lucianus.calumniae-non-temere-credendum 8
ἔπειτα δὲ ὡς ἄδικος ὁ τοιοῦτος καὶ παράνομός ἐστι καὶ ἀσεβὴς καὶ τοῖς χρωμένοις ἐπιζήμιος , ῥᾴδιον καταμαθεῖν . τίς γὰρ οὐκ ἂν ὁμολογήσειε τὴν μὲν ἰσότητα ἐν ἅπαντι καὶ τὸ μηδὲν πλέον δικαιοσύνης ἔργα εἶναι , τὸ δὲ ἄνισόν τε καὶ πλεονεκτικὸν ἀδικίας ; ὁ δὲ τῇ διαβολῇ κατὰ τῶν ἀπόντων λάθρᾳ χρώμενος πῶς οὐ πλεονέκτης ἐστὶν ὅλον τὸν ἀκροατὴν σφετεριζόμενος καὶ προκαταλαμβάνων αὐτοῦ τὰ ὦτα καὶ ἀποφράττων καὶ τῷ δευτέρῳ λόγῳ παντελῶς ἄβατα κατασκευάζων αὐτὰ ὑπὸ τῆς διαβολῆς προεμπεπλησμένα ; ἐσχάτης ἀδικίας τὸ τοιοῦτον , ὡς φαῖεν ἂν καὶ οἱ ἄριστοι τῶν νομοθετῶν , οἷον ὁ Σόλων καὶ ὁ Δράκων , ἔνορκον ποιησάμενοι τοῖς δικασταῖς τὸ ὁμοίως ἀμφοῖν ἀκροᾶσθαι καὶ τὸ τὴν εὔνοιαν ἴσην τοῖς κρινομένοις ἀπονέμειν , ἄχρι ἂν ὁ τοῦ δευτέρου λόγος παρατεθεὶς θατέρου χείρων ἢ ἀμείνων φανῇ · πρὶν δέ γε ἀντεξετάσαι τὴν ἀπολογίαν τῇ κατηγορίᾳ , παντελῶς ἀσεβῆ καὶ ἀνόσιον ἡγήσαντο ἔσεσθαι τὴν κρίσιν . καὶ γὰρ ἂν καὶ αὐτοὺς ἀγανακτῆσαι τοὺς θεοὺς εἴποιμεν , εἰ τῷ κατηγόρῳ μετʼ ἀδείας ἃ θέλει λέγειν ἐπιτρέποιμεν , ἀποφράξαντες δὲ τῷ κατηγορουμένῳ τὰ ὦτα ἢ τῷ στόματι σιωπῶντος καταψηφιζοίμεθα τῷ προτέρῳ λόγῳ κεχειρωμένοι , ὥστε οὐ κατὰ τὸ δίκαιον καὶ τὸ νόμιμον καὶ τὸν ὅρκον τὸν δικαστικὸν φαίη τις ἂν γίγνεσθαι τὰς διαβολάς . εἰ δέ τῳ μὴ ἀξιόπιστοι δοκοῦσιν οἱ νομοθέται παραινοῦντες οὕτω δικαίας καὶ ἀμερεῖς ποιεῖσθαι τὰς κρίσεις , ποιητήν μοι δοκῶ τὸν ἄριστον ἐπάγειν τῷ λόγῳ εὖ μάλα περὶ τούτων ἀποφηνάμενον , μᾶλλον δὲ νομοθετήσαντα . φησὶ δέ , μήτε δίκην δικάσῃς , πρὶν ἄμφω μῦθον ἀκούσῃς . ἠπίστατο γάρ , οἶμαι , καὶ οὗτος ὡς πολλῶν ὄντων ἐν τῷ βίῳ ἀδικημάτων οὐδὲν ἄν τις εὕροι χεῖρον οὐδὲ ἀδικώτερον ἢ ἀκρίτους τινὰς καὶ ἀμοίρους λόγων καταδεδικάσθαι · ὅπερ ἐξ ἅπαντος ὁ διαβάλλων ἐπιχειρεῖ ποιεῖν ἄκριτον ὑπάγων τὸν διαβαλλόμενον τῇ τοῦ ἀκούοντος ὀργῇ καὶ τὴν ἀπολογίαν τῷ λαθραίῳ τῆς κατηγορίας παραιρούμενος .
Lemmas: ἔπειτα δέ ὡς ἄδικος ὁ τοιοῦτος καί παράνομος εἰμί καί ἀσεβής καί ὁ χράω ἐπιζήμιος , ῥᾴδιος καταμανθάνω . τίς γάρ οὐ ἄν ὁμολογέω ὁ μέν ἰσότης ἐν ἅπας καί ὁ μηδείς πολύς δικαιοσύνη ἔργον εἰμί , ὁ δέ ἄνισος τε καί πλεονεκτικός ἀδικία ; ὁ δέ ὁ διαβολή κατά ὁ ἄπειμι λάθρῃ χράω πῶς οὐ πλεονέκτης εἰμί ὅλος ὁ ἀκροατής σφετερίζω καί προκαταλαμβάνω αὐτός ὁ οὖς καί ἀποφράσσω καί ὁ δεύτερος λόγος παντελής ἄβατος κατασκευάζω αὐτός ὑπό ὁ διαβολή προεμπίπλημι ; ἔσχατος ἀδικία ὁ τοιοῦτος , ὡς φημί ἄν καί ὁ ἀγαθός ὁ νομοθέτης , οἷος ὁ Σόλων καί ὁ Δράκων , ἔνορκος ποιέω ὁ δικαστής ὁ ὅμοιος ἄμφω ἀκροάομαι καί ὁ ὁ εὔνοια ἴσος ὁ κρίνω ἀπονέμω , ἄχρι ἄν ὁ ὁ δεύτερος λόγος παρατίθημι ἕτερος κακός ἤ ἀγαθός φαίνω · πρίν δέ γε ἀντεξετάζω ὁ ἀπολογία ὁ κατηγορία , παντελής ἀσεβής καί ἀνόσιος ἡγέομαι εἰμί ὁ κρίσις . καί γάρ ἄν καί αὐτός ἀγανακτέω ὁ θεός λέγω , εἰ ὁ κατήγορος μετά ἄδεια ὅς ἐθέλω λέγω ἐπιτρέπω , ἀποφράζω δέ ὁ κατηγορέω ὁ οὖς ἤ ὁ στόμα σιωπάω καταψηφίζομαι ὁ πρότερος λόγος χειρόω , ὥστε οὐ κατά ὁ δίκαιος καί ὁ νόμιμος καί ὁ ὅρκος ὁ δικαστικός φημί τις ἄν γίγνομαι ὁ διαβολή . εἰ δέ τις μή ἀξιόπιστος δοκέω ὁ νομοθέτης παραινέω οὕτως δίκαιος καί ἀμερής ποιέω ὁ κρίσις , ποιητής ἐγώ δοκέω ὁ ἀγαθός ἐπάγω ὁ λόγος εὖ μάλα περί οὗτος ἀποφαίνω , μάλα δέ νομοθετέω . φημί δέ , μήτε δίκη δικάζω , πρίν ἄμφω μῦθος ἀκούω . ἐπίσταμαι γάρ , οἴομαι , καί οὗτος ὡς πολύς εἰμί ἐν ὁ βίος ἀδίκημα οὐδείς ἄν τις εὑρίσκω κακός οὐδέ ἄδικος ἤ ἄκριτος τις καί ἄμοιρος λόγος καταδικάζω · ὅς ἐκ ἅπας ὁ διαβάλλω ἐπιχειρέω ποιέω ἄκριτος ὑπάγω ὁ διαβάλλω ὁ ὁ ἀκούω ὀργή καί ὁ ἀπολογία ὁ λαθραῖος ὁ κατηγορία παραλέγω .