lucianus.de-mercede-conductis-potentium-familiaribus 26
σὺ δʼ ἄθλιος τὰ μὲν παραδραμών , τὰ δὲ βάδην ἄναντα πολλὰ καὶ κάταντα — τοιαύτη γάρ , ὡς οἶσθα , ἡ πόλις — περιελθὼν ἵδρωκάς τε καὶ πνευστιᾷς , κἀκείνου ἔνδον τινὶ τῶν φίλων πρὸς ὃν ἦλθεν διαλεγομένου , μηδὲ ὅπου καθίζῃς ἔχων ὀρθὸς ὑπʼ ἀπορίας ἀναγιγνώσκεις τὸ βιβλίον προχειρισάμενος . ἐπειδὰν δὲ ἄσιτόν τε καὶ ἄποτον ἡ νὺξ καταλάβῃ , λουσάμενος πονηρῶς ἀωρὶ περὶ αὐτό που σχεδὸν τὸ μεσονύκτιον ἥκεις ἐπὶ τὸ δεῖπνον , οὐκέθʼ ὁμοίως ἔντιμος οὐδὲ περίβλεπτος τοῖς παροῦσιν , ἀλλʼ ἤν τις ἄλλος ἐπεισέλθῃ νεαλέστερος , εἰς τοὐπίσω σύ · καὶ οὕτως εἰς τὴν ἀτιμοτάτην γωνίαν ἐξωσθεὶς κατάκεισαι μάρτυς μόνον τῶν παραφερομένων , τὰ ὀστᾶ , εἰ ἐφίκοιτο μέχρι σοῦ , καθάπερ οἱ κύνες περιεσθίων ἢ τὸ σκληρὸν τῆς μαλάχης φύλλον ᾧ τὰ ἄλλα συνειλοῦσιν , εἰ ὑπεροφθείη ὑπὸ τῶν προκατακειμένων , ἄσμενος ὑπὸ λιμοῦ παροψώμενος . Οὐ μὴν οὐδὲ ἡ ἄλλη ὕβρις ἄπεστιν , ἀλλʼ οὔτε ᾠὸν ἔχεις μόνος — οὐ γὰρ ἀναγκαῖόν ἐστιν καὶ σὲ τῶν αὐτῶν ἀεὶ τοῖς ξένοις καὶ ἀγνώστοις ἀντιποιεῖσθαι · ἀγνωμοσύνη γὰρ δὴ τοῦτό γε — οὔτε ἡ ὄρνις ὁμοία ταῖς ἄλλαις , ἀλλὰ τῷ μὲν πλησίον παχεῖα καὶ πιμελής , σοὶ δὲ νεοττὸς ἡμίτομος ἢ φάττα τις ὑπόσκληρος , ὕβρις ἄντικρυς καὶ ἀτιμία . πολλάκις δʼ εἰ ἐπιλίποι ἄλλου τινὸς αἰφνιδίως ἐπιπαρόντος , ἀράμενος ὁ διάκονος τὰ σοὶ παρακείμενα φέρων ἐκείνῳ παρατέθεικεν ὑποτονθορύσας , σὺ γὰρ ἡμέτερος εἶ . τεμνομένου μὲν γὰρ ἐν τῷ μέσῳ ἢ συὸς ὑπογαστρίου ἢ ἐλάφου , χρὴ ἐκ παντὸς ἢ τὸν διανέμοντα ἵλεων ἔχειν ἢ τὴν Προμηθέως μερίδα φέρεσθαι , ὀστᾶ κεκαλυμμένα τῇ πιμελῇ . τὸ γὰρ τῷ μὲν ὑπὲρ σὲ τὴν λοπάδα παρεστάναι ἔστʼ ἂν ἀπαγορεύσῃ ἐμφορούμενος , σὲ δὲ οὕτω ταχέως παραδραμεῖν , τίνι φορητὸν ἐλευθέρῳ ἀνδρὶ κἂν ὁπόσην αἱ ἔλαφοι τὴν χολὴν ἔχοντι ; καίτοι οὐδέπω ἐκεῖνο ἔφην , ὅτι τῶν ἄλλων ἥδιστόν τε καὶ παλαιότατον οἶνον πινόντων μόνος σὺ πονηρόν τινα καὶ παχὺν πίνεις , θεραπεύων ἀεὶ ἐν ἀργύρῳ ἢ χρυσῷ πίνειν , ὡς μὴ ἐλεγχθείης ἀπὸ τοῦ χρώματος οὕτως ἄτιμος ὢν συμπότης . καὶ εἴθε γε κἂν ἐκείνου εἰς κόρον ἦν πιεῖν , νῦν δὲ πολλάκις αἰτήσαντος ὁ παῖς οὐδʼ ἀΐοντι ἔοικεν .
Lemmas: σύ δέ ἄθλιος ὁ μέν παρατρέχω , ὁ δέ βάδην ἄναντος πολύς καί κάταντα — τοιοῦτος γάρ , ὡς οἶδα , ὁ πόλις — περιέρχομαι ἱδρόω τε καί πνευστιάω , ἐκεῖνος ἔνδον τις ὁ φίλος πρός ὅς ἔρχομαι διαλέγω , μηδέ ὅπου καθίζω ἔχω ὀρθός ὑπό ἀπορία ἀναγιγνώσκω ὁ βιβλίον προχειρίζω . ἐπειδάν δέ ἄσιτος τε καί ἄποτος ὁ νύξ καταλαμβάνω , λούω πονηρός ἀωρί περί αὐτός που σχεδόν ὁ μεσονύκτιον ἥκω ἐπί ὁ δεῖπνον , οὐκέτι ὅμοιος ἔντιμος οὐδέ περίβλεπτος ὁ πάρειμι , ἀλλά ἐάν τις ἄλλος ἐπεισέρχομαι νεαλής , εἰς ὀπίσω σύ · καί οὕτως εἰς ὁ ἄτιμος γωνία ἐξωθέω κατάκειμαι μάρτυς μόνος ὁ παραφέρω , ὁ ὀστέον , εἰ ἐφικνέομαι μέχρι σύ , καθά ὁ κύων περιεσθίω ἤ ὁ σκληρός ὁ μαλάχη φύλλον ὅς ὁ ἄλλος συνειλέω , εἰ ὑπεροράω ὑπό ὁ προκατάκειμαι , ἄσμενος ὑπό λιμός παροψάομαι . οὐ μήν οὐδέ ὁ ἄλλος ὕβρις ἄπειμι , ἀλλά οὔτε ᾠόν ἔχω μόνος — οὐ γάρ ἀναγκαῖος εἰμί καί σύ ὁ αὐτός ἀεί ὁ ξένος καί ἄγνωστος ἀντιποιέω · ἀγνωμοσύνη γάρ δή οὗτος γε — οὔτε ὁ ὄρνις ὅμοιος ὁ ἄλλος , ἀλλά ὁ μέν πλησίον παχύς καί πιμελής , σύ δέ νεοσσός ἡμίτομος ἤ φάσσα τις ὑπόσκληρος , ὕβρις ἄντικρυς καί ἀτιμία . πολλάκις δέ εἰ ἐπιλείπω ἄλλος τις αἰφνίδιος ἐπιπάρειμι , ἀείρω ὁ διάκονος ὁ σύ παράκειμαι φέρω ἐκεῖνος παρατίθημι ὑποτονθορύζω , σύ γάρ ἡμέτερος εἰμί . τέμνω μέν γάρ ἐν ὁ μέσος ἤ ὗς ὑπογάστριος ἤ ἔλαφος , χρή ἐκ πᾶς ἤ ὁ διανέμω ἵλαος ἔχω ἤ ὁ Προμηθεύς μερίς φέρω , ὀστέον καλύπτω ὁ πιμελή . ὁ γάρ ὁ μέν ὑπέρ σύ ὁ λοπάς παρίστημι ἔστε ἄν ἀπαγορεύω ἐμφορέω , σύ δέ οὕτως ταχύς παρατρέχω , τίς φορητός ἐλεύθερος ἀνήρ ἄν ὁπόσος ὁ ἔλαφος ὁ χολή ἔχω ; καίτοι οὐδέπω ἐκεῖνος φημί , ὅτι ὁ ἄλλος ἡδύς τε καί παλαιός οἶνος πίνω μόνος σύ πονηρός τις καί παχύς πίνω , θεραπεύω ἀεί ἐν ἄργυρος ἤ χρυσός πίνω , ὡς μή ἐλέγχω ἀπό ὁ χρῶμα οὕτως ἄτιμος εἰμί συμπότης . καί εἴθε γε ἐάν ἐκεῖνος εἰς κόρος εἰμί πίνω , νῦν δέ πολλάκις αἰτέω ὁ παῖς οὐδέ ἀΐω ἔοικα .