lucianus.de-mercede-conductis-potentium-familiaribus 42
βούλομαι δʼ ὅμως ἔγωγε ὥσπερ ὁ Κέβης ἐκεῖνος εἰκόνα τινὰ τοῦ τοιούτου βίου σοι γράψαι , ὅπως εἰς ταύτην ἀποβλέπων εἰδῇς εἴ σοι παριτητέον ἐστὶν εἰς αὐτήν . ἡδέως μὲν οὖν Ἀπελλοῦ τινος ἢ Παρρασίου ἢ Ἀετίωνος ἢ καὶ Εὐφράνορος ἂν ἐδεήθην ἐπὶ τὴν γραφήν · ἐπεὶ δὲ ἄπορον νῦν εὑρεῖν τινα οὕτως γενναῖον καὶ ἀκριβῆ τὴν τέχνην , ψιλὴν ὡς οἷόν τέ σοι ἐπιδείξω τὴν εἰκόνα . καὶ δὴ γεγράφθω προπύλαια μὲν ὑψηλὰ καὶ ἐπίχρυσα καὶ μὴ κάτω ἐπὶ τοῦ ἐδάφους , ἀλλʼ ἄνω τῆς γῆς ἐπὶ λόφου κείμενα , καὶ ἡ ἄνοδος ἐπὶ πολὺ καὶ ἀνάντης καὶ ὄλισθον ἔχουσα , ὡς πολλάκις ἤδη πρὸς τῷ ἄκρῳ ἔσεσθαι ἐλπίσαντας ἐκτραχηλισθῆναι διαμαρτόντος τοῦ ποδός . ἔνδον δὲ ὁ Πλοῦτος αὐτὸς καθήσθω χρυσοῦς ὅλος , ὡς δοκεῖ , πάνυ εὔμορφος καὶ ἐπέραστος . ὁ δὲ ἐραστὴς μόλις ἀνελθὼν καὶ πλησιάσας τῇ θύρᾳ τεθηπέτω ἀφορῶν εἰς τὸ χρυσίον . παραλαβοῦσα δʼ αὐτὸν ἡ Ἐλπίς , εὐπρόσωπος καὶ αὕτη καὶ ποικίλα ἀμπεχομένη , εἰσαγέτω σφόδρα ἐκπεπληγμένον τῇ εἰσόδῳ . τοὐντεῦθεν δὲ ἡ μὲν Ἐλπὶς ἀεὶ προηγείσθω , διαδεξάμεναι δʼ αὐτὸν ἄλλαι γυναῖκες , Ἀπάτη καὶ Δουλεία , παραδότωσαν τῷ Πόνῳ , ὁ δὲ πολλὰ τὸν ἄθλιον καταγυμνάσας τελευτῶν ἐγχειρισάτω αὐτὸν τῷ Γήρᾳ ἤδη ὑπονοσοῦντα καὶ τετραμμένον τὴν χρόαν . ὑστάτη δὲ ἡ Ὕβρις ἐπιλαβομένη συρέτω πρὸς τὴν Ἀπόγνωσιν . ἡ δὲ Ἐλπὶς τὸ ἀπὸ τούτου ἀφανὴς ἀποπτέσθω , καὶ μηκέτι καθʼ οὓς εἰσῆλθε τοὺς χρυσοῦς θυρῶνας , ἔκ τινος δὲ ἀποστρόφου καὶ λεληθυίας ἐξόδου ἐξωθείσθω γυμνὸς προγάστωρ ὠχρὸς γέρων , τῇ ἑτέρᾳ μὲν τὴν αἰδῶ σκέπων , τῇ δεξιᾷ δὲ αὐτὸς ἑαυτὸν ἄγχων . ἀπαντάτω δʼ ἐξιόντι ἡ Μετάνοια δακρύουσα εἰς οὐδὲν ὄφελος καὶ τὸν ἄθλιον ἐπαπολλύουσα . τοῦτο μὲν ἔστω τὸ τέλος τῆς γραφῆς . σὺ δʼ οὖν , ὦ ἄριστε Τιμόκλεις , αὐτὸς ἤδη ἀκριβῶς ἐπισκοπῶν ἕκαστα ἐννόησον , εἴ σοι καλῶς ἔχει παρελθόντα εἰς τὴν εἰκόνα κατὰ ταύτας τὰς θύρας ἐκείνης τῆς ἔμπαλιν αἰσχρῶς οὕτως ἐκπεσεῖν . ὅ τι δʼ ἂν πράττῃς , μέμνησο τοῦ σοφοῦ λέγοντος ὡς θεὸς ἀναίτιος , αἰτία δὲ ἑλομένου .
Lemmas: βούλομαι δέ ὅμως ἐγώ ὥσπερ ὁ Κέβης ἐκεῖνος εἰκών τις ὁ τοιοῦτος βίος σύ γράφω , ὅπως εἰς οὗτος ἀποβλέπω οἶδα εἰ σύ παριτητέα εἰμί εἰς αὐτός . ἡδύς μέν οὖν Ἀπελλής τις ἤ Παρράσιος ἤ Ἀετίων ἤ καί Εὐφράνωρ ἄν δέω ἐπί ὁ γραφή · ἐπεί δέ ἄπορος νῦν εὑρίσκω τις οὕτως γενναῖος καί ἀκριβής ὁ τέχνη , ψιλός ὡς οἷος τε σύ ἐπιδείκνυμι ὁ εἰκών . καί δή γράφω προπύλαιος μέν ὑψηλός καί ἐπίχρυσος καί μή κάτω ἐπί ὁ ἔδαφος , ἀλλά ἄνω ὁ γῆ ἐπί λόφος κεῖμαι , καί ὁ ἄνοδος ἐπί πολύς καί ἀνάντης καί ὄλισθος ἔχω , ὡς πολλάκις ἤδη πρός ὁ ἄκρον εἰμί ἐλπίζω ἐκτραχηλίζω διαμαρτάνω ὁ πούς . ἔνδον δέ ὁ Πλοῦτος αὐτός κάθημαι χρύσεος ὅλος , ὡς δοκέω , πάνυ εὔμορφος καί ἐπέραστος . ὁ δέ ἐραστής μόλις ἀνέρχομαι καί πλησιάζω ὁ θύρα τέθηπα ἀφοράω εἰς ὁ χρυσίον . παραλαμβάνω δέ αὐτός ὁ Ἐλπίς , εὐπρόσωπος καί οὗτος καί ποικίλος ἀμπέχω , εἰσάγω σφόδρα ἐκπλήγνυμι ὁ εἴσοδος . ἐντεῦθεν δέ ὁ μέν Ἐλπίς ἀεί προηγέομαι , διαδέχομαι δέ αὐτός ἄλλος γυνή , Ἀπάτη καί Δουλεία , παραδίδωμι ὁ Πόνος , ὁ δέ πολύς ὁ ἄθλιος καταγυμνάζω τελευτάω ἐγχειρίζω αὐτός ὁ Γῆρας ἤδη ὑπονοσέω καί τρέπω ὁ χροιά . ὕστατος δέ ὁ Ὕβρις ἐπιλαμβάνω σύρω πρός ὁ Ἀπόγνωσις . ὁ δέ Ἐλπίς ὁ ἀπό οὗτος ἀφανής ἀποπέτομαι , καί μηκέτι κατά ὅς εἰσέρχομαι ὁ χρύσεος θυρών , ἐκ τις δέ ἀπόστροφος καί λανθάνω ἔξοδος ἐξωθέω γυμνός προγάστωρ ὠχρός γέρων , ὁ ἕτερος μέν ὁ αἰδώς σκέπω , ὁ δεξιός δέ αὐτός ἑαυτοῦ ἄγχω . ἀπαντάω δέ ἐξέρχομαι ὁ Μετάνοια δακρύω εἰς οὐδείς ὄφελος καί ὁ ἄθλιος ἐπαπολύω . οὗτος μέν εἰμί ὁ τέλος ὁ γραφή . σύ δέ οὖν , ὦ ἀγαθός Τιμοκλῆς , αὐτός ἤδη ἀκριβής ἐπισκοπέω ἕκαστος ἐννοέω , εἰ σύ καλός ἔχω παρέρχομαι εἰς ὁ εἰκών κατά οὗτος ὁ θύρα ἐκεῖνος ὁ ἔμπαλιν αἰσχρός οὕτως ἐκπίπτω . ὅς τις δέ ἄν πράσσω , μιμνῄσκω ὁ σοφός λέγω ὡς θεός ἀναίτιος , αἰτία δέ αἱρέω .