marcus-diaconus.vita-porphyrii-episcopi-gazensis 3.9
ὅπερ ἐκμαίνεϲθαι τοὺϲ Ἐλληναϲ κατὰ τῶν πιϲτῶν ἐποίει , καὶ δὴ ποτὲ τὸν προμνημονευθέντα Βαρουχᾶν διὰ τινοϲ ἀπαίτηϲιν ἐκκληϲιαϲτικοῦ ϲιτηρεϲίου κὼμῃ παρα - βαλόντα τινὶ τοϲοῦτον τοῖϲ ῥοπάλοιϲ οἱ τῆϲ κώμηϲ ἔτυ - ψαν , ὡϲ ἡμιθανῆ γενόμενον ἔξω ταύτηϲ ῥιφῆναι . ἐπεὶ δὲ τοῦτον ὁ διάκονοϲ Γορνήλιοϲ μεθ’ ἑτέρων δύο Χρι - ϲτιανῶν παριὼν οὕτω κείμενον ἴδοι , διαβαϲτάϲαϲ ἅμα τοῦτον πρὸϲ τὴν πόλιν ἀπῆγεν . καί τινεϲ τῶν Ἐλλήνων μύϲοϲ ἡγηϲάμενοι τοῦτο ( νεκρὸν γὰρ ἐνόμιζον εἶναι τὸν βαϲταζόμενον ) τῇ γῇ τοῦτον κατέβαλον καὶ ϲχοῖνον ἐκ - δήϲαντεϲ τοῦ ποδὸϲ μακρὰν εἷλκον τῆϲ πόλεωϲ , πολλὰϲ ἐντείναντεϲ τοῖϲ βαϲτάζουϲι τὰϲ πληγάϲ . ὅπερ γνοὺϲ ὁ Πορφύριοϲ καὶ ϲὺν ἄλλοιϲ τιϲὶ τούτουϲ καταλαβὼν ‘μὴ οὕτω’ πρὸϲ αὐτοὺϲ ‘ὦ ἄνδρεϲ’ ἔλεγε ‘μὴ οὕτω πρὸϲ ἄν - θρωπον τὴν αὐτὴν ὑμῖν περικείμενον ϲάρκα ποιεῖτε’ . καὶ οὕτω μόλιϲ αὐτῶν τοὺϲ θυμοὺϲ καταϲτείλαϲ τὸν Βαρουχᾶν ἐκέλευϲε διαβαϲταχθέντα πρὸϲ τὴν ἐκκληϲίαν ἀπενεχθῆναι . κατ’ ἐκείνην οὖν τὴν νύκτα τοῦ ἁγίου δεήϲειϲ ὑπὲρ αὐτοῦ πρὸϲ θεὸν ποιουμένου , ἐκεῖνοϲ ἀνοί - γειν ἤρξατο τοὺϲ ὀφθαλμούϲ καὶ τὰ χείλη κινεῖν καὶ ποτὸν ἐξαιτεῖν . ὄρθροϲ ἦν καὶ ἰδοὺ οἱ τῆϲ πόλεωϲ ἔξ - αρχοι τὴν ἐκκληϲίαν καταλαβόντεϲ ἄδικον’ ἐβόων ‘τὸ γε - γονόϲ , οὐχ ὅϲιον γὰρ νεκρὸν ἔξωθεν πρὸϲ τὴν πόλιν εἰϲ - άγεϲθαι’ . πρὸϲ δὲ | καὶ ὕβρεϲιν τὸν ἅγιον ἔβαλλον . ἐξιόν - ταϲ οὖν ἡμᾶϲ καταϲχόντεϲ ἐκεῖνοι τύπτειν ἀφειδῶϲ ἐπεχεί - ρουν · ἐγὼ δὲ ἤμην καὶ ὁ θεοφιλὴϲ Κορνήλιοϲ . θορύβου οὖν γεγονότοϲ ὁ Βαρουχᾶϲ ζήλῳ θείῳ ῥωϲθεὶϲ διαναϲτάϲ τε καὶ ξύλου λαβόμενοϲ τοϲοῦτον ἐπέθετο τύπτων αὐ - τοὺϲ καὶ διώκων , ἕωϲ οὗ πρὸϲ τὸν τοῦ Διὸϲ ναὸν εἰϲή - γαγε φεύγονταϲ , ἄλλοϲ τιϲ Ϲαμψὼν ἐν τούτοιϲ ἀναφα - νεὶϲ γενναιότατοϲ . ὅντινα κἀμὲ μετ᾿ οὐ πολλὰϲ ἡμέραϲ τῷ τῶν διακόνων ὁ μέγαϲ τετίμηκεν ἀξιώματι .
Lemmas: ὅσπερ ἐκμαίνω ὁ Ἕλλην κατά ὁ πιστός ποιέω , καί δή ποτέ ὁ προμνημονεύω Βαρουχᾶς διά τις ἀπαίτησις ἐκκλησιαστικός σιτηρέσιον κώμη παρά - βάλλω τις τοσοῦτος ὁ ῥόπαλον ὁ ὁ κώμη Έτυ - Ψάν , ὡς ἡμιθανής γίγνομαι ἔξω οὗτος ῥίπτω . ἐπεί δέ οὗτος ὁ διάκονος Γορνήλιος μετά ἕτερος δύο Χρις - στία πάρειμι1 οὗτος κεῖμαι ὁράω , διαβαστάζω ἅμα οὗτος πρός ὁ πόλις ἀπάγω . καί τις ὁ Ἕλλην μύσος ἡγέομαι οὗτος ( νεκρός γάρ νομίζω εἰμί ὁ βαστάζω ) ὁ γῆ οὗτος καταβάλλω καί σχοῖνος ἐκ - δήω ὁ πούς μακράν ἕλκω ὁ πόλις , πολύς ἐντείνω ὁ βαστάζω ὁ πληγάς . ὅσπερ γιγνώσκω ὁ Πορφύριος καί σύν ἄλλος τις οὗτος καταλαμβάνω μή οὐτάω πρός αὐτός οὖ ἀνήρ λέγω μή οὗτος πρός ἄν - θρωπον ὁ αὐτός σύ περίκειμαι σάρξ ποιέω . καί οὗτος μόλις αὐτός ὁ θυμός καταστέλλω ὁ Βαρουχᾶς κελεύω διαβαστάζω πρός ὁ ἐκκλησία ἀποφέρω . κατά ἐκεῖνος οὖν ὁ νύξ ὁ ἅγιος δήω ὑπέρ αὐτός πρός θεός ποιέω , ἐκεῖνος ΑΝΟΙ - γειν ἄρχω ὁ ὀφθαλμός καί ὁ χεῖλος κινέω καί ποτόν ἐξαιτέω . ὄρθρος εἰμί καί ἰδού ὁ ὁ πόλις ἐκ - ἄρχω ὁ ἐκκλησία καταλαμβάνω ἄδικος βοάω τότος γε - γόνος , οὐ ὅσιος γάρ νεκρός ἔξωθεν πρός ὁ πόλις εἰς - ἄγω . πρός δέ | καί ὕβρις ὁ ἅγιος βάλλω . ἔξειμι - ὅς οὖν ἐγώ κατέχω ἐκεῖνος τύπτω ἀφειδής ἐπέχω - ῥόος · ἐγώ δέ εἰμί καί ὁ θεοφιλής Κορνήλιος . θόρυβος οὖν γίγνομαι ὁ Βαρουχᾶς ζῆλος θεῖον ῥώννυμι διανίσταμαι τε καί ξύλον λαμβάνω τοσοῦτος ἐπιτίθημι τύπτω αὖος - ὁ καί διώκω , ἠώς ὅς πρός ὁ ὁ Ζεύς ναός εἶμι - γῆ φεύγω , ἄλλος τις Σαμψών ἐν οὗτος ἀναφαίνω - νέος γενναῖος . ὅστις ἐγώ μετά οὖον πολύς ἡμέρα ὁ ὁ διάκονος ὁ μέγας τιμάω ἀξίωμα .