lucianus.philopseudes-sive-incredulus 24
ὁ γοῦν Δεινόμαχος , εἰπέ μοι , ἔφη , ὦ Εὔκρατες , οἱ κύνες δὲ τῆς θεοῦ πηλίκοι τὸ μέγεθος ἦσαν ; ἐλεφάντων , ἦ δʼ ὅς , ὑψηλότεροι τῶν Ἰνδικῶν , μέλανες καὶ αὐτοὶ καὶ λάσιοι πιναρᾷ καὶ αὐχμώσῃ τῇ λάχνῃ . — ἐγὼ μὲν οὖν ἰδὼν ἔστην ἀναστρέψας ἅμα τὴν σφραγῖδα ἥν μοι ὁ Ἄραψ ἔδωκεν εἰς τὸ εἴσω τοῦ δακτύλου · ἡ Ἑκάτη δὲ πατάξασα τῷ δρακοντείῳ ποδὶ τοὔδαφος ἐποίησεν χάσμα παμμέγεθες , ἡλίκον Ταρτάρειον τὸ βάθος · εἶτα ᾤχετο μετʼ ὀλίγον ἁλλομένη εἰς αὐτό . ἐγὼ δὲ θαρρήσας ἐπέκυψα λαβόμενος δένδρου τινὸς πλησίον πεφυκότος , ὡς μὴ σκοτοδινιάσας ἐμπέσοιμι ἐπὶ κεφαλήν · εἶτα ἑώρων τὰ ἐν Ἅιδου ἅπαντα , τὸν Πυριφλεγέθοντα , τὴν λίμνην , τὸν Κέρβερον , τοὺς νεκρούς , ὥστε γνωρίζειν ἐνίους αὐτῶν · τὸν γοῦν πατέρα εἶδον ἀκριβῶς αὐτὰ ἐκεῖνα ἔτι ἀμπεχόμενον ἐν οἷς αὐτὸν κατεθάψαμεν . τί δὲ ἔπραττον , ὁ Ἴων ἔφη , ὦ Εὔκρατες , αἱ ψυχαί ; τί δʼ ἄλλο , ἦ δʼ ὅς , ἢ κατὰ φῦλα καὶ φρήτρας μετὰ τῶν φίλων καὶ συγγενῶν διατρίβουσιν ἐπὶ τοῦ ἀσφοδέλου κατακείμενοι . ἀντιλεγέτωσαν νῦν ἔτι , ἦ δʼ ὃς ὁ Ἴων , οἱ ἀμφὶ τὸν Ἐπίκουρον τῷ ἱερῷ Πλάτωνι καὶ τῷ περὶ τῶν ψυχῶν λόγῳ . σὺ δὲ μὴ καὶ τὸν Σωκράτην αὐτὸν καὶ τὸν Πλάτωνα εἶδες ἐν τοῖς νεκροῖς ; τὸν Σωκράτην ἔγωγε , ἦ δʼ ὅς , οὐδὲ τοῦτον σαφῶς , ἀλλὰ εἰκάζων ὅτι φαλακρὸς καὶ προγάστωρ ἦν · τὸν Πλάτωνα δὲ οὐκ ἐγνώρισα · χρὴ γάρ , οἶμαι , πρὸς φίλους ἄνδρας τἀληθῆ λέγειν . ἅμα δʼ οὖν ἐγώ τε ἅπαντα ἱκανῶς ἑωράκειν , καὶ τὸ χάσμα συνῄει καὶ συνέμυε · καί τινες τῶν οἰκετῶν ἀναζητοῦντές με , καὶ Πυρρίας οὗτος ἐν αὐτοῖς , ἐπέστησαν οὔπω τέλεον μεμυκότος τοῦ χάσματος . εἰπέ , Πυρρία , εἰ ἀληθῆ λέγω . νὴ Δίʼ , ἔφη ὁ Πυρρίας , καὶ ὑλακῆς δὲ ἤκουσα διὰ τοῦ χάσματος καὶ πῦρ τι ὑπέλαμπεν , ἀπὸ τῆς δᾳδός μοι δοκεῖν . κἀγὼ ἐγέλασα ἐπιμετρήσαντος τοῦ μάρτυρος τὴν ὑλακὴν καὶ τὸ πῦρ .
Lemmas: ὁ γοῦν Δεινόμαχος , λέγω ἐγώ , φημί , ὦ Εὐκράτης , ὁ κύων δέ ὁ θεός πηλίκος ὁ μέγεθος εἰμί ; ἐλέφας , ἠμί δέ ὅς , ὑψηλός ὁ Ἰνδικός , μέλας καί αὐτός καί λάσιος πιναρός καί αὐχμέω ὁ λάχνη . — ἐγώ μέν οὖν ὁράω ἵστημι ἀναστρέφω ἅμα ὁ σφραγίς ὅς ἐγώ ὁ Ἄραψ δίδωμι εἰς ὁ εἴσω ὁ δάκτυλος · ὁ Ἑκάτη δέ πατάσσω ὁ δρακόντειος πούς ἔδαφος ποιέω χάσμα παμμεγέθης , ἡλίκος Ταρτάρειος ὁ βάθος · εἶτα οἴχομαι μετά ὀλίγος ἅλλομαι εἰς αὐτός . ἐγώ δέ θαρσέω ἐπικύπτω λαμβάνω δένδρον τις πλησίον φύω , ὡς μή σκοτοδινιάω ἐμπίπτω ἐπί κεφαλή · εἶτα ὁράω ὁ ἐν ᾍδης ἅπας , ὁ Πυριφλεγέθων , ὁ λίμνη , ὁ Κέρβερος , ὁ νεκρός , ὥστε γνωρίζω ἔνιοι αὐτός · ὁ γοῦν πατήρ ὁράω ἀκριβής αὐτός ἐκεῖνος ἔτι ἀμπέχω ἐν ὅς αὐτός καταθάπτω . τίς δέ πράσσω , ὁ Ἴων φημί , ὦ Εὐκράτης , ὁ ψυχή ; τίς δέ ἄλλος , ἠμί δέ ὅς , ἤ κατά φῦλον καί φράτρα μετά ὁ φίλος καί συγγενής διατρίβω ἐπί ὁ ἀσφόδελος κατάκειμαι . ἀντιλέγω νῦν ἔτι , ἠμί δέ ὅς ὁ Ἴων , ὁ ἀμφί ὁ Ἐπίκουρος ὁ ἱερός Πλάτων καί ὁ περί ὁ ψυχή λόγος . σύ δέ μή καί ὁ Σωκράτης αὐτός καί ὁ Πλάτων ὁράω ἐν ὁ νεκρός ; ὁ Σωκράτης ἐγώ , ἠμί δέ ὅς , οὐδέ οὗτος σαφής , ἀλλά εἰκάζω ὅτι φαλακρός καί προγάστωρ εἰμί · ὁ Πλάτων δέ οὐ γνωρίζω · χρή γάρ , οἴομαι , πρός φίλος ἀνήρ ἀληθής λέγω . ἅμα δέ οὖν ἐγώ τε ἅπας ἱκανός ὁράω , καί ὁ χάσμα συνέρχομαι καί συμμύω · καί τις ὁ οἰκέτης ἀναζητέω ἐγώ , καί Πυρρίας οὗτος ἐν αὐτός , ἐφίστημι οὔπω τέλειος μύω ὁ χάσμα . λέγω , Πυρρίας , εἰ ἀληθής λέγω . νή Ζεύς , φημί ὁ Πυρρίας , καί ὑλακή δέ ἀκούω διά ὁ χάσμα καί πῦρ τις ὑπολάμπω , ἀπό ὁ δαίς ἐγώ δοκέω . ἐγώ γελάω ἐπιμετρέω ὁ μάρτυς ὁ ὑλακή καί ὁ πῦρ .