lucianus.soloecista 10
Παῦσαι πρὸς τῆς Ἀθηνᾶς · ἀλλ’ εἰπέ τι τοιοῦτον , ὥστε κἀμὲ μαθεῖν . Καὶ πῶς ἄν μάθοις ; Εἴ μοι πάντα ἐπέλθοις , ὅσα φὴς σολοικίσας ἐμὲ λαθεῖν καὶ παρ’ ὅ τι ἕκαστον σεσολοίκισται . Μηδαμῶς , ὦ ἄριστε · μακρὸν γὰρ ἢν ποιήσαιμεν τὸν διάλογον . ἀλλὰ περὶ μὲν τούτων ἔξεστί σοι καθ’ ἕκαστον αὐτῶν πυνθάνεσθαι · νῦν δὲ ἕτερ’ ἄττα ἐπέλθωμεν , εἰ δοκεῖ , καὶ πρῶτόν γε αὐτὸ τοῦτο τὸ ἄττα μὴ δασέως , ἀλλὰ ψιλῶς ἐξενεγκεῖν · μὴ γὰρ οὕτως ἄλογον ἦν ἄν . ἔπειτα τὸ τῆς ὕβρεως , ἥν με φὴς ὑβρίσαι σε , εἰ μὴ οὕτω λέγοιμι , ἀλλ’ εἰς σέ , φαίην ἴδιον . Ἐγὼ μὲν οὐκ ἔχω εἰπεῖν . Ὅτι τὸ μὲν σὲ ὑβρίζειν τὸ σῶμά ἐστι τὸ σὸν ἤτοι πληγαῖς ἢ δεσμοῖς ἢ καὶ ἄλλῳ τρόπῳ , τὸ δὲ ἐς σέ , ὅταν εἴς τι τῶν σῶν γίγνηται ἡ ὕβρις · καὶ γὰρ ὅστις γυναῖκα φίλον καὶ ὅστις γε οἰκέτην . πλὴν γὰρ περὶ πραγμάτων οὕτως ἔχει σοι · ἐπεὶ τὸ ἐς πρᾶγμα ὑβρίζειν λέλεκται , οἷον ἐς τὴν παροιμίαν , ὡς ὁ Πλάτων φησὶν ἐν τῷ Συμποσίῳ . Κατανοῶ τὸ διάφορον . Ἆρ’ οὖν καὶ τοῦτο κατανοεῖς , ὅτι τὸ ταῦτά ὑπαλλάττειν σολοικίζειν καλοῦσιν ; Ἀλλὰ δὲ τὸ ὑπαλλάττειν εἴ τις ἐναλλάττειν λέγει , τί σοι δόξει λέγειν ; Ἐμοὶ μὲν ταὐτὸν λέγειν δόξει . Καὶ πῶς ἂν εἴη ταὐτὸν τῷ ὑπαλλάττειν τὸ ἐναλλάττειν , εἴπερ τὸ μὲν ἑτέρου πρὸς ἕτερον γίγνεται , τοῦ μὴ ὀρθοῦ πρὸς τὸ ὀρθόν , τὸ δὲ τοῦ μὴ ὄντος πρὸς τὸ ὄν ; Κατέμαθον ὅτι τὸ μὲν ὑπαλλάττειν τὸ μὴ κύριον ἀντὶ τοῦ κυρίου λέγειν ἐστί , τὸ δ’ ἐναλλάττειν ποτὲ μὲν τῷ κυρίῳ , ποτὲ δὲ τῷ μὴ κυρίῳ χρῆσθαι . Ἔχει τινὰ καὶ ταῦτα κατανόησιν οὐκ ἄχαριν , τὸ δὲ σπουδάζειν πρός τινα τὴν οἰκείαν ὠφέλειαν τοῦ σπουδάζοντος ἐμφαίνει , τὸ δὲ περί τινα τὴν ἐκείνου περὶ ὅν σπουδάζει . καὶ ταῦτα ἴσως μὲν ὑποσυγκέχυται , ἴσως δὲ καὶ ἀκριβοῦται παρά τισί · βέλτιον δὲ τὸ ἀκριβοῦν ἑκάστῳ . Ὀρθῶς γὰρ λέγεις .
Lemmas: παύω πρός ὁ Ἀθήνη · ἀλλά λέγω τις τοιοῦτος , ὥστε ἐγώ μανθάνω . καί πῶς ἄν μανθάνω ; εἰ ἐγώ πᾶς ἐπέρχομαι , ὅσος φημί σολοικίζω ἐγώ λανθάνω καί παρά ὅς τις ἕκαστος σολοικίζω . μηδαμῶς , ὦ ἀγαθός · μακρός γάρ ἐάν ποιέω ὁ διάλογος . ἀλλά περί μέν οὗτος ἔξεστι σύ κατά ἕκαστος αὐτός πυνθάνομαι · νῦν δέ ἕτερος τις ἐπέρχομαι , εἰ δοκέω , καί πρῶτος γε αὐτός οὗτος ὁ τις μή δασύς , ἀλλά ψιλός ἐκφέρω · μή γάρ οὕτως ἄλογος εἰμί ἄν . ἔπειτα ὁ ὁ ὕβρις , ὅς ἐγώ φημί ὑβρίζω σύ , εἰ μή οὕτως λέγω , ἀλλά εἰς σύ , φημί ἴδιος . ἐγώ μέν οὐ ἔχω λέγω . ὅτι ὁ μέν σύ ὑβρίζω ὁ σῶμα εἰμί ὁ σός ἤτοι πληγή ἤ δεσμός ἤ καί ἄλλος τρόπος , ὁ δέ εἰς σύ , ὅταν εἰς τις ὁ σός γίγνομαι ὁ ὕβρις · καί γάρ ὅστις γυνή φίλος καί ὅστις γε οἰκέτης . πλήν γάρ περί πρᾶγμα οὕτως ἔχω σύ · ἐπεί ὁ εἰς πρᾶγμα ὑβρίζω λέγω , οἷος εἰς ὁ παροιμία , ὡς ὁ Πλάτων φημί ἐν ὁ Συμπόσιον . κατανοέω ὁ διάφορος . ἆρα οὖν καί οὗτος κατανοέω , ὅτι ὁ οὗτος ὑπαλλάσσω σολοικίζω καλέω ; ἀλλά δέ ὁ ὑπαλλάσσω εἰ τις ἐναλλάσσω λέγω , τίς σύ δοκέω λέγω ; ἐγώ μέν αὐτός λέγω δοκέω . καί πῶς ἄν εἰμί αὐτός ὁ ὑπαλλάσσω ὁ ἐναλλάσσω , εἴπερ ὁ μέν ἕτερος πρός ἕτερος γίγνομαι , ὁ μή ὀρθός πρός ὁ ὀρθός , ὁ δέ ὁ μή εἰμί πρός ὁ εἰμί ; καταμανθάνω ὅτι ὁ μέν ὑπαλλάσσω ὁ μή κύριος ἀντί ὁ κύριος λέγω εἰμί , ὁ δέ ἐναλλάσσω ποτέ μέν ὁ κύριος , ποτέ δέ ὁ μή κύριος χράω . ἔχω τις καί οὗτος κατανόησις οὐ ἄχαρις , ὁ δέ σπουδάζω πρός τις ὁ οἰκεῖος ὠφέλεια ὁ σπουδάζω ἐμφαίνω , ὁ δέ περί τις ὁ ἐκεῖνος περί ὅς σπουδάζω . καί οὗτος ἴσως μέν ὑποσυγχέω , ἴσως δέ καί ἀκριβόω παρά τις · ἀγαθός δέ ὁ ἀκριβόω ἕκαστος . ὀρθός γάρ λέγω .