lucianus.anacharsis 24
τὰ δὲ δὴ σώματα , ὅπερ μάλιστα ἐπόθεις ἀκοῦσαι , ὧδε καταγυμνάζομεν . ἀποδύσαντες αὐτά , ὡς ἔφην , οὐκέτι ἁπαλὰ καὶ τέλεον ἀσυμπαγῆ ὄντα , πρῶτον μὲν ἐθίζειν ἀξιοῦμεν πρὸς τὸν ἀέρα , συνοικειοῦντες αὐτὰ ταῖς ὥραις ἑκάσταις , ὡς μήτε θάλπος δυσχεραίνειν μήτε πρὸς κρύος ἀπαγορεύειν , ἔπειτα δὲ χρίομεν ἐλαίῳ καὶ καταμαλάττομεν , ὡς εὐτονώτερα γίγνοιτο · ἄτοπον γάρ , εἰ τὰ μὲν σκύτη νομίζομεν ὑπὸ τῷ ἐλαίῳ μαλαττόμενα δυσραγέστερα καὶ πολλῷ διαρκέστερα γίγνεσθαι νεκρά γε ἤδη ὄντα , τὸ δʼ ἔτι ζωῆς μετέχον σῶμα μὴ ἂν ἄμεινον ἡγοίμεθα ὑπὸ τοῦ ἐλαίου διατεθήσεσθαι . τοὐντεῦθεν ποικίλα τὰ γυμνάσια ἐπινοήσαντες καὶ διδασκάλους ἑκάστων ἐπιστήσαντες τὸν μέν τινα πυκτεύειν , τὸν δὲ παγκρατιάζειν διδάσκομεν , ὡς τούς τε πόνους καρτερεῖν ἐθίζοιντο καὶ ὁμόσε χωρεῖν ταῖς πληγαῖς μηδὲ ἀποτρέποιντο δέει τῶν τραυμάτων . τοῦτο δὲ ἡμῖν δύο τὰ ὠφελιμώτατα ἐξεργάζεται ἐν αὐτοῖς , θυμοειδεῖς τε παρασκευάζον εἰς τοὺς κινδύνους καὶ τῶν σωμάτων ἀφειδεῖν καὶ προσέτι ἐρρῶσθαι καὶ καρτεροὺς εἶναι . ὅσοι δὲ αὐτῶν κάτω συννενευκότες παλαίουσιν , καταπίπτειν τε ἀσφαλῶς μανθάνουσι καὶ ἀνίστασθαι εὐμαρῶς καὶ ὠθισμοὺς καὶ περιπλοκὰς καὶ λυγισμοὺς καὶ ἄγχεσθαι δύνασθαι καὶ εἰς ὕψος ἀναβαστάσαι τὸν ἀντίπαλον , οὐκ ἀχρεῖα οὐδὲ οὗτοι ἐκμελετῶντες , ἀλλὰ ἓν μὲν τὸ πρῶτον καὶ μέγιστον ἀναμφιβόλως κτώμενοι · δυσπαθέστερα γὰρ καὶ καρτερώτερα τὰ σώματα γίγνονται αὐτοῖς διαπονούμενα . ἕτερον δὲ οὐδὲ αὐτὸ μικρόν · ἔμπειροι γὰρ δὴ ἐκ τούτου καθίστανται , εἴ ποτε ἀφίκοιντο εἰς χρείαν τῶν μαθημάτων τούτων ἐν ὅπλοις · δῆλον γὰρ ὅτι καὶ πολεμίῳ ἀνδρὶ ὁ τοιοῦτος συμπλακεὶς καταρρίψει τε θᾶττον ὑποσκελίσας καὶ καταπεσὼν εἴσεται ὡς ῥᾷστα ἐξανίστασθαι . πάντα γὰρ ταῦτα , ὦ Ἀνάχαρσι , ἐπʼ ἐκεῖνον τὸν ἀγῶνα ποριζόμεθα τὸν ἐν τοῖς ὅπλοις καὶ ἡγούμεθα πολὺ ἀμείνοσι χρήσασθαι τοῖς οὕτως ἀσκηθεῖσιν , ἐπειδὰν πρότερον αὐτῶν γυμνὰ τὰ σώματα καταμαλάξαντες καὶ διαπονήσαντες ἐρρωμενέστερα καὶ ἀλκιμώτερα ἐξεργασώμεθα καὶ κοῦφα καὶ εὔτονα καὶ τὰ αὐτὰ βαρέα τοῖς ἀνταγωνισταῖς .
Lemmas: ὁ δέ δή σῶμα , ὅς μάλα ποθέω ἀκούω , ὧδε καταγυμνάζω . ἀποδύω αὐτός , ὡς φημί , οὐκέτι ἁπαλός καί τέλειος ἀσυμπαγής εἰμί , πρῶτος μέν ἐθίζω ἀξιόω πρός ὁ ἀήρ , συνοικειόω αὐτός ὁ ὥρα ἑκαστός , ὡς μήτε θάλπος δυσχεραίνω μήτε πρός κρύος ἀπαγορεύω , ἔπειτα δέ χράω ἔλαιον καί καταμαλάσσω , ὡς εὔτονος γίγνομαι · ἄτοπος γάρ , εἰ ὁ μέν σκῦτος νομίζω ὑπό ὁ ἔλαιον μαλάσσω δυσραγής καί πολύς διαρκής γίγνομαι νεκρός γε ἤδη εἰμί , ὁ δέ ἔτι ζωή μετέχω σῶμα μή ἄν ἀγαθός ἡγέομαι ὑπό ὁ ἔλαιον διατίθημι . ἐντεῦθεν ποικίλος ὁ γυμνάσιον ἐπινοέω καί διδάσκαλος ἕκαστος ἐφίστημι ὁ μέν τις πυκτεύω , ὁ δέ παγκρατιάζω διδάσκω , ὡς ὁ τε πόνος καρτερέω ἐθίζω καί ὁμόσε χωρέω ὁ πληγή μηδέ ἀποτρέπω δέος ὁ τραῦμα . οὗτος δέ ἐγώ δύο ὁ ὠφέλιμος ἐξεργάζομαι ἐν αὐτός , θυμοειδής τε παρασκευάζω εἰς ὁ κίνδυνος καί ὁ σῶμα ἀφειδέω καί προσέτι ῥώννυμι καί καρτερός εἰμί . ὅσος δέ αὐτός κάτω συννεύω παλαίω , καταπίπτω τε ἀσφαλής μανθάνω καί ἀνίστημι εὐμαρής καί ὠθισμός καί περιπλοκή καί λυγισμός καί ἄγχω δύναμαι καί εἰς ὕψος ἀναβαστάζω ὁ ἀντίπαλος , οὐ ἀχρεῖος οὐδέ οὗτος ἐκμελετάω , ἀλλά εἷς μέν ὁ πρῶτος καί μέγας ἀναμφίβολος κτάομαι · δυσπαθής γάρ καί καρτερός ὁ σῶμα γίγνομαι αὐτός διαπονέω . ἕτερος δέ οὐδέ αὐτός μικρός · ἔμπειρος γάρ δή ἐκ οὗτος καθίστημι , εἰ ποτέ ἀφικνέομαι εἰς χρεία ὁ μάθημα οὗτος ἐν ὅπλον · δῆλος γάρ ὅτι καί πολέμιος ἀνήρ ὁ τοιοῦτος συμπλέκω καταρρίπτω τε ταχύς ὑποσκελίζω καί καταπίπτω οἶδα ὡς ῥᾴδιος ἐξανίστημι . πᾶς γάρ οὗτος , ὦ Ἀνάχαρσις , ἐπί ἐκεῖνος ὁ ἀγών πορίζω ὁ ἐν ὁ ὅπλον καί ἡγέομαι πολύς ἀγαθός χράω ὁ οὕτως ἀσκέω , ἐπειδάν πρότερος αὐτός γυμνός ὁ σῶμα καταμαλάσσω καί διαπονέω ἐρρωμένος καί ἄλκιμος ἐξεργάζομαι καί κοῦφος καί εὔτονος καί ὁ αὐτός βαρύς ὁ ἀνταγωνιστής .