lucianus.verae-historiae 1.29
ἤδη δὲ καὶ οἱ Ἱππόγυποι ἀπεληλύθεσαν . πλεύσαντες δὲ τὴν ἐπιοῦσαν νύκτα καὶ ἡμέραν , περὶ ἑσπέραν ἀφικόμεθα ἐς τὴν Λυχνόπολιν καλουμένην , ἤδη τὸν κάτω πλοῦν διώκοντες . ἡ δὲ πόλις αὕτη κεῖται μεταξὺ τοῦ Πλειάδων καὶ τοῦ Ὑάδων ἀέρος , ταπεινοτέρα μέντοι πολὺ τοῦ ζῳδιακοῦ . ἀποβάντες δὲ ἄνθρωπον μὲν οὐδένα εὕρομεν , λύχνους δὲ πολλοὺς περιθέοντας καὶ ἐν τῇ ἀγορᾷ καὶ περὶ τὸν λιμένα διατρίβοντας , τοὺς μὲν μικροὺς καὶ ὥσπερ πένητας , ὀλίγους δὲ τῶν μεγάλων καὶ δυνατῶν πάνυ λαμπροὺς καὶ περιφανεῖς . οἰκήσεις δὲ αὐτοῖς καὶ λυχνεῶνες ἰδίᾳ ἑκάστῳ πεποίηντο , καὶ αὐτοὶ ὀνόματα εἶχον , ὥσπερ οἱ ἄνθρωποι , καὶ φωνὴν προϊεμένων ἠκούομεν , καὶ οὐδὲν ἡμᾶς ἠδίκουν , ἀλλὰ καὶ ἐπὶ ξένια ἐκάλουν · ἡμεῖς δὲ ὅμως ἐφοβούμεθα , καὶ οὔτε δειπνῆσαι οὔτε ὑπνῶσαί τις ἡμῶν ἐτόλμησεν . ἀρχεῖα δὲ αὐτοῖς ἐν μέσῃ τῇ πόλει πεποίηται , ἔνθα ὁ ἄρχων αὐτῶν διὰ νυκτὸς ὅλης κάθηται ὀνομαστὶ καλῶν ἕκαστον · ὃς δʼ ἂν μὴ ὑπακούσῃ , καταδικάζεται ἀποθανεῖν ὡς λιπὼν τὴν τάξιν · ὁ δὲ θάνατός ἐστι σβεσθῆναι . παρεστῶτες δὲ ἡμεῖς ἑωρῶμεν τὰ γινόμενα καὶ ἠκούομεν ἅμα τῶν λύχνων ἀπολογουμένων καὶ τὰς αἰτίας λεγόντων διʼ ἃς ἐβράδυνον . ἔνθα καὶ τὸν ἡμέτερον λύχνον ἐγνώρισα , καὶ προσειπὼν αὐτὸν περὶ τῶν κατʼ οἶκον ἐπυνθανόμην ὅπως ἔχοιεν · ὁ δέ μοι ἅπαντα ἐκεῖνα διηγήσατο . τὴν μὲν οὖν νύκτα ἐκείνην αὐτοῦ ἐμείναμεν , τῇ δὲ ἐπιούσῃ ἄραντες ἐπλέομεν ἤδη πλησίον τῶν νεφῶν · ἔνθα δὴ καὶ τὴν Νεφελοκοκκυγίαν πόλιν ἰδόντες ἐθαυμάσαμεν , οὐ μέντοι ἐπέβημεν αὐτῆς · οὐ γὰρ εἴα τὸ πνεῦμα . βασιλεύειν μέντοι αὐτῶν ἐλέγετο Κόρωνος ὁ Κοττυφίωνος . καὶ ἐγὼ ἐμνήσθην Ἀριστοφάνους τοῦ ποιητοῦ , ἀνδρὸς σοφοῦ καὶ ἀληθοῦς καὶ μάτην ἐφʼ οἷς ἔγραψεν ἀπιστουμένου . τρίτῃ δὲ ἀπὸ ταύτης ἡμέρᾳ καὶ τὸν ὠκεανὸν ἤδη σαφῶς ἑωρῶμεν , γῆν δὲ οὐδαμοῦ , πλήν γε τῶν ἐν τῷ ἀέρι · καὶ αὐταὶ δὲ πυρώδεις καὶ ὑπεραυγεῖς ἐφαντάζοντο . τῇ τετάρτῃ δὲ περὶ μεσημβρίαν μαλακῶς ἐνδιδόντος τοῦ πνεύματος καὶ συνιζάνοντος ἐπὶ τὴν θάλατταν καθείθημεν .
Lemmas: ἤδη δέ καί ὁ ἱππόγυποι ἀπέρχομαι . πλέω δέ ὁ ἐπέρχομαι νύξ καί ἡμέρα , περί ἑσπέρα ἀφικνέομαι εἰς ὁ λυχνόπολις καλέω , ἤδη ὁ κάτω πλόος διώκω . ὁ δέ πόλις οὗτος κεῖμαι μεταξύ ὁ Πλειάδες καί ὁ Ὑάδες ἀήρ , ταπεινός μέντοι πολύς ὁ ζῳδιακός . ἀποβαίνω δέ ἄνθρωπος μέν οὐδείς εὑρίσκω , λύχνος δέ πολύς περιθέω καί ἐν ὁ ἀγορά καί περί ὁ λιμήν διατρίβω , ὁ μέν μικρός καί ὥσπερ πένης , ὀλίγος δέ ὁ μέγας καί δυνατός πάνυ λαμπρός καί περιφανής . οἴκησις δέ αὐτός καί λυχνεών ἴδιος ἕκαστος ποιέω , καί αὐτός ὄνομα ἔχω , ὥσπερ ὁ ἄνθρωπος , καί φωνή προίημι ἀκούω , καί οὐδείς ἐγώ ἀδικέω , ἀλλά καί ἐπί ξένιος καλέω · ἐγώ δέ ὅμως φοβέω , καί οὔτε δειπνέω οὔτε ὑπνόω τις ἐγώ τολμάω . ἀρχεῖον δέ αὐτός ἐν μέσος ὁ πόλις ποιέω , ἔνθα ὁ ἄρχων αὐτός διά νύξ ὅλος καθίημι ὀνομαστί καλέω ἕκαστος · ὅς δέ ἄν μή ὑπακούω , καταδικάζω ἀποθνῄσκω ὡς λείπω ὁ τάξις · ὁ δέ θάνατος εἰμί σβέννυμι . παρίστημι δέ ἐγώ ὁράω ὁ γίγνομαι καί ἀκούω ἅμα ὁ λύχνος ἀπολογέομαι καί ὁ αἰτία λέγω διά ὅς βραδύνω . ἔνθα καί ὁ ἡμέτερος λύχνος γνωρίζω , καί προσλέγω αὐτός περί ὁ κατά οἶκος πυνθάνομαι ὅπως ἔχω · ὁ δέ ἐγώ ἅπας ἐκεῖνος διηγέομαι . ὁ μέν οὖν νύξ ἐκεῖνος αὐτοῦ μένω , ὁ δέ ἐπέρχομαι ἀείρω πλέω ἤδη πλησίον ὁ νέφος · ἔνθα δή καί ὁ νεφελοκοκκυγία πόλις ὁράω θαυμάζω , οὐ μέντοι ἐπιβαίνω αὐτός · οὐ γάρ ἐάω ὁ πνεῦμα . βασιλεύω μέντοι αὐτός λέγω Κόρωνος ὁ Κοττυφίωνος . καί ἐγώ μιμνῄσκω Ἀριστοφάνης ὁ ποιητής , ἀνήρ σοφός καί ἀληθής καί μάτην ἐπί ὅς γράφω ἀπιστέω . τρίτος δέ ἀπό οὗτος ἡμέρα καί ὁ Ὠκεανός ἤδη σαφής ὁράω , γῆ δέ οὐδαμοῦ , πλήν γε ὁ ἐν ὁ ἀήρ · καί οὗτος δέ πυρώδης καί ὑπεραυγής φαντάζω . ὁ τέταρτος δέ περί μεσημβρία μαλακός ἐνδίδωμι ὁ πνεῦμα καί συνιζάνω ἐπί ὁ θάλασσα καθίημι .