libanius.oratio-55 13
ἐνοχλεῖται νῦν ὁ σὸς πατήρ ; καινὸν οὐδέν . ἵξῃ μένων αὐτὸς τῶν λόγων ; καὶ τοῦτο | τῶν εἰωθότων . ἢ δεῖξόν μοι παῖδας ἐκ μέσου τοῦ μανθάνειν ἀνασπωμένους , ἔπειτα ἐλθόντας οἴκαδε παρεστηκότας τοῖς φύσασιν ἀτιμίᾳ μόνη τὴν βοήθειαν πορίζοντας . τί γὰρ ἂν καὶ προσ - ετίθεσαν ; ἀλλ’ οὔτε Ῥώμη ταῦτα ἐπεῖδεν οὔτε τῶν αὐτοχθόνων ἡ πόλις οὔθ’ ἡ τέρπειν πεφυκυῖα Βηρυτὸς οὔθ’ ᾗ τὰς ἀρχὰς Ἀλέξανδρος ὁ Φιλίππου δέδωκεν ἡ , εἰ βούλει γε , ὁ τοῦ Δῖός . 14 . ὒ τοίνυν οὐδ’ ἐνθάδε ἴσμεν γεγονὸς ἀπὸ τοι - αύτης προφάσεως , ἐπ’ ὀρφανίᾳ γέ τινες τοῦτ᾿ ἐποίησαν , μᾶλλον δὲ οἱ ταῖς ὀρφανίαις εἰς ῥᾳθυμίαν χρησάμενοι . οἷς | γὰρ αὖ ἔρως παιδείας , τὰ μὲν ἀφεῖσαν ἐπι - τρόποις καὶ νόμοις , αὐτοὶ δὲ ἔπινον , οἷα δὴ τῶν Μου - σῶν αἰ πηγαί . σοὶ δ’ ὁ πατήρ , εἰ καὶ ἀνθρώπῳ δυσ - χερεῖ συμπέπλεκται , ἀλλὰ ζῇ γε καὶ φωνὴν ἔχει καὶ φθέγγεται καὶ οὐκ ἀκούει τι μᾶλλον τῶν ἀηδεστέρων ἢ λέγει . ἴσως δ’ ἄν τι καὶ παιόμενος ποιοῖ παρα - πλήσιον πύκταις ἐκείνοις οἱ τᾷ δύνασθαι πληττόμενοι φέρειν τοὺς πλήττοντας ἀπειπεῖν ἠνάγκασαν . καὶ μὴν εἰ μὲν πλουτεῖτε , κατὰ τοῦτ᾿ ἂν ἀντέχοιτε · εἰ δ’ ὀλίγα τὰ ὄντα ὑμῖν , οὐδὲν ἂν ὑμῖν ἐν ταῖς προσβολαῖς ἀπολλύοιτο μέγα . 15 . Γῇ μητρὶ τἠμῇ συμμάχων μὲν ἴδει ποτέ , ἐβοήθει δὲ οὐδείς . ἀπεδήμουν δὲ αὐτός , ἐν οἷς δὲ ἣν , ἤκουον . ἀλλ’ ὅμως οὔτε ἀνεκαλούμην οὔτε ἄκλητος ἀνιστάμην . οὐδετέρῳ γὰρ τοῦτ᾿ ἐφαίνετο πρέπειν . ἀλλὰ τὰ μὲν τῆς οὐσίας ὑπέρρει καὶ τῶν πωλούντων ἣν ἀγρούς , πολλὴν γῆν ἀπὸ πολλῶν ἐργαζομένην . ὅμως δὲ ἦν οὗπερ ἦν , νομίζων οὐ τὸ τὴν ἐν τῇ μάχη τάξιν λιπεῖν εἷναι μόνον κακόν , ἀλλὰ καὶ τὸ τὴν τοῦ μανθάνειν , εἴτε τις ὑπὸ τοῦ πατρὸς εἴη ταχθεὶς εἴτε αὐτὸς ὐφ’ ἑαυτοῦ . πρὸς μὲν | οὖν τὰς ἀγγελίας ἔκυπτον εἰς γῆν ἀπὸ λύπης καὶ τῆς λύπης μὲν οὐ περιῄειν ζητῶν φάρμακον , ἀλλ’ εἶχον ἐγγὺς ἐπ’ αὐτῶν τῶν χειρῶν αὐτὰ τά βιβλία , καὶ τῶν ἐξιόντων ἀγρῶν ἃ παρὰ τούτων ἦν ἀντιλαβεῖν ἐφαίνετό μοι καλλίω καὶ τιμιώτερα . 16 . Ἀλλ’ οὐδὲ Δημοσθένης ὁ Παιανιεὺς ἐν τῇ τῶν ἐπιτρόπων ἀδικίᾳ καὶ ταῖς κλοπαὶ καὶ ταῖς ἁρπαγαῖς τῇ μητρὶ παρεστηκὼς ἐθρήνει , ἀλλά καίτοι νοσήμασι τῶν περὶ τοὺς λόγους ἱδρώτων εἰργόμενος ὅμως ἣν ἐν τοῖς πόνοις , ἀφ’ ὧν ἔμελλεν εἰς ἄνδρας ἥκων δείξειν Ἀφόβῳ καὶ τοῖς ἄλλοις , ὧς οὐκ ἀκίνδυνα ἐτρύφων . 17 . Πόσα μὲν ἤκουεν Ὀρέστης ἐν Φωκεῦσι τρεφό - μενος περὶ τῶν ἐν Μυκήναις Αἰγίσθῳ τολμωμένων , ὃς οὕτω γήμας κακῶς οὐδὲ τὰς θυγατέρας εἴα τοῦ μετὰ Τροίαν έν δείπνῳ πεσόντος ἀναπνεῖν , ἀλλ’ ὅμως ἀνέμενε τῆς καθόδου τὸν καιρόν . εἰ δὲ προηπείχθη , τὸν μὲν βουλόμενον δίκην λαβεῖν ἐδείκνυεν ἂν , τού - του δέ οὐδὲν ἂν εἶχε πλέον . 18 . Ἀναμιμνήσκου δὲ καὶ τοῦ μετὰ λύτρων ἐπὶ τὸν νεκρὸν τὸν Ἕκτορος ἥκοντος . ὁ τοίνυν Πρίαμος ἄγων εἰς ἔλεον Ἀχιλλέα διὰ τῆς μνήμης τοῦ Πηλέως καὶ τῶν λόγων ταύτην ἀρχὴν ποιησάμενος κἀκεῖνον ἔφη βαρυτάτων πειρᾶσθαι τῶν περιχώρων . καὶ οὐκ ἀντεῖπεν Ἀχιλλεὺς ἀκούων τούτῳ τῷ μέρει τῶν λόγων , ὧς ἄν τις εἰδώς , ὅτι ταῦθ’ οὕτως ἔχει . ἀλλ’ οὐ διά τοῦτο τὸν πόλεμον καὶ τὰ τοῦ πολέμου πράγματα ἀφεὶς καθελκύσας τὰς ναῦς ἧκεν εἰς Φθίαν κουφό - τερον τῷ Πηλεῖ ποιήσων τὸν βίον , ἀλλά τοὺς μὲν ἐμίσει , τῶν δὲ οὐκ ἀφίστατο .
Lemmas: ἐνοχλέω νῦν ὁ σός πατήρ ; καινός οὐδείς . ἵζω μένω αὐτός ὁ λόγος ; καί οὗτος | ὁ εἴωθα . ἢ δείκνυμι ἐγώ παῖς ἐκ μέσος ὁ μανθάνω ἀνασπάω , ἔπειτα ἔρχομαι οἴκαδε παρίστημι ὁ φύς ἀτιμία μόνος ὁ βοήθεια πορίζω . τίς γάρ ἄν καί προς - τίθημι ; ἀλλά οὔτε Ῥώμη οὗτος ἐπεῖδον οὔτε ὁ αὐτόχθων ὁ πόλις οὔτε ὁ τέρπω φύω Βηρυτός οὔτε ὅς ὁ ἀρχή Ἀλέξανδρος ὁ Φίλιππος δίδωμι ὁ , εἰμί βούλομαι γε , ὁ ὁ Δῖος . 14 . ὒ τοίνυν οὐδέ ἐνθάδε οἶδα γίγνομαι ἀπό ὅς - ἀϋτή πρόφασις , ἐπί ὀρφανία γε τις οὗτος ποιέω , μᾶλλον δέ ὁ ὁ ὀρφανία εἰς ῥᾳθυμία χράω . ὅς | γάρ αὖ ἔρως παιδεία , ὁ μέν ἀφίημι ἐπι - τρόπος καί νόμος , αὐτός δέ πίνω , οἷος δή ὁ Μου - σός ὁ πηγή . σύ δέ ὁ πατήρ , εἰμί καί ἄνθρωπος δύο - χερής συμπλέκω , ἀλλά ζάω γε καί φωνή ἔχω καί φθέγγομαι καί οὐ ἀκούω τίς μᾶλλον ὁ ἀηδής ἢ λέγω . ἴσως δέ ἄν τίς καί παίω ποιόω παρά - πλησίος πύκτης ἐκεῖνος ὁ ὁ δύναμαι πλήσσω φέρω ὁ πλήττω ἀπολέγω ἀναγκάζω . καί μήν εἰμί μέν πλουτέω , κατά οὗτος ἄν ἀντέχω · εἰμί δέ ὀλίγος ὁ εἰμί σύ , οὐδείς ἄν σύ ἐν ὁ προσβολή ἀπόλλυμι μέγας . 15 . Γῆ μήτηρ ἐμός σύμμαχος μέν ἶδος ποτέ , βοηθέω δέ οὐδείς . ἀποδημέω δέ αὐτός , ἐν ὅς δέ ὅς , ἀκούω . ἀλλά ὅμως οὔτε ἀνακαλέω οὔτε ἄκλητος ἀνίστημι . οὐδέτερος γάρ οὗτος φαίνω πρέπω . ἀλλά ὁ μέν ὁ οὐσία ὑπερρέω καί ὁ πωλέω ὅς ἀγρός , πολύς γῆ ἀπό πολύς ἐργάζομαι . ὅμως δέ εἰμί οὗπερ εἰμί , νομίζω οὐ ὁ ὁ ἐν ὁ μάχη τάξις λείπω ἔρχομαι μόνος κακός , ἀλλά καί ὁ ὁ ὁ μανθάνω , εἴτε τις ὑπό ὁ πατήρ εἰμί τάσσω εἴτε αὐτός ὑπό ἑαυτοῦ . πρός μέν | οὖν ὁ ἀγγελία κύπτω εἰς γῆ ἀπό λύπη καί ὁ λύπη μέν οὐ περίειμι ζητέω φάρμακον , ἀλλά ἔχω ἐγγύς ἐπί αὐτός ὁ χείρ αὐτός ὁ βιβλίον , καί ὁ ἐξέρχομαι ἀγρός ὅς παρά οὗτος εἰμί ἀντιλαμβάνω φαίνω ἐγώ καλός καί τίμιος . 16 . ἀλλά οὐδέ Δημοσθένης ὁ Παιανιεύς ἐν ὁ ὁ ἐπίτροπος ἀδικία καί ὁ κλοπή καί ὁ ἁρπαγή ὁ μήτηρ παρίστημι θρηνέω , ἀλλά καίτοι νόσημα ὁ περί ὁ λόγος ἱδρώς ἔργω ὅμως ὅς ἐν ὁ πόνος , ἀπό ὅς μέλλω εἰς ἀνήρ ἥκω δείκνυμι Ἄφοβος καί ὁ ἄλλος , ὅς οὐ ἀκίνδυνος τρυφάω . 17 . Πόσα μέν ἀκούω Ὀρέστης ἐν Φωκεύς τρέφω - μένος περί ὁ ἐν Μυκῆναι Αἴγισθος τολμάω , ὅς οὕτως γαμέω κακῶς οὐδέ ὁ θυγάτηρ ἐάω ὁ μετά Τροία εἰμί δεῖπνον πίπτω ἀναπνέω , ἀλλά ὅμως ἀναμένω ὁ κάθοδος ὁ καιρός . εἰμί δέ προεπειγω , ὁ μέν βούλομαι δίκη λαμβάνω δείκνυμι ἄν , ὁ - τις δέ οὐδείς ἄν ἔχω πλείων . 18 . ἀναμιμνήσκω δέ καί ὁ μετά λύτρον ἐπί ὁ νεκρός ὁ Ἕκτωρ ἥκω . ὁ τοίνυν Πρίαμος ἄγω εἰς ἔλεος Αχιλλέας διά ὁ μνήμη ὁ Πηλεύς καί ὁ λόγος οὗτος ἀρχή ποιέω ἐκεῖνος φημί βαρύς πειράω ὁ περίχωρος . καί οὐ ἀντιλέγω Ἀχιλλεύς ἀκούω οὗτος ὁ μέρος ὁ λόγος , ὅς ἄν τις οἶδα , ὅτι αὐτός οὕτως ἔχω . ἀλλά οὐ διά οὗτος ὁ πόλεμος καί ὁ ὁ πόλεμος πρᾶγμα ἀφίημι καθέλκω ὁ ναῦς ἥκω εἰς Φθία κουφός - τέρος ὁ Πηλεύς ποιέω ὁ βίος , ἀλλά ὁ μέν μισέω , ὁ δέ οὐ ἀφίστημι .