libanius.oratio-40 4
πλάττει τοίνυν οὗτος ὁ Πάτροκλος γονέας ἀντὶ τῶν ὄντων τῷ φίλῳ πέτρας καὶ θάλατταν , οὐχ ἵνα φαυλοτέραν αὐτῷ περιάψῃ δόξαν καὶ μηκέθ' ὅσου - περ πρότερον ἄξιος ἐν τοῖς Ἕλλησιν ᾖ , ἀλλ’ ἵνα αἰ - σχυνόμενος τὸ τῶν πετρῶν καὶ τὸ τῆς θαλάσσης γένηταί πως μετριώτερος καὶ βοηθήσῃ τοῖς ἀτυχοῦσι . καὶ δῆτα καὶ ἐποίησεν αὐτὸν ἀμείνω . εἰ γὰρ καὶ μὴ αὐτὸς ἀνέστη μηδὲ τὰ ὅπλα περιέθετο μηδὲ | ἐμαχέσατο , ἀλλὰ καὶ καθήμενος ἐβοήθει τῷ καθαψαμένῳ παραδοὺς τὴν δύναμιν καὶ διὰ τῆς σκευῆς τοὺς ἐναντίους παρα - κρουσάμενος , ὡς δὴ στρατηγῶν αὐτός . 5 . Τίνι δὴ τῶν σῶν μέμφομαι ; ἐλυμήνω μοι τὸν θρόνον καὶ ταῖς ἀπὸ τοῦ καιροῦ βλάβαις προσέθηκας καὶ τὴν Ἑλλάδα φωνὴν καὶ ἄλλως προπηλακιζομένην εἰς μείζω κατήνεγκας ἀτιμίαν καὶ ὅπως ἐν ὀλίγοις πονοίην ἐποίησας μόνον οὐ κηρύξας λαμπρᾷ τῇ φωνῇ , ὅτι ὦ πάντων ἀνοητότατοι πατέρες , φεύγετε μὲν ταυτασὶ τὰς πέτρας , περὶ ἃς ἀπόλλυτε τὴν σποράν , πέμπετε δὲ τοὺς ἐξ ὑμῶν αὐτῶν εἰς 15 τὴν πίειραν Ῥώμην , οὗ καρπῶν ἔνι τυχεῖν ρόντων εὐδαιμονίαν . 6 . Πῶς δὴ τοῦτο γέγονεν ; Ἀλέξανδρος ὁ τῇ τοῦ Πλάτωνος ἀρχῇ πεπολεμηκώς , ἴστε δὲ πάντες ὃ λέγω , πλοῖον μισθωσάμενος καταπτύσας τῶν ἡμετέρων δια - τριβῶν δοὺς χρυσίον πολὺ τοῖς υἱέσι , καὶ γὰρ ἔχει πόρον ὀκνήσας οὐδένα , μεγάλαις οὖν | αὑτὸν ἐπάρας ταῖς ἐλπίσι καὶ χρήματα καὶ χρόνον ὅτι πλεῖ - στον ἀναλώσας τὰ πρῶτα μὲν περὶ τῆς ἀμαθίας τῶν ἀκούων ἠπίστει , μετὰ ταῦτα δὲ ἠναγκάσθη πιστεῦ - ασι τῶν μὲν αὐτοῦ μεινάντων αὑτοὺς εἰδότων , τοῦ δ’ ἐπανήκοντος ἐξελεγχθέντος οὕτως , ὥστε τοὺς μὲν δυσμενῶς πρὸς τὸν Ἀλέξανδρον ἔχοντας χαίρειν μᾶλλον τῶν θησαυροῖς ἐντετυχηκότων , τοὺς δὲ φίλους μετ αὐτοῦ θρηνεῖν οὕτω λαμπρῶν ἐλπίδων αὐτῷ διεφθαρ - μένων . οὕτως οὐδὲν εἰδὼς ὧν εἰδέναι χρῆν ὁ ῥήτωρ περιήρχετο , μικρὸν εἰπεῖν , οὐδὲν ὢν ἀνδραπόδου βελ - τίων , οὐδὲ γὰρ εἰδώλου γε ἐκεῖνος , οὔτε λέγων οὐδὲν οὔτε λέγοντι προσέχων , τοσοῦτον ἀπέχων <τοῦ> α σασθαι τῷ στόματι , ὥστε καὶ τὸ νεῦσαι κάματον ἔχειν αὐτῷ .
Lemmas: πλάσσω τοίνυν οὗτος ὁ Πάτροκλος γονεύς ἀντί ὁ εἰμί ὁ φίλος πέτρα καί θάλασσα , οὐ ἵνα φαῦλος αὐτός περίαψη δόξα καί μηκέτι ὅσος - περ πρότερος ἄξιος ἐν ὁ Ἕλλην εἰμί , ἀλλά ἵνα ὁ - σχυνόμενος ὁ ὁ πέτρα καί ὁ ὁ θάλασσα γίγνομαι πως μέτριος καί βοηθέω ὁ ἀτυχέω . καί δῆτα καί ποιέω αὐτός ἀγαθός . εἰμί γάρ καί μή αὐτός ανέστη μηδέ ὁ ὅπλον περιτίθημι μηδέ | μάχομαι , ἀλλά καί κάθημαι βοηθέω ὁ καθάπτω παραδίδωμι ὁ δύναμις καί διά ὁ σκευή ὁ ἐναντίος παρά - κρούω , ὡς δή στρατηγός αὐτός . 5 . τίς δή ὁ σός μέμφομαι ; λυμαίνομαι ἐγώ ὁ θρόνος καί ὁ ἀπό ὁ καιρός βλάβη προστίθημι καί ὁ Ἑλλάς φωνή καί ἄλλως προπηλακίζω εἰς μέγας καταφέρω ἀτιμία καί ὅπως ἐν ὀλίγος πονέω ποιέω μόνος οὐ κηρύσσω λαμπρός ὁ φωνή , ὅτι ὦ πᾶς ἀνόητος πατήρ , φεύγω μέν οὗτος ὁ πέτρα , περί ὅς ἀπόλλυμι ὁ σπορά , πέμπω δέ ὁ ἐκ σύ αὐτός εἰς 15 ὁ πίων Ῥώμη , ὅς καρπός ἔνειμι τυγχάνω ρ́ων εὐδαιμονία . 6 . πῶς δή οὗτος γίγνομαι ; Ἀλέξανδρος ὁ ὁ ὁ Πλάτων ἀρχή πολεμέω , οἶδα δέ πᾶς ὁ λέγω , πλοῖον μισθόω καταπτύω ὁ ἡμέτερος διά - τριβή δίδωμι χρυσίον πολύς ὁ υἱός , καί γάρ ἔχω πόρος ὀκνέω οὐδείς , μέγας οὖν | ἑαυτοῦ ἐπαίρω ὁ ἐλπίς καί χρῆμα καί χρόνος ὅτι πλέω - στον ἀναλίσκω ὁ πρῶτος μέν περί ὁ ἀμαθία ὁ ἀκούω ἀπιστέω , μετά οὗτος δέ ἀναγκάζω Πιστεύς - ἔνδαις ὁ μέν αὐτός μένω ἑαυτοῦ οἶδα , ὁ δέ ἐπανήκω ἐξελέγχω οὕτως , ὥστε ὁ μέν δυσμενής πρός ὁ Ἀλέξανδρος ἔχω χαίρω μᾶλλον ὁ θησαυρός ἐντυγχάνω , ὁ δέ φίλος μετά αὐτός θρηνέω οὕτως λαμπρός ἐλπίς αὐτός διαφθείρω - μένω . οὕτως οὐδείς οἶδα ὅς οἶδα χρή ὁ ῥήτωρ περιέρχομαι , μικρός λέγω , οὐδείς εἰμί ἀνδράποδον Βέλ - τίω , οὐδέ γάρ εἴδωλον γε ἐκεῖνος , οὔτε λέγω οὐδείς οὔτε λέγω προσέχω , τοσοῦτος ἀπέχω ὅς α σάω ὁ στόμα , ὥστε καί ὁ νέος κάματος ἔχω αὐτός .