methodius.symposium-sive-convivium-decem-virginum 3.14
Ἐπίστησον δὲ πρὸς τοῖς εἰρημένοις ὃπως καὶ θεοδώρητον εἶναι τὸ τῆς παρθενίας ἐπιτήδευμα παρεγγυᾷ · ὃθεν τοὺς κατὰ πρόφασιν κενοδοξίας τῶν ἀκρατεστέρων ἐπὶ τοῦτο παρεληλυθτας ἀποβάλλεται συμβουλεύων γαμεῖν , ἵνα μὴ καιρῷ τῆς ἀκμῆς σφυγμοὺς φλεγμονὰς παρεχούσης αὐτοῖς τῆς σρκὸς ἀσχημονῶσιν οἰστρηλατούμενοι τὴν ψυχήν . τί γὰρ παραδίδωσιν ἐπισκεπτέον . » εἰ δέ τις ἀσχημομεῖν ἐπὶ τὴν παρθένον αὐτοῦ νομίζει « φησίν » ἐὰν ᾐ ὑπέρακμος , καὶ οὓτως ὀφείλει γενέσθαι , ὃ θέλει ποιείτω , οὐχ ἀμαρτάνει γαμείτσαν « , οἰκείως ἐνταῦθα προκρίνων τὸν γάμον τῆς ἀσχημοσύνης ἐπὶ τῶν ἑλομένων μὲν παρθενεύειν , δυσανασχετούντων δὲ τὸ μετὰ ταῦτα καὶ ἀποκαμνόντων , καὶ λόγῳ μὲν δι᾿ αἰδῶ τὴν χρὸς τοὺς ἀνθρώπους αὐχούντων ἐπιμένειν , ἒργῳ δὲ οὐδὲ μακρότερον ἐνδιατρίψαι δυναμένων . τῷ μέντοι αὐτοκρατορικῇ καὶ αὐθαιρέτῳ κρίνοντι προθεσει » τηρεῖν τὴν ἑαυτοῦ « σάρκα » παρθένον « καὶ μὴ ἒχοντι » ἀνάγκην « , ὅπερ ἐστὶ πάθος ἐκκαλούμενον τὴν ὀσφῦν εἰς συνουσίαν ( εἶναι γὰρ δὴ καὶ διαφοράς , ὡς εἰκός , σωμάτων ) , τούτῳ καὶ διαθλοῦντι καὶ σπουδαίως ἐπιμένοντι τῇ ἐπαγγελίᾳ , καὶ ταύτην ἄριστα διαπεραινομένῳ παρακελεύεται μένειν καὶ τηρεῖν , τῇ παρθενίᾳ τὰ πρωτεῖα νέμων . ὁ γὰρ δυνάμενος , φησί , καὶ φιλοτιμούμενος » τηρεῖν τὴν ἑαυτοῦ « σάρκα » παρθένον καρεῖττον ποιεῖ « , ὁ δὲ μὴ δυνάμενος , » τηρεῖν « δὲ νομίμως καὶ μὴ λαθροφθορῶν , » καλῶς « . καὶ περὶ μὲν τούτων αὐτάρκως . λαβέτω δὲ μετὰ χεῖρας ὁ βουλόμενος τὴν πρὸς Κορινθίους ἐπιστολήν , καὶ καθ’ ἕκαστον ὁμιλήσας τοῖς ἐγγεγραμμένοις , τότε καὶ τὰ ὑφ᾿ ἡμῶν λεγόμενα σκεψάσθω ἀντιπαραβάλλων , εἰ μὴ συμφωνίας πάσης ἒχονται καὶ ὁμοφροσύνης τῆς πρὸς αὐτά . Ταῦτά σοι κατὰ δύναμιν ὑπὲρ ἁγνείας , ὦ Ἀρετή , κἀγὼ συνεισφερω . ΕΥΒΟΤΛ . Σφόδρα διὰ πολλῶν , ὦ Γρηrόριον , μόλις εἰς τὸ προκείμενον ἀφίκετο , μακρότατον ἀναμετρησαμένη καὶ περαιωθεῖσα πέλαγος λόγων . ΓΡΗΓ . Ἒοικεν οὓτως ἒχειν · ἀλλ᾿ ἲθι καὶ τὰ λοιπὰ ἐφεξῆς μνημονεύσατες μιμητικώτατα διέλθωμεν , ὧν ἒτι ἒναυλον τὴν ἀκρόασιν ἔχειν μοι δοκῶ , πρὶν ἀποπτῆναι καὶ διαφυγεῖν · εὐεξάλειπτοι γὰρ νέων ἀκουσμάτων μνημαι γεροντων . ΕΓΒΟΓΛ . Ἀλλὰ λέγε · τούτων γὰρ καὶ ἐληλύθαμεν ἀσμένως ἀκουσόμενοι τῶν λόγων . ΓΡΗΓ . Καὶ μὲν δή , καθάπερ εἶπας , μετὰ τὸ καταχθῆναι τὴν Θάλειαν δρόμοις ἀκυμάντοις εἰς τὴν γῆν ἡ Θεοπάτρα ἐφεξῆς ὑπολαβοῦσαν ἑαυτὴν ἒφη εἰπεῖν τάδε .
Lemmas: ἐφίστημι δέ πρός ὁ εἴρω ὅπως καί θεοδώρητος εἰμί ὁ ὁ παρθενίη ἐπιτήδευμα παρεγγυάω · ὅθεν ὁ κατά πρόφασις κενοδοξία ὁ ἄκρατος ἐπί οὗτος παρέρχομαι ἀποβάλλω συμβουλεύω γαμέω , ἵνα μή καιρός ὁ ἀκμή σφυγμός φλεγμονή παρέχω αὐτός ὁ σρκὸς ἀσχημονέω οἰστρηλατέω ὁ Ψυχή . τίς γάρ παραδίδωμι ἐπισκεπτέος . » εἰμί δέ τις ἀσχημομεῖν ἐπί ὁ παρθένος αὐτός νομίζω « φημί » ἐάν ὁ ὑπέρακμος , καί οὕτως ὀφείλω γίγνομαι , ὅς ἐθέλω ποιέω , οὐ ἁμαρτάνω γαμέω « , οἰκεῖος ἐνταῦθα προκρίνω ὁ γάμος ὁ ἀσχημοσύνη ἐπί ὁ αἱρέω μέν παρθενεύω , δυσανασχετέω δέ ὁ μετά οὗτος καί ἀποκάμνω , καί λόγος μέν διά αἰδώς ὁ χρώς ὁ ἄνθρωπος αὐχέω ἐπιμένω , ἔργον δέ οὐδέ μακρός ἐνδιατρίβω δύναμαι . ὁ μέντοι αὐτοκρατορικός καί αὐθαίρετος κρίνω πρόθεσις » τηρέω ὁ ἑαυτοῦ « σάρξ » παρθένος « καί μή ἔχω » ἀνάγκη « , ὅσπερ εἰμί πάθος ἐκκαλέω ὁ ὀσφῦς εἰς συνουσία ( εἰμί γάρ δή καί διαφορά , ὡς εἰκός , σῶμα ) , οὗτος καί διαθλάω καί σπουδαῖος ἐπιμένω ὁ ἐπαγγελία , καί οὗτος ἀγαθός διαπεραίνω παρακελεύομαι μένω καί τηρέω , ὁ παρθενίας ὁ πρωτεῖος νέμω . ὁ γάρ δύναμαι , φημί , καί φιλοτιμέομαι » τηρέω ὁ ἑαυτοῦ « σάρξ » παρθένος κείρω ποιέω « , ὁ δέ μή δύναμαι , » τηρέω « δέ νόμιμος καί μή λαθροφθοράω , » καλῶς « . καί περί μέν οὗτος αὐτάρκης . λαμβάνω δέ μετά χείρ ὁ βούλομαι ὁ πρός Κορίνθιος ἐπιστολή , καί κατά ἕκαστος ὁμιλέω ὁ ἐγγράφω , τότε καί ὁ ὑπό ἐγώ λέγω σκέπτομαι ἀντιπαραβάλλω , εἰμί μή συμφωνία πᾶς ἔχω καί ὁμοφροσύνη ὁ πρός αὐτός . ταῦτα σύ κατά δύναμις ὑπέρ ἁγνεία , εἰμί Ἀρετή , ἐγώ συνεισφέρω . ΕΤ . σφόδρα διά πολύς , εἰμί Γρηrόριον , μόλις εἰς ὁ πρόκειμαι ἀφικνέομαι , μακρός ἀναμετρέω καί περαιόω πέλαγος λόγος . ΓΗ . ἔοικα οὕτως ἔχω · ἀλλά ἔρχομαι καί ὁ λοιπάς ἐφεξῆς μνημονεύω μιμητικός διέρχομαι , ὅς ἔτι ἔναυλον ὁ ἀκρόασις ἔχω ἐγώ δοκέω , πρίν ἀποπέτομαι καί διαφεύγω · εὐεξάλειπτος γάρ νέος ἄκουσμα μνήμη γέρων . ΓΕ . ἀλλά λέγω · οὗτος γάρ καί ἔρχομαι ἄσμενος ἀκούω ὁ λόγος . ΓΗ . καί μέν δή , καθάπερ εἶπον , μετά ὁ κατάγω ὁ Θάλεια δρόμος ἀκύμαντος εἰς ὁ γῆ ὁ Θεοπάτρα ἐφεξῆς ὑπολαμβάνω ἑαυτοῦ φημί εἶπον ὅδε .