lucianus.saturnalia 8
ἐγὼ δέ , ὦ Κρόνε , καὶ τοῦτο εἴκαζον τὸ εἰς τοὺς δούλους καὶ πεδότριβας φιλάνθρωπον ἐκ τοῦ μύθου ἐκείνου ποιεῖν σε τιμῶντα τοὺς τὰ ὅμοια πάσχοντας , ἅτε καὶ αὐτὸν δουλεύοντα , μεμνημένον τῆς πέδης . οὐ παύσῃ γὰρ τοιαῦτα ληρῶν ; εὖ λέγεις , καὶ παύσομαι · πλὴν ἔτι μοι καὶ τοῦτο ἀπόκριναι . τὸ πεττεύειν σύνηθες ἦν καὶ ἐπὶ σοῦ τοῖς ἀνθρώποις ; καὶ μάλα , οὐ μὴν περὶ ταλάντων γε καὶ μυριάδων ὥσπερ ὑμῖν , ἀλλὰ περὶ καρύων τὸ μέγιστον , ὡς μὴ ἀνιᾶσθαι ἡττηθέντα μηδὲ δακρύειν ἀεὶ ἄσιτον ὄντα μόνον τῶν ἄλλων . εὖ γε ἐκεῖνοι ποιοῦντες . ὑπὲρ τίνος γὰρ ἂν καὶ ἐπέττευον αὐτοὶ ὁλόχρυσοι ὄντες ; ὡς ἔγωγε καὶ μεταξὺ λέγοντός σου τοιόνδε τι ἐνενόησα · εἴ τις ἕνα τῶν ἀνδρῶν ἐκείνων τῶν χρυσηλάτων ἐς τὸν ἡμέτερον τοῦτον βίον ἀγαγὼν ἔδειξε τοῖς πολλοῖς , οἷα ἔπαθεν ἂν ὁ ἄθλιος ὐπʼ αὐτῶν ; διεσπάσαντο γὰρ ἂν αὐτὸν εὖ οἶδʼ ὅτι ἐπιδραμόντες ὥσπερ τὸν Πενθέα αἱ Μαινάδες ἢ αἱ Θρᾷτται τὸν Ὀρφέα ἢ τὸν Ἀκταίωνα αϊ κύνες , περὶ τοῦ μεῖζον ἀπενέγκασθαι τὸ μέρος πρὸς ἀλλήλους ἕκαστος ἁμιλλώμενοι , οἵ γε οὐδὲ ἑορτάζοντες ἔξω τοῦ φιλοκερδοῦς εἰσιν , ἀλλἀ πρόσοδον οἱ πολλοὶ πεποίηνται τὴν ἑορτήν . εἷτα οἱ μὲν ἀπέρχονται λῃστεύοντες ἐν τῷ συμποσίῳ τοὺς φίλους , οἱ δέ σοί τε λοιδοροῦνται , οὐδὲν δέον , καὶ τοὺς κύβους συντρίβουσιν ἀναιτίους ὄντας αὐτοῖς ὧν ἑκόντες ποιοῦσιν . ἀτὰρ εἰπέ μοι καὶ τόδε , τί δή ποτε ἁβρὸς οὕτω θεὸς ὢν καὶ γέρων ἐπιλεξάμενος τὸ ἀτερπέστατον , ὁπότε ἡ χιὼν ἐπέχει τὰ πάντα καὶ ὁ βορρᾶς πολὺς καὶ οὐδὲν ὅ τι οὐ πέπηγεν ὑπὸ τοῦ κρύους καὶ τὰ δένδρα ξηρὰ καὶ γυμνὰ καὶ ἄφυλλα καὶ οἱ λειμῶνες ἄμορφοι καὶ ἀπηνθηκότες καὶ οἱ ἄνθρωποι ἐπικεκυφότες ὥσπερ οἱ πάνυ γεγηρακότες , ἀμφὶ τὴν κάμινον οἱ πολλοί , τηνικαῦτα ἑορτάζεις ; οὐ γὰρ πρεσβυτικός γε ὁ καιρὸς οὐδὲ ἐπιτήδειος τοῖς τρυφῶσι .
Lemmas: ἐγώ δέ , ὦ Κρόνος , καί οὗτος εἰκάζω ὁ εἰς ὁ δοῦλος καί πεδότριβας φιλάνθρωπος ἐκ ὁ μῦθος ἐκεῖνος ποιέω σύ τιμάω ὁ ὁ ὅμοιος πάσχω , ἅτε καί αὐτός δουλεύω , μιμνῄσκω ὁ πέδη . οὐ παύω γάρ τοιοῦτος ληρέω ; εὖ λέγω , καί παύω · πλήν ἔτι ἐγώ καί οὗτος ἀποκρίνω . ὁ πεσσεύω συνήθης εἰμί καί ἐπί σύ ὁ ἄνθρωπος ; καί μάλα , οὐ μήν περί τάλαντον γε καί μυριάς ὥσπερ σύ , ἀλλά περί κάρυον ὁ μέγας , ὡς μή ἀνιάω ἡττάω μηδέ δακρύω ἀεί ἄσιτος εἰμί μόνος ὁ ἄλλος . εὖ γε ἐκεῖνος ποιέω . ὑπέρ τίς γάρ ἄν καί πεσσεύω αὐτός ὁλόχρυσος εἰμί ; ὡς ἐγώ καί μεταξύ λέγω σύ τοιόσδε τις ἐννοέω · εἰ τις εἷς ὁ ἀνήρ ἐκεῖνος ὁ χρυσήλατος εἰς ὁ ἡμέτερος οὗτος βίος ἄγω δείκνυμι ὁ πολύς , οἷος πάσχω ἄν ὁ ἄθλιος ὑπό αὐτός ; διασπάω γάρ ἄν αὐτός εὖ οἶδα ὅτι ἐπιτρέχω ὥσπερ ὁ Πενθεύς ὁ Μαινάς ἤ ὁ Θρᾷσσα ὁ Ὀρφεύς ἤ ὁ Ἀκταίων ὁ κύων , περί ὁ μέγας ἀποφέρω ὁ μέρος πρός ἀλλήλων ἕκαστος ἁμιλλάομαι , ὁ γε οὐδέ ἑορτάζω ἔξω ὁ φιλοκερδής εἰμί , ἀλλά πρόσοδος ὁ πολύς ποιέω ὁ ἑορτή . εἶτα ὁ μέν ἀπέρχομαι λῃστεύω ἐν ὁ συμπόσιον ὁ φίλος , ὁ δέ σύ τε λοιδορέω , οὐδείς δέω , καί ὁ κύβος συντρίβω ἀναίτιος εἰμί αὐτός ὅς ἑκών ποιέω . ἀτάρ λέγω ἐγώ καί ὅδε , τίς δή ποτέ ἁβρός οὕτως θεός εἰμί καί γέρων ἐπιλέγω ὁ ἀτερπής , ὁπότε ὁ χιών ἐπέχω ὁ πᾶς καί ὁ βορέας πολύς καί οὐδείς ὅς τις οὐ πήγνυμι ὑπό ὁ κρύος καί ὁ δένδρον ξηρός καί γυμνός καί ἄφυλλος καί ὁ λειμών ἄμορφος καί ἀπανθέω καί ὁ ἄνθρωπος ἐπικύπτω ὥσπερ ὁ πάνυ γηράσκω , ἀμφί ὁ κάμινος ὁ πολύς , τηνικαῦτα ἑορτάζω ; οὐ γάρ πρεσβυτικός γε ὁ καιρός οὐδέ ἐπιτήδειος ὁ τρυφάω .