libanius.oratio-49 16
ἔνι δὲ καὶ τοῖς δειλοῖς ὧν οἱ μὲν λείπουσι τὰς τάξεις , οἱ δ’ οὐδὲ μετέχουσιν τῶν , τοιαῦτα κρινομένοις λέγειν · δειλὸν γάρ με ἡ μήτηρ ἔτεκε καὶ τὰ ὅπλα λαβεῖν οὐκ ἐδυνήθην . ὁ δὲ τοῦτο μὲν πεποιηκέναι φήσει καὶ συμπαρατάξα - σθαι , τὸ δ’ ἔργον καὶ τὰ ἀπὸ τῆς μάχης οὐκ ἐνεγκεῖν . ἀπορήσει δ’ οὐδ’ ὅστις ἱερῶν χρημάτων οὐδ’ ὅστις ἅπτεται τάφων , αἰτίας ἀφ’ ἦς ἐπὶ ταῦτα ἧκεν , ἀλλ’ ὀδυροῦνται τὴν πενίαν , ὥσπερ αὖ καὶ ὁ προδότης . ἀλλ’ οὐδεὶς τοῖς τοιούτοις σώζεται , τὴν δίκην δὲ χων εἴσεται μόνην οὖσαν σωτηρίαν ἐν τῷ τῆς αἰτίας ἐλέγχῳ . 17 . Καὶ νῦν μή μοί τις λεγέτω τὸν φόβον , ἀλλ’ εἰ μὴ προεῖται τὴν βουλὴν μηδὲ κακὸν ἑαυτὸν ἐπέδειξε . καὶ γὰρ εἴ τινα λυπήσειν ἔμελλε καί τινος πειράσεσθαι δυσχεροῦς , τό γε πρὸς τὴν ἐνεγκοῦσαν δίκαιον πρό - τερον ἔδει πεποιῆσθαι καὶ τῆς ψυχῆς αὐτῆς . καὶ πολλοὶ πολλάκις εἰδότες τὸν συμβησόμενόν σφισιν εἰ μάχοιντο θάνατον ὅμως μάχονται καὶ μυρίοις θνή - σκοντες τραύμασι μετὰ τοῦ χαίρειν ἀπέρχονται . σὺ δὲ ποίαν αἰχμὴν ἢ ποῖον βέλος ἢ <τίνα> σφενδόνην τίνα δείσας ἀσπίδα τὴν τοῦ δικαίου τάξιν ἔλιπες ; οὐ μέμψεως ἦν ὁ φόβος | καὶ ῥημάτων ὀλίγων ; δῶμεν δ’ ὅτι καὶ θανάτου , τί οὖν ; οὐ κέρδος ὁ τοιοῦτος θάνατος ; ἢ σύ γε οὐκ οἶσθα τοὺς λαμπροὺς ἐκείνους θανάτους τοὺς ὑπὲρ τῶν πατρίδων ; 18 . Καὶ ταῦτα εἶπον ὡς κίνδυνον ἐνεγκούσης ἂν τῆς τοῦ δικαίου φυλακῆς . τὸ δὲ οὐχ οὕτως ἂν ἔσχεν . οὐδὲ γὰρ οὑμὸς πάππος τὸν Ἀργύριον τῆς βουλῆς εἶναι ποιῶν νέον τε ὄντα καὶ ξένον καὶ μικρὰ κεκτημένον ἔπαθέ τι κακόν , πρᾶγμα ποιῶν λυπηρὸν μὲν τῷ τότε ἄρχοντι , λυπηρὸν δὲ τῷ τότε σοφιστῇ τὴν πόλιν ἀπὸ νευμάτων ἄγοντι , ἀλλ’ ὅμως οὔτε αἰτούντων χάριν εἶξεν οὔτε ἀπειλούντων ἔπτηξεν , ἀλλ’ ὁ μὲν ἐλειτούρ - γει , τῷ δ’ οὐδὲν δεινὸν οὐδαμόθεν ἦν .
Lemmas: ἔνειμι δέ καί ὁ δειλός ὅς ὁ μέν λείπω ὁ τάξις , ὁ δέ οὐδέ μετέχω ὁ , τοιοῦτος κρίνω λέγω · δειλός γάρ ἐγώ ὁ μήτηρ τίκτω καί ὁ ὅπλον λαμβάνω οὐ δύναμαι . ὁ δέ οὗτος μέν ποιέω φημί καί συμπαρατάσσω - ἕπομαι , ὁ δέ ἔργον καί ὁ ἀπό ὁ μάχη οὐ φέρω . ἀπορέω δέ οὐδέ ὅστις ἱερός χρῆμα οὐδέ ὅστις ἅπτω τάφος , αἰτία ἀπό ὅς ἐπί οὗτος ἥκω , ἀλλά ὀδύρομαι ὁ πενία , ὥσπερ αὖ καί ὁ προδότης . ἀλλά οὐδείς ὁ τοιοῦτος σῴζω , ὁ δίκη δέ χόω οἶδα μόνος εἰμί σωτηρία ἐν ὁ ὁ αἰτία ἔλεγχος . 17 . καί νῦν μή ἐγώ τις λέγω ὁ φόβος , ἀλλά εἰμί μή προΐημι ὁ βουλή μηδέ κακός ἑαυτοῦ ἐπιδείκνυμι . καί γάρ εἰμί τις λυπέω μέλλω καί τις πειράω δυσχερής , ὁ γε πρός ὁ φέρω δίκαιος πρό - τέρος δέω ποιέω καί ὁ ψυχή αὐτηες͂ς . καί πολύς πολλάκις οἶδα ὁ συμβαίνω σφεῖς εἰμί μάχομαι θάνατος ὅμως μάχομαι καί μυρίος θνῄσκω - ἔχω τραῦμα μετά ὁ χαίρω ἀπέρχομαι . σύ δέ ποῖος αἰχμή ἢ ποῖος βέλος ἢ ὅτις σφενδόνη τίς δείδω ἀσπίς ὁ ὁ δίκαιος τάξις λείπω ; οὐ μέμψις εἰμί ὁ φόβος | καί ῥῆμα ὀλίγος ; δίδωμι δέ ὅτι καί θάνατος , τίς οὖν ; οὐ κέρδος ὁ τοιοῦτος θάνατος ; ἢ σῦς γε οὐ οἶδα ὁ λαμπρός ἐκεῖνος θάνατος ὁ ὑπέρ ὁ πατρίς ; 18 . καί οὗτος λέγω ὡς κίνδυνος φέρω ἄν ὁ ὁ δίκαιος φυλακή . ὁ δέ οὐ οὕτως ἄν ἔχω . οὐδέ γάρ ἐμός πάππος ὁ ἀργύριον ὁ βουλή ἔρχομαι ποιέω νέος τε εἰμί καί ξένος καί μικρός κτάομαι πάσχω τίς κακός , πρᾶγμα ποιέω λυπηρός μέν ὁ τότε ἄρχων , λυπηρός δέ ὁ τότε σοφιστής ὁ πόλις ἀπό νεῦμα ἄγω , ἀλλά ὅμως οὔτε αἰτέω χάρις εἴκω οὔτε ἀπειλέω πτήσσω , ἀλλά ὁ μέν ἐλειτούρ - γει , ὁ δέ οὐδείς δεινός οὐδαμόθεν εἰμί .