marcellus-theology.fragmenta 129
Τῷ μακαριωτάτῳ συλλειτουργῷ Ἰουλίῳ Μάρκελλος ἐν Χριστῷ χαίρειν . Ἐπειδή τινες τῶν καταγνωσθέντων πρότερον ἐπὶ τῴ μὴ ὀρθῶς πιστεύειν , οὓς ἐγὼ ἐν τῇ κατὰ Νικαίαν συνόδῳ διήλεγξα , κατ’ ἐμοῦ γράψαι τῇ θεοσεβείᾳ σου ἐτόλμησαν ὡς ἂν ἐμοῦ μὴ ὀρθῶς μηδὲ ἐκκλησιαστικῶς φρονοῦντος , τὸ ἑαυτῶν ἔγκλημα εἰς ἐμὲ μετατεθῆναι σπουδάζοντες , τούτου ἕνεκεν ἀναγκαῖον ἡγησάμην ἀπαντήσας εἰς τὴν Ῥώμην ὑπομνῆσαί σε , ἵνα τοὺς κατ’ ἐμοῦ γράψαντας μεταστείλῃ ὑπὲρ τοῦ ἀπαντήσαντας αὐτοὺς ἐπ’ ἀμφοτέροις ἐλεγχθῆναι ὑπ’ ἐμοῦ , ὅτι τε καὶ ἃ γεγράφασι κατ’ ἐμοῦ ψευδῆ ὄντα τυγχάνει , καὶ ὅτι ἔτι καὶ νῦν ἐπιμένουσι τῇ ἑαυτῶν προτέρᾳ πλάνῃ καὶ δεινὰ κατά τε τῶν τοῦ θεοῦ ἐκκλησιῶν καὶ ἡμῶν τῶν προεστώτων αὐτῶν τετολμήκασιν . ἐπεὶ τοίνυν ἀπαντῆσαι οὐκ ἠβουλήθησαν ἀποστείλαντός σου πρεσβυτέρους πρὸς αὐτούς , καὶ ταῦτα ἐμοῦ ἐνιαυτὸν καὶ τρεῖς ὅλους μῆνας ἐν τῇ Ῥώμῃ πεποιηκότος , ἀναγκαῖον ἠγησάμην , μέλλων ἐντεῦθεν ἐξιέναι , ἔγγραφόν σοι τὴν ἐμαυτοῦ πίστιν μετὰ πάσης ἀληθείας τῇ ἐμαυτοῦ χειρὶ γράψας ἐπιδοῦναι ἣν ἔμαθον ἔκ τε τῶν θείων γραφῶν ἐδιδάχθην , καὶ τῶν κακῶς ὑπ’ αὐτῶν λεγομένων ὑπομνῆσαί σε , ἵνα γνῷς οἶς χρώμενοι πρὸς ἀπάτην τῶν ἀκουόντων λόγοις τὴν ἀλήθειαν κρύπτειν βούλονται . φασὶ γὰρ μὴ ἴδιον καὶ ἀληθινὸν λόγον εἶναι τοῦ παντοκράτορος θεοῦ τὸν υἱόν , τὸν κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν , ἀλλ’ ἕτερον αὐτοῦ λόγον εἶναι καὶ ἑτέραν σοφίαν καὶ δύναμιν . τοῦτον γενόμενον ὑπ’ αὐτοῦ ὠνομάσθαι λόγον καὶ σοφίαν καὶ δύναμιν , καὶ διὰ τὸ οὕτως αὐτοὺς φρονεῖν ἄλλην ὑπόστασιν διεστῶσαν τοῦ πατρὸς εἶναί φασιν ἔτι μέντοι καὶ προυπάρχειν τοῖ υἱοῦ τὸν πατέρα δι’ ὧν γράφουσιν ἀποφαίνονται <καὶ< μὴ εἶναι αὐτὸν ἀληθῶς υἱὸν ἐκ τοῦ ἀλλὰ κἄν λέγωσιν ἐκ τοῦ θεοῦ οὕτως λέγουσιν ὡς καὶ τὰ πάντα . ἔτι μὴν καὶ ὅτι ἦν ποτε ὅτε οὐκ ἦν λέγειν τολμῶσι καὶ κτίσμα αὐτὸν καὶ ποίημα εἶναι , διορίζοντες αὐτὸν ἀπὸ τοῦ πατρός . τοὺς οὖν ταῦτα λέγοντας ἀλλοτρίως τῆς καθολικῆς ἐκκλησίας εἶναι πεπίστευμαι . πιστεύω δὲ ἑπόμενος ταῖς θείαις γραφαῖς ὅτι εἰς θεὸς καὶ ὁ τούτου μονογενὴς υἱὸς λόγος , ὁ ἀεὶ συνυπάρχων τῴ πατρὶ καὶ μηδεπώποτε ἀρχὴν τοῦ εἶναι ἐσχηκώς , ἀληθῶς ἐκ τοῦ θεοῦ ὑπάρχων , οὐ κτισθείς , οὐ ποιηθείς , ἀλλὰ ἀεὶ ὥν , ἀεὶ συμβασιλεύων τῷ θεῷ καὶ πατρί « , οὖ » τῆς βασιλείας « κατὰ τὴν τοῦ ἀποστόλου μαρτυρίαν » οὐκ ἔσται τέλος « . οὗτος υἱός , οὗτος δύναμις , οὗτος σοφία . οὗτος ἴδιος καὶ ἀληθὴς τοῦ θεοῦ λόγος , ὁ κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός , ἀδιαίρετος δύναμις τοῦ θεοῦ , δι’ οὖ [ τὰ ] πάντα τὰ γενόμενα γέγονε καθὼς τὸ Εὐαγγέλιον μαρτυρεῖ λέγον ἦν ὁ λόγος , καὶ ὁ λόγος ἦν πρὸς τὸν θεόν , καὶ θεὸς ἦν ὁ λόγος . πάντα δι’ αὐτοῦ ἐγένετο , καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἕν « . οὗτός ἐστιν ὁ λόγος περὶ οὐ καὶ Λουκᾶς ὁ εὐαγγελιστὴς μαρτυρεῖ λέγων » καθὼς παρέδωκαν ἡμῖν οἱ ἀπ’ ἀρχῆς αὐτόπται καὶ ὑπηρέται γενόμενοι τοῦ λόγου « . περὶ τούτου καὶ Δαυὶδ ἔφη » ἐξηρεύξατο ἡ καρδία μου λόγον ἀγαθόν « . οὕτω καὶ ὁ κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ἡμᾶς διδάσκει διὰ τοῦ Εὐαγγελίου λέγων » ἐγὼ ἐκ τοῦ πατρὸς ἐξῆλθον καὶ ἥκω « . οὗτος » ἐπ᾿ ἐσχάτων τῶν ἠμερῶν « κατελθὼν διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν καὶ ἐκ τῆς παρθένου Μάριας γεννηθεὶς τὸν ἄνθρωπον ἔλαβε . πιστεύω οὖν εἰς θεὸν παντοκράτορα · καὶ εἰς Χριστὸν Ἰησοῦν τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ , τὸν κύριον ἡμῶν , τὸν γεννηθέντα ἐκ πνεύματος ἁγίου καὶ Μαρίας τῆς παρθένου , τὸν ἐπὶ Ποντίου Πιλάτου σταυρωθέντα καὶ ταφέντα καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστάντα ἐκ τῶν νεκρῶν , ἀναβάντα εἰς τοὺς οὐρανοὺς καὶ καθήμενον ἐν δεξιᾷ τοῦ πατρός , ὅθεν ἔρχεται κρίνειν ζῶντας καὶ νεκρούς · καὶ εἰς τὸ ἅγιον πνεῦμα , ἁγίαν ἐκκλησίαν , ὄφεσιν ἁμαρτιῶν , σαρκὸς ἀνάστασιν , ζωὴν αἰώνιον . ἀδιαίρετον εἶναι τὴν θεότητα τοῦ πατρὸς καὶ τοῦ υἱοῦ παρὰ τῶν θείων μεμαθήκαμεν γραφῶν . εἰ γάρ τις χωρίζει τὸν υἱόν , τουτέστι τὸν λόγον , τοῦ παντοκράτορος θεοῦ , ἀνάγκη αὐτὸν ἢ δύο θεοὺς εἶναι νομίζειν ( ὅπερ ἀλλότριον τῆς θείας διδασκαλίας εἶναι νενόμισται ) ἢ τὸν λόγον μὴ εἶναι θεὸν ὁμολογεῖν ( ὅπερ καὶ αὐτὸ ἀλλότριον τῆς ὀρθῆς πίστεως εἶναι φαίνεται , τοῦ εὐαγγελιστοῦ λέγοντος » καὶ θεὸς ἦν ὁ λόγος « ) . ἐγὼ δὲ ἀκριβῶς μεμάθηκα ὅτι ἀδιαίρετος καὶ ἀχώριστός ἐστιν , ᾗ δύναμις , τοῦ πατρὸς ὁ υἱός . αὐτὸς γὰρ ὁ σωτήρ , ὁ κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός , φησὶν ἒν ἐμοὶ ὁ πατήρ , κἀγὼ ἐν τῷ πατρί « καὶ » ἐγὼ καὶ ὁ πατὴρ ἕν ἐσμεν « καὶ » ὁ ἐμὲ ἑωρακὼς ἑώρακε τὸν πατέρα « . ταύτην καὶ παρὰ τῶν θείων γραφῶν εἰληφὼς τήν πίστιν καὶ παρὰ τῶν κατὰ θεὸν προγόνων διδαχθεὶς ἔν τε τῇ τοῦ θεοῦ ἐκκλησίᾳ κηρύττω καὶ πρὸς σὲ νῦν γέγραφα , τὸ ἀντίγραφον τούτου παρ’ ἐμαυτῷ κατασχών . καὶ ἀξιῶ τὸ ἀντίτυπόν σε τούτου τῇ πρὸς τοὺς ἐπισκόπους πους ἐπιστολῇ ἐγγράψαι , ἵνα μή τινες τῶν ἀκριβῶς μὴ εἰδότων ἡμάς κἀκείνοις τοῖς ὑπ’ αὐτῶν γραφεῖσι προσέχοντες ἀπατηθῶσιν . Ἔρρωσθε .
Lemmas: ὁ μακάριος συλλειτουργῶ Ἰούλιος Μάρκελλος ἐν Χριστός χαίρω . ἐπεί τις ὁ καταγιγνώσκω πρότερος ἐπί ὁ μή ὀρθῶς πιστεύω , ὅς ἐγώ ἐν ὁ κατά νικαῖος σύνοδος διελέγχω , κατά ἐγώ γράφω ὁ θεοσέβεια σύ τολμάω ὡς εἄν ἐγώ μή ὀρθῶς μηδέ ἐκκλησιαστικός φρονέω , ὁ ἑαυτοῦ ἔγκλημα εἰς ἐγώ μετατίθημι σπουδάζω , οὗτος ἕνεκα ἀναγκαῖος ἡγέομαι ἀπαντάω εἰς ὁ Ῥώμη ὑπομιμνῄσκω σύ , ἵνα ὁ κατά ἐγώ γράφω μεταστέλλω ὑπέρ ὁ ἀπαντάω αὐτός ἐπί ἀμφότερος ἐλέγχω ὑπό ἐγώ , ὅτι τε καί ὁ γράφω κατά ἐγώ ψευδής εἰμί τυγχάνω , καί ὅτι ἔτι καί νῦν ἐπιμένω ὁ ἑαυτοῦ πρότερος πλάνη καί δεινός κατά τε ὁ ὁ θεός ἐκκλησία καί ἐγώ ὁ προίστημι αὐτός τολμάω . ἐπεί τοίνυν ἀπαντάω οὐ βούλομαι ἀποστέλλω σύ πρέσβυς πρός αὐτός , καί οὗτος ἐγώ ἐνιαυτός καί τρεῖς ὅλος μείς ἐν ὁ Ῥώμη ποιέω , ἀναγκαῖος ἡγέομαι , μέλλω ἐντεῦθεν ἔξειμι , ἐγγράφω σύ ὁ ἐμαυτοῦ πίστις μετά πᾶς ἀλήθεια ὁ ἐμαυτοῦ χείρ γράφω ἐπιδίδωμι ὅς μανθάνω ἐκ τε ὁ θεῖον γραφεύς διδάσκω , καί ὁ κακῶς ὑπό αὐτός λέγω ὑπομιμνῄσκω σύ , ἵνα γιγνώσκω οἶς χράω πρός ἀπάτη ὁ ἀκούω λόγος ὁ ἀλήθεια κρύπτω βούλομαι . φημί γάρ μή ἴδιος καί ἀληθινός λόγος εἰμί ὁ παντοκράτωρ θεός ὁ υἱός , ὁ κύριος ἐγώ Ἰησοῦς Χριστός , ἀλλά ἕτερος αὐτός λόγος εἰμί καί ἕτερος σοφία καί δύναμις . οὗτος γίγνομαι ὑπό αὐτός ὀνομάζω λόγος καί σοφία καί δύναμις , καί διά ὁ οὕτως αὐτός φρονέω ἄλλος ὑπόστασις διίστημι ὁ πατήρ εἰμί φημί ἔτι μέντοι καί προυπάρχω τοῖ υἱός ὁ πατήρ διά ὅς γράφω ἀποφαίνω <καὶ< μή εἰμί αὐτός ἀληθής υἱός ἐκ ὁ ἀλλά ἄν λέγω ἐκ ὁ θεός οὕτως λέγω ὡς καί ὁ πᾶς . ἔτι μήv καί ὅτι εἰμί ποτός ὅτε οὐ εἰμί λέγω τολμάω καί κτίσμα αὐτός καί ποίημα εἰμί , διορίζω αὐτός ἀπό ὁ πατήρ . ὁ οὖν οὗτος λέγω ἀλλότριος ὁ καθολικός ἐκκλησία εἰμί πιστεύω . πιστεύω δέ ἕπω ὁ θεῖος γραφεύς ὅτι εἰς θεός καί ὁ οὗτος μονογενής υἱός λόγος , ὁ ἀεί συνυπάρχων ὁ πατήρ καί μηδεπώποτε ἀρχή ὁ εἰμί ἔχω , ἀληθής ἐκ ὁ θεός ὑπάρχω , οὖον κτίζω , οὖον ποιέω , ἀλλά ἀεί ἀνά , ἀεί συμβασιλεύω ὁ θεός καί πατήρ « , οὖον » ὁ βασίλεια « κατά ὁ ὁ ἀπόστολος μαρτυρία » οὐ εἰμί τέλος « . οὗτος υἱός , οὗτος δύναμις , οὗτος σοφία . οὗτος ἴδιος καί ἀληθής ὁ θεός λόγος , ὁ κύριος ἐγώ Ἰησοῦς Χριστός , ἀδιαίρετος δύναμις ὁ θεός , διά οὖον [ ὁ ] πᾶς ὁ γίγνομαι γίγνομαι καθώς ὁ Εὐαγγέλιος μαρτυρέω λέγω εἰμί ὁ λόγος , καί ὁ λόγος εἰμί πρός ὁ θεός , καί θεός εἰμί ὁ λόγος . πᾶς διά αὐτός γίγνομαι , καί Χωρὶς αὐτός γίγνομαι οὐδέ εἷς « . οὗτος εἰμί ὁ λόγος περί οὖον καί Λουκᾶς ὁ εὐαγγελιστής μαρτυρέω λέγω » καθώς παραδίδωμι ἐγώ ὁ ἀπό ἀρχή αὐτόπτης καί ὑπηρέτης γίγνομαι ὁ λόγος « . περί οὗτος καί Δαυίδ φημί » ξηρεύγω ὁ καρδία ἐγώ λόγος ἀγαθός « . οὗτος καί ὁ κύριος ἐγώ Ἰησοῦς Χριστός ἐγώ διδάσκω διά ὁ Εὐαγγέλιος λέγω » ἐγώ ἐκ ὁ πατήρ ἐξέρχομαι καί ἥκω « . οὗτος » ἐπί ἔσχατος ὁ ἡμέρα « κατέρχομαι διά ὁ ἡμέτερος σωτηρία καί ἐκ ὁ παρθένος Μάρις γεννάω ὁ ἄνθρωπος λαμβάνω . πιστεύω οὖν εἰς θεός παντοκράτωρ · καί εἰς Χριστός Ἰησοῦς ὁ υἱός αὐτός ὁ μονογενής , ὁ κύριος ἐγώ , ὁ γεννάω ἐκ πνεῦμα ἅγιος καί Μαρία ὁ παρθένος , ὁ ἐπί Πόντιος Πιλᾶτος σταυρωθείς καί θάπτω καί ὁ τρίτος ἡμέρα ἀνίστημι ἐκ ὁ νεκρός , ἀναβαίνω εἰς ὁ οὐρανός καί κάθημαι ἐν δεξιός ὁ πατήρ , ὅθεν ἔρχομαι κρίνω ζῶ καί νεκρός · καί εἰς ὁ ἅγιος πνεῦμα , ἅγιος ἐκκλησία , ὄφις ἁμαρτία , σάρξ ἀνάστασις , ζωή αἰώνιος . ἀδιαίρετος εἰμί ὁ θεότης ὁ πατήρ καί ὁ υἱός παρά ὁ θεῖον μανθάνω γραφεύς . εἰμί γάρ τις χωρίζω ὁ υἱός , τουτέστι ὁ λόγος , ὁ παντοκράτωρ θεός , ἀνάγκη αὐτός ἢ δύο θεός εἰμί νομίζω ( ὅσπερ ἀλλότριος ὁ θεῖος διδασκαλία εἰμί νομίζω ) ἢ ὁ λόγος μή εἰμί θεός ὁμολογέω ( ὅσπερ καί αὐτός ἀλλότριος ὁ ὀρθός πίστις εἰμί φαίνω , ὁ εὐαγγελιστής λέγω » καί θεός εἰμί ὁ λόγος « ) . ἐγώ δέ ἀκριβῶς μανθάνω ὅτι ἀδιαίρετος καί ἀχώριστος εἰμί , ὅς δύναμις , ὁ πατήρ ὁ υἱός . αὐτός γάρ ὁ σωτήρ , ὁ κύριος ἐγώ Ἰησοῦς Χριστός , φημί ἐν ἐγώ ὁ πατήρ , ἐγώ ἐν ὁ πατήρ « καί » ἐγώ καί ὁ πατήρ εἷς εἰμί « καί » ὁ ἐγώ ὁράω ὁράω ὁ πατήρ « . οὗτος καί παρά ὁ θεῖον γραφεύς λαμβάνω ὁ πίστις καί παρά ὁ κατά θεός πρόγονος διδάσκω ἐν τε ὁ ὁ θεός ἐκκλησία κηρύσσω καί πρός σύ νῦν γράφω , ὁ ἀντίγραφον οὗτος παρά ἐμαυτοῦ κατέχω . καί ἀξιόω ὁ ἀντίτυπος σύ οὗτος ὁ πρός ὁ ἐπίσκοπος πούς ἐπιστολή ἐγγράφω , ἵνα μή τις ὁ ἀκριβῶς μή οἶδα ἡμέτερος ἐκεῖνος ὁ ὑπό αὐτός γράφω προσέχω ἀπατάω . ῥώννυμι .