libanius.oratio-i 232
ὀλίγαις δὲ ἡμέραις ὕστερον ὃν ἐποίησα λόγον αἰτήσαντι στρατηγῷ , καὶ γὰρ τοῦτό μοι παρὰ τῆς θεοῦ τὸ εἶναι τοὺς τὰ τοι - αῦτα αἰτοῦντας , τοῦτον οὖν τὸν λόγον δεικνύων εὐδο - κίμουν , καὶ ἦν παραμύθιον ὁ κρότος τελευτῆς ἀνδρός , οὗ τὰ γράμματά μοι πρὸς ἐπιδείξεις συνέπραττε βελτίω τε ὄντα τῶν ἐμῶν ἃ ταῖς ὠδῖσιν ὑπήκουε , καὶ παρέ - χοντα τρέχειν τοῖς ὀφθαλμοῖς δι’ αὐτῶν . ἐπὶ τούτοις ἐβοήθουν φίλοις γονεῦσι παίδων παιδευομένων ὀργήν τε ἄρχοντος ἐξαιρῶν καὶ λύων τινὰ δεσμῶν καὶ χων οἴκαδε ἀπιέναι . 233 . Τὴν δὲ ἀπὸ τοῦ λιμοῦ καὶ ἅμα ἀπὸ τοῦ λοιμοῦ λύπην , ἐξ ὧν πολύ τὸ θνῆσκον , οὐδ’ ἂν εἰπεῖν ὅση μοι κατέσχε τὴν ψυχήν , δυναίμην . ὅτε φόβος ἠνάγκαζε πατέρας καλεῖν τοὺς αὑτῶν παρ’ ἑαυτούς , ὥσπερ ἐκ πυρός , οἱ μὲν δὴ ὑπήκουον , μεῖον δὲ ἐμοὶ τὸ ποίμνιον , ἐγὼ δ’ ἔχαιρον σωζομένων ἄλλοσε ἰόντων . πάντα μέν - τοι τὸν χρόνον τοῦτον ἄνευ γέλωτος διῆγον ἱκετεύων θεοὺς δοῦναι μὲν καρπούς , δοῦναι δὲ ὑγίειαν . καὶ τὸ μὲν ἔδοσαν , καὶ ὁ λοιμὸς ἔστη , καρποὺς δὲ ἐλπίζειν μὲν ἔνι , τύχοι δὲ ἡ ἐλπὶς τοῦ τέλους . 234 . Ἀλλὰ τά γε τῶν ἡμετέρων λόγων νῦν πλέον | ἢ πρότερον ἥττηται τῶν ἑτέρων , ὥσθ’ ἡμῖν καὶ φόβον ὑπὲρ αὐτῶν γενέσθαι , μὴ ἐκκοπῶσιν ὅλως , νόμου τοῦτο ποιοῦντος . γράμματα μὲν οὖν καὶ νόμος τοῦτο οὐκ ἔπραττεν , ἡ τιμὴ δὲ καὶ τὸ τῶν τὴν Ἰταλὴν σταμένων γενέσθαι τὸ δύνασθαι . θεοῖς δὲ ἄρα τοῖς δοῦσι τούσδε τοὺς λόγους καὶ ὑπὲρ τῆς νίκης ὧν ἔδοσαν μελήσει καὶ τοῦ τὸ κράτος ὅ ποτε ἦν ἐν αὐτοῖς , κομίσασθαι . 235 . Παρὰ τούτων δὲ ἄρα τῶν θεῶν ὑπῆρξε καὶ ἐμοί ποτε σωτηρία πολλοῖς μὲν πρότερον ἔτεσι , λεγέσθω δέ , εἰ καὶ μὴ πρότερον , ἀλλὰ νῦν , ὁ λόγος δὲ παρὰ τὸν χρόνον οὐδὲν ἀδικήσεται . παρεφρόνει τις τέχνης καὶ τοὺς μὲν πόρρωθεν ἐτάραττεν , ἔστι δ’ ὧν καὶ ἥπτετο , χαλεπώτατος δὲ ἦν ἐμοί , καθάπερ τι πε - πονθὼς κακόν , καὶ ὁπότε ἴδοι με , λίθους ἀφίει καὶ ἐπεθύμει κτεῖναι βαλών .
Lemmas: ὀλίγος δέ ἡμέρα ὕστερος ὅς ποιέω λόγος αἰτέω στρατηγός , καί γάρ οὗτος ἐγώ παρά ὁ θεός ὁ εἰμί ὁ ὁ ὅς - αὐτός αἰτέω , οὗτος οὖν ὁ λόγος δείκνυμι εὐδο - Κίμουν , καί εἰμί παραμύθιον ὁ κρότος τελευτή ἀνήρ , ὅς ὁ γράμμα ἐγώ πρός ἐπίδειξις συμπράσσω ἀγαθός τε εἰμί ὁ ἐμέω ὁ ὁ ὠδίς ὑπακούω , καί πηρός - χω τρέχω ὁ ὀφθαλμός διά αὐτός . ἐπί οὗτος βοηθέω φίλος γονεύς παῖς παιδεύω ὀργή τε ἄρχω ἐξαιρέω καί λύω τις δεσμός καί χόω οἴκαδε ἀφίημι . 233 . ὁ δέ ἀπό ὁ λιμός καί ἅμα ἀπό ὁ λοιμός λύπη , ἐκ ὅς πολύς ὁ θνῄσκω , οὐδέ εἄν εἶπον ὅσος ἐγώ κατέχω ὁ Ψυχή , δύναμαι . ὅτε φόβος ἀναγκάζω πατήρ καλέω ὁ ἑαυτοῦ παρά ἑαυτοῦ , ὥσπερ ἐκ πῦρ , ὁ μέν δή ὑπακούω , μείων δέ ἐγώ ὁ ποίμνη , ἐγώ δέ χαίρω σώζω ἄλλοσε ἔρχομαι . πᾶς μέν - ὅς ὁ χρόνος οὗτος ἄνευ γέλως διάγω ἱκετεύω θεός δίδωμι μέν καρπός , δίδωμι δέ ὑγίεια . καί ὁ μέν δίδωμι , καί ὁ λοιμός ἵστημι , καρπός1 δέ ἐλπίζω μέν ἐν , τυγχάνω δέ ὁ Ἐλπὶς ὁ τέλος . 234 . ἀλλά ὁ γε ὁ ἡμέτερος λόγος νῦν πλέω | ἢ πρότερος ἡσσάομαι ὁ ἕτερος , ὥστε ἐγώ καί φόβος ὑπέρ αὐτός γίγνομαι , μή ἐκκοπεω ὅλως , νόμος οὗτος ποιέω . γράμμα μέν οὖν καί νόμος οὗτος οὐ πράσσω , ὁ τιμή δέ καί ὁ ὁ ὁ Ἰταλός σταμένος γίγνομαι ὁ δύναμαι . θεός δέ ἄρα ὁ δήω ὅδε ὁ λόγος καί ὑπέρ ὁ Νίκη ὅς δίδωμι μέλω καί ὁ ὁ κράτος ὅς ποτός εἰμί ἐν αὐτός , κομίζω . 235 . παρά οὗτος δέ ἄρα ὁ θεός ὑπάρχω καί ἐγώ ποτός σωτηρία πολύς μέν πρότερος ἔτος , λέγω δέ , εἰμί καί μή πρότερος , ἀλλά νῦν , ὁ λόγος δέ παρά ὁ χρόνος οὐδείς ἀδικέω . παραφρονέω τις τέχνη καί ὁ μέν πόρρωθεν ταράσσω , εἰμί δέ ὅς καί ἅπτω , χαλεπός δέ εἰμί ἐγώ , καθάπερ τίς μετά - πονθὼς κακός , καί ὁπότε ὁράω ἐγώ , λίθος ἀφίημι καί ἐπιθυμέω κτείνω βάλλω .