libanius.oratio-56 18
ἥλωσαν μέντοι καὶ οὕτω τινὲς φωνῇ τε καὶ γέλωτι καὶ τῷ καλεῖν ἀλλή - λους . καὶ τῶν θεῶν γε βουλομένων δώσουσιν αὐτίκα δίκην . ἢν αἰσχρῶς διαφυγὼν Λουκιανὸς ὁδοὺς ἀναι - σχύντους , ὡς ἔστιν ἀκούειν , ἔρχεται τὴν πόλιν ἡμῖν | εἰς αἰτίας ἑτέρας ἐμβεβληκώς . ἐν γὰρ δὴ τοῖς τοιούτοις κακοῖς , κἂν τὸ πλέον σωφρονῇ , μετὰ τοῦ μανέντος ἐγκέκληται συκοφαντούμενον μέν , ἵξω δ’ οὐκ ἰνὶ καταστῆναι μέμψεως . 19 . Τούτων τοῖς ἐπαίνοις γαυριᾷ Λουκιανός . οἷς ἄν τις εἰκότως χρήσαιτο τεκμηρίοις τοῦ πρὸς ἔσχατον ἥκειν αὐτὸν κακίας . ὥστ᾿ εἰ καὶ τοῦτο μόνον ἤγγειλέ τις βασιλεῖ , ὅτι συμφορά μὲν τοῖζδ᾿ ἐστὶ τὸ τῆς ἀρχῆς τὸν δεῖνα πεπαῦσθαι , πλείστου δ᾿ ἂν τιμήσαιντο πάλιν αὐτὸν ἐπὶ τῆς αὐτῆς ἰδεῖν , καὶ κατὰ τοῦτ’ ἂν αὐτὸν ὀφείλειν ἐνόμισε δίκην . 20 . Ἀλλ’ ὅμως τινὲς ἠξίουν καὶ τοὺς οὐ τοιούτους τά τούτων ἁμαρτάνειν καὶ θρηνεῖν ὧς πηγῆς ἀγαθῶν ἀπολωλυί·ας τῇ πόλει . κακῶν μέν οὖν ἀφορμῆς . ταῦτα δέ ἐστιν ἀτιμίαι , πληγαί , νόμων <καὶ> δίκης ἀσθένεια , φό - βος συνδίκοις , περιοφθεὶς | γυμνὸς ὁ πολιτευόμε - νος , ἔφεσις κεκωλυμένη δέει , φρόνημα τῶν οὐδενὸς ἀξίων , ταπεινότης <τῶν> πολλοῦ , μέγας ὁ μῖμος , οὐδὲν ὁ διδάσκαλος , πολλαὶ ψευδολογίαι , τούτων ἐν ταῖς πλείοσιν ἐπιορκίαι . 21 . Ταῦτα καὶ ἃ μηδὲ ἐξειπεῖν ῥᾴδιον πεπαῦσθαι μὲν ἀγαθὸν μέγα , εὐεργέτης μὲν ὁ στρατηγὸς ὁ τὸν | ὕπαρχον κεκινηκώς , εὐεργέτης δὲ Τατιανὸς οἷς ἤκουσε πληγείς , εὐεργέται δὲ ἄμφω πάλιν τοῖς ὡς βα - σιλέα περὶ τούτων γράμμασι ταὐτὰ μὲν βουλομένοις , ταὐτὰ δὲ φθεγγομένοις , ἀλλ’ ἀδικοῦμεν ἡσθέντες χρη - μάτων μὲν κακῶς δοθέντων καλῶς ἀναστρεφόντων , ἐθῶν δὲ τῶν τε ῥωμαλεωτέρων τῶν τε ὡραιοτέρων ὅθεν ἐκινήθησαν ἐπανιόντων , εἰκόνων δὲ τῶν ἴσων ἀξιου - μένων ^ παρέδρου τε συνειλημμένου στραῖιωτῶν \ τε , τῶν μὲν ταῦτα ἐπαινεσάντων , τῶν δὲ εἰσηγη - σαμένων ; εἰ γὰρ ἀποκτεῖναί τε αὐτὸν ἔδοξε βασιλεῖ καὶ προσαποστερῆσαι ταφῆς , οὐ καὶ τόθ’ ἡμᾶς χαίρειν ἐχρῆν καὶ ᾠδαῖς ἀμείβεσθαι τὸ ἔργον ; τί δ’ ἂν ἥδιον γένοιτο τοῦ παμπόνηρον ἄνθρωπον καὶ ἔχιν σφάτ - τεσθαι , καίεσθαι , κατακόπτεσθαι ; 22 . Ταυτὶ μὲν οὖν ὅ τε Ἥλιος ἤ τε Θέμις ἐπίδοι θεοί τε ὧν ἐπὶ τοῖς ἡμετέροις ὄρεσιν ἱερὰ παρά τῶν ἐκ τῆς Ἑλλάδος δεῦρο μετῳκηκότων ἱδρυμένα · τοῖς δ’ Ἀντιοχέων ὑγιαίνουσι καὶ τά πεπραγμένα αἰτιωμένοις μὴ τοσοῦτον ἀρκείτω μηδ’ ὀμνύτωσαν οἶ βουλεύοντες μόνον ἀλγεῖν τοῖς τετολμημένοις , ἀλλ’ ἔργῳ τοῦτο δεικνύτωσαν . τοῦτο δέ ἐστιν ἑλεῖν δι᾿ ὅσων ἔνεστι | τοὺς γλώττας ἀκολάστους ἔχοντας <καὶ> παρα - δοῦναι τοῖς νόμοις , τῶν ξένων διακρῖναι τούς μετριω - τέρους ἀπὸ τῶν κατορωρύχθαι δικαίων καὶ τῶν μὲν συνήδεσθαι τῇ πόλει μενόντων , τῶν δ’ αὐτὴν ἐλευ - θεροῦν ἐκβάλλοντας , ἐξωθοῦντας , ἐκκηρύττοντας .
Lemmas: ἁλίσκομαι μέντοι καί οὕτως τις φωνή τε καί γέλως καί ὁ καλέω ἄλλος - Λοῦς . καί ὁ θεός γε βούλομαι δίδωμι αὐτίκα δίκη . εἄν αἰσχρός διαφεύγω Λουκιάν ὀδούς ἀνης - σχύντους , ὡς εἰμί ἀκούω , ἔρχομαι ὁ πόλις ἐγώ | εἰς αἰτία ἕτερος ἐμβάλλω . ἐν γάρ δή ὁ τοιοῦτος κακός , κἀν ὁ πλείων σωφρονέω , μετά ὁ μαίνομαι ἐγκαλέω συκοφαντέω μέν , ἵκω δέ οὐ ἴς καθίστημι μέμψις . 19 . Τούτῖς ὁ ἔπαινος γαυριάω Λουκιανός . ὅς ἄν τις ἔοικα χράω τεκμήριον ὁ πρός ἔσχατος ἥκω αὐτός κακία . ὥστε εἰμί καί οὗτος μόνος ἀγγέλλω τις βασιλεύς , ὅτι συμφορά μέν τοῖζδ᾿ εἰμί ὁ ὁ ἀρχή ὁ δεῖνα παύω , πλεῖστος δέ ἄν τιμάω πάλιν αὐτός ἐπί ὁ αὐτηες͂ς ὁράω , καί κατά οὗτος ἄν αὐτός ὀφείλω νομίζω δίκη . 20 . ἀλλά ὅμως τις ἀξιόω καί ὁ οὐ τοιοῦτος ὁ οὗτος ἁμαρτάνω καί θρηνέω ὅς πηγή ἀγαθός ἀπόλλυμι ὁ πόλις . κακός μέν οὖν ἀφορμή . οὗτος δέ εἰμί ἀτιμία , πληγή , νόμος <καὶ> δίκη ἀσθένεια , φ - Βος σύνδικος , περιοράω | γυμνός ὁ πολιτεύω - ν , ἔφεσις κωλύω δέος , φρόνημα ὁ οὐδείς ἄξιος , ταπεινότης ὅς πολύς , μέγας ὁ μῖμος , οὐδείς ὁ διδάσκαλος , πολύς ψευδολογία , οὗτος ἐν ὁ πολύς ἐπιορκία . 21 . Ταΰς καί ὅς μηδέ ἐκλέγω ῥᾴδιος παύω μέν ἀγαθός μέγας , εὐεργέτης μέν ὁ στρατηγός ὁ ὁ | ὕπαρχος κινέω , εὐεργέτης δέ Τατιανός ὅς ἀκούω πλήσσω , εὐεργέτης δέ ἄμφω πάλιν ὁ ὡς βάω - σιλέας περί οὗτος γράμμα αὐτός μέν βούλομαι , αὐτός δέ φθέγγομαι , ἀλλά ἀδικέω ἥδομαι χρή - ματάω μέν κακῶς δίδωμι καλός ἀναστρέφω , ἔθος δέ ὁ τε ῥωμαλέος ὁ τε ωραιότερος ὅθεν κινέω ἐπάνειμι , εἰκών δέ ὁ ἴσος ἄξιος - μένω ^ πάρεδρος τε συλλαμβάνω στραιιους \ τε , ὁ μέν οὗτος ἐπαινέω , ὁ δέ εἰσάγω - σάω ; εἰμί γάρ ἀποκτείνω τε αὐτός δοκέω βασιλεύς καί προσαποστερέω ταφή , οὐ καί τότε ἐγώ χαίρω χρή καί ἀοιδή ἀμείβω ὁ ἔργον ; τίς δέ ἄν ἡδύς γίγνομαι ὁ παμπόνηρος ἄνθρωπος καί ἔχις σφάτος - τίνω , καίω , κατακόπτω ; 22 . οὗτος μέν οὖν ὁ τε Ἥλιος ἤ τε Θέμις ἐφοράω θεός τε ὅς ἐπί ὁ ἡμέτερος ὄρος ἱερόν παρά ὁ ἐκ ὁ Ἑλλάς δεῦρο μετοικέω ἱδρύω · ὁ δέ Ἀντιοχεύς ὑγιαίνω καί ὁ πράσσω αἰτιάομαι μή τοσοῦτος ἀρκέω μηδέ ὄμνυμι οἶς βουλεύω μόνος ἀλγέω ὁ τολμάω , ἀλλά ἔργον οὗτος δείκνυμι . οὗτος δέ εἰμί αἱρέω διά ὅσος ἔνειμι | ὁ γλῶττα ἀκόλαστος ἔχω <καὶ> παρά - δίδωμι ὁ νόμος , ὁ ξένος διακρίνω ὁ μέτριος - τέρος ἀπό ὁ κατορύσσω δίκαιος καί ὁ μέν συνήδομαι ὁ πόλις μένω , ὁ δέ αὐτός ἐλευ - τερέω ἐκβάλλω , ἐξωθέω , ἐκκηρύσσω .