libanius.oratio-59 149
καὶ τί ἄν τις ἄμεινον ζητήσειεν ; οὐ γὰρ ἔχων οἷστισι πολεμίοις συμβάλοι , κατὰ τῶν θηρίων ὁπλίζεται καὶ τῆς ἐν πολέμοις ἀνδραγαθίας οὐχ εὑρίσκων τὸν καιρὸν ἐπὶ τῶν εἰδώλων τὴν ἀρετὴν ἐπιδείκνυται ἐν ἡλίῳ μὲν καθαρῷ τὸ σῶμα γυμνάζων , τὴν δὲ συμμιγῆ σκιὰν εἰς θρύψιν ὑποφέρειν τοὺς χρωμένους ἡγοῦ μένος . ὅλως τε βασιλεὺς ἐθέλει κεκλῆσθαι τῷ τῆς ἀρετῆς ὑπερ - βάλλοντι μᾶλλον ἢ τῷ τῆς τύχης βελτίονι . 150 . Ἀμφοτέρων δ’ ἄν τις ἐκεῖνο θαυμάσειεν ὅτι τὴν τῆς ψυχῆς ἁρμονίαν σύμφωνον πρὸς τὸν τῶν ὑπηκόων τρόπον ἡρμόσαντο . καθάπερ γὰρ οἱ τῶν ἰατρῶν ἀγαθοὶ καὶ τὴν προσηγορίαν τῇ τέχνη βεβαι - οῦντες οὐ μιᾷ φαρμάκων ἰδέᾳ καθ’ ἀπάντων κέχρηνται σωμάτων , ὁρῶντες δὲ | τὸ διάφορον ἐκεῖθεν τὸ τῶν φαρμάκων ἀνευρίσκουσιν οἰκεῖον καὶ τηνικαῦτα μάλιστα τὰ τῆς ὑγιείας συμβαίνει καθαρῶς , ἡνίκα ἂν ἀμφοῖν ἡ συμφωνία σωθῇ , οὕτω καὶ βασιλεία μετ’ ἐπιστήμης ἐπὶ τὴν ἀρχὴν ἰοῦσα τῇ τῶν ἀρχομένων ἕξει τὸ σύμμετορον πορίζεται . καὶ ἢν τε δριμυτέρων ἤν τε πρᾳοτέρων δέη φαρμάκων , ἑκατέρου τὸν καιρὸν οὐκ ἀγνοήσει . ὥστε εἴπερ αὐτοῖς ἐπῆλθε πρὸς ἀλλήλους ἀμεῖψαι τὰς ἀρχάς , πάντως ἂν καὶ τὰς ἀλλήλων ἀρ - μονίας ἀντέλαβον . 151 . Ἔοικα δέ τά μέγιστα δοκῶν λέγειν μηδέπω καὶ νῦν εἰρηκέναι τὸ μέγιστον . πρότερον μὲν γὰρ ταῖς βασιλείαις ἀπάσαις ὁ φθόνος παρεπεπήγει καὶ οἴ τε τὰς ἐλάττους ἔχοντες τοῖς τὰ μείζω κεκτημένοις ἐπεβούλευον οἴ τε τῶν μειζόνων ἀπολαύοντες τοῖς τὰ μικρὰ καρπουμένοις καὶ τῶν ἐλαττόνων ἐφθόνουν . ἀλλὰ μὴν αἴ γε τῶν δυναστειῶν ἰσότητες καὶ πολὺ μειζό - νως ἔτρεφον τὸ νόσημα , καὶ φύσεως μὲν θεσμὸς τυ - ρανικῆς ἐπιθυμίας δεύτερος ἐκέκριτο , τὸ δὲ οἰκεῖον ἅπαν παρανοίας ἔγεμεν ἐφ’ ἑαυτό . καὶ τῶν συμφορῶν αἶ μέγισται περὶ τὰς βασιλείας ὑμνοῦνται συμβῆναι . ὅθεν μοι δοκοῦσιν ἐπαρθέντες οἱ ποιηταὶ καὶ μέχρι τῆς οὐρανίας ἁψῖδος τὰς ἐπιβουλὰς ἀνενεγκεῖν .
Lemmas: καί τίς ἄν τις ἀγαθός ζητέω ; οὖον γάρ ἔχω ὅστις πολέμιος συμβάλλω , κατά ὁ θηρίον ὁπλίζω καί ὁ ἐν πόλεμος ἀνδραγαθία οὐ εὑρίσκω ὁ καιρός ἐπί ὁ εἴδωλον ὁ ἀρετή ἐπιδείκνυμι ἐν ἥλιος μέν καθαρός ὁ σῶμα γυμνάζω , ὁ δέ συμμιγής σκιά εἰς θρύψις ὑποφέρω ὁ χράω ἡγέομαι μένος . ὅλως τε βασιλεύς ἐθέλω καλέω ὁ ὁ ἀρετή ὑπερ - βάλλω μᾶλλον ἢ ὁ ὁ τυγχάνω ἀγαθός . 150 . Ἀμφότερος δέ ἄν τις ἐκεῖνος θαυμάζω ὅτι ὁ ὁ Ψυχή ἁρμονία σύμφωνος πρός ὁ ὁ ὑπήκοος τρόπος ἁρμόζω . καθάπερ γάρ ὁ ὁ ἰατρός ἀγαθός καί ὁ προσηγορία ὁ τέχνη βαίνω - οῦς οὖον εἷς φάρμακον ἰδέα κατά ἀπαντάω χράομαι σῶμα , ὁράω δέ | ὁ διάφορος ἐκεῖθεν ὁ ὁ φάρμακον ἀνευρίσκω οἰκέω καί τηνικαῦτα μάλιστα ὁ ὁ ὑγίεια συμβαίνω καθαρός , ἡνίκα εἄν ἄμφω ὁ συμφωνία σῴζω , οὗτος καί βασίλειος μετά ἐπιστήμη ἐπί ὁ ἀρχή εἶμι ὁ ὁ ἄρχω ἔχω ὁ σύμμετρος πορίζω . καί εἄν τε δριμύς ἐάν τε πρᾶος δήω φάρμακον , ἑκάτερος ὁ καιρός οὐ ἀγνοέω . ὥστε εἴπερ αὐτός ἐπέρχομαι πρός ἀλλήλων ἀμείβω ὁ ἀρχή , πάντως εἄν καί ὁ ἀλλήλων ἀρ - μονίας ἀντιλαμβάνω . 151 . ἔοικα δέ ὁ μέγας δοκέω λέγω μηδέπω καί νῦν εἴρω ὁ μέγας . πρότερος μέν γάρ ὁ βασίλεια ἀπάω ὁ φθόνος παραπήγνυμι καί οἶς τε ὁ μικρός ἔχω ὁ ὁ μείζων κτάομαι ἐπιβουλεύω οἶς τε ὁ μείζων ἀπολαύω ὁ ὁ μικρός καρπέω καί ὁ μικρός φθονέω . ἀλλά μήv ἀεί γε ὁ δυναστεία ἰσότης καί πολύς μειζό - νάω τρέφω ὁ νόσημα , καί φύσις μέν θεσμός ὅς - ρανικεω ἐπιθυμία δύο κρίνω , ὁ δέ οἰκέω ἅπας παράνοια γέμω ἐπί ἑαυτοῦ . καί ὁ συμφορά ἀεί μέγας περί ὁ βασίλεια ὑμνέω συμβαίνω . ὅθεν ἐγώ δοκέω ἐπαίρω ὁ ποιητής καί μέχρι ὁ οὐράνιος ἁψίς ὁ ἐπιβουλή ἀναφέρω .