lucianus.charon-sive-contemplantes 17
καὶ μὴν οὐδʼ εἰπεῖν ἔχοις ἂν κατὰ τὴν ἀξίαν ὅπως ἐστὶ καταγέλαστα , ὦ Χάρων , καὶ μάλιστα αἱ ἄγαν σπουδαὶ αὐτῶν καὶ τὸ μεταξὺ τῶν ἐλπίδων οἴχεσθαι ἀναρπάστους γινομένους ὑπὸ τοῦ βελτίστου Θανάτου . ἄγγελοι δὲ καὶ ὑπηρέται αὐτοῦ μάλα πολλοί , ὡς ὁρᾷς , ἠπίαλοι καὶ πυρετοὶ καὶ φθόαι καὶ περιπλευμονίαι καὶ ξίφη καὶ λῃστήρια καὶ κώνεια καὶ δικασταὶ καὶ τύραννοι · καὶ τούτων οὐδὲν ὅλως αὐτοὺς εἰσέρχεται , ἔστʼ ἂν εὖ πράττωσιν , ὅταν δὲ σφαλῶσι , πολὺ τὸ ὀττοτοῖ καὶ αἰαῖ καὶ οἴμοι . εἰ δὲ εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς ἐνενόουν ὅτι θνητοί τέ εἰσιν αὐτοὶ καὶ ὀλίγον τοῦτον χρόνον ἐπιδημήσαντες τῷ βίῳ ἀπίασιν ὥσπερ ἐξ ὀνείρατος πάντα ὑπὲρ γῆς ἀφέντες , ἔζων τε ἂν σωφρονέστερον καὶ ἧττον ἠνιῶντο ἀποθανόντες · νῦν δὲ εἰς ἀεὶ ἐλπίσαντες χρήσεσθαι τοῖς παροῦσιν , ἐπειδὰν ἐπιστὰς ὁ ὑπηρέτης καλῇ καὶ ἀπάγῃ πεδήσας τῷ πυρετῷ ἢ τῇ φθόῃ , ἀγανακτοῦσι πρὸς τὴν ἀγωγὴν οὔποτε προσδοκήσαντες ἀποσπασθήσεσθαι αὐτῶν . ἢ τί γὰρ οὐκ ἂν ποιήσειεν ἐκεῖνος ὁ τὴν οἰκίαν σπουδῇ οἰκοδομούμενος καὶ τοὺς ἐργάτας ἐπισπέρχων , εἰ μάθοι ὅτι ἡ μὲν ἕξει τέλος αὐτῷ , ὁ δὲ ἄρτι ἐπιθεὶς τὸν ὄροφον ἄπεισι τῷ κληρονόμῳ καταλιπὼν ἀπολαύειν αὐτῆς , αὐτὸς μηδὲ δειπνήσας ἅθλιος ἐν αὐτῇ ; ἐκεῖνος μὲν γὰρ ὁ χαίρων ὅτι ἄρρενα παῖδα τέτοκεν αὐτῷ ἡ γυνή , καὶ τοὺς φίλους διὰ τοῦτο ἑστιῶν καὶ τοὔνομα τοῦ πατρὸς τιθέμενος , εἰ ἠπίστατο ὡς ἑπτέτης γενόμενος ὁ παῖς τεθνήξεται , ἆρα ἄν σοι δοκεῖ χαίρειν ἐπʼ αὐτῷ γεννωμένῳ ; ἀλλὰ τὸ αἴτιον , ὅτι τὸν μὲν εὐτυχοῦντα ἐπὶ τῷ παιδὶ ἐκεῖνον ὁρᾷ τὸν τοῦ ἀθλητοῦ πατέρα τοῦ Ὀλύμπια νενικηκότος , τὸν γείτονα δὲ τὸν ἐκκομίζοντα τὸ παιδίον οὐχ ὁρᾷ οὐδὲ οἶδεν ἀφʼ οἵας αὐτῷ κρόκης ἐκρέματο . τοὺς μὲν γὰρ περὶ τῶν ὅρων διαφερομένους ὁρᾷς , ὅσοι εἰσί , καὶ τοὺς συναγείροντας τὰ χρήματα , εἶτα , πρὶν ἀπολαῦσαι αὐτῶν , καλουμένους ὑφʼ ὧν εἶπον τῶν ἀγγέλων τε καὶ ὑπηρετῶν .
Lemmas: καί μήν οὐδέ λέγω ἔχω ἄν κατά ὁ ἀξία ὅπως εἰμί καταγέλαστος , ὦ Χάρων , καί μάλα ὁ ἄγαν σπουδή αὐτός καί ὁ μεταξύ ὁ ἐλπίς οἴχομαι ἀναρπαστός γίγνομαι ὑπό ὁ ἀγαθός Θάνατος . ἄγγελος δέ καί ὑπηρέτης αὐτός μάλα πολύς , ὡς ὁράω , ἠπίαλος καί πυρετός καί φθόη καί περιπλευμονία καί ξίφος καί λῃστήριον καί κώνειον καί δικαστής καί τύραννος · καί οὗτος οὐδείς ὅλος αὐτός εἰσέρχομαι , ἔστε ἄν εὖ πράσσω , ὅταν δέ σφάλλω , πολύς ὁ ὀττοτοῖ καί αἰαῖ καί οἴμοι . εἰ δέ εὐθύς ἐκ ἀρχή ἐννοέω ὅτι θνητός τε εἰμί αὐτός καί ὀλίγος οὗτος χρόνος ἐπιδημέω ὁ βίος ἀπέρχομαι ὥσπερ ἐκ ὄνειρος πᾶς ὑπέρ γῆ ἀφίημι , ζάω τε ἄν σώφρων καί ἥσσων ἀνιάω ἀποθνῄσκω · νῦν δέ εἰς ἀεί ἐλπίζω χράω ὁ πάρειμι , ἐπειδάν ἐφίστημι ὁ ὑπηρέτης καλέω καί ἀπάγω πεδάω ὁ πυρετός ἤ ὁ φθόη , ἀγανακτέω πρός ὁ ἀγωγή οὔποτε προσδοκάω ἀποσπάω αὐτός . ἤ τίς γάρ οὐ ἄν ποιέω ἐκεῖνος ὁ ὁ οἰκία σπουδή οἰκοδομέω καί ὁ ἐργάτης ἐπισπέρχω , εἰ μανθάνω ὅτι ὁ μέν ἔχω τέλος αὐτός , ὁ δέ ἄρτι ἐπιτίθημι ὁ ὄροφος ἀπέρχομαι ὁ κληρόνομος καταλείπω ἀπολαύω αὐτός , αὐτός μηδέ δειπνέω ἄθλιος ἐν αὐτός ; ἐκεῖνος μέν γάρ ὁ χαίρω ὅτι ἄρσην παῖς τίκτω αὐτός ὁ γυνή , καί ὁ φίλος διά οὗτος ἑστιάω καί ὄνομα ὁ πατήρ τίθημι , εἰ ἐπίσταμαι ὡς ἑπτέτης γίγνομαι ὁ παῖς θνῄσκω , ἆρα ἄν σύ δοκέω χαίρω ἐπί αὐτός γεννάω ; ἀλλά ὁ αἴτιος , ὅτι ὁ μέν εὐτυχέω ἐπί ὁ παῖς ἐκεῖνος ὁράω ὁ ὁ ἀθλητής πατήρ ὁ Ὀλυμπία νικάω , ὁ γείτων δέ ὁ ἐκκομίζω ὁ παιδίον οὐ ὁράω οὐδέ οἶδα ἀπό οἷος αὐτός κρόκη κρεμάννυμι . ὁ μέν γάρ περί ὁ ὅρος διαφέρω ὁράω , ὅσος εἰμί , καί ὁ συναγείρω ὁ χρῆμα , εἶτα , πρίν ἀπολαύω αὐτός , καλέω ὑπό ὅς λέγω ὁ ἄγγελος τε καί ὑπηρέτης .