libanius.orationes-l 19
ἀλλ’ ὅμως ἐρεῖ τις , ὅτι δεῖ τι τοῖς ἄρ - χουσιν ἐξεῖναι . ἐγὼ δὲ ἐρῶ ταὐτὸ πάλιν , ὅτι τὸ δίκαιόν σφισι μόνον ποιεῖ τὴν ἐξουσίαν , ἃ δέ ἐστιν ἔξω τούτου , κεκώλυται . καὶ τοῦτο τοίνυν , οὐ γὰρ ἐν τοῖς δικαίοις ἐστί , κεκωλυμένον ἐστίν . οἱ δὲ ὥσπερ ἀντὶ τῶν νόμων αὐτοὶ γεγενημένοι καὶ τὰς ἀκροπόλεις σὺν δορυφόροις κατειληφότες καὶ τῆς Ῥωμαίων πολι - τείας κεκινημένης οὕτω μέμνηνται τῆς ἐξουσίας καὶ ταῦτα εἰδότες , ὡς οὐδὲ σοὶ πάντα ἔξεστιν , ὦ | βα - σιλεῦ . αὐτὸ γὰρ τοῦτ’ ἔστι βασιλεία τὸ μὴ πάντα τοῖς ἐπ’ αὐτῆς ἐξεῖναι . εἰ δὲ τοῦτο εἰς ἐξουσίαν ἀνοί - σομεν , οὐδ’ εἰ μάχοιντο τοῖς νόμοις αἱ γνώσεις , αἰτια - σόμεθα οὐδὲ ἐγκαλέσομεν οὐδ’ εἰ τοὺς ὑστέρους τῷ σχήματι πρὸ τῶν προτέρων ἄγοιεν . τὸ γὰρ δὴ ἄρχειν ἀκουσόμεθα πανταχοῦ . 20 . Φίλοις οὖσιν ἔδει τι παρὰ τοῦ φιλοῦν - τος εἶναι . καλῶς . ἔστιν ἄργυρός σοι καὶ ἐσθὴς καὶ χρυσίον καὶ ἀνδράποδα καὶ βοσκήματα καὶ γῆ . τού - των εἴ τι βούλει , δὸς καὶ εἰ βούλει γε , πάντα . τὸ γὰρ δὴ κωλῦον οὐκ ἔσται . τῶν ἐμῶν δὲ ἕτερον μὴ ποίει δεσπότην . ἀλλ’ ὅταν τις ἐλθὼν ἢ παρακαθή - μενος ἢ καὶ παρεστὼς μνημονεύῃ τῆς τοιαύτης χάριτος καὶ χοῦ καὶ ὄνων , λέγειν πρὸς αὐτόν , ὅτι , ὦ ἄριστε , ἐγώ σε πάνυ μὲν φιλῶ καὶ βουλοίμην ἄν σοι πολλήν τε καὶ καλὴν γενέσθαι τὴν οἰκίαν , ἃ δὲ οὐ καλὸν δοῦναι , μὴ δοῦναι καλόν . Ι 21 . οὔπω μέν τις τῶν τοῦτο πεπονθότων ἐπὶ τὰς τῶν κρατούντων εἰκόνας κατέφυγε , δεῖσαι δὲ ἄξιον μὴ γένηται . τί οὖν χρή σε ποιεῖν ; σοὶ μὲν ἔστι χρυσίον , ὄνους δὲ ὁρῶμεν πωλουμένους καὶ πρίασθαι ῥᾴδιον . οὕτω σοι βέλτιον οἰκοδομεῖσθαι . τὸ δὲ σὺν ἀραῖς , τοῦτο δὴ τὸ νῦν , παραινῶ σοι φυγεῖν . οὕτως ἂν ἦσαν ἄρχοντες ὡς ἀληθῶς , τοὺς μὲν οὐκ ἐπιτρίβοντες , τοὺς δὲ νουθετοῦντες καὶ τοὺς μὲν τοῦ κακῶς πάσχειν , τοὺς δὲ τοῦ ποιεῖν ῥυόμενοι . κέρδος δὲ δήπου καὶ τοῦτο τὸ κωλυθῆναι ποιῆσαι κακῶς . 22 . Ὡς δ’ οὐκ ἐν ἐξουσίᾳ τοῖς ἄρχουσι τὰ τοι - αῦτα διδόναι , δῆλον ἐξ ὧν ἤδη τις ὃς παρὰ βασιλέως τοῦτο εὕρηται γεγένηται . τί γὰρ ἐνοχλεῖν ἔδει τῷ βασιλεῖ δοθέντος ἂν δικαίως καὶ παρὰ τοῦ δικάζειν τεταγμένου ; ἀλλ’ , οἶμαι , ληψόμενος μὲν καὶ παρ’ ἐκεί - νῶν ᾔδει τὴν χάριν , οὐ μὴν μετά γε τῆς τοῦ δικαίου μερίδος . τοῦτο δὴ δεδιὼς καὶ θαρρεῖν οὐκ ἔχων , ὡς οὐκ ἔσονταί ποτε τῶν τοιούτων εὐθύναι , βασιλέως ἧκε κομίζων ἐπιστολήν . ἣν ἐπαινεῖν μὲν οὐκ ἔχω , φημὶ δὲ πίστιν εἶναι τοῦ μὴ τοῖς ἄρχουσι τούτοις τὰ τοιαῦτα ἐξεῖναι . 23 . Καὶ τί δεινόν , φησίν , | ἐξιόντα τὸν ὄνον φορτίον ἕτερον οὐκ ἔχοντα τοῦτο φέροντα ἐξιέναι ; τοῦτ’ αὐτό , φαίην ἄν , τὸ ἐξὸν μὴ φέρειν φορτίον ἀναγκάζεσθαι φέρειν ; ὥσπερ γὰρ ἀνθρώπῳ τοῦ μὴ φέρειν τὸ φέρειν βαρύτερον , οὕτως , οἴμαι , καὶ ὄνῳ . καὶ διὰ τοῦτ’ αὐτοῖς τῆς ἐξ ἀγρῶν εἰς ἄστυ πορείας ἡ ἐξ ἄστεος ἐκεῖσε κουφοτέρα , ὅτι ἐν ἐκείνῃ μὲν φορτία , ἐν ταύτῃ δὲ τοῦτ’ οὐκ ἔστιν , ἀλλ’ ἐλευ - θερία βάρους . ὁ δὲ γεωργὸς ἐφιζάνων τε οὐχ οὕτω λυπηρὸς καὶ φειδοῖ πολλάκις ἀκολουθεῖ .
Lemmas: ἀλλά ὅμως λέγω τις , ὅτι δέω τίς ὁ ἄρα - χόω ἔξεστι . ἐγώ δέ λέγω αὐτός πάλιν , ὅτι ὁ δίκαιος σφεῖς μόνος ποιέω ὁ ἐξουσία , ὅς δέ εἰμί ἔξω οὗτος , κωλύω . καί οὗτος τοίνυν , οὐ γάρ ἐν ὁ δίκαιος εἰμί , κωλύω εἰμί . ὁ δέ ὥσπερ ἀντί ὁ νόμος αὐτός γίγνομαι καί ὁ ἀκρόπολις σύν δορυφόρος καταλαμβάνω καί ὁ Ῥωμαῖος πόλις - τεῖος κινέω οὕτως μιμνήσκω ὁ ἐξουσία καί οὗτος οἶδα , ὡς οὐδέ σύ πᾶς ἔξεστι , ὦ | βάω - Σίλεϋ . αὐτός γάρ οὗτος εἰμί βασίλειος ὁ μή πᾶς ὁ ἐπί αὐτηες͂ς ἔξεστι . εἰμί δέ οὗτος εἰς ἐξουσία ΑΝΟΙ - σω , οὐδέ εἰμί μάχομαι ὁ νόμος ὁ γνῶσις , αἴτιος - σέο οὐδέ ἐγκαλέω οὐδέ εἰμί ὁ ὕστερος ὁ σχῆμα πρό ὁ πρότερος ἄγω . ὁ γάρ δή ἄρχω ἀκούω πανταχοῦ . 20 . Φίλος εἰμί δέω τίς παρά ὁ φιλέω - ὅς ἔρχομαι . καλός . εἰμί ἄργυρος σύ καί ἐσθής καί χρυσίον καί ἀνδράποδον καί βόσκημα καί γῆ . ὁ - ὁ εἰμί τίς βούλομαι , δίδωμι καί εἰμί βούλομαι γε , πᾶς . ὁ γάρ δή κωλύω οὐ εἰμί . ὁ ἐμός δέ ἕτερος μή ποιέω δεσπότης . ἀλλά ὅταν τις ἔρχομαι ἢ παρακαίω - μένος ἢ καί παρίστημι μνημονεύω ὁ τοιοῦτος χάρις καί χοῦς καί ἀδών , λέγω πρός αὐτός , ὅτι , ὦ ἀγαθός , ἐγώ σύ πάνυ μέν φιλέω καί βούλομαι ἄν σύ πολύς τε καί καλός γίγνομαι ὁ οἰκία , ὅς δέ οὐ καλός δίδωμι , μή δίδωμι καλός . Ι 21 . οὔπω μέν τις ὁ οὗτος πάσχω ἐπί ὁ ὁ κρατέω εἰκών καταφεύγω , δείδω δέ ἄξιος μή γίγνομαι . τίς οὖν χράω σύ ποιέω ; σύ μέν εἰμί χρυσίον , ὄνος δέ ὁράω πωλέω καί πρίαμαι ῥᾴδιος . οὕτως σύ ἀγαθός οἰκοδομέω . ὁ δέ σύν ἀρή , οὗτος δή ὁ νῦν , παραινέω σύ φεύγω . οὕτως ἄν ἥδω ἄρχω ὡς ἀληθῶς , ὁ μέν οὐ ἐπιτρίβω , ὁ δέ νουθετέω καί ὁ μέν ὁ κακῶς πάσχω , ὁ δέ ὁ ποιέω ἐρύω . κέρδος δέ δήπου καί οὗτος ὁ κωλύω ποιέω κακῶς . 22 . ὡς δέ οὐ ἐν ἐξουσία ὁ ἄρχω ὁ ὅς - αὐτός δίδωμι , δῆλος ἐκ ὅς ἤδη τις ὅς παρά βασιλεύς οὗτος εὑρίσκω γίγνομαι . τίς γάρ ἐνοχλέω δέω ὁ βασιλεύς δίδωμι ἄν δίκαιος καί παρά ὁ δικάζω τάσσω ; ἀλλά , οἴομαι , λαμβάνω μέν καί παρά ἑαυτοῦ - νόος οἶδα ὁ χάρις , οὐ μήν μετά γε ὁ ὁ δίκαιος μερίς . οὗτος δή δείδω καί θαρσέω οὐ ἔχω , ὡς οὐ εἰμί ποτέ ὁ τοιοῦτος εὔθυνα , βασιλεύς ἥκω κομίζω ἐπιστολή . ὅς ἐπαινέω μέν οὐ ἔχω , φημί δέ πίστις ἔρχομαι ὁ μή ὁ ἄρχω οὗτος ὁ τοιοῦτος ἔξεστι . 23 . καί τίς δεινός , φημί , | ἐξέρχομαι ὁ ὄνος φορτίον ἕτερος οὐ ἔχω οὗτος φέρω ἔξειμι ; οὗτος αὐτός , φημί ἄν , ὁ ἔξεστι μή φέρω φορτίον ἀναγκάζω φέρω ; ὥσπερ γάρ ἄνθρωπος ὁ μή φέρω ὁ φέρω βαρύς , οὕτως , οἴμη , καί ὄνος . καί διά οὗτος αὐτός ὁ ἐκ ἀγρός εἰς ἄστυ πορεία ὁ ἐκ ἄστυ ἐκεῖσε κοῦφος , ὅτι ἐν ἐκεῖνος μέν φορτίον , ἐν οὗτος δέ οὗτος οὐ εἰμί , ἀλλά ἐλευ - θερεία βάρος . ὁ δέ γεωργός ἐφιζάνω τε οὐ οὕτως λυπηρός καί φειδώ πολλάκις ἀκολουθέω .