lucianus.hermotimus 28
οὐκοῦν , ὦ καλὲ Ἑρμότιμε , οὐ μικρᾶς δεῖ βουλῆς ἐπὶ τὴν αἵρεσιν τῶν ὁδῶν τε καὶ ἡγεμόνων , οὐδὲ τοῦτο δὴ τὸ τοῦ λόγου ποιήσομεν , ἔνθα ἂν ἡμᾶς οἱ πόδες φέρωσιν , ἐκεῖσε ἄπιμεν · ἐπεὶ λήσομεν οὕτως ἀντὶ τῆς εἰς Κόρινθον ἀγούσης τὴν ἐπὶ Βαβυλῶνος ἢ Βάκτρων ἀπιόντες . οὐδὲ γὰρ οὐδʼ ἐκεῖνο καλῶς ἔχει , τῇ τύχῃ ἐπιτρέπειν ὡς τάχα ἂν τὴν ἀρίστην ἑλομένους , εἰ καὶ ἄνευ ἐξετάσεως ὁρμήσαιμεν ἐπὶ μίαν τῶν ὁδῶν ἡντιναοῦν · δυνατὸν μὲν γὰρ καὶ τοῦτο γενέσθαι , καὶ ἴσως ποτὲ ἐγένετο καὶ ἐν τῷ μακρῷ χρόνῳ · ἡμᾶς δέ γε περὶ τῶν οὕτω μεγάλων οὐκ οἶμαι δεῖν παραβόλως ἀναρριπτεῖν οὐδʼ ἐς στενὸν κομιδῇ κατακλείειν τὴν ἐλπίδα ἐπὶ ῥιπός , ὡς ἡ παροιμία φησί , τὸν Αἰγαῖον ἢ τὸν Ἰόνιον διαπλεῦσαι θέλοντας , ὅτε οὐδʼ αἰτιασαίμεθʼ ἂν εὐλόγως τὴν τύχην , εἰ τοξεύουσα καὶ ἀκοντίζουσα μὴ πάντως ἔτυχε τἀληθοῦς ἑνὸς ὄντος ἐν μυρίοις τοῖς ψεύδεσιν , ὅπερ οὐδὲ τῷ Ὁμηρικῷ τοξότῃ ὑπῆρξεν , ὃς δέον τὴν πελειάδα κατατοξεῦσαι , ὁ δὲ τὴν μήρινθον ἐνέτεμεν , ὁ Τεῦκρος , οἶμαι . ἀλλὰ παρὰ πολὺ ἐκεῖνο εὐλογώτερον τῶν πολλῶν τρωθήσεσθαι καὶ περιπεσεῖσθαι τῷ τοξεύματι ἐλπίζειν , ἢ πάντως ἐκεῖνο τὸ ἓν ἐξ ἁπάντων . ὁ δὲ κίνδυνος ὅτι οὐ μικρός , εἰ ἀντὶ τῆς ἐπ εὐθὺ ἀγούσης ἐς τῶν πεπλανημένων μίαν ἀγνοοῦντες ἐμπέσοιμεν , ἐλπίζοντες ἄμεινον αἱρήσεσθαι τὴν τύχην ὑπὲρ ἡμῶν , εἰκάζειν οἶμαι · οὐδὲ γὰρ ἀναστρέψαι ἔτι καὶ ἀνασωθῆναι ὀπίσω ῥᾴδιον , ἢν ἅπαξ ἐπιδῷ τῇ πνεούσῃ τις αὑτὸν τὰ ἀπόγεια λυσάμενος , ἀλλʼ ἀνάγκη ἐν τῷ πελάγει διαφέρεσθαι ναυτιῶντα ὡς τὸ πολὺ καὶ δεδιότα καὶ καρηβαροῦντα ὑπὸ τοῦ σάλου , δέον ἐξ ἀρχῆς , πρὶν ἐκπλεῦσαι , ἀναβάντα ἐπὶ σκοπήν τινα σκέψασθαι εἰ ἐπίφορόν ἐστι καὶ οὔριον τὸ πνεῦμα τοῖς Κόρινθόνδε διαπλεῦσαι ἐθέλουσι , καὶ νὴ Δία κυβερνήτην ἕνα τὸν ἄριστον ἐκλέξασθαι καὶ ναῦν εὐπαγῆ , οἵαν διαρκέσαι πρὸς τηλικοῦτον κλύδωνα .
Lemmas: οὐκοῦν , ὦ καλός Ἑρμότιμος , οὐ μικρός δέω βουλή ἐπί ὁ αἵρεσις ὁ ὁδός τε καί ἡγεμών , οὐδέ οὗτος δή ὁ ὁ λόγος ποιέω , ἔνθα ἄν ἐγώ ὁ πούς φέρω , ἐκεῖσε ἀπέρχομαι · ἐπεί λανθάνω οὕτως ἀντί ὁ εἰς Κόρινθος ἄγω ὁ ἐπί Βαβυλών ἤ Βάκτρος ἀπέρχομαι . οὐδέ γάρ οὐδέ ἐκεῖνος καλός ἔχω , ὁ τύχη ἐπιτρέπω ὡς τάχα ἄν ὁ ἀγαθός αἱρέω , εἰ καί ἄνευ ἐξέτασις ὁρμάω ἐπί εἷς ὁ ὁδός ὁστισοῦν · δυνατός μέν γάρ καί οὗτος γίγνομαι , καί ἴσως ποτέ γίγνομαι καί ἐν ὁ μακρός χρόνος · ἐγώ δέ γε περί ὁ οὕτως μέγας οὐ οἴομαι δέω παράβολος ἀναρρίπτω οὐδέ εἰς στενός κομιδῇ κατακλείω ὁ ἐλπίς ἐπί ῥίψ , ὡς ὁ παροιμία φημί , ὁ Αἰγαῖος ἤ ὁ Ἰόνιος διαπλέω ἐθέλω , ὅτε οὐδέ αἰτιάομαι ἄν εὔλογος ὁ τύχη , εἰ τοξεύω καί ἀκοντίζω μή πάντως τυγχάνω ἀληθής εἷς εἰμί ἐν μυρίος ὁ ψεῦδος , ὅς οὐδέ ὁ Ὁμηρικός τοξότης ὑπάρχω , ὅς δέω ὁ πελειάς κατατοξεύω , ὁ δέ ὁ μήρινθος ἐντέμνω , ὁ Τεῦκρος , οἴομαι . ἀλλά παρά πολύς ἐκεῖνος εὔλογος ὁ πολύς τιτρώσκω καί περιπίπτω ὁ τόξευμα ἐλπίζω , ἤ πάντως ἐκεῖνος ὁ εἷς ἐκ ἅπας . ὁ δέ κίνδυνος ὅτι οὐ μικρός , εἰ ἀντί ὁ ἔπος εὐθύς ἄγω εἰς ὁ πλανάω εἷς ἀγνοέω ἐμπίπτω , ἐλπίζω ἀγαθός αἱρέω ὁ τύχη ὑπέρ ἐγώ , εἰκάζω οἴομαι · οὐδέ γάρ ἀναστρέφω ἔτι καί ἀνασῴζω ὀπίσω ῥᾴδιος , ἐάν ἅπαξ ἐπιδίδωμι ὁ πνέω τις ἑαυτοῦ ὁ ἀπόγειος λύω , ἀλλά ἀνάγκη ἐν ὁ πέλαγος διαφέρω ναυτιάω ὡς ὁ πολύς καί δείδω καί καρηβαρέω ὑπό ὁ σάλος , δέω ἐκ ἀρχή , πρίν ἐκπλέω , ἀναβαίνω ἐπί σκοπή τις σκοπέω εἰ ἐπίφορος εἰμί καί οὔριος ὁ πνεῦμα ὁ Κόρινθος διαπλέω ἐθέλω , καί νή Ζεύς κυβερνήτης εἷς ὁ ἀγαθός ἐκλέγω καί ναῦς εὐπαγής , οἷος διαρκέω πρός τηλικοῦτος κλύδων .