methodius.symposium-sive-convivium-decem-virginum 4.3
Ἀλλὰ γὰρ ἵνα μὴ πα ρεκβαίνωμεν τοῦ προκειμένου , φέρε δὴ τὸν ψαλμὸν ἐν χερσὶν ἐξηγησώμεθα λαβοῦσαι τοῦτον , ὃν αἱ καθαραὶ καὶ ἀλώβητοι ψυχαὶ προσᾴδουσι τῷ θεῶ , » ἐπὶ τῶν ποταμῶν « λέγουσαι » Βαβυλῶνος , ἐκεῖ ἐκαθίσαμεν καὶ ἐκλαύσαμεν ἐν τῷ μνησθῆναι ἡμᾶς τῆς Σιών . ἐπὶ ταῖς ἰτέαις ἐν μέσῳ αὐτῆς ἐκεῖ ἐκρεμάσαμεν τὰ ὄργανα ἡμῶν « · ὄργανα καλοῦσαι τὰ σκηνώματα σαφῶς ἀνεκρέμασαν ἀπὸ τῶν πεισμάτων τῆς ἀγνέίας ἐξάψασαι τοῦ Μου ἳνα μὴ δυνηθῶσιν ἐξαρπασθεῖσαι πάλιν παρασυρῆναι τῷ ῥεύματι τῆς ἀκρασίας · Βαβυλὼν γάρ , τάραχος ἢ σύγχυσι ἑρμηνευομένη , τὸν περίρρυτον βίον δείκνυσι τοῦτον , οὗ ἐν μέσῳ καθεσθέντες περικλυζόμεθα καθ’ ὃν ἐσμὲν ἐν τῷ κόσμῳ χρόνον , τῶν ποταμῶν τῆς κακίας ἐφορμώντων ἀεί . διὸ καὶ περιδεεῖς ἐσμεν καὶ κατολοφυρόμεθα καὶ βοῶμεν μετὰ κλαυθμοῦ πρὸς τὸν θεόν , ἴνα μὴ κατολισθήσωσιν ἡμῶν ἀπορρηχθέντα τοῖς κύμασι τῆς ἠδονῆς ἀπὸ τοῦ φυτοῦ ἦς ἠγνείας τὰ ὄργανα . ἐν τύπῳ γὰρ τῆς παρθενίας τὴν ἰτέαν πανταχοῦ παραλαμβάωουσιν αἱ θεῖαι γραφαί , ἐπειδήπερ τὸ ἄνθος αὐτῆς εἰς ἀποτριβέν , ἐὰν ποθῇ , πᾶν ὃσον εἰς ὀχείας ἀναζεῖ καὶ ἐρεθισμοὺς κατασβέννυσιν , ἔστ᾿ ἂν εἰς ἄρδην ἀποστειρώσῃ καὶ ἄγονον πᾶσαν τὴν ἐπὶ παιδοποιίαν φοράν · ὥσπερ δὴ καὶ Ὃμηρος ἐμήνυσε , διὰ τοῦτο καλέσας ὠλεσικάρπους τὰς ἰτέας . καὶ ἐν Ἠσαΐᾳ δὲ οἱ δίκαιοι ὡς ἰτέα λέγονται φύειν ἐπὶ παραρρέον ὕδωρ . εἰς ὕφος γὰρ τότε τὸ τῆς παρθενίας ἔργος μεγεθύνεται σφοδρῶς τε καὶ ὁπόταν ὁ δίκαιος καὶ ἐγκεχειρισμένος τηρεῖν αὐτὴν καὶ ἐργάζεσθαι τοῖς ἠπιωτάτοις τοῦ Χριστοῦ νάμασιν ἀρδεύῃ , σοφίᾳ καταψεκάζων . ὃν γὰρ τρόπον τὸ δένδρον τοῦτο χλοηφορεῖν πέφυκεν ὕδατι καὶ βλαστάνειν , οὕτως ἐπανθεῖν ἀεὶ καὶ ἐπακμάζειν πιαινομένη λόγοις πέφυκεν ἡ παρθενία , ἵνα δὴ καὶ ἀνακρεμάσαι τὸ ὄργανον ἀπ αὐτῆς ἑαυτοῦ δύνηταί τις .
Lemmas: ἀλλά γάρ ἵνα μή πῃ ρεκβαιναω ὁ πρόκειμαι , φέρω δή ὁ ψαλμός ἐν χείρ ἐξηγέομαι λαμβάνω οὗτος , ὅς ὁ καθαρός καί ἀλώβητος ψυχή προσᾴδω ὁ θεάομαι , » ἐπί ὁ ποταμός « λέγω » Βαβυλών , ἐκεῖ καθίζω καί καλέω ἐν ὁ μιμνήσκω ἐγώ ὁ Σιών . ἐπί ὁ ἰτέα ἐν μέσος αὐτός ἐκεῖ κρεμάννυμι ὁ ὄργανον ἐγώ « · ὄργανον καλέω ὁ σκήνωμα σαφῶς ἀνακρεμάννυμι ἀπό ὁ πεῖσμα ὁ ἁγνεία ἐξάπτω ὁ Μου ἵνα μή δύναμαι ἐξαρπάζω πάλιν παρασύρω ὁ ῥεῦμα ὁ ἀκράτεια · Βαβυλών γάρ , τάραχος ἢ σύγχυσις ἑρμηνεύω , ὁ περίρρυτος βίος δείκνυμι οὗτος , ὅς ἐν μέσος καθέζομαι περικλύζω κατά ὅς εἰμί ἐν ὁ κόσμος χρόνος , ὁ ποταμός ὁ κακία ἐφορμέω ἀεί . διό καί περιδεής εἰμί καί κατολοφύρομαι καί βοάω μετά κλαυθμός πρός ὁ θεός , ἵνα μή κατολισθάνω ἐγώ ἀπορρήσσω ὁ κῦμα ὁ ἡδονή ἀπό ὁ φυτός εἰμί ἁγνεία ὁ ὄργανον . ἐν τύπος γάρ ὁ παρθενίη ὁ ἰτέα πανταχοῦ παραλαμβάνω ὁ θεῖος γραφεύς , ἐπεί ὁ ἄνθος αὐτός εἰς ἀποτρίβω , ἐάν πίνω , πᾶς ὅσος εἰς ὀχεία ἀναζέω καί ἐρεθισμός κατασβέννυμι , ἔστω εἄν εἰς ἄρδην ἀποστειρόω καί ἄγονος πᾶς ὁ ἐπί παιδοποιία φορός · ὥσπερ δή καί Ὅμηρος μηνύω , διά οὗτος καλέω ὠλεσίκαρπος ὁ ἰτέα . καί ἐν Ἠσαΐας δέ ὁ Δίκαιος ὡς ἰτέα λέγω φύω ἐπί παραρρέω ὕδωρ . εἰς ὕφος γάρ τότε ὁ ὁ παρθενίη ἔργος μεγεθύνω σφοδρός τε καί ὁπόταν ὁ δίκαιος καί ἐγχειρίζω τηρέω αὐτός καί ἐργάζομαι ὁ ἤπιος ὁ Χριστός νᾶμα ἀρδεύω , σοφία καταψεκάζω . ὅς γάρ τρόπος ὁ δένδρον οὗτος χλοηφορέω φύω ὕδωρ καί βλαστάνω , οὕτως ἐπαναθέω ἀεί καί ἐπακμάζω πιαίνω λόγος φύω ὁ παρθενίη , ἵνα δή καί ἀνακρεμάννυμι ὁ ὄργανον ἀπό αὐτός ἑαυτοῦ δύναμαι τις .