libanius.oratio-30 41
καὶ ταῦτα τούτῳ παρὰ τῶν θεῶν οἷς ἀπέδωκεν ἱερὰ καὶ τιμὰς καὶ τεμένη καὶ βωμοὺς καὶ αἷμα . παρ’ ὧν ἀκούσας , ὡς τὸ τῶν Περσῶν αὔχημα ταπεινώσας εἶτα ἀποθανεῖται , τῆς ψυχῆς ἐπρίατο τὸ κλέος πολλὰς μὲν πόλεις ἐλῶν , πολλὴν δὲ γῆν δῃώσας , παιδεύσας δὲ τοὺς διώκοντας φεύγειν , μέλλων δέ , ὡς ἅπαντες ἴσασι , δέξεσθαι πρεσβείαν κομίζουσαν τῶν πολεμίων δου - λείαν . τοιγαροῦν ἠσπάζετό τε τὸ | τραῦμα καὶ βλέπων ἠγάλλετο καὶ μὴ δακρύων αὐτὸς τοῖς τοῦτο δρῶσιν ἐπετίμα , εἰ μὴ νομίζοιεν αὐτῷ παντὸς ἀμείνω γήρως εἶναι τὴν πληγήν . καὶ αἱ πρεσβεῖαι τοίνυν αἱ πολλαὶ αἱ μετ’ ἐκεῖνον ἐκείνου πᾶσαι καὶ τὸ λόγοις ἀνθ’ ὅπλων χρῆσθαι τοὺς Ἀχαιμενίδας ἐκείνου τοῦ δέ - ους αὐτῶν ἐγκατατεθειμένου ταῖς ψυχαῖς . τοιοῦτος ἡμῖν ὁ τὰ ἱερὰ τοῖς θεοῖς ἀνιστάς , κρείττω μὲν ἔργα λήθης ἐργασάμενος , κρείττων δὲ λήθης γεγενημένος . 42 . Ἐγὼ δὲ ἠξίουν τὸν πρὸ τοῦδε τὰ μὲν τῶν ἐναντίων καθαιρεῖν καὶ κατασκάπτειν καὶ κατακάειν , ἐπειδήπερ ἐγνώκει τῶν θεῶν καταφρονεῖν , εἰ καὶ ἱερῶν γε καὶ ὁ τῶν ὄντων τοῖς πολεμίοις φειδόμενος ἀμείνων , οἰκείων μέντοι ναῶν πόνῳ καὶ χρόνῳ καὶ πολυχειρίᾳ καὶ πολλοῖς ταλάντοις κατεσκευασμένων καὶ προκιν - δυνεύειν ἄξιον . | εἰ γὰρ πανταχόθεν μὲν σωστέον τὰς πόλεις , λάμπουσι δὲ τούτοις μᾶλλον ἢ τοῖς ἄλλοις αἱ πόλεις καὶ οὗτοι τῶν ἐν αὐταῖς μετά γε τὰ κάλλη τῶν βασιλείων κεφάλαιον , πῶς οὐ καὶ τούτοις μετα - δοτέον προνοίας καὶ ὅπως ἐν τῷ σώματι τῶν πόλεων εἶεν σπουδαστέον ; πάντως δέ εἰσιν οἰκοδομήματα κἂν εἰ μὴ νεῴ γε . δεῖ δέ , οἶμαι , τῷ φόρῳ τῶν δεξομένων . δεχέσθω τοίνυν ἑστώς , ἀλλὰ μὴ καταφερέσθω . μηδὲ τὸ χεῖρα μὲν ἀποκόπτειν ἀνθρώπου δεινὸν ἡγώμεθα , πόλεων δὲ ὀφθαλμοὺς ἐξορύττειν μέτριον μηδ’ ἐν μὲν τοῖς σεισμοῖς τὸ πῖπτον ὀδυρώμεθα , σεισμῶν δὲ οὐκ ὄντων οὐδὲ βλαπτόντων αὐτοὶ τὸ ’κείνων ποιῶμεν .
Lemmas: καί οὗτος οὗτος παρά ὁ θεός ὅς ἀποδίδωμι ἱερός καί τιμή καί τέμενος καί βωμός καί αἷμα . παρά ὅς ἀκούω , ὡς ὁ ὁ Πέρσης αὔχημα ταπεινόω εἶτα ἀποθνῄσκω , ὁ ψυχή πρίαμαι ὁ κλέος πολύς μέν πόλις αἱρέω , πολύς δέ γῆ δηϊόω , παιδεύω δέ ὁ διώκω φεύγω , μέλλω δέ , ὡς ἅπας οἶδα , δείκνυμι πρεσβεία κομίζω ὁ πολέμιος δου - λεία . τοιγάρ ἀσπάζομαι τε ὁ | τραῦμα καί βλέπω ἀγάλλω καί μή δάκρυον αὐτός ὁ οὗτος δράω ἐπιτιμάω , εἰμί μή νομίζω αὐτός πᾶς ἀγαθός γῆρας ἔρχομαι ὁ πληγή . καί ὁ πρεσβεία τοίνυν ὁ πολύς ὁ μετά ἐκεῖνος ἐκεῖνος πᾶς καί ὁ λόγος ἀντί ὅπλον χράω ὁ Ἀχαιμενίδης ἐκεῖνος ὁ δέ - ους αὐτός ἐγκατατίθημι ὁ ψυχή . τοιοῦτος ἐγώ ὁ ὁ ἱερός ὁ θεός ἀνίστημι , ἀγαθός μέν έργο λήθη ἐργάζομαι , ἀγαθός δέ λήθη γίγνομαι . 42 . ἐγώ δέ ἀξιόω ὁ πρό ὅδε ὁ μέν ὁ ἐναντίος καθαιρέω καί κατασκάπτω καί κατακαίω , ἐπεί γιγνώσκω ὁ θεός καταφρονέω , εἰμί καί ἱερός γε καί ὁ ὁ εἰμί ὁ πολέμιος φείδομαι ἀγαθός , οἰκεῖος μέντοι ναός πόνος καί χρόνος καί πολυχειρία καί πολύς τάλαντον κατασκευάζω καί πρόξ - δύω ἄξιος . | εἰμί γάρ πανταχόθεν μέν σωστέος ὁ πόλις , λάμπω δέ οὗτος μᾶλλον ἢ ὁ ἄλλος ὁ πόλις καί οὗτος ὁ ἐν αὐτός μετά γε ὁ κάλλος ὁ βασίλειος κεφάλαιος , πῶς οὐ καί οὗτος μετά - δίδωμι πρόνοια καί ὅπως ἐν ὁ σῶμα ὁ πόλις εἰμί σπουδαστέος ; πάντως δέ εἰμί οἰκοδόμημα κἀν εἰμί μή ναός γε . δέω δέ , οἴομαι , ὁ φόρος ὁ δείκνυμι . δέχομαι τοίνυν ἵστημι , ἀλλά μή καταφέρω . μηδέ ὁ χείρ μέν ἀποκόπτω ἄνθρωπος δεινός ἡγέομαι , πόλις δέ ὀφθαλμός ἐξορύσσω μέτριος μηδέ ἐν μέν ὁ σεισμός ὁ πίπτω ὀδύρομαι , σεισμός δέ οὐ εἰμί οὐδέ βλάπτω αὐτός ὁ ἐκεῖνος ποιέω .