libanius.oratio-i 17
καὶ ὁ μὲν κρότος πολὺς εἰς ἀπάτην τῶν τότε πρῶτον γευομένων ἐγειρόμενος , ἐγὼ δὲ ᾐσθανόμην ἐπ’ οὐδὲν σεμνὸν ἀφιγμένος τῆς ἀρχῆς τῶν νέων ὑπ’ ἀνδρῶν οὐ πολύ τι νέων διαφερόντων ἡρπασμένης . καὶ ἐδόκουν δὴ πλημμελεῖν τε εἰς τὰς Ἀθήνας | καὶ δίκην ὀφλεῖν οὐχὶ θαυμάζων τοὺς ἄρχοντας . μόλις οὖν τὴν ὀργὴν καταπραύνω σφίσι σιγῇ φήσας θαυμάζειν , κεκωλῦσθαι γὰρ ὑπὸ τῶν νοσημάτων τὴν βοήν , δεικνυμένων δὲ ἤδη τῶν ἐμῶν ἔκ τε γραμματίων καὶ ἄλλως εἰκός τι παθεῖν ἐδόκουν οὐχὶ θαυμάσας . 18 . Κἀν τοῖς εἰρημένοις δὴ τούτοις ἄξιον ἐξετάσαι τὴν θεόν . οὐκοῦν αἱ μὲν νόσοι καὶ τὸ ὥσπερ κὰτ ἐμπορίαν πεπλευκότα χείροσι τῆς ἐλπίδος ὁμιλῆσαι λι - μέσι δόξαν μὲν ἔχουσι θαυμαστήν , πεῖραν δὲ οὐ τοι - αύτην τουτὶ μὲν οὐκ εὐτυχοῦς ἀνθρώπου , τὸ δὲ χει - μῶνι μὲν οὐδὲν χαλεπωτέρῳ θέρους χρήσασθαι πρὸς τὰ πελάγη , γενέσθαι δὲ οὐχ ὥσπερ ἔσπευδον , ἀλλ’ ὡς ἐβεβίαστο , ταυτὶ δὲ δῶρα Τύχης . ἐοίκατε τὸ μὲν τῆς εὐπλοίας δέχεσθαι καὶ κατὰ μέλος εἰρῆσθαι συγχωρεῖν , τὰ δ’ αὖ περὶ τὼ σοφιστὰ ἀλλοκότως εἰρῆσθαι , εἰ δὴ ἅπερ ἠναγκαζόμην , ἐν τούτοις εὐτυχηκέναι φημί . δεῖ δή με λῦσαι τὸ αἴνιγμα , καὶ ἐπὶ τοῦτο εἶμι . 19 . Ἀκούων ἔγωγε ἐκ παιδός , ὦ | ἄνδρες , τοὺς τῶν χορῶν ἐν μέσαις ταῖς Ἀθήναις πολέμους καὶ παλά τε καὶ σίδηρον καὶ λίθους καὶ τραύματα γραφάς τε ἐπὶ τούτοις καὶ ἀπολογίας καὶ δίκας ἐπ’ ἐλέγχοις πάντα τε τολμώμενα τοῖς νέοις , ὅπως τὰ πράγματα τοῖς ἡγεμόσιν αἴροιεν , ἀγαθούς τε αὐτοὺς <ἐν> τοῖς ἡγούμην δικαίους τε οὐχ ἧττον τῶν ὑπὲρ τῶν δων τιθεμένων τὰ ὅπλα εὐχόμην τε τοῖς θεοῖς γενέ - σθαι καὶ ἐμαυτῷ τοιαῦτα ἀριστεῦσαι καὶ δραμεῖν μὲν εἰς Πειραιᾶ τε καὶ Σούνιον καὶ τοὺς ἄλλους λιμένας νέων ἐφ’ ἁρπαγῇ τῆς ὁλκάδος ἐκβάντων , δραμεῖν δὲ ὑπὲρ τῆς ἀρπαγῆς αὖθις εἰς Κόρινθον κριθησόμενον , δεῖπνα δὲ δείπνοις συνείροντα ταχὺ τῶν ὄντων ἀνη - λωμένων εἰς δανείσοντα βλέπειν .
Lemmas: καί ὁ μέν κρότος πολύς εἰς ἀπάτη ὁ τότε πρῶτος γεύω ἐγείρω , ἐγώ δέ αἰσθάνομαι ἐπί οὐδείς σεμνός ἀφικνέομαι ὁ ἀρχή ὁ νέος ὑπό ἀνήρ οὖον πολύς τίς νέος διαφέρω ἁρπάζω . καί δοκέω δή πλημμελέω τε εἰς ὁ Ἀθῆναι | καί δίκη ὀφλέω οὐ θαυμάζω ὁ ἄρχω . μόλις οὖν ὁ ὀργή καταπραΰνω ὅς σιγή φημί θαυμάζω , κωλύω γάρ ὑπό ὁ νόσημα ὁ βοή , δείκνυμι δέ ἤδη ὁ ἐμέω ἐκ τε Γραμματίων καί ἄλλως εἰκός τίς πάσχω δοκέω οὐ θαυμάζω . 18 . ἄν ὁ εἴρω δή οὗτος ἄξιος ἐξετάζω ὁ θεός . οὐκοῦν ὁ μέν νόσος καί ὁ ὥσπερ κατά ἐμπορία πλέω χείρων ὁ ἐλπίς ὁμιλέω λίαν - Μέσι δόξα μέν ἔχω θαυμαστός , πείρω δέ οὖον ὅς - αὐτός οὗτος μέν οὐ εὐτυχής ἄνθρωπος , ὁ δέ χέω - μῶν μέν οὐδείς χαλεπός θέρος χράω πρός ὁ πέλαγος , γίγνομαι δέ οὐ ὥσπερ σπεύδω , ἀλλά ὡς βιάζομαι , οὗτος δέ Δῶρα Τύχη . ἔοικα ὁ μέν ὁ εὔπλοια δέχομαι καί κατά μέλος εἴρω συγχωρέω , ὁ δέ αὖος περί ὁ σοφιστής ἀλλόκοτος εἴρω , εἰμί δή ὅσπερ ἀναγκάζω , ἐν οὗτος εὐτυχέω φημί . δεῖ δή ἐγώ λύω ὁ αἴνιγμα , καί ἐπί οὗτος εἶμι . 19 . ἀκούω ἔγωγε ἐκ παῖς , εἰμί | ἀνήρ , ὁ ὁ χορός ἐν μέσος ὁ Ἀθῆναι πόλεμος καί Παλά τε καί σίδηρος καί λίθος καί τραῦμα γραφεύς τε ἐπί οὗτος καί ἀπολογία καί δίκη ἐπί ἐλέγχω πᾶς τε τολμάω ὁ νέος , ὅπως ὁ πρᾶγμα ὁ ἡγεμών ἀείρω , ἀγαθός τε αὐτός ἐά ὁ ἡγέομαι Δίκαιος τε οὐ κακός ὁ ὑπέρ ὁ δήω τίθημι ὁ ὅπλον εὔχομαι τε ὁ θεός γενή - ἕπομαι καί ἐμαυτοῦ τοιοῦτος ἀριστεύω καί τρέχω μέν εἰς Πειραιεύς τε καί Σούνιον καί ὁ ἄλλος λιμήν νέος ἐπί ἁρπαγή ὁ ὁλκάς ἐκβαίνω , τρέχω δέ ὑπέρ ὁ ἁρπάζω αὖθις εἰς Κόρινθος κρίνω , δεῖπνον δέ δεῖπνον συνείρω ταχύς ὁ εἰμί ἀνίημι - λάω εἰς δανείζω βλέπω .