lucianus.bis-accusatus-sive-tribunalia 17
οὑτωσὶ μὲν ἀκοῦσαι πάνυ εὔλογα , ὦ ἄνδρες δικασταί , ἡ συνήγορος εἴρηκεν ὑπὲρ τῆς Μέθης , ἢν δὲ κἀμοῦ μετʼ εὐνοίας ἀκούσητε , εἴσεσθε ὡς οὐδὲν αὐτὴν ἠδίκηκα . τὸν γὰρ Πολέμωνα τοῦτον , ὅν φησιν ἑαυτῆς οἰκέτην εἶναι , πεφυκότα οὐ φαύλως οὐδὲ κατὰ τὴν Μέθην , ἀλλʼ οἰκεῖον ἐμοὶ τὴν φύσιν , προαρπάσασα νέον ἔτι καὶ ἁπαλὸν ὄντα συναγωνιζομένης τῆς Ἡδονῆς , ἥπερ αὐτῇ τὰ πολλὰ ὑπουργεῖ , διέφθειρε τὸν ἄθλιον τοῖς κώμοις καὶ ταῖς ἑταίραις παρασχοῦσα ἔκδοτον , ὡς μηδὲ μικρὸν αὐτῷ τῆς αἰδοῦς ὑπολείπεσθαι . καὶ ἅ γε ὑπὲρ ἑαυτῆς λέγεσθαι μικρὸν ἔμπροσθεν ᾤετο , ταῦτα ὑπὲρ ἐμοῦ μᾶλλον εἰρῆσθαι νομίσατε · περιῄει γὰρ ἕωθεν ὁ ἄθλιος ἐστεφανωμένος , κραιπαλῶν , διὰ τῆς ἀγορᾶς μέσης καταυλούμενος , οὐδέποτε νήφων , κωμάζων ἐπὶ πάντας , ὕβρις τῶν προγόνων καὶ τῆς πόλεως ὅλης καὶ γέλως τοῖς ξένοις . ἐπεὶ μέντοι γε παρʼ ἐμὲ ἧκεν , ἐγὼ μὲν ἔτυχον , ὥσπερ εἴωθα ποιεῖν , ἀναπεπταμένων τῶν θυρῶν πρὸς τοὺς παρόντας τῶν ἑταίρων λόγους τινὰς περὶ ἀρετῆς καὶ σωφροσύνης διεξιοῦσα · ὁ δὲ μετὰ τοῦ αὐλοῦ καὶ τῶν στεφάνων ἐπιστὰς τὰ μὲν πρῶτα ἐβόα καὶ συγχεῖν ἡμῶν ἐπειρᾶτο τὴν συνουσίαν ἐπιταράξας τῇ βοῇ · ἐπεὶ δὲ οὐδὲν ἡμεῖς ἐπεφροντίκειμεν αὐτοῦ , κατʼ ὀλίγον — οὐ γὰρ τέλεον ἦν διάβροχος τῇ Μέθῃ — ἀνένηφε πρὸς τοὺς λόγους καὶ ἀφῃρεῖτο τοὺς στεφάνους καὶ τὴν αὐλητρίδα κατεσιώπα καὶ ἐπὶ τῇ πορφυρίδι ᾐσχύνετο , καὶ ὥσπερ ἐξ ὕπνου βαθέος ἀνεγρόμενος ἑαυτόν τε ἑώρα ὅπως διέκειτο καὶ τοῦ πάλαι βίου κατεγίγνωσκεν . καὶ τὸ μὲν ἐρύθημα τὸ ἐκ τῆς Μέθης ἀπήνθει καὶ ἠφανίζετο , ἠρυθρία δὲ κατʼ αἰδῶ τῶν δρωμένων · καὶκαὶ τέλος ἀποδρὰς ὥσπερ εἶχεν ηὐτομόλησεν παρʼ ἐμέ , οὔτε ἐπικαλεσαμένης οὔτε βιασαμένης , ὡς αὕτη φησίν , ἐμοῦ , ἀλλʼ ἑκὼν αὐτὸς ἀμείνω ταῦτα εἶναι ὑπολαμβάνων . Καί μοι ἤδη κάλει αὐτόν , ὅπως καταμάθητε ὃν τρόπον διάκειται πρὸς ἐμοῦ . — τοῦτον , ὦ ἄνδρες δικασταί , παραλαβοῦσα γελοίως ἔχοντα , μήτε φωνὴν ἀφιέναι μήτε ἑστάναι ὑπὸ τοῦ ἀκράτου δυνάμενον , ὑπέστρεψα καὶ ἀνένηψα καὶ ἀντὶ ἀνδραπόδου κόσμιον ἄνδρα καὶ σώφρονα καὶ πολλοῦ ἄξιον τοῖς Ἕλλησιν ἀπέδειξα · καὶκαὶ μοι αὐτός τε χάριν οἶδεν ἐπὶ τούτοις καὶ οἱ προσήκοντες ὑπὲρ αὐτοῦ . εἴρηκα · ὑμεῖς δὲ ἤδη σκοπεῖτε ποτέρᾳ ἡμῶν ἄμεινον ἦν αὐτῷ συνεῖναι .
Lemmas: οὕτως μέν ἀκούω πάνυ εὔλογος , ὦ ἀνήρ δικαστής , ὁ συνήγορος λέγω ὑπέρ ὁ Μέθη , ἐάν δέ ἐγώ μετά εὔνοια ἀκούω , οἶδα ὡς οὐδείς αὐτός ἀδικέω . ὁ γάρ Πολέμων οὗτος , ὅς φημί ἑαυτοῦ οἰκέτης εἰμί , φύω οὐ φαῦλος οὐδέ κατά ὁ Μέθη , ἀλλά οἰκεῖος ἐγώ ὁ φύσις , προαρπάζω νέος ἔτι καί ἁπαλός εἰμί συναγωνίζομαι ὁ Ἡδονή , ὅς αὐτός ὁ πολύς ὑπουργέω , διαφθείρω ὁ ἄθλιος ὁ κῶμος καί ὁ ἑταίρα παρέχω ἔκδοτος , ὡς μηδέ μικρός αὐτός ὁ αἰδώς ὑπολείπω . καί ὅς γε ὑπέρ ἑαυτοῦ λέγω μικρός ἔμπροσθεν οἴομαι , οὗτος ὑπέρ ἐγώ μάλα λέγω νομίζω · περιέρχομαι γάρ ἕωθεν ὁ ἄθλιος στεφανόω , κραιπαλάω , διά ὁ ἀγορά μέσος καταυλέω , οὐδέποτε νήφω , κωμάζω ἐπί πᾶς , ὕβρις ὁ πρόγονος καί ὁ πόλις ὅλος καί γέλως ὁ ξένος . ἐπεί μέντοι γε παρά ἐγώ ἥκω , ἐγώ μέν τυγχάνω , ὥσπερ εἴωθα ποιέω , ἀναπετάννυμι ὁ θύρα πρός ὁ πάρειμι ὁ ἑταῖρος λόγος τις περί ἀρετή καί σωφροσύνη διεξέρχομαι · ὁ δέ μετά ὁ αὐλός καί ὁ στέφανος ἐφίστημι ὁ μέν πρῶτος βοάω καί συγχέω ἐγώ πειράω ὁ συνουσία ἐπιταράσσω ὁ βοή · ἐπεί δέ οὐδείς ἐγώ ἐπιφροντίκειμι αὐτός , κατά ὀλίγος — οὐ γάρ τέλειος εἰμί διάβροχος ὁ Μέθη — ἀνανήφω πρός ὁ λόγος καί ἀφαιρέω ὁ στέφανος καί ὁ αὐλητρίς κατασιωπάω καί ἐπί ὁ πορφυρίς αἰσχύνω , καί ὥσπερ ἐκ ὕπνος βαθύς ἀνεγείρω ἑαυτοῦ τε ὁράω ὅπως διάκειμαι καί ὁ πάλαι βίος καταγιγνώσκω . καί ὁ μέν ἐρύθημα ὁ ἐκ ὁ Μέθη ἀπανθέω καί ἀφανίζω , ἐρυθριάω δέ κατά αἰδώς ὁ δράω · κακός τέλος ἀποδιδράσκω ὥσπερ ἔχω αὐτομολέω παρά ἐγώ , οὔτε ἐπικαλέω οὔτε βιάζω , ὡς οὗτος φημί , ἐγώ , ἀλλά ἑκών αὐτός ἀγαθός οὗτος εἰμί ὑπολαμβάνω . καί ἐγώ ἤδη καλέω αὐτός , ὅπως καταμανθάνω ὅς τρόπος διάκειμαι πρός ἐγώ . — οὗτος , ὦ ἀνήρ δικαστής , παραλαμβάνω γέλοιος ἔχω , μήτε φωνή ἀφίημι μήτε ἵστημι ὑπό ὁ ἄκρατος δύναμαι , ὑποστρέφω καί ἀνανήφω καί ἀντί ἀνδράποδον κόσμιος ἀνήρ καί σώφρων καί πολύς ἄξιος ὁ Ἕλλην ἀποδείκνυμι · κακός ἐγώ αὐτός τε χάρις οἶδα ἐπί οὗτος καί ὁ προσήκω ὑπέρ αὐτός . λέγω · σύ δέ ἤδη σκοπέω πός ἐγώ ἀγαθός εἰμί αὐτός σύνειμι .