marcus-diaconus.vita-porphyrii-episcopi-gazensis 1.26
προϲέτρεχον δὲ πολλοὶ τῇ ἁγίᾳ πίϲτει , καὶ οἳ μὲν φόβῳ οἳ δὲ καταγινώϲκοντεϲ τῆϲ προτέραϲ ἑαυτῶν δια - γωγῆϲ , πᾶϲιν δὲ τὰϲ θύραϲ ἤνοιγεν ἡ ἁγία ἐκκληϲία · ἐμνημόνευεν γὰρ τῆϲ ἁγίαϲ γραφῆϲ τῆϲ λεγούϲηϲ · ‘τῷ κρούοντι ἀνοιγήϲεται καὶ ὁ ζητῶν εὐρίϲκει’ καὶ πάλιν · ‘ιἴτε προφάϲει εἶτε ἀληθείᾳ Χριϲτὸϲ καταγγέλλεται’ . ἔλεγον δὲ καί τινεϲ τῶν πιϲτῶν τῷ ὁϲίῳ ἐπιϲκόπῳ ὅτι οὐκ ἔδει δέξαϲθαι τοὺϲ διὰ φόβον προϲερχομένουϲ , ἀλλὰ τούϲ ἀγαθῇ προαιρέϲει · ὁ δὲ ὅϲιοϲ ἐπίϲκοποϲ ἔλεγεν πρὸϲ τοὺϲ ταῦτα λέγονταϲ · θἰϲὶν καὶ περιϲτατικαὶ ἀρε - ταὶ ϲυμβαίνουϲαι τοῖϲ ἀνθρώποιϲ · ὥϲπερ γὰρ οἰκέτην τιϲ κεκτημένοϲ ἀγνώμονα πρότερον νουθετεῖ αὐτὸν διὰ παντὸϲ εὐγνωμονῆϲαι καὶ ἁπλῇ καρδίᾳ ἐξυπηρετήϲαϲθαι , ἐπὰν δὲ οὐδαμῶϲ εὕρῃ πειθόμενον τῇ νουθεϲίᾳ , τότε λοιπὸν κατὰ ἀνάγκην τούτῳ ἐπάγει τὸν φόβον καὶ πλη - γὰϲ καὶ δεϲμὰ καὶ ἄλλα τοιαῦτα , οὐ θέλων αὐτὸν ἀπο - λέϲαι ἀλλὰ ϲῷϲαι καὶ ἐπιγνῶναι τὸ δέον , τοιοῦτον καὶ . τὸν θεὸν ὑπολάβετε μακροθυμοῦντα ἐπὶ τῇ ἀγνωμοϲύνῃ ἡμῶν , πολλάκιϲ δὲ παραινοῦντα ἡμῖν τὰ ϲυμφέροντα διά τε γραφῶν καὶ ἄλλων ἁγίων ἀνδρῶν , ἡμῶν δὲ μὴ πειθομένων θέλων ἐν πᾶϲιν ὡϲ ἀγαθὸϲ καὶ φιλάνθρω - ποϲ δεϲπότηϲ κτήϲαϲθαι ἡμᾶϲ καὶ μὴ ἀπώϲαϲθαι , τὸν φόβον αὐτοῦ καὶ τὴν παιδείαν ἐνάγει ἡμῖν , προϲκαλού - μενοϲ ἡμᾶϲ μετὰ ἀνάγκηϲ ἐπιγνῶναι τὸ δέον . διὸ λέγει ἡ θεία γραφή · ‘ὅταν ἀπέκτεννεν αὐτούϲ , τότε ἐξεζήτουν αὐτὸν καὶ ἐπέϲτρεφον καὶ ὤρθριζον πρὸϲ τὸν θεόν᾿ . καὶ πάλιν λέγει διὰ τοὺϲ ἀποϲκιρτῶνταϲ καὶ δυϲαυχε - νοῦνταϲ ἐκ τοῦ θεοῦ ‘ἐν κημῷ καὶ χαλινῷ τὰϲ ϲιαγό - ναϲ αὐτῶν ἄγξειϲ τῶν μὴ ἐγγιζόντων πρὸϲ ϲέ’ . χρεία οὖν ἐϲτιν , τέκνα μου , τὴν ἀνθρωπότητα πομιμνῇϲκεϲθαι διά τε φόβων καὶ ἀπειλῶν καὶ παιδείαϲ . διὰ τοῦτο πάλιν λέγει · ’ἀγαθόν μοι ὅτι ἐταπείνωϲάϲ με , ὅπωϲ ἂν μάθω τὰ δικαιώματά ϲου’ . ταῦτα δέ μοι εἴρηται διὰ τοὺϲ βουλομένουϲ προϲελθεῖν τῇ ἁγίᾳ ἡμῶν πίϲτει . εἰ γὰρ καὶ διϲτάζοντεϲ προϲέλθωϲιν , δύναται καὶ ὁ χρόνοϲ αὐτοὺϲ μαλάξαι Χριϲτοῦ ἐπινεύοντοϲ . ἵνα δὲ καὶ τὸ ἄλλο ἀπαγγείλω ὑμῖν , ὅτι ἐὰν μὴ ὀφθῶϲιν ἄξιοι τῆϲ πίϲτεωϲ , ἤδη γενόμενοι ἐν ἕξει τοῦ κακοῦ , οἱ ἐξ αὐτῶν γεννώμενοι δύνανται ϲωθῆναι ϲυναναϲτρεφόμενοι τῷ ἀγαθῷ . ταῦτα εἰπὼν ὁ ὅϲιοϲ Πορφύριοϲ καὶ πείϲαϲ τοὺϲ ἀδελφούϲ , πάνταϲ τοὺϲ βουλομένουϲ φωτιϲθῆναι ἐδέξατο , κατηχήϲαϲ αὐτοὺϲ ἐπὶ πολλὰϲ ἡμέραϲ οὐ μό - νον πρὸ τοῦ βαπτίϲματοϲ , ἀλλὰ καὶ μετὰ ταῦτα · ϲυνε - χῶϲ γὰρ ἐδίδαϲκεν τὸν λαόν , οὐχ ὁμιλῶν κομπῷ λόγῳ θέλων ἐπιδείξαϲθαι , ἀλλ’ ἁπλῇ φράϲει διδάϲκων καὶ ἐπι - λύων πάντα ἀπὸ τῆϲ γραφῆϲ . προϲετέθηϲαν οὖν τῇ τοῦ Χριϲτοῦ ποίμνῃ ἐν ἐκείνῳ τῷ ἐνιαυτῷ ὡϲεὶ ὀνό - ματα τριακόϲια , καὶ ἐξ ἐκείνου καθ’ ἕκαϲτον ἔτοϲ αὔξη - ϲιν ἐπεδέχετο τὰ Χριϲτιανῶν .
Lemmas: προστρέχω δέ πολύς ὁ ἅγιος πίστις , καί ἕ μέν φόβος ἕ δέ καταγιγνώσκω ὁ πρότερος ἑαυτοῦ διά - Γωγής , πᾶς δέ ὁ θύρα ἀνοίγνυμι ὁ ἅγιος ἐκκλησία · μνημονεύω γάρ ὁ ἅγιος γραφεύς ὁ λέγω · ‘τῷ κρούω ἀνοίγνυμι καί ὁ ζητέω εὐρίσκει’ καί πάλιν · ἰάομαι πρόφασις ἄγω ἀλήθεια Χριστός καταγγέλλω . λέγω δέ καί τις ὁ πιστός ὁ ὅσιος ἐπίσκοπος ὅτι οὐ ἐσθίω δέχομαι ὁ διά φόβος προσέρχομαι , ἀλλά ὁ ἀγαθός προαίρεσις · ὁ δέ ὅσιος ἐπίσκοπος λέγω πρός ὁ οὗτος λέγω · θίς καί περιστατικός ἄμβαρ - ὁ συμβαίνω ὁ ἄνθρωπος · ὥσπερ γάρ οἰκέτης τις κτάομαι ἀγνώμων πρότερος νουθετέω αὐτός διά πᾶς εὐγνωμονέω καί ἁπλόος Καρδία ἐξυπηρετέω , ἐπάν δέ οὐδαμῶς εὑρίσκω πείθω ὁ νουθεσία , τότε λοιπός κατά ἀνάγκη οὗτος ἐπάγω ὁ φόβος καί Πλῆ - γῆ καί δεσμός καί ἄλλος τοιοῦτος , οὖον ἐθέλω αὐτός ἀπος - Λεσάι ἀλλά σῴζω καί ἐπιγιγνώσκω ὁ δήω , τοιοῦτος καί . ὁ θεός ὑπολαμβάνω μακροθυμέω ἐπί ὁ ἀγνωμοσύνη ἐγώ , πολλάκις δέ παρανέω ἐγώ ὁ συμφέρω διά τε γραφεύς καί ἄλλος ἅγιος ἀνήρ , ἐγώ δέ μή πείθω ἐθέλω ἐν πᾶς ὡς ἀγαθός καί φιλάνθρω - πούς δεσπότης κτάομαι ἐγώ καί μή ἀπωθέω , ὁ φόβος αὐτός καί ὁ παιδεία ἐνάγω ἐγώ , προσκαλέω - μένος ἐγώ μετά ἀνάγκη ἐπιγιγνώσκω ὁ δήω . διό λέγω ὁ θεῖος γραφεύς · ‘ὅταν ἀποκτέννω αὐτός , τότε ἐκζητέω αὐτός καί ἐπιστρέφω καί ὀρθρίζω πρός ὁ Θεονά . καί πάλιν λέγω διά ὁ αποσκιρτώ καί δυσαυχής - νοῦς ἐκ ὁ θεός ἐν κημός καί χαλινός ὁ σιαγό - νάω αὐτός ἄγχω ὁ μή ἐγγίζω πρός σῦς . χρεία οὖν εἰμί , τέκνον ἐγώ , ὁ ἀνθρωπότης πομιμνησκω διά τε φόβος καί ἀπειλέω καί παιδεία . διά οὗτος πάλιν λέγω · ἄγω ἐγώ ὅτι ταπεινόω ἐγώ , ὅπως εἄν μανθάνω ὁ δικαίωμα σοῦμαι . οὗτος δέ ἐγώ εἴρω διά ὁ βούλομαι προσέρχομαι ὁ ἅγιος ἐγώ πίστις . εἰμί γάρ καί διστάζω προσέρχομαι , δύναμαι καί ὁ χρόνος αὐτός μαλάσσω Χριστός ἐπινεύω . ἵνα δέ καί ὁ ἄλλος ἀπαγγέλλω σύ , ὅτι ἐάν μή ὁράω ἄξιος ὁ πίστις , ἤδη γίγνομαι ἐν ἔχω ὁ κακός , ὁ ἐκ αὐτός γεννάω δύναμαι σῴζω συναναστρέφω ὁ ἀγαθός . οὗτος εἶπον ὁ ὅσιος Πορφύριος καί πείθω ὁ ἀδελφός , πᾶς ὁ βούλομαι φωτίζω δέχομαι , κατηχέω αὐτός ἐπί πολύς ἡμέρα οὖον μός - νοῦς πρό ὁ βάπτισμα , ἀλλά καί μετά οὗτος · συνίημι - χῶς γάρ διδάσκω ὁ λαός , οὐ ὁμιλέω κομπός λόγος ἐθέλω ἐπιδείκνυμι , ἀλλά ἁπλόος φράζω διδάσκω καί ἐπι - λύω πᾶς ἀπό ὁ γραφεύς . προστίθημι οὖν ὁ ὁ Χριστός ποίμνη ἐν ἐκεῖνος ὁ ἐνιαυτός ὡσεί ὄνος - μάτη τριακόσιοι , καί ἐκ ἐκεῖνος κατά ἕκαστος ἔτος αὔξη - βρόχος ἐπιδέχομαι ὁ Χριστιανός .