lucianus.anacharsis 16
εἶτα , ὦ θαυμάσιε Σόλων , τοιαῦτά μοι καὶ τηλικαῦτα ἔχων ἆθλα διεξιέναι , μῆλα καὶ σέλινα διηγοῦ καὶ θαλλὸν ἐλαίας ἀγρίας καὶ πίτυν ; καὶ μήν , ὦ Ἀνάχαρσι , οὐδʼ ἐκεῖνά σοι ἔτι δόξει μικρὰ εἶναι , ὁπόταν ἃ λέγω καταμάθῃς · ἀπὸ γάρ τοι τῆς αὐτῆς γνώμης γίγνεται , καὶ μέρη πάντα ταῦτά ἐστι μικρὰ τοῦ μείζονος ἐκείνου ἀγῶνος καὶ τοῦ στεφάνου ὃν κατέλεξα τοῦ πανευδαίμονος . ὁ δὲ λόγος , οὐκ οἶδʼ ὅπως ὑπερβὰς τὴν τάξιν , ἐκείνων πρότερον ἐπεμνήσθη τῶν Ἰσθμοῖ γιγνομένων καὶ Ὀλυμπίασι καὶ ἐν Νεμέᾳ . πλὴν ἀλλὰ νώ — σχολὴν γὰρ ἄγομεν καὶ σύ , ὡς φής , προθυμῇ ἀκούειν — ἀναδραμούμεθα ῥᾳδίως πρὸς τὴν ἀρχὴν καὶ τὸν κοινὸν ἀγῶνα διʼ ὅν φημι πάντα ταῦτα ἐπιτηδεύεσθαι . ἄμεινον , ὦ Σόλων , οὕτως · καθʼ ὁδὸν γὰρ ἂν ἡμῖν ὁ λόγος μᾶλλον προχωροίη , καὶ τάχʼ ἂν ἴσως ἀπὸ τούτων πεισθείην μηδὲ ἐκείνων ἔτι καταγελᾶν , εἴ τινα ἴδοιμι σεμνυνόμενον κοτίνῳ ἢ σελίνῳ ἐστεφανωμένον . ἀλλʼ εἰ δοκεῖ , εἰς τὸ σύσκιον ἐκεῖσε ἀπελθόντες καθίσωμεν ἐπὶ τῶν θάκων , ὡς μὴ ἐνοχλοῖεν ἡμῖν οἱ ἐπικεκραγότες τοῖς παλαίουσιν . ἄλλως τε — εἰρήσεται γάρ — οὐδὲ τὸν ἥλιον ἔτι ῥᾳδίως ἀνέχομαι ὀξὺν καὶ φλογμώδη ἐμπίπτοντα γυμνῇ τῇ κεφαλῇ . τὸν γὰρ πῖλόν μοι ἀφελεῖν οἴκοθεν ἔδοξεν , ὡς μὴ μόνος ἐν ὑμῖν ξενίζοιμι τῷ σχήματι . ἡ δὲ ὥρα τοῦ ἔτους ὅ τι περ τὸ πυρωδέστατόν ἐστι , τοῦ ἀστέρος ὃν ὑμεῖς κύνα φατὲ πάντα καταφλέγοντος καὶ τὸν ἀέρα ξηρὸν καὶ διακαῆ τιθέντος , ὅ τε ἥλιος κατὰ μεσημβρίαν ἤδη ὑπὲρ κεφαλῆς ἐπικείμενος φλογμὸν τοῦτον οὐ φορητὸν ἐπάγει τοῖς σώμασιν . ὥστε καὶ σοῦ θαυμάζω , ὅπως γηραιὸς ἤδη ἄνθρωπος οὔτε ἰδίεις πρὸς τὸ θάλπος ὥσπερ ἐγὼ οὔτε ὅλως ἐνοχλουμένῳ ἔοικας , οὐδὲ περιβλέπεις σύσκιόν τι ἔνθα ὑποδύσῃ , ἀλλὰ δέχῃ τὸν ἥλιον εὐμαρῶς . οἱ μάταιοι γὰρ οὗτοι πόνοι , ὦ Ἀνάχαρσι , καὶ αἱ συνεχεῖς ἐν τῷ πηλῷ κυβιστήσεις καὶ αἱ ὕπαιθροι ἐν τῇ ψάμμῳ ταλαιπωρίαι τοῦτο ἡμῖν τὸ ἀμυντήριον παρέχουσι πρὸς τὰς τοῦ ἡλίου βολάς , καὶ οὐκέτι πίλου δεόμεθα ὃς τὴν ἀκτῖνα κωλύσει καθικνεῖσθαι τῆς κεφαλῆς .
Lemmas: εἶτα , ὦ θαυμάσιος Σόλων , τοιοῦτος ἐγώ καί τηλικοῦτος ἔχω ἆθλον διεξέρχομαι , μῆλον καί σέλινον διηγέομαι καί θαλλός ἐλαία ἄγριος καί πίτυς ; καί μήν , ὦ Ἀνάχαρσις , οὐδέ ἐκεῖνος σύ ἔτι δοκέω μικρός εἰμί , ὁπόταν ὅς λέγω καταμανθάνω · ἀπό γάρ τοι ὁ αὐτός γνώμη γίγνομαι , καί μέρος πᾶς οὗτος εἰμί μικρός ὁ μέγας ἐκεῖνος ἀγών καί ὁ στέφανος ὅς καταλέγω ὁ πανευδαίμων . ὁ δέ λόγος , οὐ οἶδα ὅπως ὑπερβαίνω ὁ τάξις , ἐκεῖνος πρότερος ἐπιμιμνῄσκομαι ὁ Ἰσθμοῖ γίγνομαι καί Ὀλυμπία καί ἐν Νεμέα . πλήν ἀλλά ἐγώ — σχολή γάρ ἄγω καί σύ , ὡς φημί , προθυμέομαι ἀκούω — ἀνατρέχω ῥᾴδιος πρός ὁ ἀρχή καί ὁ κοινός ἀγών διά ὅς φημί πᾶς οὗτος ἐπιτηδεύω . ἀγαθός , ὦ Σόλων , οὕτως · κατά ὁδός γάρ ἄν ἐγώ ὁ λόγος μάλα προχωρέω , καί τάχα ἄν ἴσως ἀπό οὗτος πείθω μηδέ ἐκεῖνος ἔτι καταγελάω , εἰ τις ὁράω σεμνύνω κότινος ἤ σέλινον στεφανόω . ἀλλά εἰ δοκέω , εἰς ὁ σύσκιος ἐκεῖσε ἀπέρχομαι καθίζω ἐπί ὁ θᾶκος , ὡς μή ἐνοχλέω ἐγώ ὁ ἐπικράζω ὁ παλαίω . ἄλλος τε — λέγω γάρ — οὐδέ ὁ ἥλιος ἔτι ῥᾴδιος ἀνέχω ὀξύς καί φλογμώδης ἐμπίπτω γυμνός ὁ κεφαλή . ὁ γάρ πῖλος ἐγώ ἀφαιρέω οἴκοθεν δοκέω , ὡς μή μόνος ἐν σύ ξενίζω ὁ σχῆμα . ὁ δέ ὥρα ὁ ἔτος ὅς τις περ ὁ πυρώδης εἰμί , ὁ ἀστήρ ὅς σύ κύων φημί πᾶς καταφλέγω καί ὁ ἀήρ ξηρός καί διακαής τίθημι , ὁ τε ἥλιος κατά μεσημβρία ἤδη ὑπέρ κεφαλή ἐπίκειμαι φλογμός οὗτος οὐ φορητός ἐπάγω ὁ σῶμα . ὥστε καί σύ θαυμάζω , ὅπως γηραιός ἤδη ἄνθρωπος οὔτε ἰδίω πρός ὁ θάλπος ὥσπερ ἐγώ οὔτε ὅλος ἐνοχλέω ἔοικα , οὐδέ περιβλέπω σύσκιος τις ἔνθα ὑποδύω , ἀλλά δέχομαι ὁ ἥλιος εὐμαρής . ὁ μάταιος γάρ οὗτος πόνος , ὦ Ἀνάχαρσις , καί ὁ συνεχής ἐν ὁ πηλός κυβίστησις καί ὁ ὑπαίθριος ἐν ὁ ψάμμος ταλαιπωρία οὗτος ἐγώ ὁ ἀμυντήριον παρέχω πρός ὁ ὁ ἥλιος βολά , καί οὐκέτι πῖλος δέομαι ὅς ὁ ἀκτίς κωλύω καθικνέομαι ὁ κεφαλή .