libanius.oratio-30 36
τὶ οὖν ; ἐπεὶ μὴ ποταμός ἐστι καθ’ ἕκα - στον ἀγρὸν τὰ τοῦ Νείλου τῇ γῇ παρέχων , οὐδ’ εἶναι τἀν τούτοις ἱερὰ δεῖ , ἀλλ’ ὅ τι δόξειε τοῖς γενναίοις τουτοισὶ πάσχειν ; οὓς ἡδέως ἐκεῖνο ἂν ἐροίμην , εἰ τολμήσουσι παρελθόντες γνώμην εἰπεῖν πεπαῦσθαι | μὲν τὰ γιγνόμενα τῷ Νείλῳ , μὴ μετέχειν δὲ αὐ - τοῦ τὴν γῆν μηδὲ σπείρεσθαι μηδὲ ἀμᾶσθαι μηδὲ δι - δόναι πυροὺς μηδ’ ὅσα δίδωσι μηδ’ ἀνάγεσθαι γῆν ἐπὶ πᾶσαν ἃ νῦν . εἰ δ’ οὐκ ἂν ἐπὶ τούτοις διάραιεν τὸ στόμα , οἶς οὐ λέγουσι διελέγχουσιν ἃ λέγουσιν . οἱ γὰρ οὐκ ἂν εἰπόντες δεῖν τῶν τιμῶν ἀποστερεῖσθαι τὸν Νεῖλον ὁμολογοῦσι τοῖς ἀνθρώποις συμφέρειν τὰς τῶν ἱερῶν τιμάς . 37 . Ὅταν τοίνυν καὶ τοῦ σεσυληκότος μνημονεύωσι , τὸ μὲν ὡς οὐκ ἐπὶ τὰς θυσίας προῆλθε , παρείσθω , ἀλλὰ τίς | οὕτω μεγάλην τῶν περὶ τὰ ἱερὰ χρή - μάτα δέδωκε δίκην τὰ μὲν αὐτὸς αὑτὸν μετιών , τὰ δ’ ἤδη καὶ τεθνεὼς πάσχων ἐπ’ ἀλλήλους τε ἰόντων τῶν ἐκ τοῦ γένους καὶ λελειμμένου μηδενός ; καίτοι πολὺ βέλτιον ἦν αὐτῷ τῶν ἀπ’ ἐκείνου τινὰς ἄρχειν ἢ τὴν ἐπώνυμον αὐτῷ τοῖς οἰκοδομήμασιν αὔξεσθαι πόλιν , δι’ ἣν καὶ αὐτὴν πλὴν τῶν ἐκεῖ κακῶς τρυφώντων ἅπαντας ἀνθρώπους ἔχει καταρωμένους | τῇ σφῶν αὐτῶν ἀπορίᾳ τὴν εὐπορίαν ἐκείνῃ παρέχοντας . 38 . Καὶ ὅταν τοίνυν μετ’ ἐκεῖνον τὸν ἐκείνου λέ - γωσι καὶ ὡς καθεῖλε νεὼς οὐκ ἐλάττω περὶ τοῦτο πονησάντων τῶν καθαιρούντων ἢ τῶν οἰκοδομησάντων , — οὕτως οὐκ ἦν ῥᾴδιον ἀλλήλων διαζεῦξαι τοὺς λί - θους δεσμοῖς ἰσχυροτάτοις εἰσενηνεγμένους , — ὅταν οὖν ταῦτα λέγωσιν , ἐγὼ μεῖζόν τι προστίθημι , ὅτι ἐκεῖνός γε καὶ δῶρα ναοὺς τοῖς ἀμφ’ αὑτὸν ἐδίδου καθάπερ ἵππον ἢ ἀνδράποδον | ἢ κύνα ἢ φιάλην χρυσῆν , κακὰ δὲ ἀμφοῖν τὰ δῶρα τοῖς τε δοῦσι τοῖς τε λαβοῦσιν . ὁ μὲν γὰρ ἐν τῷ τρέμειν καὶ δεδιέναι Πέρσας ἅπαντα τὸν βίον ἐβίω φοβούμενος ἔαρ ἕκαστον ἔξοδον ἔχον , ὥσπερ τὰ παιδία τὰς Μορμόνας , τῶν δὲ οἱ μὲν ἄπαιδες καὶ πρὸ διαθηκῶν ἀπῆλθον οἱ δυσ - τυχεῖς , τοῖς δ’ ἦν ἄμεινον μὴ παιδοποιήσασθαι .
Lemmas: τίς οὖν ; ἐπεί μή ποταμός εἰμί κατά ἕκατι - στον ἀγρός ὁ ὁ Νεῖλος ὁ γῆ παραχώννυμι , οὐδέ ἔρχομαι ἐν οὗτος ἱερός δέω , ἀλλά ὁ τίς δοκέω ὁ γενναῖος οὗτος πάσχω ; ὅς ἡδύς ἐκεῖνος ἄν λέγω , εἰμί τολμάω παρέρχομαι γνώμη λέγω παύω | μέν ὁ γίγνομαι ὁ Νεῖλος , μή μετέχω δέ αὖος - ὁ ὁ γῆ μηδέ σπείρω μηδέ ἀμάω μηδέ διά - δόνη πυρός μηδέ ὅσος δίδωμι μηδέ ἀνάγω γῆ ἐπί πᾶς ὅς νῦν . εἰμί δέ οὐ ἄν ἐπί οὗτος διαίρω ὁ στόμα , οἶς οὐ λέγω διελέγχω ὅς λέγω . ὁ γάρ οὐ ἄν λέγω δεῖ ὁ τιμή ἀποστερέω ὁ Νεῖλος ὁμολογέω ὁ ἄνθρωπος συμφέρω ὁ ὁ ἱερός τιμή . 37 . ὅταν τοίνυν καί ὁ συλάω μνημονεύω , ὁ μέν ὡς οὐ ἐπί ὁ θυσία προέρχομαι , παρίημι , ἀλλά τίς | οὕτως μέγας ὁ περί ὁ ἱερόν χράω - μάτη δίδωμι δίκη ὁ μέν αὐτός ἑαυτοῦ μετέρχομαι , ὁ δέ ἤδη καί θνήσκω πάσχω ἐπί ἀλλήλων τε εἶμι ὁ ἐκ ὁ γένος καί λείπω μηδείς ; καίτοι πολύς ἀγαθός εἰμί αὐτός ὁ ἀπό ἐκεῖνος τις ἄρχω ἢ ὁ ἐπώνυμος αὐτός ὁ οἰκοδόμημα αὐξάνω πόλις , διά ὅς καί αὐτός πλήν ὁ ἐκεῖ κακῶς τρυφάω ἅπας ἄνθρωπος ἔχω καταράομαι | ὁ σφεῖς αὐτός ἀπορία ὁ εὐπορία ἐκεῖνος παρέχω . 38 . καί ὅταν τοίνυν μετά ἐκεῖνος ὁ ἐκεῖνος λαός - γωσι καί ὡς καθαιρέω ναός οὐ μικρός περί οὗτος πονέω ὁ καθαιρέω ἢ ὁ οἰκοδομέω , — οὕτως οὐ εἰμί ῥᾴδιος ἀλλήλων διαζεύγνυμαι ὁ λίαν - Θοῦς δεσμός ἰσχυρός εἰσφέρω , — ὅταν οὖν οὗτος λέγω , ἐγώ μέγας τίς προστίθημι , ὅτι ἐκεῖνος γε καί δῶρον ναός ὁ ἀμφι ἑαυτοῦ δίδωμι καθά ἵππος ἢ ἀνδράποδον | ἢ κύων ἢ φιάλη χρύσεος , κακός δέ ἄμφω ὁ δῶρον ὁ τε δίδωμι ὁ τε λαμβάνω . ὁ μέν γάρ ἐν ὁ τρέμω καί δείδω Πέρσης ἅπας ὁ βίος βιόω φοβέω ἔαρ ἕκαστος ἔξοδος ἔχω , ὥσπερ ὁ παιδίον ὁ Μορμώ , ὁ δέ ὁ μέν ἄπαις καί πρό διαθήκη ἀπέρχομαι ὁ δύο - τυχαίνω , ὁ δέ εἰμί ἀγαθός μή παιδοποιέω .