methodius.symposium-sive-convivium-decem-virginum 3.7
Καὶ περὶ μὲν τοῦ τὸν ἄνθρωπον ὄργανον γεγονότα καὶ ἒνδυμα τοῦ μονογενοῦς τοῦτο ἀπειρηάσθαι , ὅπερ ἦν αὐτὸς ὁ εἰς αὐτὸν εἰσοικισθείς , σχεδὸν ἤδη μοι δικεῖ τέλος ἒχειν · τὸ δὲ ὅτι μήτε ἀνισότης ἐστὶ μήτε μὴν ἀναρμοστία πάλιν ἐξ ἀρχῆς διὰ βραχέων ἐπισκεπτέον . τὸ γὰρ αὐτοφύσει καλὸν καὶ αὐτοφύσει δίκαιον καὶ ὅσιον , οὑ τὰ ἄλλα κατὰ μετοχὴν γίνεται καλά , τὴν σοφίαν ὁ λέγων τυγχάνειν μετὰ τὸν θεὸν ὀρθότατα λέγει , τὸ δὲ αὖ ἀ νόσιον καὶ ἂδικον καὶ πονηρὸν τὴν ἁμαρτίαν . δύο γἀρ τὰ εἰς ἂκρον ἀλλήλοις ἐναντία ζωὴ καὶ θάνατος , ἀφθαρσία καὶ φθορά . ἰσότης μὲν γάρ ἐστιν ζωςη , ἀνισότης δὲ ἡ φθορά , καὶ ἁρμονία μὲν ἡ δικαιοσύνη καὶ ἡ φρόνησις , ἀναρμοστία δὲ ἡ ἀδικία καὶ ἡ ἀφροσύνη . ὁ δὲ δὲ τούτων ὢν μεταξύ , οὔτε αὐτὸ τοῦτο δικαιοσύνη οῦτε μήν ἐστιν ἀδικία · ἀλλὰ τῆς ἀφθαρσίας ἐν μέσῳ βεβηκὼς καὶ τῆς φθορᾶς , εἰς ὁποτέραν < ἂν> αὐτῶν νεύσας προσκλιθῇ , εἰς τὴν τοῦ κρατήσαν·τος μεταβάλλεσθαι λέγεται φύσιν . ἐκκλίνας μὲν γὰρ εἰς τὴν φθορὰν φθαρτὸς γίνεται καὶ θνητός , εἰς δὲ τὴν ἀνθαρσίαν ἄφθαρτος καὶ ἀθάνατος . μεθόριος γὰρ τοῦ τῆς ζωῆς « ξύλου κοὶ τοῦ γνωστοῦ καλοῦ τε καἰ πονηροῦ‘ τεθείς , οὗπερ ἀπεγεύσατο τῶν καρπῶν , εἰς τὴν τούτου καἰ μετεβλήθη μορφήν , οὒτε » τὸ τῆς ζωῆς ξύλον « « αὐτὸς ὢν οὒτε τὸ τῆς φθορᾶς , ἀλλὰ μετοχῇ μὲν καὶ παρουσίᾳ φθορᾶς θνητὸς φανείς , προσοικείωσει δὲ καὶ ἀλοιφῇ ζωῆς ἄφθαρτος πάλιν καὶ ἀθάνατος . ὥς καὶ Παῦλος ἐδίαξεν εἰπών · » οὐ γὰρ ἡ φθορὰ κληρονομήσει τὴν ἀφθαρσίαν « , οὐδὲ ὁ θάνατος τὴν ζωήν , φθορὰν μὲν καὶ θάνατον αὐτὸ τὸ φθεῖρον ὁρισάμενος εἰκότι λόγῳ καὶ τὸ ἀποκτεῖνον , ἀλλ᾿ οὐ τὸ φθειρόμενον καὶ τὸ θνῇσκον , αφθαρσίαν δὲ καὶ ζωὴν αὐτὸ τὸ ἀπαθανατίζον καὶ ζῳοποιοῦν , ἀλλ᾿ οὐ τὸ ἀπαθανατιζόμενον καὶ ζῳοποιούμενον . ὥστε οὔτε ἀναρμοστία καὶ ἀνισότης ὁ ἂνθρωπός ἐστιν οὔτε μὴν ἰσότης καὶ εὐαρμοστία · ἀλλ’ ὃτε μὲν ἐδέξατο τὴν ἀναρμοστίαν , ὃπερ ἐστὶ τὴν παράβασιν καὶ τὴν ἁμαρτίαν , γέγονεν ἀνάρμοαστος καὶ ἀπρεπής · ὃτε δὲ τὴν ἁρμονίαν , τουτέστι τὴν δικαιοσύνην γέγονεν εὐάρμοστον ὄργανον καὶ εὐπρεπές , ὃπως ὁ κύριος , ἡ ἀφθαρσίαν νικήσασα τὸν θάνατον , εὐήχως τὴν ἀνάστασιν μελῳ - δήσῃ τῇ σαρκί , μὴ ἐάσας αὐτὴν κληρονομηθῆναι πάλιν ὑπὸ τῆς φθορᾶς . καὶ μὲν δὴ καὶ περὶ τούτων αὐτάρκως ἤδη λελέχθω .
Lemmas: καί περί μέν ὁ ὁ ἄνθρωπος ὄργανον γίγνομαι καί ἔνδυμα ὁ μονογενής οὗτος ἀπεῖπον , ὅσπερ εἰμί αὐτός ὁ εἰς αὐτός εἰσοικίζω , σχεδόν ἤδη ἐγώ δικάζω τέλος ἔχω · ὁ δέ ὅτι μήτε ἀνισότης εἰμί μήτε μήv ἀναρμοστία πάλιν ἐκ ἀρχή διά βραχύς ἐπισκεπτέος . ὁ γάρ αὐτόφυσις καλός καί αὐτόφυσις Δίκαιος καί ὅσιος , ὅς ὁ ἄλλος κατά μετοχή γίγνομαι καλός , ὁ σοφία ὁ λέγω τυγχάνω μετά ὁ θεός ὀρθός λέγω , ὁ δέ αὖος ὅς Νόσιος καί ἄδικος καί πονηρός ὁ ἁμαρτία . δύο γάρ ὁ εἰς ἄκρος ἀλλήλων ἐναντίος ζωή καί θάνατος , ἀφθαρσία καί φθορά . Ἰσότης μέν γάρ εἰμί ζωςη , ἀνισότης δέ ὁ φθορά , καί ἁρμονία μέν ὁ δικαιοσύνη καί ὁ φρόνησις , ἀναρμοστία δέ ὁ ἀδικία καί ὁ ἀφροσύνη . ὁ δέ δέ οὗτος εἰμί μεταξύ , οὔτε αὐτός οὗτος δικαιοσύνη οὔτε μείς εἰμί ἀδικία · ἀλλά ὁ ἀφθαρσία ἐν μέσος βαίνω καί ὁ φθορά , εἰς ὁπότερος < ὅς αὐτός νέος προσκλίνω , εἰς ὁ ὁ κρατέω μεταβάλλω λέγω φύσις . ἐκκλίνω μέν γάρ εἰς ὁ φθορά φθαρτός γίγνομαι καί θνητός , εἰς δέ ὁ ἀνταρσία ἄφθαρτος καί ἀθάνατος . μεθόριος γάρ ὁ ὁ ζωή « ξύλον κοί ὁ γνωστός καλός τε καίω πονηρός τίθημι , ὅσπερ ἀπογεύω ὁ καρπός , εἰς ὁ οὗτος καίω μεταβάλλω μορφή , οὔτε » ὁ ὁ ζωή ξύλον « « αὐτός εἰμί οὔτε ὁ ὁ φθορά , ἀλλά μετοχή μέν καί παρουσία φθορά θνητός φαίνω , προσοικείωσις δέ καί ἀλοιφή ζωή ἄφθαρτος πάλιν καί ἀθάνατος . ὅς καί Παῦλος διαξέω εἶπον · » οὖον γάρ ὁ φθορά κληρονομέω ὁ ἀφθαρσία « , οὐδέ ὁ θάνατος ὁ ζωή , φθορά μέν καί θάνατος αὐτός ὁ φθείρω ὁρίζω εἰκός λόγος καί ὁ ἀποκτείνω , ἀλλά οὖον ὁ φθείρω καί ὁ θνῄσκω , ἀφθαρσία δέ καί ζωή αὐτός ὁ ἀπαθανατίζω καί ζῳοποιέω , ἀλλά οὖον ὁ ἀπαθανατίζω καί ζῳοποιέω . ὥστε οὔτε ἀναρμοστία καί ἀνισότης ὁ ἄνθρωπος εἰμί οὔτε μήv Ἰσότης καί εὐαρμοστία · ἀλλά ὅτε μέν δέχομαι ὁ ἀναρμοστία , ὅσπερ εἰμί ὁ παράβασις καί ὁ ἁμαρτία , γίγνομαι ἄναρμος καί ἀπρεπής · ὅτε δέ ὁ ἁρμονία , τουτέστι ὁ δικαιοσύνη γίγνομαι εὐάρμοστος ὄργανον καί εὐπρεπής , ὅπως ὁ κύριος , ὁ ἀφθαρσία νικάω ὁ θάνατος , εὔηχος ὁ ἀνάστασις μέλω - δήω ὁ σάρξ , μή ἐάω αὐτός κληρονομέω πάλιν ὑπό ὁ φθορά . καί μέν δή καί περί οὗτος αὐτάρκης ἤδη λέγω .