lucianus.imagines 21
οὐχ ἅπασαν · ἔτι γὰρ τὰ μέγιστα τῶν ἐπαίνων περιλείπεται . λέγω δὲ τὸ ἐν τηλικούτῳ ὄγκῳ γενομένην αὐτὴν μήτε τῦφον ἐπὶ τῇ εὐπραξίᾳ περιβαλέσθαι μήτε ὑπὲρ τὸ ἀνθρώπινον μέτρον ἐπαρθῆναι πιστεύσασαν τῇ τύχῃ , φυλάττειν δὲ ἐπὶ τοῦ ἰσοπέδου ἑαυτὴν μηδὲν ἀπειρόκαλον ἢ φορτικὸν φρονοῦσαν καὶ τοῖς προσιοῦσιν δημοτικῶς τε καὶ ἐκ τοῦ ὁμοίου προσφέρεσθαι καὶ δεξιώσεις καὶ φιλοφροσύνας φιλοφρονεῖσθαι τοσούτῳ ἡδίους τοῖς προσομιλοῦσιν , ὅσῳ καὶ παρὰ μείζονος ὅμως γιγνόμεναι οὐδὲν τραγικὸν ἐμφαίνουσιν . ὡς ὁπόσοι τῷ μέγα δύνασθαι μὴ πρὸς ὑπεροψίαν , ἀλλὰ καὶ πρὸς εὐποιίαν ἐχρήσαντο , οὗτοι καὶ ἄξιοι μάλιστα τῶν παρὰ τῆς τύχης δοθέντων ἀγαθῶν ὤφθησαν , καὶ μόνοι ἂν οὗτοι δικαίως τὸ ἐπίφθονον διαφύγοιεν · οὐδεὶς γὰρ ἂν φθονήσειε τῷ ὑπερέχοντι , ἢν μετριάζοντα ἐπὶ τοῖς εὐτυχήμασιν αὐτὸν ὁρᾷ καὶ μὴ κατὰ τὴν τοῦ Ὁμήρου Ἄτην ἐκείνην ἐπʼ ἀνδρῶν κράατα βεβηκότα καὶ τὸ ὑποδεέστερον πατοῦντα · ὅπερ οἱ ταπεινοὶ τὰς γνώμας πάσχουσιν ἀπειροκαλίᾳ τῆς ψυχῆς · ἐπειδὰν γὰρ αὐτοὺς ἡ τύχη μηδὲν τοιοῦτον ἐλπίσαντας ἄφνω ἀναβιβάσῃ εἰς πτηνόν τι καὶ μετάρσιον ὄχημα , οὐ μένουσιν ἐπὶ τῶν ὑπαρχόντων οὐδʼ ἀφορῶσιν κάτω , ἀλλὰ ἀεὶ πρὸς τὸ ἄναντες βιάζονται . τοιγαροῦν ὥσπερ ὁ Ἴκαρος , τακέντος αὐτοῖς τάχιστα τοῦ κηροῦ καὶ τῶν πτερῶν περιρρυέντων , γέλωτα ὀφλισκάνουσιν ἐπὶ κεφαλὴν εἰς πελάγη καὶ κλύδωνα ἐμπίπτοντες · ὅσοι δὲ κατὰ τὸν Δαίδαλον ἐχρήσαντο τοῖς πτεροῖς καὶ μὴ πάνυ ἐπήρθησαν , εἰδότες ὅτι ἐκ κηροῦ ἦν αὐτοῖς πεποιημένα , ἐταμιεύσαντο δὲ πρὸς τὸ ἀνθρώπινον τὴν φορὰν καὶ ἠγάπησαν ὑψηλότεροι μόνον τῶν κυμάτων ἐνεχθέντες , ὥστε μέντοι νοτίζεσθαι αὐτοῖς ἀεὶ τὰ πτερὰ καὶ μὴ παρέχειν αὐτὰ μόνῳ τῷ ἡλίῳ , οὗτοι δὲ ἀσφαλῶς τε ἅμα καὶ σωφρόνως διέπτησαν · ὅπερ καὶ ταύτην ἄν τις μάλιστα ἐπαινέσειε . τοιγαροῦν καὶ ἄξιον παρὰ πάντων ἀπολαμβάνει τὸν καρπόν , εὐχομένων ταῦτά τε αὐτῇ παραμεῖναι τὰ πτερὰ καὶ ἔτι πλείω ἐπιρρεῖν τἀγαθά .
Lemmas: οὐ ἅπας · ἔτι γάρ ὁ μέγας ὁ ἔπαινος περιλείπομαι . λέγω δέ ὁ ἐν τηλικοῦτος ὄγκος γίγνομαι αὐτός μήτε τῦφος ἐπί ὁ εὐπραξία περιβάλλω μήτε ὑπέρ ὁ ἀνθρώπινος μέτρον ἐπαίρω πιστεύω ὁ τύχη , φυλάσσω δέ ἐπί ὁ ἰσόπεδος ἑαυτοῦ μηδείς ἀπειρόκαλος ἤ φορτικός φρονέω καί ὁ προσέρχομαι δημοτικός τε καί ἐκ ὁ ὅμοιος προσφέρω καί δεξίωσις καί φιλοφροσύνη φιλοφρονέομαι τοσοῦτος ἡδύς ὁ προσομιλέω , ὅσος καί παρά μέγας ὅμως γίγνομαι οὐδείς τραγικός ἐμφαίνω . ὡς ὁπόσος ὁ μέγας δύναμαι μή πρός ὑπεροψία , ἀλλά καί πρός εὐποιία χράω , οὗτος καί ἄξιος μάλα ὁ παρά ὁ τύχη δίδωμι ἀγαθός ὁράω , καί μόνος ἄν οὗτος δίκαιος ὁ ἐπίφθονος διαφεύγω · οὐδείς γάρ ἄν φθονέω ὁ ὑπερέχω , ἐάν μετριάζω ἐπί ὁ εὐτύχημα αὐτός ὁράω καί μή κατά ὁ ὁ Ὅμηρος Ἄτη ἐκεῖνος ἐπί ἀνήρ κράς βαίνω καί ὁ ὑποδεής πατέω · ὅς ὁ ταπεινός ὁ γνώμη πάσχω ἀπειροκαλία ὁ ψυχή · ἐπειδάν γάρ αὐτός ὁ τύχη μηδείς τοιοῦτος ἐλπίζω ἄφνω ἀναβιβάζω εἰς πτηνός τις καί μετάρσιος ὄχημα , οὐ μένω ἐπί ὁ ὑπάρχω οὐδέ ἀφοράω κάτω , ἀλλά ἀεί πρός ὁ ἀνάντης βιάζω . τοιγαροῦν ὥσπερ ὁ Ἴκαρος , τήκω αὐτός ταχύς ὁ κηρός καί ὁ πτερόν περιρρέω , γέλως ὀφλισκάνω ἐπί κεφαλή εἰς πέλαγος καί κλύδων ἐμπίπτω · ὅσος δέ κατά ὁ Δαίδαλος χράω ὁ πτερόν καί μή πάνυ ἐπαίρω , οἶδα ὅτι ἐκ κηρός εἰμί αὐτός ποιέω , ταμιεύω δέ πρός ὁ ἀνθρώπινος ὁ φορά καί ἀγαπάω ὑψηλός μόνος ὁ κῦμα φέρω , ὥστε μέντοι νοτίζω αὐτός ἀεί ὁ πτερόν καί μή παρέχω αὐτός μόνος ὁ ἥλιος , οὗτος δέ ἀσφαλής τε ἅμα καί σώφρων διαπέταμαι · ὅς καί οὗτος ἄν τις μάλα ἐπαινέω . τοιγαροῦν καί ἄξιος παρά πᾶς ἀπολαμβάνω ὁ καρπός , εὔχομαι οὗτος τε αὐτός παραμένω ὁ πτερόν καί ἔτι πολύς ἐπιρρέω ἀγαθός .