libanius.oratio-59 141
εἰ μὲν τοίνυν ἀφεστηκυίας τῆς νήσου | καὶ τῶν οἰκητό - ρων νεωτεριζόντων καὶ τῆς ἀρχῆς περικοπτομένης καὶ τῆς ἀγγελίας ἐλθούσης θυμῷ πρὸς τὴν ἀκοὴν κατα - ληφθεὶς ἀνέρριψε τὸν περὶ τοῦ πλοῦ κύβον , οὐκ ἂν ἣν εἰς φιλοτιμίαν γνώμης τὴν τόλμαν ἀνενεγκεῖν , ἀλλ' ἡ παρὰ τῶν ἀφεστηκότων ἀνάγκη τὸ πλέον τῆς εὐκλείας ἀφῄρει · νῦν δὲ καθεστηκότων μὲν τῶν ἐν Βρεττανίᾳ πραγμάτων , ἀδείας δὲ ὑπαρχούσης ἀπὸ γῆς τέρπεσθαι τοῖς Ὠκεανοῦ θαύμασιν , οὐδενὸς δὲ καταναγκάζοντος ἀνάγεσθαι φόβου μείζονος οὗ τὴν βλάβην ἴδει φέρειν ἀποκνοῦντα τὸν πλοῦν , τούτων οὕτως ἐχόντων καὶ παρούσης οὐδεμιᾶς ἀνάγκης , μᾶλλον δέ μιᾶς μόνης παρούσης ἀνάγκης τῆς τοῦ πᾶσιν ἐπιχειρεῖν ἐπιθυμίας ἑκὼν τοῖς μεγίστοις κινδύνοις ἑαυτὸν ἐπέδωκεν , ὥσπερ τᾲ μέγιστα ζημιωσόμενος , εἰ μὴ τὰ μέγιστα κινδυ - νεύσειε . 142 . Θαυμαστῶν δὲ ὄντων τῶν ἔργων πολὺ μεῖζόν ἐστιν ὁ πρὸ τῶν ἔργων λογισμός . ἐκεῖνος μέν γάρ οἴεται μήτ' ἂν πρότερον ἐκλυθῆναι ψυχὴν σώματος πρὶν ἢ τοῦτο βουληθῆναι τὸν κρείττονα μήτ' ἂν ἐπὶ πλέον συμμεῖναι βουληθέντος ἐκείνου λελύσθαι καὶ μήτ' ἂν πλέον βιῶναι μηδένα παρὰ τὴν φυλακὴν μήτ' ἂν ἐπ' ἔλαττον παρὰ τὸ τολμᾶν . δεῖν οὖν ὂν ἔξεστι βιῶναι χρόνον ἀθανάτων κεχρῆσθαι λογισμοῖς . 143 . Καὶ τί δεῖ δυοῖν ἢ τριῶν ἀρετῇ λεχθέντων ἢ πεπραγμένων μνημονεύειν , ὥσπερ οὐχὶ καὶ τῶν λοιπῶν ἐξίσης ἐπισημαινόντων τὸ θαῦμα ; ἵνα δὴ μήτε σφόδρα ῥᾴθυμος εἶναι δοκοίην μήτε τοῖς ἀδυνάτοις ἐπιχει - ρεῖν , οὔτε πάντων ποιήσομαι τὴν μνήμην ἐφεξῆς οὔτ ἐπ’ ὀλίγων κομιδῆ στήσομαι . 144 . Ἐκείνῳ τοίνυν ἡμέρα μὲν ἐν ἔργοις , νὺξ δὲ ἐν ἴσῳ ταῖς ἡμέραις . μέθη δ’ ἀπελήλαται καὶ τὸ νή - φειν ἐν συνηθείᾳ , ἀργὸς δέ ἅπας ἔχθιστος , ὁ δ’ ἐγρη - γορὼς ἐπιτήδειος . φρουρὰν δὲ σώματος οὐκ αὐτὸς ἔχει τὴν παρὰ τῶν δορυφόρων , τὴν δὲ πὰρ αὑτοῦ τοῖς δορυφόροις παρέχει . ἐπειδὰν γὰρ αἴσθηται κατ - εἰλημμένους ὕπνῳ πολλῷ , τοῖς μέν οὐκ ἀσύγγνωστον τὴν ἀνάπαυλαν ἀφίησιν , αὐτὸς δὲ ὥσπερ ἀνταγωνιζό - μενος τῇ φύσει τὸ δόρυ λαμβάνων περίπολον αὑτὸν τῶν Ι βασιλείων καθίστησιν . ὁ δὲ πόνος συνεχὴς τέταται διὰ πάσης ὥρας ἔτους καὶ καιρῶν ἀπάντων .
Lemmas: εἰμί μέν τοίνυν ἀφίστημι ὁ νῆσος | καί ὁ οἰκητός - ῥόος νεωτερίζω καί ὁ ἀρχή περικόπτω καί ὁ ἀγγελία ἔρχομαι θυμός πρός ὁ ἀκοή κατά - λαμβάνω ἀναρρίπτω ὁ περί ὁ πλόος κύβος , οὐ εἄν ὅς εἰς φιλοτιμία γνώμη ὁ τόλμα ἀναφέρω , ἀλλά ὁ παρά ὁ ἀφίστημι ἀνάγκη ὁ πλέω ὁ εὔκλεια ἀφαιρέω · νῦν δέ καθίστημι μέν ὁ ἐν Βρεττανία πρᾶγμα , ἄδεια δέ ὑπάρχω ἀπό γῆ τέρπω ὁ Ὠκεανός θαῦμα , οὐδείς δέ καταναγκάζω ἀνάγω φόβος μείζων ὅς ὁ βλάβη ἶδος φέρω ἀποκνέω ὁ πλόος , οὗτος οὕτως ἔχω καί πάρειμι οὐδείς ἀνάγκη , μᾶλλον δέ εἷς μόνος πάρειμι ἀνάγκη ὁ ὁ πᾶς ἐπιχειρέω ἐπιθυμία ἑκών ὁ μέγας κίνδυνος ἑαυτοῦ ἐπιδίδωμι , ὥσπερ ὁ μέγας ζημιόω , εἰμί μή ὁ μέγας κινδυ - νέος . 142 . θαυμαστός δέ εἰμί ὁ ἔργον πολύς μέγας εἰμί ὁ πρό ὁ ἔργον λογισμός . ἐκεῖνος μέν γάρ οἴομαι μήτε εἄν πρότερος ἐκλύω ψυχή σῶμα πρίν ἢ οὗτος βούλομαι ὁ ἀγαθός μήτε εἄν ἐπί πλέω συμμένω βούλομαι ἐκεῖνος λύω καί μήτε εἄν πλέω βιόω μηδείς παρά ὁ φυλακή μήτε εἄν ἐπί μικρός παρά ὁ τολμάω . δήω οὖν εἰμί ἔξεστι βιόω χρόνος ἀθάνατος χράομαι λογισμός . 143 . καί τίς δεῖ δύο ἢ τρεῖς ἀρετή λέγω ἢ πράσσω μνημονεύω , ὥσπερ οὐ καί ὁ λοιπός ἐξίσης ἐπισημαίνω ὁ θαῦμα ; ἵνα δή μήτε σφόδρα ῥᾴθυμος εἰμί δοκέω μήτε ὁ ἀδύνατος ἐπιχέω - ῥέω , οὔτε πᾶς ποιέω ὁ μνήμη ἐφεξῆς οὔτε ἐπί ὀλίγος κομιδῇ ἵστημι . 144 . ἐκεῖνος τοίνυν ἡμέρα μέν ἐν ἔργον , νύξ δέ ἐν ἴσος ὁ ἡμέρα . μέθη δέ ἀπελαύνω καί ὁ νή - Φέιν ἐν συνήθεια , ἀργός δέ ἅπας ἐχθρός , ὁ δέ ἐγρη - γορός ἐπιτήδειος . φρουρά δέ σῶμα οὐ αὐτός ἔχω ὁ παρά ὁ δορυφόρος , ὁ δέ παρά αὐτός ὁ δορυφόρος παρέχω . ἐπειδάν γάρ αἰσθάνομαι κατά - λαμβάνω ὕπνος πολύς , ὁ μέν οὐ ἀσύγγνωστος ὁ ἀνάπαυλα ἀφίημι , αὐτός δέ ὥσπερ ἀνταγωνίζομαι - μένος ὁ φύσις ὁ δόρυ λαμβάνω περίπολος ἑαυτοῦ ὁ Ι βασίλειος καθίστημι . ὁ δέ πόνος συνεχής τείνω διά πᾶς ὥρα ἔτος καί καιρός ἀπαντάω .