libanius.oratio-27 36
εἶτ’ οὐχ ὁρᾷς , ὡς εἰ τοῦτο καλόν σοι , καλὸν καὶ σκυτοτόμου σε καὶ χαλκέως ἐπὶ δεῖπνον καλοῦντος ὑπακούειν καὶ ἐλθόντα κατακείμενον δει - πνεῖν καὶ εἶναι τὸν αὐτὸν ἐφ’ ἁπάσης τραπέζης ; ἢ τὸ μὲν φευξόμεθα | διὰ τὴν τῶν καλούντων τύχην , τὴν δὲ τούτων ἀηδίαν ἀγαπήσομεν ; οὐκ οἶσθα τὸν ἐφ’ ἑκάστῳ τῶν εἰρηκότων γενόμενον γέλωτα , εἰ οἱ μὲν ὄντες τοιοῦτοι πρὸς ἐπιδείξεις ἧκον , σὺ δ’ ὑπε - τίθεις σαυτὸν τοῖς τοιαῦτα φέρουσιν , ὧν ἀπελθών , ὡς ἀκούω , καὶ αὐτὸς κατεγέλας ; καίτοι πολλῷ βέλτιον ἀπωθεῖν ἐνοχλοῦντας ἢ τοῖς εἰρημένοις ὑβρισμένον εἶτα τῶν λόγων κατηγορεῖν . 37 . Ἔτι τοίνυν τῶν μὲν ἤκουσας , τῶν δὲ οὐκ ἠξί - ωσας ὄντων οὐδὲν ἐκείνων φαυλοτέρων , ὥστε σοι καὶ τὸ τῆς ἀνωμαλίας ὄνειδος προσγενέσθαι . πῶς οὖν τοῦτο συνέβη ; σὺ μὲν αὖθις ἂν ἐκαθέζου , τὸ δὲ μὴ τούτους εἰπεῖν τοῖς εἰποῦσιν ἔδοσαν ὧν ἀκολουθεῖς τοῖς νεύμασιν . ἐφ’ ᾧ δ’ ἂν καὶ συγκαλύψαιτό τις , εἴπερ εὔνους εἴη σοι , πᾶν γὰρ τὸ δειχθὲν εὐθὺς ἦν ἐν αἰτήσει , καὶ ὅσον ἐγελάσθη , καὶ πολλοὶ πόδες ἐπὶ τὸν ἄρτι πεπαυμένον οὐκ ἐῶντες ἀναπνεῖν , εἰσπράτ - τοντες , | ἄγχοντες , ὡς οὐδ’ ἀριστᾶν ἀνεξομένου σου πρὶν λαβεῖν . οὕτως οὓς εὗρες ἐν δόξῃ τῆς οὔσης αὐτοῖς ἐν οἷς ἐποίεις ἀπεστέρεις . θαυμαστός γε ἡμῖν ἥκεις τοῖς λόγοις ἐπίκουρος , ὃς καὶ τοὺς σιγᾶν τὸν ἄλλον εἰδότας χρόνον ἐξέμηνας καὶ ζητεῖν ἔχειν ἃ τέως οὐκ ἠξίουν , ἐποίησας . 38 . Ἔπειτα φὴς πάντ’ εἶναί σοι μικρὰ πρὸς ἐμὲ καὶ τὸν σαυτοῦ πατέρα ἐν ἐμοὶ νομίζειν ὁρᾶν . τοῦ - τὸν δὲ οὗτος τὸν πατέρα διὰ νόσου μέγεθος τμηθέντα φλέβα καὶ τυχεῖν οὐ δυνάμενον ὕπνου πολλῆς χρῄ - ζοντα παραμυθίας δι’ οὐδενὸς ἐπεσκέψατο τῶν φίλων , ἀλλ’ οὐδὲ τῶν διακόνων . οὐδ’ αὖ προπεμπόμενος εἶπέ τι τοιοῦτον πρός τινα τῶν ἐμῶν ἐπιτηδείων , | ὃ τοῦ πολλάκις ἐκεῖνα εἰπόντος ἦν . ἀλλ’ ἀπελθὼν εἰς Φοινίκην ἔπεμψας ἐπιστολὴν ψόγον τῆς ἡμετέρας , ἣ τὰ μὲν τῶν τοὺς ἁμαρτάνοντας πειρωμένων κατέχειν ἐποίησε , δῆσαι δὲ οὐκ ἐδυνήθη . 39 . Καὶ μὴν καὶ ἐν ἐκείνῳ γε σαυτῷ μάχῃ · μισεῖς μὲν γὰρ τὴν ἡμετέραν ὡς οὐ μισοῦσαν Κόκκον , αὐτὸς δὲ ἐκεῖνον μόνον οὐ προσεκύνησας . οὕτως ἐν τῇ θε - ραπείᾳ παρῆλθες τὰ νενομισμένα διδάσκων Βηρυτὸν μηδενὸς ὧν ἔπαθε μεμνῆσθαι . καὶ τοῖς μὲν ἄλλοις θαυμαστόν τι τοῦτ’ ἐφάνη , ἐμοὶ δὲ ἐλπὶς ἐβεβαιοῦτο πάλαι σου τὰ ’κείνου καὶ τιμῶντος καὶ φυλάττοντος καὶ πεπηγέναι βουλομένου , ὥστ’ οὐκ οἶδ’ ὅ τι ἂν αὐτῷ πλέον παρὰ τοῦ γεγεννηκότος ὑπῆρχεν , εἰ ὁ τὴν ἀρ - ’ χὴν ἐκδεξάμενος ἐκεῖνος ἦν .
Lemmas: εἶτα οὐ ορώ , ὡς εἰμί οὗτος καλός σύ , καλός καί σκυτοτόμος σύ καί χαλκεύς ἐπί δεῖπνον καλέω ὑπακούω καί ἔρχομαι κατάκειμαι δεῖ - πνέω καί ἔρχομαι ὁ αὐτός ἐπί ἅπας τράπεζα ; ἢ ὁ μέν φεύγω | διά ὁ ὁ καλέω τύχη , ὁ δέ οὗτος ἀηδία ἀγαπάω ; οὐ οἶδα ὁ ἐπί ἕκαστος ὁ λέγω γίγνομαι γέλως , εἰμί ὁ μέν ο τοιοῦτος πρός ἐπίδειξις ἔκω , σύ δέ ΥΠΕ - τίθημι σεαυτοῦ ὁ τοιοῦτος φέρω , ὅς ἀπέρχομαι , ὡς ἀκούω , καί αὐτός καταγελάω ; καίτοι πολύς ἀγαθός ἀπωθέω ἐνοχλέω ἢ ὁ λέγω ὑβρίζω εἶτα ὁ λόγος κατηγορέω . 37 . ἔτι τοίνυν ὁ μέν ἀκούω , ὁ δέ οὐ ἀντίπηξ - ὠθέω εἰμί οὐδείς ἐκεῖνος φαῦλος , ὥστε σύ καί ὁ ὁ ἀνωμαλία ὄνειδος προσγίγνομαι . πῶς οὖν οὗτος συμβαίνω ; σύ μέν αὖθις ἄν καθέζομαι , ὁ δέ μή οὗτος λέγω ὁ λέγω δίδωμι ὅς ἀκολουθέω ὁ νεῦμα . ἐπί ὅς δέ ἄν καί συγκαλύπτω τις , εἴπερ εὔνους εἰμί σύ , πᾶς γάρ ὁ δείκνυμι εὐθύς εἰμί ἐν αἴτησις , καί ὅσον γελάω , καί πολύς πούς ἐπί ὁ ἄρτι παύω οὐ ἐάω ἀναπνέω , εἰσπράσσω - τοντες , | ἄγχω , ὡς οὐδέ ἀριστάω ἀνέχω σύ πρίν λαμβάνω . οὕτως ὅς εὑρίσκω ἐν δόξα ὁ σέω αὐτός ἐν ὅς ποιέω ἀποστερέω . θαυμαστός γε ἐγώ ἥκω ὁ λόγος ἐπίκουρος , ὅς καί ὁ σιγάω ὁ ἄλλος οἶδα χρόνος ἐκμαίνω καί ζητέω ἔχω ὅς τέως οὐ ἀξιόω , ποιέω . 38 . ἔπειτα φημί πᾶς εἰμί σύ μικρός πρός ἐγώ καί ὁ σεαυτοῦ πατέρας ἐν ἐγώ νομίζω ὁράω . ὁ - ὁ δέ οὗτος ὁ πατέρας διά νόσος μέγεθος τέμνω φλέβα καί τυγχάνω οὐ δύναμαι ὕπνος πολύς χράω - θερίζω παραμυθία διά οὐδείς ἐπισκέπτομαι ὁ φίλος , ἀλλά οὐδέ ὁ διάκονος . οὐδέ αὖ προπέμπω λέγω τίς τοιοῦτος πρός τις ὁ ἐμός ἐπιτήδειος , | ὁ ὁ πολλάκις ἐκεῖνος λέγω εἰμί . ἀλλά ἀπέρχομαι εἰς Φοινίκη πέμπω ἐπιστολή ψόγος ὁ ἡμέτερος , ὅς ὁ μέν ὁ ὁ ἁμαρτάνω πειράω κατέχω ποιέω , δέω δέ οὐ δύναμαι . 39 . καί μήν καί ἐν ἐκεῖνος γε σεαυτοῦ μάχη · μισέω μέν γάρ ὁ ἡμέτερος ὡς οὐ μισέω Κόκκον , αὐτός δέ ἐκεῖνος μόνος οὐ προσκυνέω . οὕτως ἐν ὁ θε - ραφείο παρέρχομαι ὁ νομίζω διδάσκω Βηρυτός μηδείς ὅς πάσχω μιμνήσκω . καί ὁ μέν ἄλλος θαυμαστός τίς οὗτος φαίνω , ἐγώ δέ Ἐλπὶς βεβαιόω πάλαι σύ ὁ ἐκεῖνος καί τιμάω καί φυλάσσω καί πήγνυμι βούλομαι , ὥστε οὐ οἶδα ὁ τίς ἄν αὐτός πλείων παρά ὁ γεννάω ὑπάρχω , εἰμί ὁ ὁ ἀρ - ’ χήν ἐκδέχομαι ἐκεῖνος εἰμί .