menander-rhetoric.peri-e-pideiktikw-n 10.2
Ὑπομεριεῖς δὲ τὸν ἐπὶ ταῖς πράξεσιν ἔπαινον εἰς τέσσαρας ἀρετάς , φρόνησιν , δικαιοσύνην , σωφροσύνην , ἀνδρείαν · καὶ ἐν μὲν τῇ φρονήσει τὴν ἐμπειρίαν τῶν νόμων , τὴν παίδευσιν ἐπαινέσεις , τὸ προορᾶσθαι τὰ μέλλοντα , τὸ περὶ τῶν παρόντων ἀκριβῶς βουλεύεσθαι δύνασθαι , τὸ βασιλεῦσιν ἀντιγράφειν , περὶ ὧν ἂν ἐπιστέλλωσιν , οὕτως ὥστε ἐκείνους ἐπαινεῖν καὶ θαυμάζειν τὸ διελέγχειν τοὺς ῥήτορας , τὸ γινώσκειν ἐκ προοιμίων τὴν ὅλην διάνοιαν τῆς ὑποθέσεως , ἐν ᾧ καὶ καιρὸν ἔξεις Δημοσθένους καὶ Νέστορος καὶ νομοθετῶν ἀρίστων μνήμην ποιεῖσθαι · τεχνικὸν γὰρ καθʼ ἕκἂστον μέρος ἀρετῆς καὶ συγκρίσεις οἰκείας παραλαμβάνειν , ἵνα ὁ λόγος διʼ αὐτῶν πλείους τὰς αὐξήσεις λαμβάνῃ . ἐν δὲ τῇ δικαιοσύνῃ πάλιν ἐρεῖς τὴν πρὸς τοὺς ὑπῃκόους φιλανθρωπίαν , τὸ ἥμερον τοῦ τρόπου , τὸ ὁμιλητικὸν πρὸς τοὺς προσιόντας , τὸ καθαρὸν ἐν ταῖς δίκαις καὶ ἀδωροδόκητον , τὸ μὴ πρὸς χάριν , μὴ ?? ρος ἀπέχθειαν κρίνειν τὰς δίκας , τὸ μὴ προτιμᾶν τοὺς εὐπόρους τῶν ἀδυνάτων , τὸ πόλεις ἐγείρειν · ἐν ᾧ μέρει καὶ Ἀριστείδης ἔστω καὶ Φωκίων , καὶ εἴ τις Ῥωμαίων ἐξ ἱστορίας λαμπρὸς ἐκ δικαιοσύνης . οὐχ ἀπλῶς ἐρεῖς τὰς ἀρετάς , ὅτι δίκαιος , ἀλλὰ καὶ ἐκ τοῦ ἐναντίου ἐπιχειρήσεις πάλιν , ὅτι οὐκ ἄδικος , οὐκ ὁργίλος ) οὐ δυσπρόσωπος , οὐ χάριτι κρίνων , οὐ δωροδέκτης · πέφυκε γὰρ ὁ λόγος αὔξησιν λαμβάνειν , ὅταν καὶ τὰς κακίας ἐξαίρῃς καὶ τὰς ἀρετὰς αὔξειν ἐθέλῃς . μετὰ ταύτην ἥξεις ἐπὶ τὴν σωφροσύνην , ἐν δὲ ταύτῃ πάλιν ἐρεῖς τὴν περὶ τὰς ἡδονάς , τὴν περὶ γέλωτα ἐγκράτειαν . ἐνταῦθα Διομήδης ἔχει καιρὸν πρὸς τὴν σύγκρισι??ὁ τιτρώσκων τὴν Ἀφροδίτην διὰ τὴν σωφροσύνην · μόνος γὰρ ἀνάλωτος τῶν Ἀφροδίτης παθῶν . καὶ Ἱππόλοτος δʼ ἔστω · καὶ γὰρ καὶ οὗτος σώφρων ὑπείληπται . τὴν δὲ ἀνδρείαν θαυμάσιος ἀπὸ τῆς πρὸς βασιλέα παρρησίας , ἀπὸ τῆς ὑπὲρ τῶν ὑπηκόων πρὸς τὰ λυποῦντα μάχης , ἀπὸ τοῦ μὴ ὀκλάζειν , μηδὲ ἐνδιδόναι πρὸς φόβους , ἐν ᾧ καὶ οἱ Αἴαντες καὶ Περικλῆς καὶ Ἀλκιβιάδης,ʼ εἴ τις τοιοῦτος . οὐκ ἐνδιατρίψεις δὲ τούτοἵς , οὐδὲ ἐπε??λεύσῃ ἀκριβῶς ἅπασι · τοῦτο γὰρ ἐγκωμίου τελείου , ἀλλὰ γέγραπται μὲν ἐνθάδε ὑφʼ ἡμῶν καὶ εἴρηται , ἵνα μηδὲν παραλιπεῖν δοκῶμεν , ἀλλʼ ἔχῃς εὐπορίαν πανταχόθεν , χρήσῃ δὲ τοῖς κατεπείγουσιν · ἔστι γὰρ ὁ προσφωνητικὸς ἐγκωμίου εἰκών , ἀκροθιγῶς τῶν ἐγκωμιαστικῶν τόπων ἐφαπτόμενος , οὐκ ἐνδιατρίβων ὡς ἐγκωμίῳ τελείῳ , εἰ μή τις ἐθέλοι διὰ φιλοτιμίαν ὡς πρὸς τελείαν ὑπόθεσιν τὸν προσφωνητικὸν ἀπεργάζεσθαι .
Lemmas: ὑπομερίζω δέ ὁ ἐπί ὁ πρᾶξις ἔπαινος εἰς τέσσαρες ἀρετή , φρόνησις , δικαιοσύνη , σωφροσύνη , ἀνδρεία · καί ἐν μέν ὁ φρόνησις ὁ ἐμπειρία ὁ νόμος , ὁ παίδευσις ἐπαινέω , ὁ προοράω ὁ μέλλω , ὁ περί ὁ πάρειμι ἀκριβής βουλεύω δύναμαι , ὁ βασιλεύς ἀντιγράφω , περί ὅς ἄν ἐπιστέλλω , οὕτως ὥστε ἐκεῖνος ἐπαινέω καί θαυμάζω ὁ διελέγχω ὁ ῥήτωρ , ὁ γιγνώσκω ἐκ προοίμιον ὁ ὅλος διάνοια ὁ ὑπόθεσις , ἐν ὅς καί καιρός ἔχω Δημοσθένης καί Νέστωρ καί νομοθέτης ἀγαθός μνήμη ποιέω · τεχνικός γάρ κατά ἕκαστος μέρος ἀρετή καί σύγκρισις οἰκεῖος παραλαμβάνω , ἵνα ὁ λόγος διά αὐτός πολύς ὁ αὔξησις λαμβάνω . ἐν δέ ὁ δικαιοσύνη πάλιν λέγω ὁ πρός ὁ ὑπήκοος φιλανθρωπία , ὁ ἥμερος ὁ τρόπος , ὁ ὁμιλητικός πρός ὁ προσέρχομαι , ὁ καθαρός ἐν ὁ δίκη καί ἀδωροδόκητος , ὁ μή πρός χάρις , μή ?? ρος ἀπέχθεια κρίνω ὁ δίκη , ὁ μή προτιμάω ὁ εὔπορος ὁ ἀδύνατος , ὁ πόλις ἐγείρω · ἐν ὅς μέρος καί Ἀριστείδης εἰμί καί Φωκίων , καί εἰ τις Ῥωμαῖος ἐκ ἱστορία λαμπρός ἐκ δικαιοσύνη . οὐ ἁπλῶς λέγω ὁ ἀρετή , ὅτι δίκαιος , ἀλλά καί ἐκ ὁ ἐναντίος ἐπιχειρέω πάλιν , ὅτι οὐ ἄδικος , οὐ ὀργίλος ) οὐ δυσπρόσωπος , οὐ χάρις κρίνω , οὐ δωροδέκτης · φύω γάρ ὁ λόγος αὔξησις λαμβάνω , ὅταν καί ὁ κακία ἐξαιρέω καί ὁ ἀρετή αὐξάνω ἐθέλω . μετά οὗτος ἥκω ἐπί ὁ σωφροσύνη , ἐν δέ οὗτος πάλιν λέγω ὁ περί ὁ ἡδονή , ὁ περί γέλως ἐγκράτεια . ἐνταῦθα Διομήδης ἔχω καιρός πρός ὁ σύγκρισι??ὁ τιτρώσκω ὁ Ἀφροδίτη διά ὁ σωφροσύνη · μόνος γάρ ἀνάλωτος ὁ Ἀφροδίτη πάθος . καί ιππολοος δέ εἰμί · καί γάρ καί οὗτος σώφρων ὑπολαμβάνω . ὁ δέ ἀνδρεία θαυμάσιος ἀπό ὁ πρός βασιλεύς παρρησία , ἀπό ὁ ὑπέρ ὁ ὑπήκοος πρός ὁ λυπέω μάχη , ἀπό ὁ μή ὀκλάζω , μηδέ ἐνδίδωμι πρός φόβος , ἐν ὅς καί ὁ Αἴας καί Περικλῆς καί Ἀλκιβιάδης εἰ τις τοιοῦτος . οὐ ἐνδιατρίβω δέ οὗτος , οὐδέ ἐπέρχομαι ἀκριβής ἅπας · οὗτος γάρ ἐγκώμιον τέλειος , ἀλλά γράφω μέν ἐνθάδε ὑπό ἐγώ καί λέγω , ἵνα μηδείς παραλείπω δοκέω , ἀλλά ἔχω εὐπορία πανταχόθεν , χράω δέ ὁ κατεπείγω · εἰμί γάρ ὁ προσφωνητικός ἐγκώμιον εἰκών , ἀκροθιγής ὁ ἐγκωμιαστικός τόπος ἐφάπτω , οὐ ἐνδιατρίβω ὡς ἐγκώμιος τέλειος , εἰ μή τις ἐθέλω διά φιλοτιμία ὡς πρός τέλειος ὑπόθεσις ὁ προσφωνητικός ἀπεργάζομαι .