lucianus.philopseudes-sive-incredulus 14
ἐγὼ γοῦν διηγήσομαι ὑμῖν ἃ εἶδον γιγνόμενα ὑπʼ αὐτοῦ ἐν Γλαυκίου τοῦ Ἀλεξικλέους . ἄρτι γὰρ ὁ Γλαυκίας τοῦ πατρὸς ἀποθανόντος παραλαβὼν τὴν οὐσίαν ἠράσθη Χρυσίδος τῆς Δημέου γυναικός . ἐμοὶ δὲ διδασκάλῳ ἐχρῆτο πρὸς τοὺς λόγους , καὶ εἴ γε μὴ ὁ ἔρως ἐκεῖνος ἀπησχόλησεν αὐτόν , ἅπαντα ἂν ἤδη τὰ τοῦ Περιπάτου ἠπίστατο , ὃς καὶ ὀκτωκαιδεκαέτης ὢν ἀνέλυε καὶ τὴν φυσικὴν ἀκρόασιν μετεληλύθει εἰς τέλος . ἀμηχανῶν δὲ ὅμως τῷ ἔρωτι μηνύει μοι τὸ πᾶν , ἐγὼ δὲ ὥσπερ εἰκὸς ἦν , διδάσκαλον ὄντα , τὸν Ὑπερβόρεον ἐκεῖνον μάγον ἄγω παρʼ αὐτὸν ἐπὶ μναῖς τέτταρσι μὲν τὸ παραυτίκα — ἔδει γὰρ προτελέσαι τι εἰς τὰς θυσίας — ἑκκαίδεκα δέ , εἰ τύχοι τῆς Χρυσίδος . ὁ δὲ αὐξομένην τηρήσας τὴν σελήνην — τότε γὰρ ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ τὰ τοιαῦτα τελεσιουργεῖται — βόθρον τε ὀρυξάμενος ἐν ὑπαίθρῳ τινὶ τῆς οἰκίας περὶ μέσας νύκτας ἀνεκάλεσεν ἡμῖν πρῶτον μὲν τὸν Ἀλεξικλέα τὸν πατέρα τοῦ Γλαυκίου πρὸ ἑπτὰ μηνῶν τεθνεῶτα · ἠγανάκτει δὲ ὁ γέρων ἐπὶ τῷ ἔρωτι καὶ ὠργίζετο , τὰ τελευταῖα δὲ ὅμως ἐφῆκεν αὐτῷ ἐρᾶν . μετὰ δὲ τὴν Ἑκάτην τε ἀνήγαγεν ἐπαγομένην τὸν Κέρβερον καὶ τὴν Σελήνην κατέσπασεν , πολύμορφόν τι θέαμα καὶ ἄλλοτε ἀλλοῖόν τι φανταζόμενον · τὸ μὲν γὰρ πρῶτον γυναικείαν μορφὴν ἐπεδείκνυτο , εἶτα βοῦς ἐγίγνετο πάγκαλος , εἶτα σκύλαξ ἐφαίνετο . τέλος δʼ οὖν ὁ Ὑπερβόρεος ἐκ πηλοῦ ἐρώτιόν τι ἀναπλάσας , Ἄπιθι , ἔφη , καὶ ἄγε Χρυσίδα . καὶ ὁ μὲν πηλὸς ἐξέπτατο , μετὰ μικρὸν δὲ ἐπέστη κόπτουσα τὴν θύραν ἐκείνη καὶ εἰσελθοῦσα περιβάλλει τὸν Γλαυκίαν ὡς ἂν ἐκμανέστατα ἐρῶσα καὶ συνῆν ἄχρι δὴ ἀλεκτρυόνων ἠκούσαμεν ᾀδόντων . τότε δὴ ἥ τε Σελήνη ἀνέπτατο εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἡ Ἑκάτη ἔδυ κατὰ τῆς γῆς καὶ τὰ ἄλλα φάσματα ἠφανίσθη καὶ τὴν Χρυσίδα ἐξεπέμψαμεν περὶ αὐτό που σχεδὸν τὸ λυκαυγές .
Lemmas: ἐγώ γοῦν διηγέομαι σύ ὅς ὁράω γίγνομαι ὑπό αὐτός ἐν Γλαυκίας ὁ Ἀλεξικλῆς . ἄρτι γάρ ὁ Γλαυκίης ὁ πατήρ ἀποθνῄσκω παραλαμβάνω ὁ οὐσία ἔραμαι Χρυσίς ὁ Δημέας γυνή . ἐγώ δέ διδάσκαλος χράω πρός ὁ λόγος , καί εἰ γε μή ὁ ἔρως ἐκεῖνος ἀπασχολέω αὐτός , ἅπας ἄν ἤδη ὁ ὁ Περίπατος ἐπίσταμαι , ὅς καί ὀκτωκαιδεκαέτης εἰμί ἀναλύω καί ὁ φυσικός ἀκρόασις μετέρχομαι εἰς τέλος . ἀμηχανάω δέ ὅμως ὁ ἔρως μηνύω ἐγώ ὁ πᾶς , ἐγώ δέ ὥσπερ ἔοικα εἰμί , διδάσκαλος εἰμί , ὁ Ὑπερβόρεος ἐκεῖνος μάγος ἄγω παρά αὐτός ἐπί μνᾶ τέσσαρες μέν ὁ παραυτίκα — δέω γάρ προτελέω τις εἰς ὁ θυσία — ἑκκαίδεκα δέ , εἰ τυγχάνω ὁ Χρυσίς . ὁ δέ αὐξάνω τηρέω ὁ σελήνη — τότε γάρ ὡς ἐπί ὁ πολύς ὁ τοιοῦτος τελεσιουργέω — βόθρος τε ὀρύσσω ἐν ὕπαιθρος τις ὁ οἰκία περί μέσος νύξ ἀνακαλέω ἐγώ πρῶτος μέν ὁ Ἀλεξικλῆς ὁ πατήρ ὁ Γλαυκίας πρό ἑπτά μείς θνῄσκω · ἀγανακτέω δέ ὁ γέρων ἐπί ὁ ἔρως καί ὀργίζω , ὁ τελευταῖος δέ ὅμως ἐφίημι αὐτός ἐράω . μετά δέ ὁ Ἑκάτη τε ἀνάγω ἐπάγω ὁ Κέρβερος καί ὁ Σελήνη κατασπάω , πολύμορφος τις θέαμα καί ἄλλοτε ἀλλοῖος τις φαντάζω · ὁ μέν γάρ πρῶτος γυναικεῖος μορφή ἐπιδείκνυμι , εἶτα βοῦς γίγνομαι πάγκαλος , εἶτα σκύλαξ φαίνω . τέλος δέ οὖν ὁ Ὑπερβόρεος ἐκ πηλός ἐρώτιον τις ἀναπολάζω , ἀπέρχομαι , φημί , καί ἄγω Χρυσίς . καί ὁ μέν πηλός ἐκπέτομαι , μετά μικρός δέ ἐφίστημι κόπτω ὁ θύρα ἐκεῖνος καί εἰσέρχομαι περιβάλλω ὁ Γλαυκίας ὡς ἄν ἐκμανής ἐράω καί σύνειμι ἄχρι δή ἀλεκτρυών ἀκούω ἀείδω . τότε δή ὁ τε Σελήνη ἀναπέτομαι εἰς ὁ οὐρανός καί ὁ Ἑκάτη δύω κατά ὁ γῆ καί ὁ ἄλλος φάσμα ἀφανίζω καί ὁ Χρυσίς ἐκπέμπω περί αὐτός που σχεδόν ὁ λυκαυγής .