marcellinus.vita-thucydidis marcellinus_westermann_0121.1
φασὶ καὶ Ἴστρος ἱστοροῦσιν , ὡς περὶ Ἐλικῶνα θηρῶντος αὐτοῦ καὶ καμᾶτῳ κατενεχθέντος εἰς ὕπνον μέλισσα τῷ στόματι προσκαθίσασα κηρία ἐνέθετο · οἱ δ’ ὕναρ φασίν ἰδεῖν αὐτόν , ὡς μέλιτος καὶ κηροῦ πλήρης αὐτῷ γεγόνει τὸ στόμα . καὶ οὕτως οἰωνισάμενος ἔπειτα εἰς ποιητικὴν ἐτράφη , μαθηγησαμένων αὐτῷ τοῦ μαθεῖν ἢ τοῦ Λάσου , ὡς εἴρηται , ἢ τοῦ Ἀθηναίου Ἀγαθοκλέους ἢ Ἀπολλοδώρου , ὃν φασὶ καὶ προϊστάμενον κυκλίων χορῶν καὶ ἀποδημοῦντα πιστεύσαι τὴν διδασκαλίαν Πινδάρῳ παιδὶ ὄντι , τὸν δ’ εἰ τὸ πιστευθὲν διακοσμήσαντα περιβοηθῆναι . τινὲς δὲ γε , ὡς κατωτέρω ῥηθήσεται , τὸ σημεῖον τῆς μελίσσης παιδὶ νεωτάτῳ ἐτι ὄντι Πινδάρῳ ἐπιγενέσθαι ἱστοροῦσιν . ὅτι δ’ ἐν παλαιῷ ἐπιγράμματα κεῖται γοργῶς μνῆμα τοῦ μελιστείου τοῦδε κηρίου , δεδήλωται ἄνωτέρω . ( 28 ) ἐχθραὶ δὲ φασὶ φρονούντων ἀλλήλοις Ἀθηναίων καὶ Θηβαίων , ἐπεὶ ἐγραφέ που , ὦ ταῖ λυπαραὶ καὶ μεγαλοπόλεις Ἀθῆναι , κατὰ δὲ τινας ἐπὶ ἔρεισμα Ἑλλάδος ἔφη τὰς Ἀθήνας , ἐξήμιωσαν αὐτὸν Θηβαῖοι μ δραχμαῖς , ἃς ἐξέτισαν ὑπὲρ αὐτοῦ Ἀθηναῖοι ὡς φιλαττικοῦ . λέγεται δὲ καὶ ὡς Λάκωνες ἐμπρήσαντες ποτε Θήβας κατὰ μάχην , ἥς ἦρχε Παυσανίας ὁ σφῶν βασιλεύς , ἀπέσχοντο μόνης τῆς οἰκίας τοῦ ποιητοῦ ἰδόντες ἐπιγεγραμμένον τὸ „ Πινδάρου τοῦ μουσοποιοῦ τὴν στέγην μὴ καίετε . “ τοῦτο δὲ φασὶ καὶ Ἀλέξανδρος μετὰ ταῦτα πεποίηκε · καὶ αὐτὸς γὰρ ἐμπρήσας Θήβας ἐφύλαξε τὴν οἰκίαν , ἢ καὶ εἰς πρυτανεῖον ὕστερον ἀπετελέσθη . ( 29 ) φέρεται δὲ λόγος καὶ θεωρούς ποτε ἀπίοντας εἰς Ἄμμωνος αἰτῆσαι Πινδάρῳ οἷα φίλῳ τὸ ἐν ἀνθρώποις ἄριстон , καὶ θανεῖν αὐτὸν ἐν ἐκείνῳ τῷ ἐνιαυτῷ . τοῦτο δὲ πάντως καὶ θανάτου ἐστὶ σέμνωμα ὡς κολούοντος τὴν ἐν κακοῖς μακροτέραν βιοτὴν · ὁ δὴ καὶ ἐπὶ τῶν κτισάντων τὸν Πυθοῖ ναὸν ἱστόρηται , οἱ τὸ ἔργον
Lemmas: φημί καί Ἴστρος ἱστορέω , ὡς περί Ἑλικών θήρ αὐτός καί κάματος κατένειμι εἰς ὕπνος μέλισσα ὁ στόμα προσκαθίζω κειρία ἐντίθημι · ὁ δέ ὕναρ φημί ὁράω αὐτός , ὡς μέλι καί κῆρ πλήρης αὐτός γίγνομαι ὁ στόμα . καί οὕτως οἰωνίζομαι ἔπειτα εἰς ποιητικός τρέφω , μαθηγησαμένων αὐτός ὁ μανθάνω ἢ ὁ Λάσος , ὡς εἴρω , ἢ ὁ Ἀθηναῖος Ἀγαθοκλῆς ἢ Ἀπολλόδωρος , ὅς φημί καί προΐστημι κύκλιος χορός καί ἀποδημέω πιστεύω ὁ διδασκαλία Πίνδαρος παῖς εἰμί , ὁ δέ εἰμί ὁ πιστεύω διακοσμέω περιβοηθέω . τις δέ γε , ὡς κατωτέρω εἴρω , ὁ σημεῖον ὁ μέλισσα παῖς νέος ἔτι εἰμί Πίνδαρος ἐπιγίγνομαι ἱστορέω . ὅτι δέ ἐν παλαιός ἐπίγραμμα κεῖμαι γοργός μνῆμα ὁ μελιστείου ὅδε κηρίον , δηλόω ανωτέρω . ( 28 ) ἐχθρός δέ φημί φρονέω ἀλλήλων Ἀθηναῖος καί Θηβαῖος , ἐπεί γράφω ποῦ , εἰμί ὅς λυπαρή καί Μεγαλόπολη Ἀθῆναι , κατά δέ τις ἐπί ἔρεισμα Ἑλλάς φημί ὁ Ἀθῆναι , εξημιωθεω αὐτός Θηβαῖος μ δραχμή , ὅς ἐκτίνω ὑπέρ αὐτός Ἀθηναῖος ὡς φιλαττικός . λέγω δέ καί ὡς Λάκων ἐμπίμπρημι ποτός Θῆβαι κατά μάχη , ἥς ἄρχω Παυσανίας ὁ σφεῖς βασιλεύς , ἀπέχω μόνος ὁ οἰκίον ὁ ποιητής ὁράω ἐπιγράφω ὁ „ Πίνδαρος ὁ μουσοποιός ὁ στέγη μή καίω . “ οὗτος δέ φημί καί Ἀλέξανδρος μετά οὗτος ποιέω · καί αὐτός γάρ ἐμπίμπρημι Θῆβαι φυλάσσω ὁ οἰκίον , ἢ καί εἰς πρυτανεῖον ὕστερος ἀποτελέω . ( 29 ) φέρω δέ λόγος καί θεωρός ποτός ἄπειμι εἰς Ἄμμων αἰτέω Πίνδαρος οἷος φίλος ὁ ἐν ἄνθρωπος ἄρις , καί θνῄσκω αὐτός ἐν ἐκεῖνος ὁ ἐνιαυτός . οὗτος δέ πάντως καί θάνατος εἰμί σέμνωμα ὡς κολούω ὁ ἐν κακός μακρός βιοτή · ὁ δή καί ἐπί ὁ κτίζω ὁ Πυθώ ναός ἱστορέω , ὁ ὁ ἔργον