libanius.oratio-27 16
ὁ δὲ δεινόν τε τὸ πρᾶγμα ἡγούμενος καὶ τῇ πόλει βλαβερὸν καὶ φάσκων ὑπὲρ τῶν τὰ τοιαῦτα κεχαρισμένων αἰσχύνεσθαι καὶ μηδ’ ἄρχοντας καλεῖσθαι δεῖν εἰπὼν αὐτὸς ἦν ὁ ταῦτα χα - ριζόμενος . καὶ εἰ μὲν θέρους , ἴσος ἂν ἦν ἐκείνοις , εἰ δὲ καὶ χειμῶνος , ἀδικώτερος πηλοῦ τοῦ χοῦ τοῦ μὲν εὐθὺς ὄντος , τοῦ δὲ καὶ φερομένου γιγνομένου τῶν ὄμβρων τοῦτο ποιούντων . ὅταν οὖν ὁ αὐτὸς τὸ αὐτὸ εἴργῃ τε μὴ ποιεῖν καὶ διδῷ ποιεῖν , οὐκ αὐτὸς αὑτοῦ κατέγνωκε πονηρὰ κεχαρίσθαι ; 17 . βλέψον δέ , εἰ βούλει , καὶ πρὸς ἑτέραν μετα - βολήν , καθ’ ἣν ὁ τά τε ἄριστα καὶ τὸ πίνειν φεύγων οὗτος , ἐν ᾧ καὶ τοὺς δυνατωτάτους λυπεῖν ἔδει , παν - ταχοῖ καλούμενος ἧκεν οὐκ ἐξετάζων , τίς αὐτόν ἐστιν ὁ καλῶν , ἀλλὰ πᾶς ἄξιος ἦν , ὅστις ἔχοι μνησθῆναι τάξεως . ὥσθ’ οἱ τοῦτ’ ἐγκαλοῦντες | ἑτέροις οὐκέθ’ ὁμοίως εἶχον . 18 . Καλὴ μὲν οὖν οὐδὲ αὕτη γε ἡ χάρις , πολλῷ δὲ ἣν ἐρῶ φαυλοτέρα . ποῦ γὰρ νῦν ὁ φαλακρὸς τέ - τακται ; ἐν τοῖς ὑπὸ σέ . ποῦ δ’ αὐτὸν ὁ νόμος ἔταττεν ; ἐν τοῖς ὑπὸ τὸν Εὐμόλπιον , δίκαια ποιῶν ὁ νόμος ἐπανάγων τὸν ἀποδράντα . πῶς οὖν τοῦτο ἐγένετο ; τῷ νόμῳ μὲν πειθόμενος ἀποδεδώκεις <ἂν> αὐτόν , δὲ αὐτὸν ἐν ᾧπερ ἦν ἐᾶν ὧν οἶσθα δίδως τὴν χάριν ὁ ὑπὲρ τῶν νόμων ἥκων καὶ οὐκ ἂν ἀνασχόμενος ούτων λόγων . γενόμενος δὲ ἐκεῖνος ταῖς ἐπαγγελίαις θρασὺς ἵστησί τέ σε βοήσας καὶ κατηγορεῖ τῶν σμένων καὶ δοκεῖ δίκαια λέγειν καὶ αἱρεῖ σε παρὰ σοὶ κριτῇ καὶ τῶν φόβων ἀπηλλαγμένος οὓς ἐφοβεῖτο , φοβῶν ἑτέρους διὰ τῆς πόλεως ἔρχεται , οἱ δὲ ταῦτα αὐτῷ καταπράξαντες φαιδροὶ φαιδρὸν ὁρῶσιν . 19 . Οἶμαι τοίνυν τοὺς αὐτοὺς ἀνθρώπους ἀφ’ ὁμοίων λόγων καὶ τὰ περὶ τἀργύριον τὸ μικρὸν δεδυ - νῆσθαι , ὃ ἐθηράθη μὲν ὑπὸ τοῦ βελτίστου Κλεινίου κείμενον περὶ τὸν | λιμένα πλοῦν ἀναμένον τὸν ἐπὶ Καρχηδόνος , ἐποίει δὲ ἀσθενεστέραν ἡμῖν τὴν πόλιν , ἐποίησε δ᾿ ἄν ἰσχυροτέραν ἀποδοθέν τε καὶ ἀναβάν . ἀεὶ μὲν οὖν τὴν ἐπιοῦσαν ἡμέραν τοῦτο ἕξειν ἐνομίζομεν , τἀργύριον δὲ ἡ πόλις οὐδὲ νῦν κε - κόμισται .
Lemmas: ὁ δέ δεινός τε ὁ πρᾶγμα ἡγέομαι καί ὁ πόλις βλαβερός καί φάσκω ὑπέρ ὁ ὁ τοιοῦτος χαρίζω αἰσχύνω καί μηδέ ἄρχων καλέω δεῖ λέγω αὐτός εἰμί ὁ οὗτος χάω - ῥοΐζω . καί εἰμί μέν θέρος , ἴσος ἄν εἰμί ἐκεῖνος , εἰμί δέ καί χειμών , ἄδικος πηλός ὁ χοῦς ὁ μέν εὐθύς εἰμί , ὁ δέ καί φέρω γίγνομαι ὁ ὄμβρος οὗτος ποιέω . ὅταν οὖν ὁ αὐτός ὁ αὐτός ἔργω τε μή ποιέω καί δίδωμι ποιέω , οὐ αὐτός αὐτός καταγιγνώσκω πονηρός χαρίζω ; 17 . βλέπω δέ , εἰμί βούλομαι , καί πρός ἕτερος μετά - βολή , κατά ὅς ὁ ὁ τε ἀγαθός καί ὁ πίνω φεύγω οὗτος , ἐν ὅς καί ὁ δυνατός λυπέω δέω , πᾶς - τάσσω καλώ ἥκω οὐ ἐξετάζω , τίς αὐτός εἰμί ὁ καλός , ἀλλά πᾶς ἄξιος εἰμί , ὅστις ἔχω μιμνήσκω τάξις . ὥστε ὁ οὗτος ἐγκαλέω | ἕτερος οὐκέτι ὅμοιος ἔχω . 18 . καλός μέν οὖν οὐδέ οὗτος γε ὁ χάρις , πολύς δέ ὅς λέγω φαῦλος . ποῦ γάρ νῦν ὁ φαλακρός τε - τάκτης ; ἐν ὁ ὑπό σύ . ποῦ δέ αὐτός ὁ νόμος τάσσω ; ἐν ὁ ὑπό ὁ Εὐμόλπιος , δίκαιος ποιέω ὁ νόμος ἐπανάγω ὁ ἀποδιδράσκω . πῶς οὖν οὗτος γίνομαι ; ὁ νόμος μέν πείθω ἀποδίδωμι ὅ αὐτός , δέ αὐτός ἐν ὅς εἰμί ἐάω ὅς οἶδα δίδωμι ὁ χάρις ὁ ὑπέρ ὁ νόμος ἥκω καί οὐ ἄν ἀνέχω οὐτάω λόγος . γίγνομαι δέ ἐκεῖνος ὁ ἐπαγγελία θρασύς ἵστημι τε σύ βοάω καί κατηγορέω ὁ σμένος καί δοκέω δίκαιος λέγω καί αἱρέω σύ παρά σύ κριτής καί ὁ φόβος ἀπαλλάσσω ὅς φοβέω , φοβέω ἕτερος διά ὁ πόλις ἔρχομαι , ὁ δέ οὗτος αὐτός καταπράσσω φαιδρός φαιδρός ὁράω . 19 . οἴμη τοίνυν ὁ αὐτός ἄνθρωπος ἀπό ὅμοιος λόγος καί ὁ περί ἀργύριον ὁ μικρός δύω - νέω , ὁ θηράω μέν ὑπό ὁ ἀγαθός Κλεινίας κεῖμαι περί ὁ | λιμήν πλόος ἀναμένω ὁ ἐπί Καρχηδών , ποιέω δέ ἀσθενής ἐγώ ὁ πόλις , ποιέω δέ ἄν ἰσχυρός ἀποδίδωμι τε καί ἀναβαίνω . ἀεί μέν οὖν ὁ ἐπέρχομαι ἡμέρα οὗτος ἔχω νομίζω , ἀργύριον δέ ὁ πόλις οὐδέ νῦν ἄν - κομιστή .