libanius.oratio-62 31
πό - σοι ῥώμην ἔχοντες οὐκ ἐνέγραψαν αὑτοὺς ἀθληταῖς ; μυρίοι . πόσοι πολεμικοὶ τὰς φύσεις οὐκ ἐγένοντο στρα - τιῶται ; πόσοι δὲ ἀρχικοὶ μᾶλλον ἄρχεσθαι παρ’ ἑτέ - ρων ἢ πόλεων ἄρχειν ἐδέξαντο ; ἐῶ τοὺς ἄλλους , ἀλλ’ ὁ θεῖος οὑμὸς ὁ νεώτερος οὐδαμῆ τοῦ πρεσβυτέρου τῇ περὶ ταῦτα ἀρετῇ λειπόμενος , ἔστι δὲ ὅπη καὶ παριὼν πολλὰς ἀρχὰς διεώσατο τὴν τοῦ πολιτεύεσθαι τάξιν πρὸ τοῦ τῶν ἀρχόντων ποιησάμενος σχήματος . καὶ πολλοὺς ἂν ἔχοιμί σοι πολιτευομένους λέγειν , οϊ τοῦτ’ αὐτὸ ποιοῦντες διατελοῦσιν ἐξὸν πάλαι δι’ ἀρ - Γῶν ἀφῖχθαι καὶ σοβεῖν κὰτ ἐνίους τῶν ἐπειδὴ ἦρξαν ὠγκωμένων . 32 . Τί οὖν θαυμαστόν , εἰ ὥσπερ ἑτέροις ἄρχειν ἐπισταμένοις ἄρχεσθαι λυσιτελέστερον ἔδοξεν , οὕτω τισὶ παιδεύειν δυναμένοις οὐ ταύτην ἐλθεῖν τὴν ὁδὸν ἔδο - ξεν ; ὑπὲρ ὧν εἰ δεῖ με καὶ τὰς αἰτίας εἰπεῖν , οὐδὲν ἂν εἴποιμι ποικίλον , ἀλλ᾿ ὁ καὶ παιδὶ δῆλόν ἐστιν , ὅτι τὸ πρᾶγμα ὁρῶντες καταπεφρονημένον καὶ κατο - ρωρυγμένον καὶ μηδεμίαν ἔχον μὴ δόξαν , μὴ δύναμιν , μὴ πρόσοδον , ἀλλ’ ἀντὶ τούτων ἐπίπονον δουλείαν , καὶ πολλοὺς ὄντας τοὺς δεσπότας , πατέρας , μητέρας , παιδαγωγούς , αὐτοὺς τοὺς νέους , οἱ πρᾶγμα ἀτοπώ - τατὸν πεπόνθασιν οἰόμενοι τὸν διδόντα τοὺς λόγους δεῖσθαι τοῦ ληψομένου , καὶ τὴν ζημίαν τὴν ἐν τῷ μὴ λαβεῖν τοῦ διδόντος οὖσαν , ἀλλ’ οὐ τοῦ μὴ λαβόντος , ταῦτα ὁρῶντες πρᾶγμα κακὸν γεγενημένον φεύγουσιν , ὥσπερ οἱ πλέοντες τὰς ὑφάλους . 33 . Ἀλλ᾿ εἰς ἐμὲ ὀρῶν τίς ἐπιθυμήσει τοῦ πράγμα - τος ; ὃς δοκῶ μὲν εὐδαιμονεῖν , ζώ | δὲ ἀθλιώτε - ρον τῶν δεδεμένων ἐπιτάγματα φέρων καὶ τοὺς αὐτοὺς ἀναγκαζόμενος μισεῖν τε καὶ θεραπεύειν , τὸ μὲν ἐξ ὧν πέπονθα , τὸ δὲ ὑπὲρ τοῦ μὴ πλείω καὶ μείζω πα - θεῖν . τοιοῦτοι γὰρ οἱ νῦν πατέρες . ὧν ποιοῦσι μα - θητὰς τοὺς παῖδας , τούτους ἀπολέσαι ζητοῦσι , κἂν μὴ τοῦτο δυνηθῶσιν , εἰπόντες κακῶς ἐχαρίσαντο τῷ θυμῷ . 34 . Τὰ τοίνυν περὶ τὰς ἐπιδείξεις τῶν λόγων τίνα οὐκ ἂν τῶν εὖ φρονούντων πείσειε συμφορὰν τὸ παι - δεύειν ἡγεῖσθαι ; ὅ τε γὰρ μὴ κεκλημένος ἐχθρὸς εἴτε καλέσειας , ἠνώχλησας . καὶ τῷ μὲν ἁμαρτόντι καὶ σμι - κρὸν οὐδεμία συγγνώμη , τῷ δὲ εὐδοκιμοῦντι πολὺς ὁ φθόνος , καὶ τὸ κακῶς ἀκούειν ἐν ἀμφοτέροις . ἔτι τοί - νυν ὁ μὲν οὐκ εἰσπράττων ἀργύριον οὐδ’ ἂν λάβοι , τῷ δὲ εἰσπράττοντι παρὰ τοῦ δεδωκότος ὁ πόλεμος . τοιαῦτα καὶ πλείω τούτων ἐνορῶντες τῷ πράγματι δυσχερῆ καὶ δεινὰ θαυμάζεις εἰ δεδοίκασιν ἄνθρωποι νοῦν ἔχοντες ; 35 . Οὐ μὴν ἀλλ’ εἰ δεῖ με πάντως φανῆναι διδα - σκάλου διδάσκαλον , ἀπόβλεψον εἰς τουτονὶ Καλλιόπιον , ὃς ἀγαπᾷ μὲν τῇ δευτέρᾳ χώρᾳ , δύναιτο δ’ ἂν βουλη - θεὶς τὴν πρώτην ἔχειν . δεῖξαι δὲ τοῦτο παρέλθω . τά γὰρ νῦν κρυπτόμενα καιρὸν εὑρόντα φανήσεται . τούτῳ παραπλήσιοι πολλοὶ ταῖς δίκαις αὑτοὺς δεδώκασιν ὀρῶν - τες τὸν ἄνθρωπον στένοντα οἵῳ φέρων ἑαυτὸν ἐνέδησε κακῷ
Lemmas: πό - σύ ῥώμη ἔχω οὐ ἐγγράφω ἑαυτοῦ ἀθλητής ; μύριοι . πόσος πολεμικός ὁ φύσις οὐ γίνομαι στρα - τίω ; πόσος δέ ἀρχικός μᾶλλον ἄρχω παρά ἑτός - ῥόος ἢ πόλις ἄρχω δέχομαι ; ἐάω ὁ ἄλλος , ἀλλά ὁ θεῖος ἐμός ὁ νέος οὐδαμῆ ὁ πρέσβυς ὁ περί οὗτος ἀρετή λείπω , εἰμί δέ ὅπῃ καί παρέρχομαι πολύς ἀρχή διασῴζω ὁ ὁ πολιτεύω τάξις πρό ὁ ὁ ἄρχων ποιέω σχῆμα . καί πολύς ἄν ἔχω σύ πολιτεύω λέγω , οι οὗτος αὐτός ποιέω διατελέω ἔξεστι πάλαι διά ἀρ - Γῆ ἀφικνέομαι καί σοβέω ΚΑΤ ἔνιοι ὁ ἐπεί ἄρχω ὀγκόω . 32 . Τι οὖν θαυμαστός , εἰμί ὥσπερ ἕτερος ἄρχω ἐφίστημι ἄρχω λυσιτελής δοκέω , οὕτως τις παιδεύω δύναμαι οὐ οὗτος ἔρχομαι ὁ ὁδός δίδωμι - ξεʹ ; ὑπέρ ὅς εἰμί δέω ἐγώ καί ὁ αἰτία λέγω , οὐδείς ἄν λέγω ποικίλος , ἀλλά ὁ καί παῖς δῆλος εἰμί , ὅτι ὁ πρᾶγμα ὁράω καταφρονέω καί Κάτο - ῥώννυμι καί μηδείς ἔχω μή δόξα , μή δύναμις , μή πρόσοδος , ἀλλά ἀντί οὗτος ἐπίπονος δουλεία , καί πολύς είμαι ὁ δέσποτας , πατέρας , μήτηρ , παιδαγωγός , αὐτός ὁ νέος , ὁ πρᾶγμα ἄτοπος - τατός πάσχω οἴομαι ὁ δίδωμι ὁ λόγος δέω ὁ λαμβάνω , καί ὁ ζημία ὁ ἐν ὁ μή λαμβάνω ὁ δίδωμι εἰμί , ἀλλά οὐ ὁ μή λαμβάνω , οὗτος ὁράω πρᾶγμα κακός γίγνομαι φεύγω , ὥσπερ ὁ πλέω ὁ ὕφαλος . 33 . ἀλλά εἰς ἐγώ ὄρος τίς ἐπιθυμέω ὁ πρᾶγμα - ὅς ; ὅς δοκέω μέν εὐδαιμονέω , ζῶ | δέ ἀθλιόω - ἀντίμοιρος ὁ δέω ἐπίταγμα φέρω καί ὁ αὐτός ἀναγκάζω μισέω τε καί θεραπεύω , ὁ μέν ἐκ ὅς πάσχω , ὁ δέ ὑπέρ ὁ μή πλείων καί μέγας πῃ - θέω . τοιοῦτος γάρ ὁ νῦν πατήρ . ὅς ποιέω μή - θής ὁ παῖς , οὗτος ἀπόλλυμι ζητέω , κἀν μή οὗτος δύναμαι , λέγω κακῶς χαρίζω ὁ θυμός . 34 . Τά τοίνυν περί ὁ ἐπίδειξις ὁ λόγος τίς οὐ ἄν ὁ εὖ φρονέω πείθω συμφορά ὁ παῖς - δέω ἡγέομαι ; ὁ τε γάρ μή καλέω ἐχθρός εἴτε καλέω , ἐνοχλέω . καί ὁ μέν ἁμαρτάνω καί σμι - κρὸν οὐδείς συγγνώμη , ὁ δέ εὐδοκιμέω πολύς ὁ φθόνος , καί ὁ κακῶς ἀκούω ἐν ἀμφότερος . ἔτι τοι - νυν ὁ μέν οὐ εἰσπράσσω ἀργύριον οὐδέ ἄν λαμβάνω , ὁ δέ εἰσπράσσω παρά ὁ δίδωμι ὁ πόλεμος . τοιοῦτος καί πλείων οὗτος ἐνοράω ὁ πρᾶγμα δυσχερής καί δεινός θαυμάζω εἰμί δείδω ἄνθρωπος νόος ἔχω ; 35 . οὐ μήν ἀλλά εἰμί δέω ἐγώ πάντως φαίνω διδα - Σκάλου διδάσκαλος , ἀποβλέπω εἰς οὗτος Καλλιόπιος , ὅς ἀγαπάω μέν ὁ δύο χώρα , δύναμαι δέ ἄν βούλομαι - τίθημι ὁ πρῶτος ἔχω . δείκνυμι δέ οὗτος παρέρχομαι . ὁ γάρ νῦν κρύπτω καιρός εὑρίσκω φαίνω . οὗτος παραπλήσιος πολύς ὁ δίκη ἑαυτοῦ δίδωμι ὄρος - αἱρέω ὁ ἄνθρωπος στένω οἷος φέρω ἑαυτοῦ ἐνδέω κακός