mantissa-proverbiorum.mantissa-proverbiorum mantissa_proverbiorum_paroemiogr2_0194.3
40 Scholl . ad Plat . Remp . 414 Bekk . : τὸ ἐν τῇ τῆς Ὀδυσσείας [ vs . 163 ] ὑπὸ Πηνελόπης ῥηθὲν Ὀδυσεὶ ἀναγνωριζομένῳ αὐτῇ ἐνταῦθα ἐπὶ τῶν πολιτευθῶν παρατίθεται , ἔστι δὲ τὸ · Οὐ γάρ ἀπὸ δρυὸς ἔσοι παλαιφάτου οὐδ᾽ ἀπὸ πέτρας . οἱ γὰρ παλαιοὶ ἐκ δρυῶν καὶ πετρῶν τοὺς πρὸ αὐτῶν γεννηθῆναι ἐπελάμβανον , διὰ τὸ τὰς τικτιοῦσας εἰς στελέχη καὶ σπήλαια τὰ βρέφη ἐκτιθέναι , ἐπὶ καὶ τὰς μῖξεις κατὰ τὰς ἔρημίας ἐποιούντο οἱ πάλαι ἄνθρωποι , δρυῶν ἢ πετρῶν πλησίον : hanc explicationem , quae eisdem fere verbis in Scholl . Ven . ad Hom . Il . X , 126 legitur , e Didymi Commentariiis ductam esse Scholia vulgaria ad Hom . Il . I . c . docent , ubi in fine additum : ἡ ἱστορία παρὰ Διδύμῳ . Eidemque pro - lixae locorum Homericorum in - terpretationes superstructae sunt , quae in Eustathio reperiuntur : ad Il . X , 1262 , 7 : ὁ δὲ νοῦς τοῦ λόγου τοιούτος · οὐχ ἔστιν ἀπόικλος ὁ Ἀχιλλεύς , ἀλλ᾽ ἐν ἀρτιεπὴς καὶ ἐπίχλος μύθων . οἷκον ἄλλοις τὸ ἥθος ἐστι καὶ ἀρχαῖός καὶ εἰρήσας , ὅποιοι πάλαι ποτ᾽ ἦσαν ἐκεῖνοι , οὗς λόγος ἔχει ἀπὸ δρυὸς καὶ ἀπὸ πέτρας γίνεσθαι , ὅπε δηλαδὴ νομίζα βίον εἴληχον οἱ ἄνθρωποι καὶ ὀφεινόμην καὶ δρυῶν καὶ λίθων κοιλώτησιν ἐπίστενον τὰ τεογνὰ ἐκτιθέμενοι διὰ πενίαν τὰ φίλτατα · [ de hac antiquissimorum hominum vita v . Scholia ad Anth . Pal . IX , 312 et Jacobsius Annott . II , 1 , 205 ] ... οὐτω μὲν ἢ περὶ δρυὸς καὶ πέτρας παροιμία καθίσταται . εἰ δὲ τις τὸ , ἀπὸ δρυὸς ἢ ὑπὸ πέτρας , ἐπὶ σκληρότητος ἥθους λάβοι ποτέ , ὅπερ ἐνταῦθα οὐδ᾽ ὅλως συμβαίζεται , ὁ τοιούτος παραχρῆται τῇ Ὀμηρικῇ παροιμίᾳ καὶ εἰς ἄλλο τι μεθίλκει τὸν νοῦν ... σολοικίζων οὖτω κατὰ τοὺς παλαιοὺς τῷ νοήματι , καὶ γὰρ καὶ τοιούτοι τινες ἐλέγοντο σολοικισμοί , καθάπερ καὶ τὸ Ἵππος εἰς πεδίον αὐτὶ τοῦ εἰς πεδίᾳδα οἱ ἑπτάνοι χρήσιμοι [ Apost . IX , 13 ] , ἐὰν τις καὶ ἐπὶ ἵππος ἵππου νοήσῃ , ἐξεναλιζέτο παρὰ τοὺς σοφοὺς ... ἄλλ᾽ οὖτω μὲν ὡς ἡβηδὴ οὐκ ἔστι λαμβάνεσθαι νῦν εἰς σκληρότητα ἥθους τὴν .. παροιμίαν ... ἄλλως μέντοι παραμποιήσομαι ποτὲ τὸν νοῦν αὐτῆς , ὡς ἐπὶ σκληρότητος νοηθῆναι οὐχ ὑποδύσκολον , ἐπεὶ καὶ αὐτὸς ὁ ποιητὴς .. εἶπὼν τὸ [ Od . T , 163 ] · Οὐ γάρ ἀπὸ δρυὸς ἔσοι παλαφάτου οὐδ᾽ ἀπὸ πέτρας , ἐνέρας ἐκεῖ χρῆται τῇ παροιμίᾳ ... βούλεται γὰρ ἐκεῖ νοεῖν , ὅτι δεῖ δὲ εἰπεῖν τὸ σὸν γένος · οὐ γὰρ πάντως ἀγενεολόγητος εἶ ... Καὶ ὅρα ἐν τῷ λόγῳ τούτῳ , ὡς αἱ παροιμίαι πρὸς διαφόρους ἔννοιᾶς ἀμείπτως ἔστιν ὅτε στρέφονται , ὡς καὶ ἐπὶ τῆς Καθμείας νίκης [ Greg . Cypr . L II , 45 ] γίνεται : idem ad Odys . I . c . 1859 , 19 : καὶ νῦν δὲ εἰς τοσοῦτον ἔφθιον , ὅτι τε παροιμιώδης ὁ λόγος καὶ ὅτι καταφανικῶς μὲν ἀπὸ δρυὸς ... εἶναι τις λέγεται , ὅτε οὐκ ἔστι γένος αὐτοῦ εἰπεῖν . ἀποφατικῶς δὲ φαμεν ὡς οὐκ ἔστι τις ἀπὸ .. πέτρας , ὅτε οὐκ ἄν ἴχοι σιγήσῃ ποθὲν ἰστίν .. εἰληφέναι δὲ ἡ παροιμία ἐκ τοῦ παλαιοῦ βίου , ... νοῆσαι δὲ τὸ παροιμιώδες τοῦτο ἐνταῦθα ἐπὶ ἀγριώτητος οὐχ Ὀμηρικοῦ ἔστιν · παραχρησάμενος δ᾽ ἄν τις εἰρήσας ποτὲ εἰλὼν αὐτὸ καὶ ἐπὶ ἀγρίου ἥθους , ἵνα τὸν μὲν τοιούτον ἐρεῖ αὐτὸ δρυὸς εἶναι ἢ ἀπὸ πέτρας , τοιούτῳ δὲλεσον ἢ πέτρων ... Εἰς δὲ τὸ ἀπὸ δρυὸς εἶναι προσηνθυμητίον ἐκ πῶν
Lemmas: 40 Scholl . ad Plat . Remp . 414 Bekk . : ὁ ἐν ὁ ὁ Ὀδυσσεία [ vs . 163 ] ὑπό Πηνελόπη ἐρώ Ὀδυσσεύς ἀναγνωρίζομαι αὐτός ἐνταῦθα ἐπί ὁ πολιτεύω παρατίθημι , εἰμί δέ ὁ · οὖον γάρ ἀπό δρῦς εἰσίημι παλαίφατος οὐδέ ἀπό πέτρα . ὁ γάρ παλαιός ἐκ δρῦς καί πέτρα ὁ πρό αὐτός γεννάω ἐπιλαμβάνω , διά ὁ ὁ τίκτω εἰς στέλεχος καί σπήλαιον ὁ βρέφος ἐκτίθημι , ἐπί καί ὁ μίξις κατά ὁ ἐρημία ποιέω ὁ πάλαι ἄνθρωπος , δρῦς ἢ πέτρα πλησίος : hanc explicationem , quae eisdem fere verbis in Scholl . Ven . ad Hom . Il . X , 126 legitur , e Didymi Commentariiis ductam esse Scholia vulgaria ad Hom . Il . I . c . docent , ubi in fine additum : ὁ ἱστορία παρά Δίδυμος . Eidemque pro - lixae locorum Homericorum in - terpretationes superstructae sunt , quae in Eustathio reperiuntur : ad Il . X , 1262 , 7 : ὁ δέ νόος ὁ λόγος τοιούτος · οὐ εἰμί ἀπόικλος ὁ Ἀχιλλεύς , ἀλλά ἐν ἀρτιεπής καί ἐπίχλοος μῦθος . οἶκος ἄλλος ὁ ἦθος εἰμί καί ἀρχαῖος καί εἴρω , όποιος πάλαι πρός εἰμί ἐκεῖνος , ὗς λόγος ἔχω ἀπό δρῦς καί ἀπό πέτρα γίγνομαι , δρύοψ δηλαδή νομίζω βίος λαγχάνω ὁ ἄνθρωπος καί οφεινομη καί δρῦς καί λίθος κοιλόω ἐπιστένω ὁ τεογνὰ ἐκτίθημι διά πενία ὁ φίλος · [ de hac antiquissimorum hominum vita v . Scholia ad Anth . Pal . IX , 312 et Jacobsius Annott . II , 1 , 205 ] ... οὗτος μέν ἢ περί δρῦς καί πέτρα παροιμία καθίστημι . εἰμί δέ τις ὁ , ἀπό δρῦς ἢ ὑπό πέτρα , ἐπί σκληρότης ἦθος λαμβάνω ποτός , ὅσπερ ἐνταῦθα οὐδέ ὅλως συμβαίνω , ὁ τοιούτος παραχράω ὁ ομηρικός παροιμία καί εἰς ἄλλος τίς μεθίλκει ὁ νόος ... σολοικίζω οὗτος κατά ὁ παλαιός ὁ νόημα , καί γάρ καί τοιοῦτος τις λέγω σολοικισμός , καθάπερ καί ὁ Ἵππος εἰς πεδίον αὐτί ὁ εἰς πεδιάδα ὁ ἑπτάνοι χρήσιμος [ Apost . IX , 13 ] , ἐάν τις καί ἐπί ἵππος ἵππος νοέω , εξεναλιζετος παρά ὁ σοφός ... ἄλλος οὗτος μέν ὡς ἡβηδὴ οὐ εἰμί λαμβάνω νῦν εἰς σκληρότης ἦθος ὁ .. παροιμία ... ἄλλως μέντοι παραμποιαομαι ποτέ ὁ νόος αὐτός , ὡς ἐπί σκληρότης νοέω οὐ ὑποδύσκολος , ἐπεί καί αὐτός ὁ ποιητής .. εἶπον ὁ [ Od . T , 163 ] · οὖον γάρ ἀπό δρῦς εἰσίημι παλαφάτου οὐδέ ἀπό πέτρα , ἐναίρω ἐκεῖ χράω ὁ παροιμία ... βούλομαι γάρ ἐκεῖ νοέω , ὅτι δεῖ δέ εἶπον ὁ σός γένος · οὖον γάρ πάντως ἀγενεολόγητος εἰμί ... καί ὁράω ἐν ὁ λόγος οὗτος , ὡς ὁ παροιμία πρός διάφορος ἔννοια ἀμείπτως εἰμί ὅτε στρέφω , ὡς καί ἐπί ὁ Καθμείας Νίκη [ Greg . Cypr . L II , 45 ] γίγνομαι : idem ad Odys . I . c . 1859 , 19 : καί νῦν δέ εἰς τοσοῦτος φθίω , ὅτι τε παροιμιώδης ὁ λόγος καί ὅτι καταφανικῶς μέν ἀπό δρῦς ... εἰμί τις λέγω , ὅτε οὐ εἰμί γένος αὐτός εἶπον . ἀποφατικός δέ φημί ὡς οὐ εἰμί τις ἀπό .. πέτρα , ὅτε οὐ ἄν ἔχω σιγάω ποθεν Ἵστιν .. λαμβάνω δέ ὁ παροιμία ἐκ ὁ παλαιός βίος , ... νοέω δέ ὁ παροιμιώδης οὗτος ἐνταῦθα ἐπί ἄγριος οὐ ομηρικός εἰμί · παραχράομαι δέ ἄν τις εἴρω ποτέ εἵλη αὐτός καί ἐπί ἄγριος ἦθος , ἵνα ὁ μέν τοιοῦτος εἴρω αὐτός δρῦς εἰμί ἢ ἀπό πέτρα , τοιοῦτος δὲλεσον ἢ πέτρος ... εἰς δέ ὁ ἀπό δρῦς εἰμί προσηνθυμητιων ἐκ ποῦ