libanius.oratio-42 19
διαφυγὼν τοίνυν ἐγγὺς ὂν τὸ ξίφος ἁπάντων αὐτὸν οἰομένων εἴσω τε θυρῶν βιώσε - σθαι καὶ σχήσειν ἡσυχίαν καὶ λήξειν τῆς κατὰ τῶν κρειττόνων παροινίας αὐτῷ τῷ παρ’ ἐλπίδα σεσῶσθαι μιαρώτερος ἦν . καὶ τῶν ἐν τῇ βουλῇ τοὺς ἀρίστους ὑλακτῶν ἠγάλλετο νομίζων ἐντεῦθεν γοῦν ἔσεσθαι περιφανὴς δικαίας οὐκ οὔσης ἀφορμῆς , οἶόν τι τὸ τοῦ Θερσίτου περὶ Τροίαν ἦν . 20 . Τί οὖν ἐστιν ὅ φημι ; ὅτι τούτου τὴν βουλὴν ἐλευθεροῦν ἐχρῆν , ἀλλ’ οὐ δούλην ποιεῖν . οὐ γὰρ οἶδ’ ὅπως ἄν τις ἄλλως προσείποι τὸ νυνὶ γιγνόμενον . ὅταν γὰρ τὸ τούτῳ δοκοῦν παρ’ ἐκείνῃ νόμος ᾖ , πῶς οὐ τοιοῦτόν ἐστι ; νῦν δ’ ὢν κάκιστος καὶ κορυφαῖος εἶναί τε βούλεται καὶ φησὶ καὶ τοὺς συγχωροῦντας ἔχει καὶ σοβεῖ καὶ ἀπειλεῖ καὶ διαμέμφεται καὶ τὸν ἐκπηδῆσαι φάσκοντα ὀφθαλμὸν ἀντὶ Γοργόνος τοῖς εὐλαβεστέροις ἐπισείει . 21 . Καὶ μαχαιρῶν | δή τινων ἐμέμνητο κἀκ τούτων ὄνομα περιῆπτε καὶ τὴν ἐκβολὴν ἐντεῦθεν ἐποιεῖτο . ὁ δὲ μαχαίρας μὲν οὐδεπώποτε εἰργάσατο , οὐδ’ ἔμαθε τὴν τέχνην , οὐδ’ εἶχεν , ἀλλ’ οὐδὲ ὁ πατὴρ οὐδέτερον . οἰκέται δὲ ἦσαν αὐτῷ ταῦτα ἐπιστάμενοί , καθάπερ Δημοσθένει τῷ Δημοσθένους πατρί . καὶ οὐδὲν ἐκώλυσε τὸν υἱὸν Δημοσθένους τὸν Δημοσθένη τὸ εἶναι τοιούτους αὐτοῖς οἰκέτας οὔτε προστῆναι τῶν Ἑλληνικῶν πράξεων οὔτε ῥύσασθαι πόλεις οὔτε ἀντι - τάξασθαι πρὸς τὴν Φιλίππου καὶ ῥώμην καὶ τύχην οὔτ᾿ αἴτιον γενέσθαι τῇ πόλει στεφάνων καὶ κηρυγ - μάτων ἀπολαῦσαι . εἶχον δὲ οὐ δεσπότας τῶν ἐν ταῖς τέχναις Ἀθηναίων τινὰς μόνον λέγειν , ἀλλὰ καὶ αὖ τοὺς ἀπὸ τεχνῶν ἥκοντας ἰσχύσαντας . 22 . Ἀλλ᾿ ἀφῶμεν , εἰ δοκεῖ , τὸν Ἀθηναίων δῆμον καὶ τὴν πνύκα καὶ τὸ βῆμα καὶ τὸν Σόλωνα , τὰ νῦν δὲ ἐξεταζέσθω . τολμήσαι τις ἂν οὖν εἰπεῖν , ὡς ἅπαν τὸ συνέδριον εὐγενεῖς ἐκ τετραγονίας καὶ ἔτ’ ἀνωτέρω προγόνων ἀρξάντων καὶ πεπρεσβευκότων καὶ λελειτουρ - γηκότων καὶ διὰ πάντων ἀφιγμένων ἃ φέρειν λαμπρότητα δύναται ; πεισάτω τὴν βουλὴν Ὀπτάτος ταύτην δέξασθαι τὴν ἐξέτασιν . ἀλλ’ οὐ πείσει . ἥ τε γὰρ κρηπὶς τῷ συνε - δρίῳ καὶ τοιαύτη | παντὸς τοῦ παρέχοντος αὑτὸν εἰς αὐτὴν χαριζομένου τῷ πλάττοντι τὴν βουλὴν διέλιπε τε οὐδεπώποτε τὸ προστιθέμενον ἔχον τι καὶ τοιοῦτον . καὶ οὐ μέμφομαι · πολλάκις γὰρ τοῦτ’ ἐκείνου βέλτιον . 23 . Εἰ δέ με δεῖ καὶ ὀνομαστὶ μεμνῆσθαί τινων , περὶ μὲν τῶν νῦν ἄλλος ἂν ἴσως ἄμεινον εἴποι , τοῦ παρόντος γὰρ οἶμαι καὶ τὸ ταῦτα εἰδέναι , τῶν τέρων δὲ μεστὴ γῆ καὶ θάλαττα καὶ λέξω βεβοημένα καὶ ἃ μαθεῖν οὐδεὶς δέοιτ’ ἂν διὰ τὸ ἐπίστασθαι . Τυχαμένης ὁ τῶν ἔργων ἐπιστάτης ὁ Κρὴς χαλκοτύπου παῖς ἦν . καίτοι τίς οὐκ οἶδεν , ὅσος ἦν Τυχαμένης ἐν τῷ συνεδρίῳ ; Ἀβλάβιος ἀπὸ τῆς αὐτῆς νήσου τὰ πρῶτα ὑπηρετῶν τοῖς ὑπηρέταις τοῦ τῆς Κρήτης χοντος , οὗτος ἀνήχθη μὲν ἐκεῖθεν καὶ πλέων ὑπὲρ ὀβολῶν ηὔχετο τοῖς ἐν τῇ θαλάττῃ θεοῖς , ἐλθὼν δὲ ἐκράτει τοῦ κρατοῦντος καὶ ὁπότ’ εἰς τὸ βουλευτήριον εἰσίοι , θεὸς ἐν ἀνθρώποις ἦν .
Lemmas: διαφεύγω τοίνυν ἐγγύς εἰμί ὁ ξίφος ἅπας αὐτός οἴομαι εἴσω τε θύρα βιώνω - ἕπομαι καί ἔχω ἡσυχία καί λήγω ὁ κατά ὁ ἀγαθός παροινία αὐτός ὁ παρά ἐλπίς σῴζω μιαρός εἰμί . καί ὁ ἐν ὁ βουλή ὁ ἀγαθός ὑλακτέω ἀγάλλω νομίζω ἐντεῦθεν γοῦν εἰμί περιφανής δίκαιος οὐ σέω ἀφορμή , οἶος τίς ὁ ὁ Θερσίτης περί Τροία εἰμί . 20 . τις οὖν εἰμί ὁ φημί ; ὅτι οὗτος ὁ βουλή ἐλευθερόω χρή , ἀλλά οὐ δοῦλος ποιέω . οὐ γάρ οἶδα ὅπως ἄν τις ἄλλως προσλέγω ὁ νυνί γίγνομαι . ὅταν γάρ ὁ οὗτος δοκέω παρά ἐκεῖνος νόμος εἰμί , πῶς οὐ τοιοῦτος εἰμί ; νῦν δέ εἰμί κακός καί κορυφαῖος εἰμί τε βούλομαι καί φημί καί ὁ συγχωρέω ἔχω καί σοβέω καί ἀπειλέω καί διαμέμφομαι καί ὁ ἐκπηδάω φάσκω ὀφθαλμός ἀντί Γοργώ ὁ εὐλαβής ἐπισείω . 21 . καί μάχαιρα | δή τις μιμνήσκω ἐκ οὗτος ὄνομα περιάπτω καί ὁ ἐκβολή ἐντεῦθεν ποιέω . ὁ δέ μάχαιρα μέν οὐδεπώποτε ἐργάζομαι , οὐδέ μανθάνω ὁ τέχνη , οὐδέ ἔχω , ἀλλά οὐδέ ὁ πατήρ οὐδέτερος . οἰκέτης δέ ἥδω αὐτός οὗτος ἐπίσταμαι , καθά Δημοσθένης ὁ Δημοσθένης πατήρ . καί οὐδείς κωλύω ὁ υἱός Δημοσθένης ὁ Δημοσθένης ὁ ἔρχομαι τοιοῦτος αὐτός οἰκέτης οὔτε προΐστημι ὁ Ἑλληνικός πρᾶξις οὔτε ἐρύω πόλις οὔτε ἀντι - τάσσω πρός ὁ Φίλιππος καί ῥώμη καί τύχη οὔτε αἴτιος γίγνομαι ὁ πόλις στέφανος καί κηρυγ - ματάω ἀπολαύω . ἔχω δέ οὐ δέσποτας ὁ ἐν ὁ τέχνη Ἀθηναῖος τις μόνος λέγω , ἀλλά καί αὖ ὁ ἀπό τέχνη ἥκω ἰσχύω . 22 . ἀλλά ἀφίημι , εἰμί δοκέω , ὁ Ἀθηναῖος δῆμος καί ὁ πνύξ καί ὁ βῆμα καί ὁ Σόλων , ὁ νῦν δέ ἐξετάζω . τολμάω τις ἄν οὖν λέγω , ὡς ἅπας ὁ συνέδριον εὐγενής ἐκ τετραγονία καί ἔτι ἄνω πρόγονος ἄρχω καί πρεσβεύω καί λελειτουρ - γηκοος καί διά πᾶς ἀφικνέομαι ὅς φέρω λαμπρότης δύναμαι ; πείθω ὁ βουλή Ὀπτᾶτος οὗτος δέχομαι ὁ ἐξέτασις . ἀλλά οὐ πείθω . ὁ τε γάρ κρηπίς ὁ συνίημι - δρίος καί τοιοῦτος | πᾶς ὁ παρέχω ἑαυτοῦ εἰς αὐτός χαρίζω ὁ πλάσσω ὁ βουλή διαλείπω τε οὐδεπώποτε ὁ προστίθημι ἔχω τίς καί τοιοῦτος . καί οὐ μέμφομαι · πολλάκις γάρ οὗτος ἐκεῖνος ἀγαθός . 23 . εἰμί δέ ἐγώ δέω καί ὀνομαστί μιμνήσκω τις , περί μέν ὁ νῦν ἄλλος ἄν ἴσως ἀγαθός λέγω , ὁ πάρειμι γάρ οἴομαι καί ὁ οὗτος οἶδα , ὁ τέρος δέ μεστός γῆ καί θάλασσα καί λέγω βοάω καί ὅς μανθάνω οὐδείς δέω ἄν διά ὁ ἐπίσταμαι . Τυχαμένης ὁ ὁ ἔργον ἐπιστάτης ὁ Κρής χαλκοτυπέω παῖς εἰμί . καίτοι τίς οὐ οἶδα , ὅσος εἰμί Τυχαμένης ἐν ὁ συνέδριον ; Ἀβλάβιος ἀπό ὁ αὐτηες͂ς νῆσος ὁ πρῶτος ὑπηρετέω ὁ ὑπηρέτης ὁ ὁ Κρήτη Χόντος , οὗτος ἀνάγω μέν ἐκεῖθεν καί πλέω ὑπέρ ὀβολός εὔχομαι ὁ ἐν ὁ θάλασσα θεός , ἔρχομαι δέ κρατέω ὁ κράτος καί ὁπότε εἰς ὁ βουλευτήριον εἰσέρχομαι , θεός ἐν ἄνθρωπος εἰμί .