lucianus.hermotimus 71
οἷά με εἰργάσω , ὦ Λυκῖνε , ἄνθρακάς μοι τὸν θησαυρὸν ἀποφήνας , καὶ ὡς ἔοικεν ἀπολεῖταί μοι τὰ τοσαῦτα ἔτη καὶ ὁ κάματος ὁ πολύς . ἀλλʼ , ὦ Ἑρμότιμε , πολὺ ἔλαττον ἀνιάσῃ , ἢν ἐννοήσῃς ὅτι οὐ μόνος ἔξω μένεις τῶν ἐλπισθέντων ἀγαθῶν , ἀλλὰ πάντες , ὡς ἔπος εἰπεῖν , περὶ ὄνου σκιᾶς μάχονται οἱ φιλοσοφοῦντες . ἢ τίς ἄρα δύναιτο διʼ ἐκείνων ἁπάντων χωρῆσαι ὧν ἔφην ; ὅπερ ἀδύνατον καὶ αὐτὸς λέγεις εἶναι . νῦν δὲ ὅμοιόν μοι δοκεῖς ποιεῖν ὥσπερ εἴ τις δακρύοι καὶ αἰτιῷτο τὴν τύχην , ὅτι μὴ δύναιτο ἀνελθεῖν ἐς τὸν οὐρανόν , ἢ ὅτι μὴ βύθιος ὑποδὺς εἰς τὴν θάλατταν ἀπὸ Σικελίας ἐς Κύπρον ἀναδύσεται , ἢ ὅτι μὴ ἀρθεὶς πτηνὸς αὐθημερὸν ἀπὸ τῆς Ἑλλάδος εἰς Ἰνδοὺς τελεῖ · τὸ δʼ αἴτιον τῆς λύπης , ὅτι ἠλπίκει , οἶμαι , ἢ ὄναρ ποτὲ ἰδὼν τοιοῦτον ἢ αὐτὸς αὑτῷ ἀναπλάσας , οὐ πρότερον ἐξετάσας εἰ ἐφικτὰ εὔχεται καὶ κατὰ τὴν ἀνθρώπου φύσιν . καὶ δὴ καὶ σέ , ὦ ἑταῖρε , πολλὰ καὶ θαυμαστὰ ὀνειροπολοῦντα νύξας ὁ λόγος ἀπὸ τοῦ ὕπνου ἐκθορεῖν ἐποίησεν · εἶτα ὀργίζῃ αὐτῷ ἔτι μόλις τοὺς ὀφθαλμοὺς ἀνοίγων καὶ τὸν ὕπνον οὐ ῥᾳδίως ἀποσειόμενος ὑφʼ ἡδονῆς ὧν ἑώρας . πάσχουσι δὲ αὐτὸ καὶ οἱ τὴν κενὴν μακαρίαν ἑαυτοῖς ἀναπλάττοντες , ἢν μεταξὺ πλουτουσιν αὐτοῖς καὶ θησαυροὺς ἀνορύττουσι καὶ βασιλεύουσι καὶ τὰ ἄλλα εὐδαιμονοῦσιν , — οἷα πολλὰ ἡ θεὸς ἐκείνη ῥᾳδιουργεῖ , ἡ Εὐχή , μεγαλόδωρος οὖσα καὶ πρὸς οὐδὲν ἀντιλέγουσα , κἂν πτηνὸς θέλῃ τις γενέσθαι , κἂν κολοσσιαῖος τὸ μέγεθος , κἂν ὄρη ὅλα χρυσᾶ εὑρίσκειν — ἢν τοίνυν ταῦτα ἐννοοῦσιν αὐτοῖς ὁ παῖς προσελθὼν ἔρηταί τι τῶν ἀναγκαίων , οἷον ὅθεν ἄρτους ὠνητέον ἢ ὅ τι φατέον πρὸς τὸν ἀπαιτοῦντα τοὐνοίκιον ἐκ πολλοῦ περιμένοντα , οὕτως ἀγανακτοῦσιν ὡς ὑπὸ τοῦ ἐρομένου καὶ παρενοχλήσαντος ἀφαιρεθέντες ἅπαντα ἐκεῖνα τἀγαθὰ καὶ ὀλίγου δέουσι τὴν ῥῖνα τοῦ παιδὸς ἀποτραγεῖν .
Lemmas: οἷος ἐγώ ἐργάζομαι , ὦ Λυκῖνος , ἄνθραξ ἐγώ ὁ θησαυρός ἀποφαίνω , καί ὡς ἔοικα ἀπόλλυμι ἐγώ ὁ τοσοῦτος ἔτος καί ὁ κάματος ὁ πολύς . ἀλλά , ὦ Ἑρμότιμος , πολύς ἐλαχύς ἀνιάομαι , ἐάν ἐννοέω ὅτι οὐ μόνος ἔξω μένω ὁ ἐλπίζω ἀγαθός , ἀλλά πᾶς , ὡς ἔπος λέγω , περί ὄνος σκιά μάχομαι ὁ φιλοσοφέω . ἤ τίς ἄρα δύναμαι διά ἐκεῖνος ἅπας χωρέω ὅς φημί ; ὅς ἀδύνατος καί αὐτός λέγω εἰμί . νῦν δέ ὅμοιος ἐγώ δοκέω ποιέω ὥσπερ εἰ τις δακρύω καί αἰτιάομαι ὁ τύχη , ὅτι μή δύναμαι ἀνέρχομαι εἰς ὁ οὐρανός , ἤ ὅτι μή βύθιος ὑποδύω εἰς ὁ θάλασσα ἀπό Σικελία εἰς Κύπρος ἀναδύνω , ἤ ὅτι μή ἀείρω πτηνός αὐθημερόν ἀπό ὁ Ἑλλάς εἰς Ἰνδός τελέω · ὁ δέ αἴτιος ὁ λύπη , ὅτι ἐλπίζω , οἴομαι , ἤ ὄναρ ποτέ ὁράω τοιοῦτος ἤ αὐτός ἑαυτοῦ ἀναπολάζω , οὐ πρότερος ἐξετάζω εἰ ἐφικτός εὔχομαι καί κατά ὁ ἄνθρωπος φύσις . καί δή καί σύ , ὦ ἑταῖρος , πολύς καί θαυμαστός ὀνειροπολέω νύσσω ὁ λόγος ἀπό ὁ ὕπνος ἐκθορέω ποιέω · εἶτα ὀργίζω αὐτός ἔτι μόλις ὁ ὀφθαλμός ἀνοίγνυμι καί ὁ ὕπνος οὐ ῥᾴδιος ἀποσείω ὑπό ἡδονή ὅς ὁράω . πάσχω δέ αὐτός καί ὁ ὁ κενός μακάριος ἑαυτοῦ ἀναπλάσσω , ἐάν μεταξύ πλουτέω αὐτός καί θησαυρός ἀνορύσσω καί βασιλεύω καί ὁ ἄλλος εὐδαιμονέω , — οἷος πολύς ὁ θεός ἐκεῖνος ῥᾳδιουργέω , ὁ Εὐχή , μεγαλόδωρος εἰμί καί πρός οὐδείς ἀντιλέγω , ἐάν πτηνός ἐθέλω τις γίγνομαι , ἐάν κολοσσιαῖος ὁ μέγεθος , ἐάν ὄρος ὅλος χρύσεος εὑρίσκω — ἐάν τοίνυν οὗτος ἐννοέω αὐτός ὁ παῖς προσέρχομαι ἔρομαι τις ὁ ἀναγκαῖος , οἷος ὅθεν ἄρτος ὠνητέος ἤ ὅς τις φημί πρός ὁ ἀπαιτέω ἐνοίκιος ἐκ πολύς περιμένω , οὕτως ἀγανακτέω ὡς ὑπό ὁ ἔρομαι καί παρενοχλέω ἀφαιρέω ἅπας ἐκεῖνος ἀγαθός καί ὀλίγος δέω ὁ ῥίς ὁ παῖς ἀποτραγάω .