lucianus.harmonides 2
ἀποκρίνεται οὖν αὐτῷ ὁ Τιμόθεος , Ἀλλʼ , ὦ Ἁρμονίδη , ἐρᾷς μέν , ἔφη , εὖ ἴσθι , οὐ μικροῦ πράγματος , ἐπαίνου καὶ δόξης καὶ ἐπίσημος εἶναι καὶ γιγνώσκεσθαι πρὸς τῶν πολλῶν , τοῦτο δὲ εἰ μὲν οὑτωσί πως ἐς τὰ πλήθη παριὼν ἐπιδεικνύμενος ἐθέλοις πορίζεσθαι , μακρὸν ἂν γένοιτο , καὶ οὐδὲ οὕτως ἅπαντες εἴσονταί σε . ποῦ γὰρ ἂν εὑρεθείη ἢ θέατρον ἢ στάδιον οὕτω μέγα , ἐν ᾧ πᾶσιν αὐλήσεις τοῖς Ἕλλησιν ; ὡς δὲ ποιήσας γνωσθήσῃ αὐτοῖς καὶ ἐπὶ τὸ πέρας ἀφίξῃ τῆς εὐχῆς , ἐγὼ καὶ τοῦτο ὑποθήσομαί σοι · σὺ γὰρ αὔλει μὲν καὶ πρὸς τὰ θέατρα ἐνίοτε , ἀτὰρ ὀλίγον μελέτω σοι τῶν πολλῶν . ἡ δʼ ἐπίτομος καὶ ῥᾷστα ἐπὶ τὴν δόξαν ἄγουσα ἥδε ἐστίν · εἰ γὰρ ἐπιλεξάμενος τῶν ἐν τῇ Ἑλλάδι τοὺς ἀρίστους καὶ ὀλίγους αὐτῶν ὅσοι κορυφαῖοι καὶ ἀναμφιλόγως θαυμαστοὶ καὶ ἐπʼ ἀμφότερα πιστοί , εἰ τούτοις , φημί , ἐπιδείξαιο τὰ αὐλήματα καὶ οὗτοι ἐπαινέσονταί σε , ἅπασιν Ἕλλησι νόμιζε ἤδη γεγενῆσθαι γνώριμος ἐν οὕτω βραχεῖ . καὶ τὸ πρᾶγμα ὅρα πῶς συντίθημι · εἰ γὰρ οὓς ἅπαντες ἴσασι καὶ οὓς θαυμάζουσιν , οὗτοι δὲ εἴσονταί σε αὐλητὴν εὐδόκιμον ὄντα , τί σοι δεῖ τῶν πολλῶν , οἵ γε πάντως ἀκολουθήσουσι τοῖς ἄμεινον κρῖναι δυναμένοις ; ὁ γάρ τοι πολὺς οὗτος λεώς , αὐτοὶ μὲν ἀγνοοῦσι τὰ βελτίω , βάναυσοι ὄντες οἱ πολλοὶ αὐτῶν , ὅντινα δʼ ἂν οἱ προὔχοντες ἐπαινέσωσι , πιστεύουσι μὴ ἂν ἀλόγως ἐπαινεθῆναι τοῦτον · ὥστε ἐπαινέσουσι καὶ αὐτοί . καὶ γὰρ οὖν καὶ ἐν τοῖς ἀγῶσιν οἱ μὲν πολλοὶ θεαταὶ ἴσασι κροτῆσαί ποτε καὶ συρίσαι , κρίνουσι δὲ ἑπτὰ ἢ πέντε ἢ ὅσοι δή . ταῦτα ὁ μὲν Ἁρμονίδης οὐκ ἔφθη ποιῆσαι · μεταξὺ γὰρ αὐλῶν , φασίν , ὅτε τὸ πρῶτον ἠγωνίζετο , φιλοτιμότερον ἐμφυσῶν ἐναπέπνευσε τῷ αὐλῷ καὶ ἀστεφάνωτος ἐν τῇ σκηνῇ ἀπέθανε τὸ αὐτὸ καὶ πρῶτον καὶ ὕστατον αὐλήσας ἐν τοῖς Διονυσίοις .
Lemmas: ἀποκρίνω οὖν αὐτός ὁ Τιμόθεος , ἀλλά , ὦ Ἁρμονίδης , ἐράω μέν , φημί , εὖ οἶδα , οὐ μικρός πρᾶγμα , ἔπαινος καί δόξα καί ἐπίσημος εἰμί καί γιγνώσκω πρός ὁ πολύς , οὗτος δέ εἰ μέν οὕτως πως εἰς ὁ πλῆθος παρέρχομαι ἐπιδείκνυμι ἐθέλω πορίζω , μακρός ἄν γίγνομαι , καί οὐδέ οὕτως ἅπας οἶδα σύ . ποῦ γάρ ἄν εὑρίσκω ἤ θέατρον ἤ στάδιον οὕτως μέγας , ἐν ὅς πᾶς αὐλέω ὁ Ἕλλην ; ὡς δέ ποιέω γιγνώσκω αὐτός καί ἐπί ὁ πέρας ἀφικνέομαι ὁ εὐχή , ἐγώ καί οὗτος ὑποτίθημι σύ · σύ γάρ αὐλέω μέν καί πρός ὁ θέατρον ἐνίοτε , ἀτάρ ὀλίγος μέλω σύ ὁ πολύς . ὁ δέ ἐπίτομος καί ῥᾴδιος ἐπί ὁ δόξα ἄγω ὅδε εἰμί · εἰ γάρ ἐπιλέγω ὁ ἐν ὁ Ἑλλάς ὁ ἀγαθός καί ὀλίγος αὐτός ὅσος κορυφαῖος καί ἀναμφίλογος θαυμαστός καί ἐπί ἀμφότερος πιστός , εἰ οὗτος , φημί , ἐπιδείκνυμι ὁ αὔλημα καί οὗτος ἐπαινέω σύ , ἅπας Ἕλλην νομίζω ἤδη γίγνομαι γνώριμος ἐν οὕτως βραχύς . καί ὁ πρᾶγμα ὁράω πῶς συντίθημι · εἰ γάρ ὅς ἅπας οἶδα καί ὅς θαυμάζω , οὗτος δέ οἶδα σύ αὐλητής εὐδόκιμος εἰμί , τίς σύ δέω ὁ πολύς , ὅς γε πάντως ἀκολουθέω ὁ ἀγαθός κρίνω δύναμαι ; ὁ γάρ τοι πολύς οὗτος λαός , αὐτός μέν ἀγνοέω ὁ ἀγαθός , βάναυσος εἰμί ὁ πολύς αὐτός , ὅστις δέ ἄν ὁ προέχω ἐπαινέω , πιστεύω μή ἄν ἄλογος ἐπαινέω οὗτος · ὥστε ἐπαινέω καί αὐτός . καί γάρ οὖν καί ἐν ὁ ἀγών ὁ μέν πολύς θεατής οἶδα κροτέω ποτέ καί συρίζω , κρίνω δέ ἑπτά ἤ πέντε ἤ ὅσος δή . οὗτος ὁ μέν Ἁρμονίδης οὐ φθάνω ποιέω · μεταξύ γάρ αὐλός , φημί , ὅτε ὁ πρῶτος ἀγωνίζομαι , φιλότιμος ἐμφυσάω ἐναποπνέω ὁ αὐλός καί ἀστεφάνωτος ἐν ὁ σκηνή ἀποθνῄσκω ὁ αὐτός καί πρῶτος καί ὕστερος αὐλέω ἐν ὁ Διονύσιον .