marcus-diaconus.vita-porphyrii-episcopi-gazensis 1.28
μετὰ χρόνον δὲ ὀλίγον κηρύϲϲει νηϲτείαν ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ , καὶ τῆϲ ἀπολύϲεωϲ τῶν ἑωθινῶν εὐχῶν γενομέ - νηϲ ἐκέλευϲεν ὁ θεοφιλὴϲ ἐπίϲκοποϲ πάντα ἄνδρα φιλό χριϲτον δικέλλαϲ καὶ ἄμαϲ καὶ ἄλλα τοιαῦτα ὄργανα ὑφ’ἑκάϲτου βαϲταγῆναι . τοῦτο δὲ ἀπὸ τῆϲ ἑϲπέραϲ ἦν προκηρύξαϲ , ἵνα πάντεϲ τὸ πρωὶ εὺρεθῶϲιν ἐν εὐτρεπεῖ , ὃ δὴ καὶ γέγονεν . ϲυναχθέντοϲ δὲ τοῦ λαοῦ μετὰ τῶν εἰρημένων ὀργάνων ἐν τῇ ἁγίᾳ ἐκκληϲίᾳ τῇ ἐπωνύμῳ Εξἰρήνῃ ἐπέτρεψεν πάνταϲ ψάλλονταϲ ὁμοῦ πορευθῆναι εἰϲ τὸ ποτὲ Μαρνεῖον , αὐτὸϲ δὲ ἐπηκολούθει βαϲτάζων τὸ ἅγιον εὐαγγέλιον καὶ περὶ αὑτὸν ἔχων τὸν εὐαγῆ κλῆρον , ὄντωϲ μιμούμενοϲ τὸν Χριϲτὸν μετὰ τῶν μα - θητῶν . προηγεῖτο δὲ τοῦ λαοῦ ὁ ἀείμνηϲτοϲ Βαρωχᾶϲ βαϲτάζων τὸ ἐκτύπωμα τοῦ τιμίου ϲταυροῦ , ἐξ ἑκατέρων δὲ τῶν μερῶν τοῦ λαοῦ ἦϲαν οἱ ϲτρατιῶται οἱ ὑπο - λειφθέντεϲ χάριν τῆϲ εὐταξίαϲ τῆϲ πόλεωϲ . πορευό - μενοι δὲ ἔψαλλον καὶ ἐν τῇ θέϲει τῆϲ διακοπῆϲ τοῦ ψαλμοῦ ἔλεγον τὸ ἀλληλούια · ἦν δὲ ὁ ψαλμὸϲ ὃν ἔλεγον · ‘δεῦτε ἀγαλλιαϲώμεθα τῷ κυρίῳ , ἀλαλάξωμεν τῷ θεῷ τῷ ϲωτῆρι ἡμῶν . προφθάϲωμεν τὸ πρόϲωπον αὐτοῦ ἐν ἐξομολογήϲει καὶ ἐν ψαλμοῖϲ ἀλαλάξωμεν αὐτῷ , ὅτι θεὸϲ μέγαϲ κύριοϲ καὶ βαϲιλεὺϲ μέγαϲ ἐπὶ πᾶϲαν τὴν γῆν , ὅτι ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ τὰ πέρατα τῆϲ γῆϲ καὶ τὰ ὕψη τῶν ὀρέων αὐτοῦ εἰϲιν , ὅτι αὐτοῦ ἐϲτιν ἡ θάλαϲϲα καὶ αὐτὸϲ ἐποίηϲεν αὐτὴν καὶ τὴν ξηρὰν αἱ χεῖρεϲ αὐτοῦ ἔπλαϲαν . δεῦτε προϲκυνήϲωμεν καὶ προϲπέϲωμεν αὐτῷ καὶ κλαύϲωμεν ἐναντίον κυρίου τοῦ ποιήϲαντοϲ ἡμᾶϲ , ὅτι αὐτόϲ ἐϲτιν ὁ θεὸϲ ἡμῶν καὶ ἡμεῖϲ λαὸϲ νομῆϲ αὐτοῦ καὶ πρόβατα χειρὸϲ αὐτοῦ’ . ἔλεγον δὲ καὶ ἄλλουϲ ψαλμοὺϲ ἕωϲ ὃτε εἰϲῆλθον εἰϲ τὸ Μαρνεῖον . ἦν δὲ προτρεψάμενοϲ ὁ ἐν ἁγίοιϲ Πορ - φύριοϲ ὁ ἐπίϲκοποϲ Ῥουφῖνόν τινα ἀρχιτέκτονα ἐκ τῆϲ Ἀντιόχου , πιϲτὸν ἄνδρα καὶ ἐπιϲτήμονα , δι’ οὐ καὶ τὸ ἅπαν τῆϲ οἰκοδομῆϲ ἐτελειώθη . οὗτοϲ λαβὼν γύψον ἐϲημειώϲατο τὴν θέϲιν τῆϲ ἁγίαϲ ἐκκληϲίαϲ κατὰ τὸ ϲχῆμα τοῦ πεμφθέντοϲ ϲκαρίφου ὑπὸ τῆϲ θεοφιλεϲτά τηϲ αὐγούϲτηϲ ξὐδοξίαϲ . καὶ ποιήϲαϲ ὁ ὁϲιώτατοϲ ἐπί - ϲκοποϲ εὐχὴν καὶ γονυκλιϲίαν ἐπέτρεψεν τῷ λαῷ ϲκά - πτειν . εὐθέωϲ δὲ πάντεϲ μιᾷ ψυχῇ καὶ τῇ αὐτῇ προ - θυμίᾳ ἔϲκαπτον βοῶντεϲ · Ὁ Χριϲτὸϲ ἐνίκηϲεν . οὐκ ἦν δὲ θεάϲαϲθαι διαφορὰν ἀνδρὸϲ καὶ γυναικὸϲ ἢ γέ ροντοϲ ἢ παιδίου , ἀλλ’ ἡ προθυμία πᾶϲιν τὴν αὐτὴν δύναμιν παρεῖχεν , καὶ οἳ μὲν ἔϲκαπτον ἄλλοι δὲ ἐξε - χόιζον , ὥϲτε δι’ ἡμερῶν ὀλίγων πάνταϲ τοὺϲ τόπουϲ ὀρυχθῆναι καὶ ἐκχοϊϲθῆναι . καὶ προευτρεπιϲθείϲηϲ τῆϲ ὕληϲ λίθων τε παμμεγεθῶν ἀπὸ λόφου τοῦ λεγομένου Ἀλδιώματοϲ ἐξ ἀνατολῶν τῆϲ πόλεωϲ καὶ ἄλληϲ ὕληϲ ὁ ἐν ἁγίοιϲ πάλιν ϲυναγαγὼν τὸν φιλόχριϲτον λαὸν καὶ ποιήϲαϲ πολλὰϲ εὐχὰϲ καὶ ψαλμῳδίαϲ ἐν τῷ τόπῳ ἀναζωϲάμενοϲ αὐτὸϲ πρῶτοϲ ἤρξατο βαϲτάζειν λίθουϲ καὶ βάλλειν εἰϲ τὰ θεμέλια , ἔπειτα καὶ οἱ θεοφιλεῖϲ κληρικοὶ καὶ πάντεϲ οἱ λαϊκοί , χαίροντεϲ καὶ ψάλλοντεϲ μεγάλῃ τῇ φωνῇ , ὡϲ ἀκούεϲθαι αὐτοὺϲ ἀπὸ τριῶν μι - λίων τῆϲ πόλεωϲ .
Lemmas: μετά χρόνος δέ ὀλίγος κηρύσσω νηστεία ἐν εἷς ἡμέρα , καί ὁ ἀπόλυσις ὁ ἑωθινός εὖχος γενομέ - νέος κελεύω ὁ θεοφιλής ἐπίσκοπος πᾶς ἀνήρ φιλο χριστός δίκελλα καί ἄμη καί ἄλλος τοιοῦτος ὄργανον ὑφίστημι βαστάζω . οὗτος δέ ἀπό ὁ ἑσπέρα εἰμί προκηρύσσω , ἵνα πᾶς ὁ πρωί εὑρίσκω ἐν εὐτρεπής , ὅς δή καί γίγνομαι . συνάγω δέ ὁ λαός μετά ὁ εἴρω ὄργανον ἐν ὁ ἅγιος ἐκκλησία ὁ ἐπώνυμος Εξἰρήνῃ ἐπιτρέπω πᾶς ψέλνω ὁμοῦ πορεύω εἰς ὁ ποτέ Μαρνεῖον , αὐτός δέ ἐπακολουθέω βαστάζω ὁ ἅγιος εὐαγγέλιον καί περί ἑαυτοῦ ἔχω ὁ εὐαγής κλῆρος , εἰμί μιμέομαι ὁ Χριστός μετά ὁ μή - τίθημι . προηγέομαι δέ ὁ λαός ὁ ἀείμνηστος Βαρωχᾶς βαστάζω ὁ ἐκτύπωμα ὁ τίμιος σταυρός , ἐκ ἑκάτερος δέ ὁ μέρος ὁ λαός εἰμί ὁ στρατιώτης ὁ ὑπο - λείπω χάρις ὁ εὐταξία ὁ πόλις . πορεύω - μένω δέ ψάλλω καί ἐν ὁ θέσις ὁ διακοπή ὁ ψαλμός λέγω ὁ ἀλληλούια · εἰμί δέ ὁ ψαλμός ὅς λέγω · ‘δεῦτε ἀγαλλιάω ὁ κύριος , ἀλαλάζω ὁ θεός ὁ σωτήρ ἐγώ . προφθάνω ὁ πρόσωπον αὐτός ἐν ἐξομολόγησις καί ἐν ψαλμός ἀλαλάζω αὐτός , ὅτι θεός μέγας κύριος καί βασιλεύς μέγας ἐπί πᾶς ὁ γῆ , ὅτι ἐν ὁ χείρ αὐτός ὁ πέρας ὁ γῆ καί ὁ ὕψος ὁ ὄρος αὐτός εἰμί , ὅτι αὐτός εἰμί ὁ θάλασσα καί αὐτός ποιέω αὐτός καί ὁ ξηρός ὁ χείρ αὐτός πλάσσω . δεῦρο προσκυνέω καί προσπίπτω αὐτός καί καλέω ἐναντίος κύριος ὁ ποιέω ἐγώ , ὅτι αὐτός εἰμί ὁ θεός ἐγώ καί ἐγώ λαός νομή αὐτός καί πρόβατον χείρ αὐτός . λέγω δέ καί ἄλλος ψαλμός ἠώς ὅτε εἰσέρχομαι εἰς ὁ Μαρνεῖον . εἰμί δέ προτρέπω ὁ ἐν ἅγιος πούς - Φύριος ὁ ἐπίσκοπος Ῥουφῖνος τις ἀρχιτέκτων ἐκ ὁ Ἀντίοχος , πιστόν ἀνήρ καί ἐπιστήμων , διά οὖον καί ὁ ἅπας ὁ οἰκοδομεύς τελειόω . οὗτος λαμβάνω γύψος σημειόω ὁ θέσις ὁ ἅγιος ἐκκλησία κατά ὁ σχῆμα ὁ πέμπω σκάριφος ὑπό ὁ θεοφιλεστά ὁ Αυγούστης ξυδοξια . καί ποιέω ὁ ὅσιος ἐπί - σκοπός εὐχή καί γονυκλισία ἐπιτρέπω ὁ λαός σκάω - πτειν . εὐθύς δέ πᾶς εἷς Ψυχή καί ὁ αὐτός προ - θυμιάω σκάπτω βοῦς · ὁ Χριστός νικάω . οὐ εἰμί δέ θεάομαι διαφορά ἀνήρ καί γυνή ἢ γε Ρόντος ἢ παιδίον , ἀλλά ὁ προθυμία πᾶς ὁ αὐτός δύναμις παρέχω , καί ἕ μέν σκάπτω ἄλλος δέ ἔξω - χοιζω , ὥστε διά ἡμέρα ὀλίγος πᾶς ὁ τόπος ὀρύσσω καί ἐκχοΐζω . καί προευτρεπίζω ὁ ὕλη λίθος τε παμμεγέθης ἀπό λόφος ὁ λέγω Ἀλδιώματος ἐκ ἀνατολή ὁ πόλις καί ἄλλος ὕλη ὁ ἐν ἅγιος πάλιν συνάγω ὁ φιλόχριστος λαός καί ποιέω πολύς εὐχή καί ψαλμῳδία ἐν ὁ τόπος ἀναζώννυμι αὐτός πρῶτος ἄρχω βαστάζω λίθος καί βάλλω εἰς ὁ θεμέλιος , ἔπειτα καί ὁ θεοφιλής κληρικός καί πᾶς ὁ λαϊκός , χαίρω καί ψάλλω μέγας ὁ φωνή , ὡς ἀκούω αὐτός ἀπό τρεῖς μι - λίος ὁ πόλις .