menander-rhetoric.peri-e-pideiktikw-n 11.1
11 Λέγεται μὲν παρʼ Ἀθηναίοις ἐπιτάφιος ὁ καθʼ ἕκαστον ἐνιαυτὸν ἐπὶ τοῖς πεπτωκόσιν ἐν τοῖς πολέμοις λεγόμενος λόγος , εἴληφε δὲ τὴν προσηγορίαν οὐδαμόθεν ἄλλοθεν ἢ ἀπὸ τοῦ λέγεσθαι ἐπʼ αὐτῷ τῷ σήματι , οἷοί εἰσιν οἱ τρεῖς Ἀριστείδου λόγοι · οἵους γὰρ εἶπεν ὁ πολέμαρχος , ἐπειδὴ καὶ τούτῳ τὸ τῆς τιμῆς ταύτης ἀποδέδοται παρʼ Ἀθηναίοις , τοιούτους ὁ σοφιστὴς συνέταξεν . ἐκνενίκηκε δὲ διὰ τὸ χρόνον πολῢν πἀρεκηλ??ναι ἐγκώμιον γενέσθαι · τίς γὰρ ἂν ἔτι θρηνήσειε παρʼ Ἀθηναίοις τοὺς πρὸ πεντακοσίων ἐτῶν πεπτωκότας , Θουκυδίδης δὲ λέγων ἐπιτάφιον ἐπὶ τοῖς πεσοῦσι κατʼ ἀρχὰς τοῦ Πελοποννησιακοῦ πολέμου οὐχ ἀπλῶς ἐγκώμιον . εἶπε τῶν ἀνδρῶν , ἀλλὰ καὶ ἐπεσημήνατο , ὅτι πεσεῖν ἐδύναντο · ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τοῦ θρήνου τὸ κ??σὸν ἐφυ??το διὰ τοῦ πολέμου τὴν χρείαν , ὅπερ ἦν ῥήτορος , δακρύειν οὓς προετρέπετο πολεμεῖν · ἔθηκε δὲ τὸν ἀπὸ τῆς παραμυθίας τόπον . οὕτω καὶ Ἀριστείδης , εἴποτε ἔλεγε τούτους τοὺς λόγους ἐπὶ τοῖς προσφάτως πεσοῦσιν , ἐχρήσατο ἂν τοῖς τοῦ ἐπιταφίου κεφαλαίοις , ὅσα ἐστὶν αὐτῷ οἰκεῖα · νῦν δὲ χρόνος πολὺς παρεληλυθὼς οὐκέτι δίδωσι χώραν οὔτε θρήνοις οὕτε πα??μυθίαις · ?? τε γὰρ ἐγγέγονε τῷ θρήνῳ τοῦ πά μυθησόμεθα οὐκ ἔχομεν · οὔτε γὰρ πατέρες ἐκείνων οὔτε τὸ γένος γνώριμον . ἄτοπον δὲ ὅλως εἰ καὶ γνώριμον τυγχάνοι , καὶ προσέτι ἄκαιρον τὸ μετὰ πολύν χρόνον ἐγείρειν εἰς θρῆνον ἐθέλειν κεκοιμισμένης ἤδη τῷ χρόνῳ τῆς λύπης . οὐκοῦν ὁ μετὰ χρόνον πολύν λεγόμενος ἐπιτάφιος καθαρόν ἐστιν ἐγκώμιον , ὡς Ἰσοκράτους , ὁ Εὐαγόρας . εἰ δὲ μὴ πάνυ μετὰ πολὺν λέγοιτο , ἀλλʼ ἑπτά που μηνῶν ἢ ὀκτὼ παρελθόντων ἐγκώμιον μὲν λέγειν δεῖ , πρὸς δὲ τῷ τέλει χρῆσθαι τῷ παραμυθητικῷ κεφαλαίῳ οὐδὲν κωλύσει , πλὴν ἐὰν μὴ συγγενὴς ἐγγυτάτω τυγχάνῃ τοῦ τεθνεῶτος ὁ λέγων . τούτῳ γὰρ οὐδὲ μετʼ ἐνιαυτὸν δίδωσιν ἀνάπαυλαν τοῦ πάθους ἡ μνήμη · διόπερ οὗτος σώσει καὶ μετʼ ἐνιαυτὸν τοῦ παθητικοῦ λόγου τὸν χαρακτῆρα .
Lemmas: 11 λέγω μέν παρά Ἀθηναῖος ἐπιτάφιος ὁ κατά ἕκαστος ἐνιαυτός ἐπί ὁ πίπτω ἐν ὁ πόλεμος λέγω λόγος , λαμβάνω δέ ὁ προσηγορία οὐδαμόθεν ἄλλοθεν ἤ ἀπό ὁ λέγω ἐπί αὐτός ὁ σῆμα , οἷος εἰμί ὁ τρεῖς Ἀριστείδης λόγος · οἷος γάρ λέγω ὁ πολέμαρχος , ἐπειδή καί οὗτος ὁ ὁ τιμή οὗτος ἀποδίδωμι παρά Ἀθηναῖος , τοιοῦτος ὁ σοφιστής συντάσσω . ἐκνικάω δέ διά ὁ χρόνος πολύς παρακαλέω ἐγκώμιον γίγνομαι · τίς γάρ ἄν ἔτι θρηνέω παρά Ἀθηναῖος ὁ πρό πεντακόσιοι ἔτος πίπτω , Θουκυδίδης δέ λέγω ἐπιτάφιος ἐπί ὁ πίπτω κατά ἀρχή ὁ Πελοποννησιακός πόλεμος οὐ ἁπλῶς ἐγκώμιον . λέγω ὁ ἀνήρ , ἀλλά καί ἐπισημαίνω , ὅτι πίπτω δύναμαι · ἀλλά καί ἀπό ὁ θρῆνος ὁ ἔοι ἐφύω διά ὁ πόλεμος ὁ χρεία , ὅς εἰμί ῥήτωρ , δακρύω ὅς προτρέπω πολεμέω · τίθημι δέ ὁ ἀπό ὁ παραμυθία τόπος . οὕτως καί Ἀριστείδης , εἴποτε λέγω οὗτος ὁ λόγος ἐπί ὁ πρόσφατος πίπτω , χράω ἄν ὁ ὁ ἐπιτάφιος κεφάλαιος , ὅσος εἰμί αὐτός οἰκεῖος · νῦν δέ χρόνος πολύς παρέρχομαι οὐκέτι δίδωμι χώρα οὔτε θρῆνος ἵημι πα??μυθιος · ?? τε γάρ ἐγγίγνομαι ὁ θρῆνος ὁ πᾷ μύω οὐ ἔχω · οὔτε γάρ πατήρ ἐκεῖνος οὔτε ὁ γένος γνώριμος . ἄτοπος δέ ὅλος εἰ καί γνώριμος τυγχάνω , καί προσέτι ἄκαιρος ὁ μετά πολύς χρόνος ἐγείρω εἰς θρῆνος ἐθέλω κοιμίζω ἤδη ὁ χρόνος ὁ λύπη . οὐκοῦν ὁ μετά χρόνος πολύς λέγω ἐπιτάφιος καθαρός εἰμί ἐγκώμιον , ὡς Ἰσοκράτης , ὁ Εὐαγόρας . εἰ δέ μή πάνυ μετά πολύς λέγω , ἀλλά ἑπτά που μείς ἤ ὀκτώ παρέρχομαι ἐγκώμιον μέν λέγω δέω , πρός δέ ὁ τέλος χράω ὁ παραμυθητικός κεφάλαιος οὐδείς κωλύω , πλήν ἐάν μή συγγενής ἐγγύς τυγχάνω ὁ θνῄσκω ὁ λέγω . οὗτος γάρ οὐδέ μετά ἐνιαυτός δίδωμι ἀνάπαυλα ὁ πάθος ὁ μνήμη · διόπερ οὗτος σῴζω καί μετά ἐνιαυτός ὁ παθητικός λόγος ὁ χαρακτήρ .