malchus-philadelphensis.fragmenta 4.20
Παμπρέπιος . Οὗτος μέγα παρὰ Ζήνωνι ἐδυνήθη · γένος μὲν ὢν Θηβαῖος τῶν κατὰ τὴν Αἴγυπτον , φύσει δὲ πρὸς ἅπαντα δεξιᾷ χρησάμενος , ἔρχεται εἰς Ἀθήνας , καὶ παρὰ τῆς πόλεως γραμματικὸς αἱρεθεὶς , συχνά τε ἐπαίδευσεν ἔτη , καὶ ἐπαιδεύθη ὁμοῦ ὅσα ἦν σοφώτερα ὑπὸ τῷ μεγάλῳ Πρόκλῳ . Διαβολῆς δὲ αὐτῷ πρὸς Θεαγένην τινὰ τῶν ἐκεῖ γενομένων ( ἐλλογίμων conj . Bernh . ) συστάσης , ὑβρισθεὶς ὑπ’ ἐκείνου καὶ μείζονος ἢ ἐχρῆν διδάσκαλον ὑπ’ αὐτοῦ πειραθεὶς σκευωρίας , ἦλθεν εἰς Βυζάντιον , τὰ μὲν ἄλλα ἀγαθὸς καὶ χρηστὸς φαινόμενος , ὡς δὲ ἐν Χριστιανοὺς πάντας ἐχούσῃ πόλει , τὸ Ἑλληνικὸν αὐτοῦ τῆς θρησκείας οὐκ ἔχον ὑπόκρισιν , ἀλλὰ μετὰ παρρησίας προδήλως δεικνύμενον , εἰς τὴν τοῦ καὶ ἕτερα τῆς ἀρρήτου σοφίας εἰδέναι ὑπόνοιαν ἦγε . Συσταθέντα δὲ αὐτὸν ὁ Ἴλλους ἡδέως δέχεται . Καί τι καὶ δημοσίᾳ ποίημα ἀναγνόντα λαμπρῶς τε ἐτίμησε , καὶ σύνταξιν ἔδωκε , τὴν μὲν αὐτὸς ἰδίᾳ , τὴν δὲ ὡς διδασκάλῳ καὶ ἐκ τοῦ δημοσίου . Καὶ ἀπελθόντος δὲ αὐτοῦ ἐπὶ τὴν Ἰσαυρίαν , οἱ βασκαίνοντες αὐτῷ συνθέντες διαβολὴν , τήν τε ἐκ τῆς θρησκείας , καὶ ὅτι μαγγανεύοι καὶ μαντεύοιτο τῷ ἴλλῳ κατὰ τοῦ βασιλέως , πείθουσι τὸν Ζήνωνα καὶ τὴν Βηρίναν τότε μέγιστα δυναμένην τῆς πόλεως ἐκπέμψαι . Καὶ ὁ μὲν ἐς Πέργαμον ἔρχεται τῆς Μυσίας · Ἴλλους δὲ πυθόμενος , κατὰ τὴν αὐτοῦ πρόφασιν ἐληλάσθαι τὸν ἄνδρα , πέμψας ἀναλαμβάνει αὐτὸν ἐς Ἰσαυρίαν , καὶ σύμβουλόν τε αὐτὸν καὶ σύνοικον ποιεῖται , καὶ ( ἦν γὰρ πολιτικῆς συνέσεως ἔμπλεως ) τὰ τῆς ἀρχῆς αὐτῷ , πρὸς ἃ μὴ σχολὴν ἦγε , διοικεῖν ἐπέτρεπεν , ἐλθών τε ἐς Βυζάντιον συμπαρέλαβεν ἀποροῦντα τὸν Ἴλλουν αὐτὸς ἐπεθάρσυνε . Καὶ τοσοῦτόν γε εἰπὼν , ὅτι « τὰ τῆς προνοίας μεθ’ ἡμῶν ἐστι τεταγμένα , » παρέσχεν ὑποψίαν τοῖς τότε ὑπακούσασιν , ὡς ἔκ τινος ἀδήλου ταῦτα θειάζοι προγνώσεως . Καὶ ἐκβάντος , ὥσπερ δὴ καὶ ἐξέβη , τοῦ τέλους , πρὸς τὴν τύχην τὸν ἐκείνου λόγον συμβάλλοντες , αὐτὸν πάντων αἴτιον ( οἷα φιλεῖ ὅμιλος ) μόνον ὑπελάμβανον τῶν παραδόξως αὐτοῖς ἀποβαίνειν δοκούντων . Οὕτω μὲν οἱ σώφρονες περὶ αὐτοῦ εἴκαζον . Εἰ δέ τι καὶ ἄλλο ἦν , οὔτε ἰσχυρῶς ἀνελεῖν ἔχω , οὔτε πείθεσθαι · ἀλλ’ ὁμοίως καὶ μέγα καὶ ἐλάχιστον αὐτῷ πρώτῳ ἀνεκοινοῦτο . Καὶ τότε τοίνυν λαβὼν αὐτὸν , εἰς Νίκαιαν , ἧκε χειμάσων , εἴτε τὴν ἐκ τοῦ δήμου δυσχέρειαν ἐκκλίνων , εἴτε ἐπὶ ταῖς σφαγαῖς τὸν ἔχοντα τὴν πόλιν ἐκτρέπεσθαι δαίμονα πρὸς ὀλίγον ἐθέλων .
Lemmas: Παμπρέπιος . οὗτος μέγας παρά Ζήνων δύναμαι · γένος μέν εἰμί Θηβαῖος ὁ κατά ὁ Αἴγυπτος , φύσις δέ πρός ἅπας δεξιός χράω , ἔρχομαι εἰς Ἀθῆναι , καί παρά ὁ πόλις γραμματικός αἱρέω , συχνός τε παιδεύω ἔτος , καί παιδεύω ὁμοῦ ὅσος εἰμί σοφός ὑπό ὁ μέγας Πρόκλος . διαβολή δέ αὐτός πρός Θεαγένης τις ὁ ἐκεῖ γίνομαι ( ἐλλόγιμος conj . Bernh . ) συνίστημι , ὑβρίζω ὑπό ἐκεῖνος καί μέγας ἢ χρή διδάσκαλος ὑπό αὐτός πειράω σκευωρία , ἔρχομαι εἰς Βυζάντιον , ὁ μέν ἄλλος ἀγαθός καί χρηστός φαίνω , ὡς δέ ἐν χριστιανός πᾶς ἔχω πόλις , ὁ Ἑλληνικός αὐτός ὁ θρησκεία οὐ ἔχω ὑπόκρισις , ἀλλά μετά παρρησία πρόδηλος δείκνυμι , εἰς ὁ ὁ καί ἕτερος ὁ ἄρρητος σοφία οἶδα ὑπόνοια ἄγω . συνίστημι δέ αὐτός ὁ Ἴλλος ἡδύς δέχομαι . καί τίς καί δημοσίᾳ ποίημα ἀναγιγνώσκω λαμπρός τε τιμάω , καί σύνταξις δίδωμι , ὁ μέν αὐτός ἴδιος , ὁ δέ ὡς διδάσκαλος καί ἐκ ὁ δημόσιος . καί ἀπέρχομαι δέ αὐτός ἐπί ὁ Ἰσαυρία , ὁ βασκαίνω αὐτός συντίθημι διαβολή , ὁ τε ἐκ ὁ θρησκεία , καί ὅτι μαγγανεύω καί μαντεύομαι ὁ ἰλλός κατά ὁ βασιλεύς , πείθω ὁ Ζήνων καί ὁ Βηρίνη τότε μέγας δύναμαι ὁ πόλις ἐκπέμπω . καί ὁ μέν εἰς Πέργαμον ἔρχομαι ὁ Μυσία · Ἴλλος δέ πυνθάνομαι , κατά ὁ αὐτός πρόφασις ἐλαύνω ὁ ἀνήρ , πέμπω ἀναλαμβάνω αὐτός εἰς Ἰσαυρία , καί σύμβουλος τε αὐτός καί σύνοικος ποιέω , καί ( εἰμί γάρ πολιτικός σύνεσις ἔμπλεος ) ὁ ὁ ἀρχή αὐτός , πρός ὅς μή σχολή ἄγω , διοικέω ἐπιτρέπω , ἔρχομαι τε εἰς Βυζάντιον συμπαραλαμβάνω ἀπορέω ὁ Ἴλλος αὐτός ἐπιθαρσύνω . καί τοσοῦτος γε λέγω , ὅτι « ὁ ὁ πρόνοια μετά ἐγώ εἰμί τάσσω , » παρέχω ὑποψία ὁ τότε ὑπακούω , ὡς ἐκ τις ἄδηλος οὗτος θειάζω πρόγνωσις . καί ἐκβαίνω , ὥσπερ δή καί ἐκβαίνω , ὁ τέλος , πρός ὁ τύχη ὁ ἐκεῖνος λόγος συμβάλλω , αὐτός πᾶς αἴτιος ( οἷος φιλέω ὅμιλος ) μόνος ὑπολαμβάνω ὁ παράδοξος αὐτός ἀποβαίνω δοκέω . οὕτως μέν ὁ σώφρων περί αὐτός εἰκάζω . εἰμί δέ τίς καί ἄλλος εἰμί , οὔτε ἰσχυρός ἀναιρέω ἔχω , οὔτε πείθω · ἀλλά ὅμοιος καί μέγας καί μικρός αὐτός πρῶτος ἀνακοινόω . καί τότε τοίνυν λαμβάνω αὐτός , εἰς Νίκαια , ἥκω χειμάω , εἴτε ὁ ἐκ ὁ δῆμος δυσχέρεια ἐκκλίνω , εἴτε ἐπί ὁ σφαγή ὁ ἔχω ὁ πόλις ἐκτρέπω δαίμων πρός ὀλίγος ἐθέλω .