menander-rhetoric.peri-e-pideiktikw-n 17.1
Δεῖ μὲν ὁμολογεῖν σε εὐθὺς ἐν προοιμίῳ τῷ πρώτῳ , 17 ὅτι δεῖ τὸν λόγους κτησάμενον ἀποδοῦναι λογίῳ θεῷ τὰς χάριτας διὰ τῶν λόγων οὓς διʼ αὐτὸν τὸν μουσηγέτην κεκτήμεθα , ἄλλως τε καὶ ὅτι προστάτης καὶ συνεργὸς τῆς ἡμετέρας πόλεως , οὐ μόνον νῦν , ἀλλὰ καὶ ἀνέκαθεν , ὥστε διπλῆν τὴν χάριν ὀφείλεσθαι , ὑπέρ τε τῶν λόγων ὑπέρ τε τῶν εὐεργεσιῶν , καὶ τρίτον ὅτι καὶ ἄλλως ὁμολογούμενόν ἐστι δεῖν ἀνυμνεῖν τοὺς κρείττονας , καὶ τῆς εἰς αὐτούς εὐφημίας μηδέποτε ῥᾳθυμεῖν . τὸ δεύτερον ἐργάσῃ λαβὼν τοιαύτην ἔννοιαν · Ὅμηρος μὲν οὖν πάλαι ὕμνους καὶ τῇ μεγάλῃ ποιήσει τοὺς πρὸς ἀξίαν ὕμνους εἴρηκε τοῦ θεοῦ καὶ παρέλιπε τοῖς μετʼ αὐτὸν ὑπερβολὴν οὐδεμίαν , καὶ ὅτι αἱ Μοῦσαι καθʼ Ἡσίσδον πρὸς τὴν ἀξίαν ὑμνοῦσιν ἀεὶ τὸν Ἀπόλλωνα · προὔλαβε δὲ καὶ Πίνδαρος ὕμνους γράφων εἰς τὸν θεὸν ἀξίους τῆς ἐκείνου λύρας · ὅμως δʼ ἐπειδήπερ εἰώθασιν οἱ κρείττους καὶ τὰς ὄμικροτάτας τῶν θυσιῶν ἀποδέχεσθαι , ὅταν γίγνωνται εὐαγῶς , οὐκ ἀφέξομαι δὴ καὶ αὐτὸς κατὰ δύναμιν ὕμνον ἀναθεῖναι Ἀπόλλωνι . εὔχομαι δὲ αὐτῷ τῷ Σμινθίῳ Ἀπόλλωνι δύναμιν ἐμποιῆσαι τῷ λόγῳ ἀρκοῦσαν πρὸς τὴν παροῦσαν ὑπόθεσιν . τρίτον · εἰ μὲν οὖν ἡρώων τινὸς ἔμελλον λέγειν ἐγκώμιον , οὔτʼ ἂν διηπόρησα περὶ τῆς ἀρχῆς , οὐδʼ ὅθεν δεῖ πρῶτον τὴν ἀρχὴν τοῦ λόγου ποιήσασθαι . ἐπεὶ δέ μοι καὶ ὁ λόγος τετόλμηκεν εἰς τὸν μέγιστον τῶν θεῶν , ἐδεήθην μὲν χρησμῳδῆσαί μοι τὴν Πυθίαν σεισθέντων τῶν τριπόδων , ὅθεν δεῖ κατατολμῆσαι τοῦ πράγματος , ἐπεὶ δὲ κρύπτει τέως ἡμῖν τὰ μαντεύματα , τοῦτο δόξαν ἴσως τοῖς κρείττοσιν , αἰτήσω παρὰ τῶν Μουσῶν μανθάνειν , καθάπερ Πίνδαρος τῶν ὕμνων πυνθάνεται , ἄναξιφόρμιγγες ὕμνοι , πόθεν με χρὴ τὴν ἀρχὴν ποιήσασθαι ; δοκεῖ δʼ οὖν μοι πρῶτον ἀφεμένῳ τέως τοῦ γένους ὕμνον εἰς αὐτὸν ἀναφθέγξασθαι .
Lemmas: δέω μέν ὁμολογέω σύ εὐθύς ἐν προοίμιον ὁ πρῶτος , 17 ὅτι δέω ὁ λόγος κτάομαι ἀποδίδωμι λόγιος θεός ὁ χάρις διά ὁ λόγος ὅς διά αὐτός ὁ Μουσαγέτης κτάομαι , ἄλλος τε καί ὅτι προστάτης καί συνεργός ὁ ἡμέτερος πόλις , οὐ μόνος νῦν , ἀλλά καί ἀνέκαθεν , ὥστε διπλόος ὁ χάρις ὀφείλω , ὑπέρ τε ὁ λόγος ὑπέρ τε ὁ εὐεργεσία , καί τρίτος ὅτι καί ἄλλος ὁμολογέω εἰμί δέω ἀνυμνέω ὁ κρατύς , καί ὁ εἰς αὐτός εὐφημία μηδέποτε ῥαθυμέω . ὁ δεύτερος ἐργάζομαι λαμβάνω τοιοῦτος ἔννοια · Ὅμηρος μέν οὖν πάλαι ὕμνος καί ὁ μέγας ποίησις ὁ πρός ἀξία ὕμνος λέγω ὁ θεός καί παραλείπω ὁ μετά αὐτός ὑπερβολή οὐδείς , καί ὅτι ὁ Μοῦσα κατά Ἡσίσδον πρός ὁ ἀξία ὑμνέω ἀεί ὁ Ἀπόλλων · προλαμβάνω δέ καί Πίνδαρος ὕμνος γράφω εἰς ὁ θεός ἄξιος ὁ ἐκεῖνος λύρα · ὅμως δέ ἐπειδή εἴωθα ὁ κρατύς καί ὁ ὄμικροτάτας ὁ θυσία ἀποδέχομαι , ὅταν γίγνομαι εὐαγής , οὐ ἀπέχω δή καί αὐτός κατά δύναμις ὕμνος ἀνατίθημι Ἀπόλλων . εὔχομαι δέ αὐτός ὁ Σμίνθιος Ἀπόλλων δύναμις ἐμποιέω ὁ λόγος ἀρκέω πρός ὁ πάρειμι ὑπόθεσις . τρίτος · εἰ μέν οὖν ἥρως τις μέλλω λέγω ἐγκώμιον , οὔτε ἄν διαπορέω περί ὁ ἀρχή , οὐδέ ὅθεν δέω πρῶτος ὁ ἀρχή ὁ λόγος ποιέω . ἐπεί δέ ἐγώ καί ὁ λόγος τολμάω εἰς ὁ μέγας ὁ θεός , δέω μέν χρησμῳδέω ἐγώ ὁ Πυθία σείω ὁ τρίπους , ὅθεν δέω κατατολμάω ὁ πρᾶγμα , ἐπεί δέ κρύπτω τέως ἐγώ ὁ μάντευμα , οὗτος δόξα ἴσως ὁ κρατύς , αἰτέω παρά ὁ Μοῦσα μανθάνω , καθά Πίνδαρος ὁ ὕμνος πυνθάνομαι , ἀναξιφόρμιγξ ὕμνος , πόθεν ἐγώ χρή ὁ ἀρχή ποιέω ; δοκέω δέ οὖν ἐγώ πρῶτος ἀφίημι τέως ὁ γένος ὕμνος εἰς αὐτός ἀναφθέγγομαι .