libanius.oratio-46 28
σὺ δὲ ἀφεὶς ἀδικεῖν ἀσφαλῶς τοῖς καταφρονοῦσι τῶν νόμων τοὺς τὰ δίκαια τιμᾶν οὐκ ἐωμένους γεις τῇ δίκῃ καὶ τῇ φύσει προστίθης τὰ τῆς ἀνάγκης , καὶ τῆς αὐτῆς ἡμέρας αἵ τε πληγαὶ τά τε τῶν πινόν - τῶν ἀδικήματα . ἐν οἶς ἦσαν οἱ μεμαστιγωκότες ἐφ ’ ὁμοίας εἰσελθόντες κύλικας . καὶ τῶν μὲν αἱ γυναῖκες ἐθρήνουν , οἱ δ’ ἐγχεῖν πάλιν ἐκέλευον . οὕτως αἱ πλη - γαί σοι λόγον οὐκ εἶχον · οὐδὲ γὰρ βεβοηθηκὼς οὐδὲ πεποιηκὼς ἀμείνους εἰκότως ἠγανάκτεις . 29 . Ἀλλ’ αἱ μάστιγές σοι προοίμιον . κατηγορῶν γάρ , φησίν , Ι ἀπελογεῖτο καὶ τὸ τὰς βοάς πεποιηκὸς ἀπαιτούμενος εἶπε τῶν βοησάντων τὸν τρόπον · εἶναι γὰρ ἐν αὐτοῖς στασιαστὰς οἳ καὶ τοὺς σωφρονεῖν ἐπισταμένους ἐπι - σπῶνται . καὶ τί δεινὸν εἰπεῖν περὶ τῶν ταύτας ἐπεισαγόντων τὰς ταραχάς ; σὺ μὲν ἠρώτας · πόθεν ἡ στάσις ; οἱ δ’ ἀπὸ τῶν στάσει χαιρόντων ἀπε - κρίναντο . καὶ γὰρ εἴ τινα , ὅπως ἑάλω τὸ Ἴλιον , ἠρώτας , ἤκουες ἂν τὰς τῶν ἐπιστρατευσάντων ἀρετάς , καὶ πῶς εὐδοκίμησεν ἡ Σπάρτη , τοὺς νόμους καὶ τὸν Λυκοῦργον ἤκουες ἄν , καὶ τὸ Ξέρξην ἀγαπᾶν , εἰ σωθείη , τοὺς Ἀθηναίους ἂν καὶ τὸ τούτων ναυτικόν . περὶ Λέσβου δὲ εἴ τις ἔλεγεν Ι ἃ καὶ ἡ παροιμία , τύπτεσθαι χρή ; περὶ Σίφνου δέ , ῥάβδων ἂν ἔδει ; καὶ νῦν τοὺς κινηθέντας οὐκ εὔκοσμον καὶ διαφθεί - ραντας τοῦ θεάτρου τὴν χάριν οὐκ ἦν εὐλογεῖν ὡς ἐν κόσμῳ τεθεαμένους . οὐκ ἦν οὖν οὗτος ὁ μὴ πον ὄνομα τιθέμενος , ἀλλ’ ἀπ’ αὐτῶν τοῦτ’ ἐγίγνετο τῶν πραγμάτων . 30 . Ἐγὼ δ’ ἐβουλόμην μέν , ὦ βασιλεῦ , τὴν βελτίω δόξαν ἀπὸ πάντων εἶναι τῇ πόλει , τουτὶ δὲ οὐδεμιᾷ τέχνῃ δύναιτ’ ἂν διαφυγεῖν τὸ μὴ δοκεῖν εἰς στάσεις ἐμπίπτειν . οὐδ’ ἂν ἐξαλείψαι τις Δομετιανὸν οὐδὲ Θεόφιλον οὐδ’ οὗ πάντα ἐλάττω τὰ περὶ ἡμᾶς . ᾧ σὺ | μὲν λαμπρότερος γέγονας , ἡμεῖς δὲ εἰς δόξαν βεβλάμ - μεθα , καὶ τοῦ μὴ κατεσκάφθαι τὴν πόλιν ὀφείλομεν χάριτας . ὁ δὲ τοὺς πολλοὺς ταῖς πολλαῖς πληγαῖς αἰκισάμενος ὁ Παίων βασιλεὺς ἐν τίνι δόξῃ τὸν ὄχλον εἶχεν ; οὐ τῇ παρὰ τῆς ἀταξίας ;
Lemmas: σύ δέ ἀφίημι ἀδικέω ἀσφαλής ὁ καταφρονέω ὁ νόμος ὁ ὁ δίκαιος τιμάω οὐ ἐάω γεις ὁ δίκη καί ὁ φύσις προστίθημι ὁ ὁ ἀνάγκη , καί ὁ αὐτηες͂ς ἡμέρα ὁ τε πληγή ὁ τε ὁ πίνω - ὁ ἀδίκημα . ἐν οἶς ἥδω ὁ μαστιγόω ἐπί ’ ὅμοιος εἰσέρχομαι κύλικα . καί ὁ μέν ὁ γυνή θρηνέω , ὁ δέ ἐγχέω πάλιν κελεύω . οὕτως ὁ Πλῆ - γῆ σύ λόγος οὐ ἔχω · οὐδέ γάρ βοηθέω οὐδέ ποιέω ἀγαθός ἔοικα ἀγανακτέω . 29 . ἀλλά ὁ μάστιξ σύ προοίμιον . κατηγορέω γάρ , φημί , Ι ἀπολογέομαι καί ὁ ὁ βοάω ποιέω ἀπαιτέω λέγω ὁ βοάω ὁ τρόπος · ἔρχομαι γάρ ἐν αὐτός στασιαστής ὅς καί ὁ σωφρονέω ἐπίσταμαι ἐπι - σπάω . καί τίς δεινός λέγω περί ὁ αὐτός ἐπεισάγω ὁ ταραχή ; σύ μέν ἐρωτάω · πόθεν ὁ στάσις ; ὁ δέ ἀπό ὁ στάσις χαίρω θέραψ - κρίνω . καί γάρ εἰμί τις , ὅπως ἁλίσκομαι ὁ Ἴλιον , ἐρωτάω , ἀκούω ἄν ὁ ὁ ἐπιστρατεύω ἀρετή , καί πῶς εὐδοκιμέω ὁ Σπάρτη , ὁ νόμος καί ὁ Λυκοῦργος ἀκούω ἄν , καί ὁ Ξέρξης ἀγαπάω , εἰμί σῴζω , ὁ Ἀθηναῖος ἄν καί ὁ οὗτος ναυτικός . περί Λέσβος δέ εἰμί τις λέγω Ι ὅς καί ὁ παροιμία , τύπτω χράω ; περί Σίφνος δέ , ῥάβδος ἄν δέω ; καί νῦν ὁ κινέω οὐ εὔκοσμος καί διαφθω - ῥαντός ὁ θέατρον ὁ χάρις οὐ εἰμί εὐλογέω ὡς ἐν κόσμος θεάομαι . οὐ εἰμί οὖν οὗτος ὁ μή πος ὄνομα τίθημι , ἀλλά ἀπό αὐτός οὗτος γίγνομαι ὁ πρᾶγμα . 30 . ἐγώ δέ βούλομαι μέν , ὦ βασιλεύς , ὁ ἀγαθός δόξα ἀπό πᾶς ἔρχομαι ὁ πόλις , οὗτος δέ οὐδείς τέχνη δύο ἄν διαφεύγω ὁ μή δοκέω εἰς στάσις ἐμπίπτω . οὐδέ ἄν ἐξαλείφω τις Δομετιανός οὐδέ Θεόφιλος οὐδέ ὅς πᾶς μικρός ὁ περί ἐγώ . ὅς σύ | μέν λαμπρός γίγνομαι , ἐγώ δέ εἰς δόξα βεβλάμ - μέθη , καί ὁ μή κατασκάπτω ὁ πόλις ὀφείλω χάρις . ὁ δέ ὁ πολύς ὁ πολύς πληγή αἰκίζω ὁ Παίων βασιλεύς ἐν τίς δόξα ὁ ὄχλος ἔχω ; οὐ ὁ παρά ὁ ἀταξία ;