libanius.oratio-52 9
κἄν τις τῶν σῶν ὑφέ - ληταί τι καὶ κατεδηδοκὼς ἐπὶ κρίσιν ἄγηται , τῶν κω - λυσόντων γενέσθαι τιμωρίαν οὐκ ἀπορήσει , ἀλλ’ ἅμα τέ τις ἠνέχθη κατά τινος αἰτία , καὶ δρόμος τοῦ δεί - σαντος ἐπὶ τὸν ἀμυνοῦντα κἀκείνου πάλιν ἐπὶ | τὸν δικάσοντα , καὶ ὁ μέν συκοφαντεῖ , κἂν μὴ συκο - φαντῇ , ὁ δέ , κἂν ᾖ πονηρός , χρηστός ἐστι . πολλοὺς δὲ ἀξίους κεκολάσθαι σώζοντες οὐκ ἐλάττους ζῆν ἀξίους ζῶντας κατὰ τοὺς νόμους ἀπώλεσαν πένητάς τε ἐκ πλουσίων ποιοῦντες διατελοῦσι καὶ ταπεινοὺς ἐκ λαμ - πρῶν καὶ ταῖς οἰκίαις ἀποδιδόντες τοὺς μὲν καταδίκῃ πεπληγμένους , τοὺς δὲ μολύβδῳ , τοὺς δέ ἀμφοῖν . 10 . Τὸ οὖν ὀλέθρους τε ἔχον οὐχὶ δικαίου σωτηρίας οὐ καλὰς καὶ προσήκει σοι | πι βασιλεῦ , καὶ ῥᾴδιον . τὸ γὰρ εἰπεῖν ῥᾴδιον . ἐλ . ῥῶσον τοίνυν τὰς ψυχὰς τῶν δικαζομένων δέους παρὰ τῶν λυμαινομένων τὸ δίκαιον . ᾧ καὶ τοῦ καὶ δεῖν στέρονται παρατηροῦντες τὰς τῶν βελτιόνων υ τῶν εἰσόδους , δι᾿ οὑς οὐδ’ ὁ πάνυ πιστεύων υ πράγμασιν ἔχει θαρρεῖν . ἔρχετ’ οὖν αὐτῷ νὺξ δυο φέρουσα θάτερον , ἢ ἀγρυπνίαν ἢ μετ᾿ ὀνείρατι χαλεπῶν ὕπνον ἐχόντων τοὺς καθ’ ἑαυτοῦ πρὸς τὶ ἄρχοντα λόγους , πηδᾶν ποιούντων τά τῶν τεταραγ μένων . τοιαύτης δὲ ἀπολαύσας ἐκείνης λύπῃ δέχεται τὴν ἡμέραν τραῦμα πεποιηκότος ἐν τῇ ψυχῇ τοῦ φόβου . δεῖ δέ , ὦ βασιλεῦ , καὶ φοβεῖσθαι καὶ μὴ φοβεῖσθαι τοὺς ἀρχομένους , τὸ μὲν ἐκ τοῦ κακὰ εἰργάσθαι , τὸ δὲ ἐκ τοῦ μηδέν , ἀλλ’ οὐ διὰ τὸν δεῖνα ἢ τὸν δεῖνα . 11 . Τοῦτο καὶ τὰς βουλάς σοι βελτίους , ὦ βασιλεῦ , ποιήσει . νῦν μὲν γὰρ ταύτας τἀς ἀσπίδας προβεβλη - μένοι τὸ ζῆν ἡδέως μᾶλλον ἢ καλῶς προτετιμήκασιν · εἰ δ’ οὐκ ἔχοιεν γλώττας τὰς εἰσπεμπομένας , ἐν τοῖς πραττομένοις ἕξουσι τὰς ἐλπίδας . τουτὶ δὲ καὶ αὐτῶν , οἶμαι , κέρδος τῶν εἰς κάλλος βιούντων ὄντας ἀγαθοὺς ἐπαινεῖσθαι καὶ μὴ κολακεύειν τούς ψευσομένους , ἀλλ᾿ ἔργοις εὐδοκιμεῖν οὐκ αἰτοῦντας εὐφημίας , | ἀλλ’ ἔχοντας ἀπὸ τῶν καθ’ ἡμέραν .
Lemmas: ἄν τις ὁ σός ὑφίημι - λῄτη τίς καί κατεσθίω ἐπί κρίσις ἄγω , ὁ πω - λύω γίγνομαι τιμωρία οὐ ἀπορέω , ἀλλά ἅμα τε τις φέρω κατά τις αἰτία , καί δρόμος ὁ δεῖ - Σάντος ἐπί ὁ ἀμύνω ἐκεῖνος πάλιν ἐπί | ὁ δικάζω , καί ὁ μέν συκοφαντέω , κἀν μή σύκο - φαντός , ὁ δέ , κἀν εἰμί πονηρός , χρηστός εἰμί . πολύς δέ ἄξιος κολάζω σῴζω οὐ μικρός ζάω ἄξιος ζάω κατά ὁ νόμος ἀπόλλυμι πένης τε ἐκ πλούσιος ποιέω διατελέω καί ταπεινός ἐκ Λαμ - πρῶν καί ὁ οἰκία ἀποδίδωμι ὁ μέν καταδίκη πλήσσω , ὁ δέ μόλυβδος , ὁ δέ ἄμφω . 10 . Τέ οὖν ὄλεθρος τε ἔχω οὐ δίκαιος σωτηρία οὐ κάλως καί προσήκω σύ | πεῖ βασιλεύς , καί ῥᾴδιος . ὁ γάρ λέγω ῥᾴδιος . Ελ . ῥώννυμι τοίνυν ὁ ψυχή ὁ δικάζω δέος παρά ὁ λυμαίνομαι ὁ δίκαιος . ὅς καί ὁ καί δεῖ στέρομαι παρατηρέω ὁ ὁ ἀγαθός ὗς ὁ εἴσοδος , διά ὅς οὐδέ ὁ πάνυ πιστεύω ὗς πρᾶγμα ἔχω θαρσέω . ἔρχομαι οὖν αὐτός νύξ δύο φέρω ἕτερος , ἢ ἀγρυπνία ἢ μετά ὄνειρος χαλεπός ὕπνος ἔχω ὁ κατά ἑαυτοῦ πρός τίς ἄρχω λόγος , πηδάω ποιέω ὁ ὁ ταράσσω Μένων . τοιοῦτος δέ ἀπολαύω ἐκεῖνος λύπη δέχομαι ὁ ἡμέρα τραῦμα ποιέω ἐν ὁ ψυχή ὁ φόβος . δέω δέ , ὦ βασιλεύς , καί φοβέω καί μή φοβέω ὁ ἄρχω , ὁ μέν ἐκ ὁ κακός ἐργάζομαι , ὁ δέ ἐκ ὁ μηδείς , ἀλλά οὐ διά ὁ δεῖνα ἢ ὁ δεῖνα . 11 . Τοῦτης καί ὁ βουλή σύ ἀγαθός , ὦ βασιλεύς , ποιέω . νῦν μέν γάρ αὐτός ὅς ἀσπίς προβάλλω - μένω ὁ ζάω ἡδύς μᾶλλον ἢ καλός προτιμάω · εἰμί δέ οὐ ἔχω γλῶττα ὁ εἰσπέμπω , ἐν ὁ πράσσω ἔχω ὁ ἐλπίς . οὗτος δέ καί αὐτός , οἴομαι , κέρδος ὁ εἰς κάλλος βιάζω είμαι ἀγαθός ἐπαινέω καί μή κολακεύω ὁ ψεύδω , ἀλλά ἔργον εὐδοκιμέω οὐ αἰτέω εὐφημία , | ἀλλά ἔχω ἀπό ὁ κατά ἡμέρα .