menander-rhetoric.peri-e-pideiktikw-n 1.1
1 βασιλικὸς λόγος ἐγκώμιόν ἐστι βασιλέως , οὐκοῦν αὔξησιν ὁμολογουμένην περιέξει τῶν προσόντων ἀγαθῶν βασιλεῖ , οὐδὲν δὲ ἀμφίβολον καὶ ἀμφισβητούμενον ἐπιδέχεται διὰ τὸ ἅπαν ἔνδοξον τὸ πρόσωπον εἶναι , ἀλλʼ ὡς ἐφʼ ὁμολογουμένοις ἀγαθοῖς τὴν ἐργασίαν ποιήσῃ . λήψῃ τοίνυν ἐν τούτῳ τὰ προοίμια δηλονότι ἀπὸ τῆς αὐξήσεως , μέγεθος περιτιθεὶς τῇ ὑποθέσει , ὅτι δυσέφικτος , καὶ ὅτι καθῆκας ἑαυτὸν εἰς ἀγῶνα οὐ ῥᾴδιον κατορθωθῆναι λόγῳ , τοὺς ἑαυτοῦ λόγους μακαρίσεις , ὅτι καθῆκον εἰς πεῖραν πραγμάτων , μετʼ ἀγαθῆς καὶ λαμπρᾶς τῆς τύχης , ἧς εἰ λόγοι ἐπιτύχοιεν , μεγίστην ἄρασθαι δυνήσονται δόξαν · ἢ ὅτι ἄτοπόν ἐστι τοσούτων ἀγαθῶν παρὰ βασιλέων πειρωμένους μὴ τὸν πρέποντα καὶ ὀφειλόμενον αὐτοῖς ἔρανον ἀποδιδόναι · ἦ ὅτι δύο τὰ μέγιστα τῶν ὑπαρχόντων ἐν τῷ βίῳ τῶν ἀνθρώπων ἐστὶν εὐσέβεια περὶ τὸ θεῖον καὶ τιμὴ περὶ τὸν βασιλέα , ἃ προσήκει καὶ θαυμάζειν καὶ ὑμνεῖν κατὰ δύναμιν . δέχεται δὲ τὰ προοίμια τοῦ λόγου καὶ ἐκ παραδειγμάτων ἀορίστων ἀπίστως αὐξήσεις , οἷον ὡς ἂν εἰ λέγοιμεν , ὥσπερ δὲ πελάγους ἀπείρου τοῖς ὀφθαλμοῖς μέτρον οὐκ ἔστι λαβεῖν , οὕτω καὶ βασιλέως εὐφημίαν λόγῳ περιλαβεῖν οὐ ῥᾴδιον . οὐ μόνον δὲ ἐπὶ τοῦ βασιλικοῦ τοῦτο εὕροις ἄν , ἀλλὰ καὶ ἐπὶ πάσης ἐπιδεικτικῆς ὑποθέσεως , καὶ μάλιστα ἐν τοῖς συντόνοις τῶν ἐπιδεικτικῶν . ὥσπερ οὖν τὸ κρεῖττον ὕμνοις καὶ ἀρεταῖς ἱλασκόμεθα , οὕτω καὶ βασιλέα λόγοις . ὅταν αὐξήσεως ἕνεκα παραλαμβάνηται , λήψει δευτέρων προοιμίων ἐννοίας ἢ ἀπὸ Ὁμήροὐ τῆς μεγαλοφωνίας , ὅτι ταύτης μόνης ἐδεῖτο ἡ ὑπόθεσις , ἢ ἀπὸ Ὀρφέως τοῦ Καλλιόπης ἢ ἀπὸ τῶν Μουσῶύ αὐτῶν , ὅτι μόλις ἂν καὶ αὗται πρὸς ἀξίαν τῆς ὑποθέσεως εἰπεῖν ἐδυνήθησαν , ὅμως δὲ οὐδὲν κωλύει καὶ ἡμᾶς ἐγχειρῆσαι πρὸς δύναμιν . ἡ τρίτη δὲ τοῦ προοιμίου ἔννοια , ( καθόλου δὲ τούτου μέμνησο τοῦ παραγγέλματος ) προκαταρκτικὴ γενέσθω τῶν κεφαλαίων , λοιπὸν ὡς διαποροῦντος τοῦ λέγοντος , ὅθεν χρὴ τὴν ἀρχὴν τῶν ἐγκωμίων ποιήσασθαι .
Lemmas: 1 βασιλικός λόγος ἐγκώμιον εἰμί βασιλεύς , οὐκοῦν αὔξησις ὁμολογέω περιέχω ὁ πρόσειμι ἀγαθός βασιλεύς , οὐδείς δέ ἀμφίβολος καί ἀμφισβητέω ἐπιδέχομαι διά ὁ ἅπας ἔνδοξος ὁ πρόσωπον εἰμί , ἀλλά ὡς ἐπί ὁμολογέω ἀγαθός ὁ ἐργασία ποιέω . λαμβάνω τοίνυν ἐν οὗτος ὁ προοίμιον δηλονότι ἀπό ὁ αὔξησις , μέγεθος περιτίθημι ὁ ὑπόθεσις , ὅτι δυσέφικτος , καί ὅτι καθίημι ἑαυτοῦ εἰς ἀγών οὐ ῥᾴδιος κατορθόω λόγος , ὁ ἑαυτοῦ λόγος μακαρίζω , ὅτι καθήκω εἰς πεῖρα πρᾶγμα , μετά ἀγαθός καί λαμπρός ὁ τύχη , ὅς εἰ λόγος ἐπιτυγχάνω , μέγας ἀείρω δύναμαι δόξα · ἤ ὅτι ἄτοπος εἰμί τοσοῦτος ἀγαθός παρά βασιλεύς πειράω μή ὁ πρέπω καί ὀφείλω αὐτός ἔρανος ἀποδίδωμι · ἤ ὅτι δύο ὁ μέγας ὁ ὑπάρχω ἐν ὁ βίος ὁ ἄνθρωπος εἰμί εὐσέβεια περί ὁ θεῖος καί τιμή περί ὁ βασιλεύς , ὅς προσήκω καί θαυμάζω καί ὑμνέω κατά δύναμις . δέχομαι δέ ὁ προοίμιον ὁ λόγος καί ἐκ παράδειγμα ἀόριστος ἄπιστος αὔξησις , οἷος ὡς ἄν εἰ λέγω , ὥσπερ δέ πέλαγος ἄπειρος ὁ ὀφθαλμός μέτρον οὐ εἰμί λαμβάνω , οὕτως καί βασιλεύς εὐφημία λόγος περιλαμβάνω οὐ ῥᾴδιος . οὐ μόνος δέ ἐπί ὁ βασιλικός οὗτος εὑρίσκω ἄν , ἀλλά καί ἐπί πᾶς ἐπιδεικτικός ὑπόθεσις , καί μάλα ἐν ὁ σύντονος ὁ ἐπιδεικτικός . ὥσπερ οὖν ὁ κρατύς ὕμνος καί ἀρετή ἱλάσκομαι , οὕτως καί βασιλεύς λόγος . ὅταν αὔξησις ἕνεκα παραλαμβάνω , λαμβάνω δεύτερος προοίμιον ἔννοια ἤ ἀπό Ὅμηρος ὁ μεγαλοφωνία , ὅτι οὗτος μόνος δέω ὁ ὑπόθεσις , ἤ ἀπό Ὀρφεύς ὁ Καλλιόπη ἤ ἀπό ὁ Μουσῶύ αὐτός , ὅτι μόλις ἄν καί οὗτος πρός ἀξία ὁ ὑπόθεσις λέγω δύναμαι , ὅμως δέ οὐδείς κωλύω καί ἐγώ ἐγχειρέω πρός δύναμις . ὁ τρίτος δέ ὁ προοίμιον ἔννοια , ( καθόλου δέ οὗτος μιμνῄσκω ὁ παράγγελμα ) προκαταρκτικός γίγνομαι ὁ κεφάλαιος , λοιπός ὡς διαπορέω ὁ λέγω , ὅθεν χρή ὁ ἀρχή ὁ ἐγκώμιον ποιέω .