὁ Γένεσις , ἵνα δή καί πρεσβεύω μᾶλλον ὁ γραφεύς . ὁ γάρ ἀπόφασις ὁ θεός καί ὁ διάταγμα ὁ ἐπί ὁ παιδοποιία ὁμολογουμένως μέχρι καί νῦν συμπληρόω , πλήσσω ὁ ἄνθρωπος ἔτι ὁ δημιουργός . οὗτος γάρ καί πᾶς καταφανής , ὡς ἄρα ὁ κόσμος ἀκμή ἔργω ζωγραφέω ὁ θεός , ὥσπερ δή καί ὁ κύριος διδάσκω , » ἕως ἄρτι ὁ πατήρ ἐγώ ἐργάζομαι « λέγω . ἀλλά ὁπόταν ὁ ποταμός ἤδη λωφάω εἰς ὁ ὁ θάλασσα ἐμβάλλω ἀγγεῖον , καί ὁ φάος ετλείως χωρίζω ὁ σκότος ( νῦν γάρ ἔτι διαχωρίζω ) καί ὁ καρπός1 μετά ὁ ἑρπετόν καί τετράπους ἀναδίδωμι παύω λοιπός ὁ ξηρός , καί ὁ προορίζω ὁ ἄνθρωπος ἀριθμός ἀναπληρόω · τότε δή λοιπός καί ὁ παιδοποιία ἀφεκτέον . νάω γάρ εἰς ὁ εἰκών ὁ θεός ὁ ἄνθρωπος συνίστημι ὁ κόσμος καί τεκταίνομαι . » αὐξάνω « γάρ λέγω » καί πληθύνω « . καί οὖον χρή ὁ διάταγμα βδελύσσομαι ὁ δημιουργός , ἐκ ὅς δή καί αὐτός γίγνομαι . ἀρχή γάρ γένεσις ἄνθρωπος ὁ ὁ σπέρμα εἰς ὁ αὖλαξ ὁ μήτρα γίγνομαι καταβολή , ὅπως ὁ ἐκ ὁ ὀστέρων ὀστέον καί ὁ ἐκ ὁ σάρξ σάρξ ἕτερος ἄνθρωπος ἀόρατος λαμβάνω δύναμις πάλιν ὑπό τεχνίτης δημιουργέω . οὗτος γάρ ἐκεῖνος ἡγητέον πληρόω ὁ φωνή οὗτος νῦν ὀστέον ἐκ ὁ ὀστέον ἐγώ καί σάρξ ἐκ ὁ σάρξ ἐγώ « .