lucianus.bis-accusatus-sive-tribunalia 1
ἀλλʼ ἐπιτριβεῖεν ὁπόσοι τῶν φιλοσόφων παρὰ μόνοις τὴν εὐδαιμονίαν φασὶν εἶναι τοῖς θεοῖς . εἰ γοῦν ᾔδεσαν ὁπόσα τῶν ἀνθρώπων ἕνεκα πάσχομεν , οὐκ ἂν ἡμᾶς τοῦ νέκταρος ἢ τῆς ἀμβροσίας ἐμακάριζον Ὁμήρῳ πιστεύσαντες ἀνδρὶ τυφλῷ καὶ γόητι , μάκαρας ἡμᾶς καλοῦντι καὶ τὰ ἐν οὐρανῷ διηγουμένῳ , ὃς οὐδὲ τὰ ἐν τῇ γῇ καθορᾶν ἐδύνατο . αὐτίκα γέ τοι ὁ μὲν Ἥλιος οὑτοσὶ ζευξάμενος τὸ ἅρμα πανήμερος τὸν οὐρανὸν περιπολεῖ πῦρ ἐνδεδυκὼς καὶ τῶν ἀκτίνων ἀποστίλβων , οὐδʼ ὅσον κνήσασθαι τὸ οὖς , φασί , σχολὴν ἄγων · ἢν γάρ τι κἂν ὀλίγον ἐπιρρᾳθυμήσας λάθῃ , ἀφηνιάσαντες οἱ ἵπποι καὶ τῆς ὁδοῦ παρατραπόμενοι κατέφλεξαν τὰ πάντα . ἡ Σελήνη δὲ ἄγρυπνος καὶ αὐτὴ περίεισιν φαίνουσα τοῖς κωμάζουσιν καὶ τοῖς ἀωρὶ ἀπὸ τῶν δείπνων ἐπανιοῦσιν . ὁ Ἀπόλλων τε αὖ πολυπράγμονα τὴν τέχνην ἐπανελόμενος ὀλίγου δεῖν τὰ ὦτα ἐκκεκώφηται πρὸς τῶν ἐνοχλούντων κατὰ χρείαν τῆς μαντικῆς , καὶ ἄρτι μὲν αὐτῷ ἐν Δελφοῖς ἀναγκαῖον εἶναι , μετʼ ὀλίγον δὲ εἰς Κολοφῶνα θεῖ , κἀκεῖθεν εἰς Ξάνθον μεταβαίνει καὶ δρομαῖος αὖθις εἰς Δῆλον ἢ εἰς Βραγχίδας · καὶ ὅλως ἔνθα ἂν ἡ πρόμαντις πιοῦσα τοῦ ἱεροῦ νάματος καὶ μασησαμένη τῆς δάφνης καὶ τὸν τρίποδα διασείσασα κελεύῃ παρεῖναι , ἄοκνον χρὴ αὐτίκα μάλα παρεστάναι συνείροντα τοὺς χρησμοὺς ἢ οἴχεσθαί οἱ τὴν δόξαν τῆς τέχνης . ἐῶ γὰρ λέγειν ὁπόσα ἐπὶ πείρᾳ τῆς μαντικῆς ἐπιτεχνῶνται αὐτῷ ἄρνεια κρέα καὶ χελώνας εἰς τὸ αὐτὸ ἕψοντες , ὥστε εἰ μὴ τὴν ῥῖνα ὀξὺς ἦν , κἂν ἀπῆλθεν αὐτοῦ ὁ Λυδὸς καταγελῶν . ὁ μὲν γὰρ Ἀσκληπιὸς ὑπὸ τῶν νοσούντων ἐνοχλούμενος ὁρῇ τε δεινὰ θιγγάνει τε ἀηδέων ἐπʼ ἀλλοτρίῃσί τε συμφορῇσιν ἰδίας καρποῦται λύπας . τί γὰρ ἂν ἢ τοὺς Ἀνέμους φυτουργοῦντας λέγοιμι καὶ παραπέμποντας τὰ πλοῖα καὶ τοῖς λικμῶσιν ἐπιπνέοντας , ἢ τὸν Ὕπνον ἐπὶ πάντας πετόμενον , ἢ τὸν Ὄνειρον μετὰ τοῦ Ὕπνου διανυκτερεύοντα καὶ ὑποφητεύοντα αὐτῷ ; πάντα γὰρ ταῦτα ὑπὸ φιλανθρωπίας οἱ θεοὶ πονοῦσιν , πρὸς τὸν ἐπὶ τῆς γῆς βίον ἕκαστος συντελοῦντες .
Lemmas: ἀλλά ἐπιτρίβω ὁπόσος ὁ φιλόσοφος παρά μόνος ὁ εὐδαιμονία φημί εἰμί ὁ θεός . εἰ γοῦν οἶδα ὁπόσος ὁ ἄνθρωπος ἕνεκα πάσχω , οὐ ἄν ἐγώ ὁ νέκταρ ἤ ὁ ἀμβροσία μακαρίζω Ὅμηρος πιστεύω ἀνήρ τυφλός καί γόης , μάκαρ ἐγώ καλέω καί ὁ ἐν οὐρανός διηγέομαι , ὅς οὐδέ ὁ ἐν ὁ γῆ καθοράω δύναμαι . αὐτίκα γε τοι ὁ μέν Ἥλιος οὗτος ζεύγνυμι ὁ ἅρμα πανήμερος ὁ οὐρανός περιπολέω πῦρ ἐνδύω καί ὁ ἀκτίς ἀποστίλβω , οὐδέ ὅσος κνάω ὁ οὖς , φημί , σχολή ἄγω · ἐάν γάρ τις ἐάν ὀλίγος ἐπιρρᾳθυμέω λανθάνω , ἀφηνιάζω ὁ ἵππος καί ὁ ὁδός παρατρέπω καταφλέγω ὁ πᾶς . ὁ Σελήνη δέ ἄγρυπνος καί αὐτός περίειμι φαίνω ὁ κωμάζω καί ὁ ἀωρί ἀπό ὁ δεῖπνον ἐπάνειμι . ὁ Ἀπόλλων τε αὖ πολυπράγμων ὁ τέχνη ἐπαναιρέομαι ὀλίγος δέω ὁ οὖς ἐκκωφέω πρός ὁ ἐνοχλέω κατά χρεία ὁ μαντικός , καί ἄρτι μέν αὐτός ἐν Δελφοί ἀναγκαῖος εἰμί , μετά ὀλίγος δέ εἰς Κολοφών θέω , ἐκεῖθεν εἰς Ξάνθος μεταβαίνω καί δρομαῖος αὖθις εἰς Δῆλος ἤ εἰς Βράγχιδαι · καί ὅλος ἔνθα ἄν ὁ πρόμαντις πίνω ὁ ἱερός νᾶμα καί μασάομαι ὁ δάφνη καί ὁ τρίπους διασείω κελεύω πάρειμι , ἄοκνος χράω αὐτίκα μάλα παρίστημι συνείρω ὁ χρησμός ἤ οἴχομαι ἕ ὁ δόξα ὁ τέχνη . ἐάω γάρ λέγω ὁπόσος ἐπί πεῖρα ὁ μαντικός ἐπιτεχνάομαι αὐτός ἄρνειος κρέας καί χελώνη εἰς ὁ αὐτός ἕψω , ὥστε εἰ μή ὁ ῥίς ὀξύς εἰμί , ἄν ἀπέρχομαι αὐτός ὁ Λυδός καταγελάω . ὁ μέν γάρ Ἀσκληπιός ὑπό ὁ νοσέω ἐνοχλέω ὁράω τε δεινός θιγγάνω τε ἀηδής ἐπί ἀλλότριος τε συμφορά ἴδιος καρπόω λύπη . τίς γάρ ἄν ἤ ὁ Ἄνεμος φυτουργέω λέγω καί παραπέμπω ὁ πλοῖον καί ὁ λικμάω ἐπιπνέω , ἤ ὁ Ὕπνος ἐπί πᾶς πέτομαι , ἤ ὁ Ὄνειρος μετά ὁ Ὕπνος διανυκτερεύω καί ὑποφητεύω αὐτός ; πᾶς γάρ οὗτος ὑπό φιλανθρωπία ὁ θεός πονέω , πρός ὁ ἐπί ὁ γῆ βίος ἕκαστος συντελέω .