lucianus.pro-imaginibus 19
ἐκεῖνο δέ γέ φημι , τοιαύτας ἡμῖν τὰς ἀφορμὰς τῶν ἐπαινετικῶν τούτων λόγων εἶναι , ὡς χρὴ τὸν ἐπαινοῦντα καὶ εἰκόσι καὶ ὁμοιώσεσι προσχρῆσθαι , καὶ σχεδὸν ἐν τούτῳ τὸ μέγιστόν ἐστιν εὖ εἰκάσαι · τὸ δὲ εὖ ὧδε μάλιστʼ ἂν κρίνοιτο , οὐκ ἤν τις τοῖς ὁμοίοις παραβάλλῃ οὐδʼ ἢν πρὸς τὸ ὑποδεέστερον ποιῆται τὴν παράθεσιν , ἀλλʼ ἢν πρὸς τὸ ὑπερέχον ὡς οἷόν τε προσβιβάζῃ τὸ ἐπαινούμενον . οἷον εἴ τις κύνα ἐπαινῶν εἴποι ἀλώπεκος εἶναι μείζω αὐτὸν ἢ αἰλούρου , ἆρά σοι δοκεῖ ὁ τοιοῦτος ἐπαινεῖν εἰδέναι ; οὐκ ἂν εἴποις . ἀλλὰ μὴν οὐδʼ εἰ λύκῳ φαίη ἴσον αὐτὸν ὑπάρχειν , οὐδὲ οὕτως μεγαλωστὶ ἐπῄνεσεν . ἀλλὰ ποῦ τὸ ἴδιον τοῦ ἐπαίνου ἀποτελεῖται ; ἢν ὁ κύων τῷ λέοντι ἐοικέναι λέγηται καὶ μέγεθος καὶ ἀλκήν . ὡς ὁ τὸν Ὠρίωνος κύνα ἐπαινῶν ἔφη ποιητὴς λεοντοδάμαν αὐτόν · οὗτος γὰρ δὴ κυνὸς ἐντελὴς ἔπαινος . καὶ πάλιν εἴ τις Μίλωνα τὸν ἐκ Κρότωνος ἢ Γλαῦκον τὸν ἐκ Καρύστου ἢ Πολυδάμαντα ἐπαινέσαι θέλων ἔπειτα λέγοι ἰσχυρότερον ἕκαστον αὐτῶν γυναικὸς γενέσθαι , οὐκ ἂν οἴει γελασθῆναι αὐτὸν ἐπὶ τῇ ἀνοίᾳ τοῦ ἐπαίνου ; ὅπου γε καὶ εἰ ἑνὸς ἀνδρὸς ἔλεγεν ἀμείνω εἶναι αὐτόν , οὐδὲ τοῦτο ἀπέχρησεν ἂν εἰς ἔπαινον . ἀλλὰ πῶς ἐπῄνεσε ποιητὴς εὐδόκιμος τὸν Γλαῦκον , οὐδὲ Πολυδεύκεος βίαν φήσας ἀνατείνασθαι ἂν αὐτῷ ἐναντίας τὰς χεῖρας οὐδὲ σιδάρεον Ἀλκμάνας τέκος ; ὁρᾷς ὁποίοις αὐτὸν θεοῖς εἴκασε · μᾶλλον δὲ καὶ αὐτῶν ἐκείνων ἀμείνω ἀπέφαινεν . καὶ οὔτε αὐτὸς ὁ Γλαῦκος ἠγανάκτησεν τοῖς ἐφόροις τῶν ἀθλητῶν θεοῖς ἀντεπαινούμενος , οὔτε ἐκεῖνοι ἠμύναντο ἢ τὸν Γλαῦκον ἢ τὸν ποιητὴν ὡς ἀσεβοῦντα περὶ τὸν ἔπαινον , ἀλλὰ εὐδοκίμουν ἄμφω καὶ ἐτιμῶντο ὑπὸ τῶν Ἑλλήνων , ὁ μὲν ἐπὶ τῇ ἀλκῇ , ὁ Γλαῦκος , ὁ δὲ ποιητὴς ἐπί τε τοῖς ἄλλοις καὶ ἐπʼ αὐτῷ τούτῳ μάλιστα τῷ ᾄσματι . μὴ δὴ θαυμάσῃς εἰ καὶ αὐτὸς εἰκάσαι βουλόμενος , ὅπερ ἦν τῷ ἐπαινοῦντι ἀναγκαῖον , ὑψηλοτέρῳ ἐχρησάμην τῷ παραδείγματι , τοῦτο ὑποβαλόντος τοῦ λόγου .
Lemmas: ἐκεῖνος δέ γε φημί , τοιοῦτος ἐγώ ὁ ἀφορμή ὁ ἐπαινετικός οὗτος λόγος εἰμί , ὡς χρή ὁ ἐπαινέω καί εἰκών καί ὁμοίωσις προσχράομαι , καί σχεδόν ἐν οὗτος ὁ μέγας εἰμί εὖ εἰκάζω · ὁ δέ εὖ ὧδε μάλα ἄν κρίνω , οὐ ἐάν τις ὁ ὅμοιος παραβάλλω οὐδέ ἐάν πρός ὁ ὑποδεής ποιέω ὁ παράθεσις , ἀλλά ἐάν πρός ὁ ὑπερέχω ὡς οἷος τε προσβιβάζω ὁ ἐπαινέω . οἷος εἰ τις κύων ἐπαινέω λέγω ἀλώπηξ εἰμί μέγας αὐτός ἤ αἴλουρος , ἆρα σύ δοκέω ὁ τοιοῦτος ἐπαινέω οἶδα ; οὐ ἄν λέγω . ἀλλά μήν οὐδέ εἰ λύκος φημί ἴσος αὐτός ὑπάρχω , οὐδέ οὕτως μεγαλωστί ἐπαινέω . ἀλλά ποῦ ὁ ἴδιος ὁ ἔπαινος ἀποτελέω ; ἐάν ὁ κύων ὁ λέων ἔοικα λέγω καί μέγεθος καί ἀλκή . ὡς ὁ ὁ Ὠρίων κύων ἐπαινέω φημί ποιητής λεοντοδάμας αὐτός · οὗτος γάρ δή κύων ἐντελής ἔπαινος . καί πάλιν εἰ τις Μίλων ὁ ἐκ Κρότων ἤ Γλαῦκος ὁ ἐκ Κάρυστος ἤ Πολυδάμας ἐπαινέω ἐθέλω ἔπειτα λέγω ἰσχυρός ἕκαστος αὐτός γυνή γίγνομαι , οὐ ἄν οἴομαι γελάω αὐτός ἐπί ὁ ἄνοια ὁ ἔπαινος ; ὅπου γε καί εἰ εἷς ἀνήρ λέγω ἀγαθός εἰμί αὐτός , οὐδέ οὗτος ἀποχράω ἄν εἰς ἔπαινος . ἀλλά πῶς ἐπαινέω ποιητής εὐδόκιμος ὁ Γλαῦκος , οὐδέ Πολυδεύκης βία φημί ἀνατείνω ἄν αὐτός ἐναντίος ὁ χείρ οὐδέ σιδήρεος Ἀλκμάνας τέκος ; ὁράω ὁποῖος αὐτός θεός εἰκάζω · μάλα δέ καί αὐτός ἐκεῖνος ἀγαθός ἀποφαίνω . καί οὔτε αὐτός ὁ Γλαῦκος ἀγανακτέω ὁ ἔφορος ὁ ἀθλητής θεός ἀντεπαινέω , οὔτε ἐκεῖνος ἀμύνω ἤ ὁ Γλαῦκος ἤ ὁ ποιητής ὡς ἀσεβέω περί ὁ ἔπαινος , ἀλλά εὐδοκιμέω ἄμφω καί τιμάω ὑπό ὁ Ἕλλην , ὁ μέν ἐπί ὁ ἀλκή , ὁ Γλαῦκος , ὁ δέ ποιητής ἐπί τε ὁ ἄλλος καί ἐπί αὐτός οὗτος μάλα ὁ ᾆσμα . μή δή θαυμάζω εἰ καί αὐτός εἰκάζω βούλομαι , ὅς εἰμί ὁ ἐπαινέω ἀναγκαῖος , ὑψηλός χράω ὁ παράδειγμα , οὗτος ὑποβάλλω ὁ λόγος .