menander-rhetoric.peri-e-pideiktikw-n 15.1
15 Ὁ συνταττόμενος δῆλός ἐστιν ἀνιώμενος ἐπὶ τῷ χωρισμῷ , καὶ εἰ μὴ ὄντως ἀνιῷτο , προσποιήσεται πεπονθέναι πρὸς ἐκείνους οἷς συντάττεται . προὔλαβε μὲν ὁ θεῖος Ὅμηρος καὶ τοῦτο τὸ εἶδος · κινῶν γὰρ ἐκ τῆς Φαιακίας Ὀδυσσέα ποιεῖ συνταττόμενον αὐτὸν Ἀλκινόῳ καὶ Φαίαξι καὶ μικρὸν ὕστερον Ἀρήτῃ τῇ Ἀλκινόου , καὶ περιτέθεικεν αὐτῷ συνταττομένῳ τῇ γυναικὶ ταῦτα τὰ ἔπη , χαῖρέ μοι , ὦ βασίλεια , διαμπερὲς εἰσόκε γῆρας ἔλθοι καὶ θάνατος , τάτʼ ἐπʼ ἀνθρώποισι πέλονται , αὐτὰρ ἐγ νέομαι , σὺ δὲ τέρπεο τῷδʼ ἐνὶ οἴκῳ παισί τε καὶ λαοῖσι , καὶ Ἀλκινόῳ βασιλῆι . πρὸς δὲ τοὺς Φαίακας καὶ Ἀλκινόῳ ἡνίκα συνετάττετο φησὶν αὐτὸν εἰρηκέναι ἐν τῇ ῥαψῳδίᾳ ταῦτα · Ἀλκίνοε κρεῖον , πάντων ἀριδείκετε λαῶν , πέμπετέ με σπείσαντες ἀπήμονα , χαίρετε δʼ αὐτοί · ἤδη γὰρ τετέλεσται ἅ μοι φίλος ἤθελε θυμός , πομπὴ καὶ φίλα δῶρα , καὶ τὰ ἑξῆς . ἐπειδὴ δὲ δεῖ τὸν ῥήτορα καὶ περιεργότερον χρῆσθαι τῷ εἴδει καὶ ἐξεργασίᾳ πλείονι , φέρε μὴ ἀφιστάμενοι τοῦ Ὁμηρικοῦ ἔθους διέλωμεν . χάριν ὁμολογήσει τῇ πόλει , ἐξ ᾗς ἡ ἐπάνοδος , ἐπαινέσεις δὲ αὐτήν , ὁπόθεν ἂν ὁ καιρὸς αὐτῇ διδῷ τὰ ἐγκώμια , οἷον ἀπὸ τῶν ἀρχαίων εἴ τι σεμνὸν ἔχοις , ἀπὸ τῶν ἀέρων , ἀπὸ τοῦ εἴδους τοῦ κάλλους , οἷον ἀπὸ στοῶν καὶ λιμένων καὶ ἀκροπόλεως καὶ ἱερῶν πολυτελῶν καὶ ἀγαλμάτων . ἐπαινέσεις δὲ μετὰ ταῦτα καὶ τὰς ἐν αὐτῇ πανηγύρεις καὶ ἱερομηνίας καὶ μουσικὰ θέατρα καὶ ἀγώνων διαθέσεις , πανταχοῦ παραπλέκων , ἵνα μὴ ἀπλοῦν γένηται ἐγκώμιον , τὸ ὅτι ἀνιᾶται μέλλων τούτων χωρίζεσθαι ἐφʼ ἑκάστῳ σχεδὸν εἰπεῖν τῶν νοημάτων , ἵνα συντακτικὸν εἶδος ὁ λόγος λάβῃ . ἐπαινέσεις δὲ καὶ τοὺς ἄνδρας , οἷον ἱερέας , εἰ τύχοι , δᾳδούχους τε καὶ ἱεροφάντας καὶ τὰ ἤθη τῶν ἀνδρῶν , ὅτι ἥμεροι καὶ φιλόξενοι , καὶ ἑτέροις δὲ ὁμοίως συντάξεται , κἀνταῦθα ἐνδεικνύμενος τὸ καὶ ἀλγεῖν καὶ δακρύειν ἐπὶ τῷ χωρισμῷ . μετὰ δὲ τὸ πρῶτον μέρος ἥξεις πάλιν ἐφʼ ἕτερον μέρος , ἐν μνησθήσεται καὶ τῶν τόπων , εἰς οὓς ἐπανελεύσεται . καὶ εἰ μὲν εἶεν ἄγνωστοι οἱ ἄνδρες παρʼ οὓς καὶ σπεύδειν ἔκρινεν , ἐρεῖς · πῶς ἄρα ἡμᾶς ὑποδέξονται , τίνες ἄρα πάλιν συνήθεις ; εἰ δὲ παρὰ τὴν αὐτοῦ πατρίδα σπεύδει , ἐρεῖς · τίς γὰρ οὐ ποθήσει τὴν οἰκείαν ; ἴσως γὰρ ἀκούετε καὶ ὑμεῖς · ἔνδοξος γὰρ καὶ λαμπρὰ παρὰ πᾶσιν ἡμῶν ἡ πόλις . εἶτα συνεύξῃ που τούτοις παρὰ τῶν ποιητῶν ἐξελὼν τὰ κάλλιστα , καὶ ὅτι πολλῶν ἂν χρημάτων προτιμήσειας πυνθάνεσθαι δὴ περὶ αὐτῶν τὰ βέλτιστα , καὶ ὅτι ἐπιλήσῃ αὐτῶν οὐδέποτε , καὶ ὅτι διαδώσεις λόγον ἁπανταχοῦ θαυμάζων αὐτῶν τὰ ἐξαίρετα . συνεύξῃ δὲ ἑαυτῷ καὶ πλοῦν ἀγαθὸν καὶ ἐπάνοδον χρηστήν , καὶ ὅ τι ἂν οὕτω τύχῃ , καὶ εἰ παῖδας ποιήσειας , ἀποστελεῖς αὐτοὺς ὀψομένους τὴν αὐτὴν πόλιν .
Lemmas: 15 ὁ συντάσσω δῆλος εἰμί ἀνιάω ἐπί ὁ χωρισμός , καί εἰ μή ὄντως ἀνιάω , προσποιέω πάσχω πρός ἐκεῖνος ὅς συντάσσω . προλαμβάνω μέν ὁ θεῖος Ὅμηρος καί οὗτος ὁ εἶδος · κινέω γάρ ἐκ ὁ Φαιακία Ὀδυσσεύς ποιέω συντάσσω αὐτός Ἀλκίνοος καί Φαίαξ καί μικρός ὕστερον Ἀρήτη ὁ Ἀλκίνοος , καί περιτίθημι αὐτός συντάσσω ὁ γυνή οὗτος ὁ ἔπος , χαίρω ἐγώ , ὦ βασίλεια , διαμπερές εἰσόκε γῆρας ἔρχομαι καί θάνατος , τάτα ἐπί ἄνθρωπος πέλω , ἀτάρ ἐκ νέομαι , σύ δέ τέρπω ὅδε ἐν οἶκος παῖς τε καί λαός , καί Ἀλκίνοος βασιλεύς . πρός δέ ὁ Φαίαξ καί Ἀλκίνοος ἡνίκα συντάσσω φημί αὐτός λέγω ἐν ὁ ῥαψῳδία οὗτος · Ἀλκίνοος κρείων , πᾶς ἀριδείκετος λαός , πέμπω ἐγώ σπένδω ἀπήμων , χαίρω δέ αὐτός · ἤδη γάρ τελέω ὅς ἐγώ φίλος ἐθέλω θυμός , πομπή καί φίλος δῶρον , καί ὁ ἑξῆς . ἐπειδή δέ δέω ὁ ῥήτωρ καί περίεργος χράω ὁ εἶδος καί ἐξεργασία πολύς , φέρω μή ἀφίστημι ὁ Ὁμηρικός ἔθος διαιρέω . χάρις ὁμολογέω ὁ πόλις , ἐκ ὅς ὁ ἐπάνοδος , ἐπαινέω δέ αὐτός , ὁπόθεν ἄν ὁ καιρός αὐτός δίδωμι ὁ ἐγκώμιον , οἷος ἀπό ὁ ἀρχαῖος εἰ τις σεμνός ἔχω , ἀπό ὁ ἀήρ , ἀπό ὁ εἶδος ὁ κάλλος , οἷος ἀπό στοά καί λιμήν καί ἀκρόπολις καί ἱερός πολυτελής καί ἄγαλμα . ἐπαινέω δέ μετά οὗτος καί ὁ ἐν αὐτός πανήγυρις καί ἱερομηνία καί μουσικός θέατρον καί ἀγών διάθεσις , πανταχοῦ παραπλέκω , ἵνα μή ἁπλόος γίγνομαι ἐγκώμιον , ὁ ὅτι ἀνιάω μέλλω οὗτος χωρίζω ἐπί ἕκαστος σχεδόν λέγω ὁ νόημα , ἵνα συντακτικός εἶδος ὁ λόγος λαμβάνω . ἐπαινέω δέ καί ὁ ἀνήρ , οἷος ἱερεύς , εἰ τυγχάνω , δᾳδοῦχος τε καί ἱεροφάντης καί ὁ ἦθος ὁ ἀνήρ , ὅτι ἥμερος καί φιλόξενος , καί ἕτερος δέ ὅμοιος συντάσσω , ἐνταῦθα ἐνδείκνυμι ὁ καί ἀλγέω καί δακρύω ἐπί ὁ χωρισμός . μετά δέ ὁ πρῶτος μέρος ἥκω πάλιν ἐπί ἕτερος μέρος , ἐν μιμνῄσκω καί ὁ τόπος , εἰς ὅς ἐπανέρχομαι . καί εἰ μέν εἰμί ἄγνωστος ὁ ἀνήρ παρά ὅς καί σπεύδω κρίνω , λέγω · πῶς ἄρα ἐγώ ὑποδέχομαι , τίς ἄρα πάλιν συνήθης ; εἰ δέ παρά ὁ ἑαυτοῦ πατρίς σπεύδω , λέγω · τίς γάρ οὐ ποθέω ὁ οἰκεῖος ; ἴσως γάρ ἀκούω καί σύ · ἔνδοξος γάρ καί λαμπρός παρά πᾶς ἐγώ ὁ πόλις . εἶτα συνεύχομαι που οὗτος παρά ὁ ποιητής ἐξαιρέω ὁ καλός , καί ὅτι πολύς ἄν χρῆμα προτιμάω πυνθάνομαι δή περί αὐτός ὁ ἀγαθός , καί ὅτι ἐπιλανθάνομαι αὐτός οὐδέποτε , καί ὅτι διαδίδωμι λόγος ἁπανταχοῦ θαυμάζω αὐτός ὁ ἐξαιρετός . συνεύχομαι δέ ἑαυτοῦ καί πλόος ἀγαθός καί ἐπάνοδος χρηστός , καί ὁ τίς ἐάν οὕτως τυγχάνω , καί εἰ παῖς ποιέω , ἀποστέλλω αὐτός ὁράω ὁ αὐτός πόλις .