lucianus.harmonides 3
ὁ μέντοι τοῦ Τιμοθέου λόγος οὐκ αὐληταῖς οὐδὲ Ἁρμονίδῃ μόνον εἰρῆσθαί μοι δοκεῖ , ἀλλὰ πᾶσιν ὅσοι δόξης ὀρέγονται δημόσιόν τι ἐπιδεικνύμενοι , τοῦ παρὰ τῶν πολλῶν ἐπαίνου δεόμενοι . ἔγωγʼ οὖν ὁπότε καὶ αὐτὸς ἐνενόουν τὰ ὅμοια περὶ τῶν ἐμαυτοῦ καὶ ἐζήτουν ὅπως ἂν τάχιστα γνωσθείην πᾶσι , τῷ Τιμοθέου λόγῳ ἑπόμενος ἐσκοπούμην ὅστις ὁ ἄριστος εἴη τῶν ἐν τῇ πόλει καὶ ὅτῳ πιστεύσουσιν οἱ ἄλλοι καὶ ὃς ἀντὶ πάντων ἀρκέσειεν ἄν οὕτω δὲ ἄρα σὺ ἔμελλες ἡμῖν φαίνεσθαι τῷ δικαίῳ λόγῳ , ὅ τι περ τὸ κεφάλαιον ἀρετῆς ἁπάσης , ὁ γνώμων , φασί , καὶ ὁ ὀρθὸς κανὼν τῶν τοιούτων . εἰ δέ σοι δείξαιμι τἀμὰ καὶ σὺ ἐπαινέσειας αὐτά — εἴη γὰρ οὕτω φανήσεσθαι — καὶ δὴ ἐπὶ πέρας ἥκειν με τῆς ἐλπίδος ἐν μιᾷ ψήφῳ τὰς ἁπάσας λαβόντα . ἢ τίνα γὰρ ἂν πρὸ σοῦ ἑλόμενος οὐχὶ παραπαίειν ἂν εἰκότως νομισθείην ; ὥστε λόγῳ μὲν ἐφʼ ἑνὸς ἀνδρὸς ἀναρρίψομεν τὸν κύβον , τὸ δʼ ἀληθὲς ὥσπερ ἂν εἰ τοὺς ἁπανταχόθεν ἀνθρώπους συγκαλέσας εἰς κοινὸν θέατρον ἐπιδεικνυοίμην τοὺς λόγους · δῆλον γὰρ ὡς καθʼ ἕνα τε καὶ συνάμα πάντων συνειλεγμένων μόνος αὐτὸς ἀμείνων ἂν ἦσθα . οἱ μέν γε τῶν Λακεδαιμονίων βασιλεῖς , τῶν ἄλλων ἑκάστου μίαν ψῆφον φερόντων , ἐκεῖνοι μόνοι ἑκάτερος αὐτῶν δύο ἔφερον , σὺ δὲ καὶ τὰς τῶν ἐφόρων καὶ τὰς τῶν γερόντων προσέτι , καὶ ὅλως ἁπάντων ὁ πολυψηφότατος ἐν παιδείᾳ σύ γε , καὶ μάλιστα ὅσῳ τὴν λευκὴν ἀεὶ καὶ σώζουσαν φέρεις , ὃ καὶ θαρρεῖν με ἐν τῷ παρόντι ποιεῖ διά γε τὸ μέγεθος τοῦ τολμήματος καὶ πάνυ δικαίως ἂν φοβηθέντα . κἀκεῖνο δὲ νὴ Δία προσέτι καὶ αὐτὸ θαρρεῖν ποιεῖ , τὸ μὴ παντάπασιν ἀλλότρια τἀμὰ εἶναί σοι , ὃς πόλεώς γε ἐκείνης εἰμί , ἣν πολλάκις εὖ ἐποίησας , τὸ μὲν πρῶτον ἰδίᾳ , τὸ δὲ δεύτερον κοινῇ μετὰ παντὸς τοῦ ἔθνους · ὥστε ἤν που καὶ νῦν ἐμοὶ ἐς τὸ χεῖρον ῥέπωσιν αἱ ψῆφοι ἐν τῷ λόγῳ καὶ ἐλάττους ὦσιν αἱ ἀμείνους , σὺ δὲ τὴν τῆς Ἀθηνᾶς προστιθεὶς ἀναπλήρου τὸ ἐνδέον παρὰ σεαυτοῦ καὶ τὸ ἐπανόρθωμα οἰκεῖόν σοι δοκείτω .
Lemmas: ὁ μέντοι ὁ Τιμόθεος λόγος οὐ αὐλητής οὐδέ Ἁρμονίδης μόνος λέγω ἐγώ δοκέω , ἀλλά πᾶς ὅσος δόξα ὀρέγω δημόσιος τις ἐπιδείκνυμι , ὁ παρά ὁ πολύς ἔπαινος δέω . ἐγώ οὖν ὁπότε καί αὐτός ἐννοέω ὁ ὅμοιος περί ὁ ἐμαυτοῦ καί ζητέω ὅπως ἄν ταχύς γιγνώσκω πᾶς , ὁ Τιμόθεος λόγος ἕπομαι σκοπέω ὅστις ὁ ἀγαθός εἰμί ὁ ἐν ὁ πόλις καί ὅστις πιστεύω ὁ ἄλλος καί ὅς ἀντί πᾶς ἀρκέω ἄν οὕτως δέ ἄρα σύ μέλλω ἐγώ φαίνω ὁ δίκαιος λόγος , ὅς τις περ ὁ κεφάλαιος ἀρετή ἅπας , ὁ γνώμων , φημί , καί ὁ ὀρθός κανών ὁ τοιοῦτος . εἰ δέ σύ δείκνυμι ἐμός καί σύ ἐπαινέω αὐτός — εἰμί γάρ οὕτως φαίνω — καί δή ἐπί πέρας ἥκω ἐγώ ὁ ἐλπίς ἐν εἷς ψῆφος ὁ ἅπας λαμβάνω . ἤ τίς γάρ ἄν πρό σύ αἱρέω οὐ παραπαίω ἄν ἔοικα νομίζω ; ὥστε λόγος μέν ἐπί εἷς ἀνήρ ἀναρρίπτω ὁ κύβος , ὁ δέ ἀληθής ὥσπερ ἄν εἰ ὁ ἁπανταχόθεν ἄνθρωπος συγκαλέω εἰς κοινός θέατρον ἐπιδείκνυμι ὁ λόγος · δῆλος γάρ ὡς κατά εἷς τε καί συνάμα πᾶς συλλέγω μόνος αὐτός ἀγαθός ἄν εἰμί . ὁ μέν γε ὁ Λακεδαιμόνιος βασιλεύς , ὁ ἄλλος ἕκαστος εἷς ψῆφος φέρω , ἐκεῖνος μόνος ἑκάτερος αὐτός δύο φέρω , σύ δέ καί ὁ ὁ ἔφορος καί ὁ ὁ γέρων προσέτι , καί ὅλος ἅπας ὁ πολύψηφος ἐν παιδεία σύ γε , καί μάλα ὅσος ὁ λευκός ἀεί καί σῴζω φέρω , ὅς καί θαρσέω ἐγώ ἐν ὁ πάρειμι ποιέω διά γε ὁ μέγεθος ὁ τόλμημα καί πάνυ δίκαιος ἄν φοβέω . ἐκεῖνος δέ νή Ζεύς προσέτι καί αὐτός θαρσέω ποιέω , ὁ μή παντάπασι ἀλλότριος ἐμός εἰμί σύ , ὅς πόλις γε ἐκεῖνος εἰμί , ὅς πολλάκις εὖ ποιέω , ὁ μέν πρῶτος ἴδιος , ὁ δέ δεύτερος κοινῇ μετά πᾶς ὁ ἔθνος · ὥστε ἐάν που καί νῦν ἐγώ εἰς ὁ κακός ῥέπω ὁ ψῆφος ἐν ὁ λόγος καί ἐλαχύς εἰμί ὁ ἀγαθός , σύ δέ ὁ ὁ Ἀθήνη προστίθημι ἀναπληρόω ὁ ἐνδέω παρά σεαυτοῦ καί ὁ ἐπανόρθωμα οἰκεῖος σύ δοκέω .