lucianus.de-mercede-conductis-potentium-familiaribus 24
εἶτʼ , ὦ κάθαρμα , φαίην ἄν , καὶ μάλιστα πρὸς τὸν φιλοσοφεῖν φάσκοντα , εἰ μέν σέ τις ἢ πλέοντα καταποντιστὴς συλλαβὼν ἢ λῃστὴς ἀπεδίδοτο , ᾤκτειρες ἂν σεαυτὸν ὡς παρὰ τὴν ἀξίαν δυστυχοῦντα , ἢ εἴ τίς σου λαβόμενος ἦγε δοῦλον εἶναι λέγων , ἐβόας ἂν τοὺς νόμους καὶ δεινὰ ἐποίεις καὶ ἠγανάκτεις καί , Ὦ γῆ καὶ θεοί , μεγάλῃ τῇ φωνῇ ἐκεκράγεις ἄν , σεαυτὸν δὲ ὀλίγων ἕνεκα ὀβολῶν ἐν τούτῳ τῆς ἡλικίας , ὅτε καὶ εἰ φύσει δοῦλος ἦσθα , καιρὸς ἦν πρὸς ἐλευθερίαν ἤδη ὁρᾶν , αὐτῇ ἀρετῇ καὶ σοφίᾳ φέρων ἀπημπόληκας , οὐδὲ τοὺς πολλοὺς ἐκείνους λόγους αἰδεσθεὶς οὓς ὁ καλὸς Πλάτων ἢ ὁ Χρύσιππος ἢ Ἀριστοτέλης διεξεληλύθασι τὸ μὲν ἐλευθέριον ἐπαινοῦντες , τὸ δουλοπρεπὲς δὲ διαβάλλοντες ; καὶ οὐκ αἰσχύνῃ κόλαξιν ἀνθρώποις καὶ ἀγοραίοις καὶ βωμολόχοις ἀντεξεταζόμενος καὶ ἐν τοσούτῳ πλήθει Ῥωμαϊκῷ μόνος ξενίζων τῷ τρίβωνι καὶ πονηρῶς τὴν Ῥωμαίων φωνὴν βαρβαρίζων , εἶτα δειπνῶν δεῖπνα θορυβώδη καὶ πολυάνθρωπα συγκλύδων τινῶν καὶ τῶν πλείστων μοχθηρῶν ; καὶ ἐν αὐτοῖς ἐπαινεῖς φορτικῶς καὶ πίνεις πέρα τοῦ μετρίως ἔχοντος . ἕωθέν τε ὑπὸ κώδωνι ἐξαναστὰς ἀποσεισάμενος τοῦ ὕπνου τὸ ἥδιστον συμπεριθεῖς ἄνω καὶ κάτω ἔτι τὸν χθιζὸν ἔχων πηλὸν ἐπὶ τοῖν σκελοῖν . οὕτως ἀπορία μέν σε θέρμων ἔσχεν ἢ τῶν ἀγρίων λαχάνων , ἐπέλιπον δὲ καὶ αἱ κρῆναι ῥέουσαι τοῦ ψυχροῦ ὕδατος , ὡς ἐπὶ ταῦτά σε ὑπʼ ἀμηχανίας ἐλθεῖν ; ἀλλὰ δῆλον ὡς οὐχ ὕδατος οὐδὲ θέρμων , ἀλλὰ πεμμάτων καὶ ὄψου καὶ οἴνου ἀνθοσμίου ἐπιθυμῶν ἑάλως , καθάπερ ὁ λάβραξ αὐτὸν μάλα δικαίως τὸν ὀρεγόμενον τούτων λαιμὸν διαπαρείς . παρὰ πόδας τοιγαροῦν τῆς λιχνείας ταύτης τἀπίχειρα , καὶ ὥσπερ οἱ πίθηκοι δεθεὶς κλοιῷ τὸν τράχηλον ἄλλοις μὲν γέλωτα παρέχεις , σεαυτῷ δὲ δοκεῖς τρυφᾶν , ὅτι ἔστι σοι τῶν ἰσχάδων ἀφθόνως ἐντραγεῖν . ἡ δὲ ἐλευθερία καὶ τὸ εὐγενὲς αὐτοῖς φυλέταις καὶ φράτερσι φροῦδα πάντα καὶ οὐδὲ μνήμη τις αὐτῶν .
Lemmas: εἶτα , ὦ κάθαρμα , φημί ἄν , καί μάλα πρός ὁ φιλοσοφέω φάσκω , εἰ μέν σύ τις ἤ πλέω καταποντιστής συλλαμβάνω ἤ λῃστής ἀποδίδωμι , οἰκτίρω ἄν σεαυτοῦ ὡς παρά ὁ ἀξία δυστυχέω , ἤ εἰ τις σύ λαμβάνω ἄγω δοῦλος εἰμί λέγω , βοάω ἄν ὁ νόμος καί δεινός ποιέω καί ἀγανακτέω καί , ὦ γῆ καί θεός , μέγας ὁ φωνή κράζω ἄν , σεαυτοῦ δέ ὀλίγος ἕνεκα ὀβολός ἐν οὗτος ὁ ἡλικία , ὅτε καί εἰ φύσις δοῦλος εἰμί , καιρός εἰμί πρός ἐλευθερία ἤδη ὁράω , αὐτός ἀρετή καί σοφία φέρω ἀπεμπολάω , οὐδέ ὁ πολύς ἐκεῖνος λόγος αἰδέομαι ὅς ὁ καλός Πλάτων ἤ ὁ Χρύσιππος ἤ Ἀριστοτέλης διεξέρχομαι ὁ μέν ἐλευθέριος ἐπαινέω , ὁ δουλοπρεπής δέ διαβάλλω ; καί οὐ αἰσχύνω κόλαξ ἄνθρωπος καί ἀγοραῖος καί βωμόλοχος ἀντεξετάζω καί ἐν τοσοῦτος πλῆθος Ῥωμαῖος μόνος ξενίζω ὁ τρίβων καί πονηρός ὁ Ῥωμαῖος φωνή βαρβαρίζω , εἶτα δειπνέω δεῖπνον θορυβώδης καί πολυάνθρωπος σύγκλυς τις καί ὁ πολύς μοχθηρός ; καί ἐν αὐτός ἐπαινέω φορτικός καί πίνω πέρα ὁ μέτριος ἔχω . ἕωθεν τε ὑπό κώδων ἐξανίστημι ἀποσείω ὁ ὕπνος ὁ ἡδύς συμπεριθέω ἄνω καί κάτω ἔτι ὁ χθιζός ἔχω πηλός ἐπί ὁ σκέλος . οὕτως ἀπορία μέν σύ θέρμος ἔχω ἤ ὁ ἄγριος λάχανον , ἐπιλείπω δέ καί ὁ κρήνη ῥέω ὁ ψυχρός ὕδωρ , ὡς ἐπί οὗτος σύ ὑπό ἀμηχανία ἔρχομαι ; ἀλλά δῆλος ὡς οὐ ὕδωρ οὐδέ θέρμος , ἀλλά πέμμα καί ὄψον καί οἶνος ἀνθόσμιος ἐπιθυμέω ἁλίσκομαι , καθά ὁ λάβραξ αὐτός μάλα δίκαιος ὁ ὀρέγω οὗτος λαιμός διαπείρω . παρά πούς τοιγαροῦν ὁ λιχνεία οὗτος ἐπίχειρον , καί ὥσπερ ὁ πίθηκος δέω κλοιός ὁ τράχηλος ἄλλος μέν γέλως παρέχω , σεαυτοῦ δέ δοκέω τρυφάω , ὅτι εἰμί σύ ὁ ἰσχάς ἄφθονος ἐντραγεῖν . ὁ δέ ἐλευθερία καί ὁ εὐγενής αὐτός φυλέτης καί φράτηρ φροῦδος πᾶς καί οὐδέ μνήμη τις αὐτός .