ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
libanius.declamatio-i 116
τί οὖν μαθὼν τὰ μὲν εἰς μέσον ἔφερε , τὰ δὲ ἀπεκρύπτετο ; ἣ γὰρ δεδοικὼς κίνδυνον πάντα ἂν ἦγεν εἰς τὸ ἀφανὲς ἤ φιλοκίνδυνος ὢν οὐκ ἔστ’ ἐφ’ ὅτῳ τῶν πάντων ἔδεισεν ἄν . οὐ γὰρ δὴ μείζω γε τῶν ἐν τῷ φανερῷ φήσεις ἕτερα τολμᾶσθαι . τί γὰρ ἂν τοῦ διαφθείρεσθαι τοὺς νέους καὶ καταφρονεῖσθαι τοὺς νόμους καὶ κινεῖσθαι τὴν πολιτείαν δεινότερον γένοιτο ; 117 . Ὅταν δὲ λέγῃ τοῖς μὲν νέοις αὐτὸν διαλέγε - σθαι , τοῖς πρεσβυτέροις δὲ οὐκ ἐθέλειν , ψεύδεται . καὶ οὕτως ἐστὶν ἀναιδής , ὥστ’ ὁρῶν ἐν ὑμῖν καὶ τοῖς περιεστηκόσιν οὐκ ὀλίγους τῶν χαιρόντων καὶ συνόν - των καὶ χρωμένων καὶ ὧν εἰώθει λέγειν ἀκηκοότων ὅμως φησὶν αὐτὸν φεύγειν μὲν τοὺς ἄνδρας , θηρεύειν δὲ τὴν νεότητα . νομίζει γὰρ ὑμᾶς ὧν αὑτοῖς σύνιστε παρὰ πάντα τὸν χρόνον ἃ νῦν ἀκούετε πιστότερα θή - σεσθαι .
Lemmas: τίς οὖν μανθάνω ὁ μέν εἰς μέσος φέρω , ὁ δέ ἀποκρύπτω ; ὅς γάρ δείδω κίνδυνος πᾶς εἄν ἄγω εἰς ὁ ἀφανής ἤ φιλοκίνδυνος εἰμί οὐ ἔστω ἐπί ὅστις ὁ πᾶς δείδω ἄν . οὖον γάρ δή μείζων γε ὁ ἐν ὁ φανερός φημί ἕτερος τολμάω . τίς γάρ εἄν ὁ διαφθείρω ὁ νέος καί καταφρονέω ὁ νόμος καί κινέω ὁ πολιτεία δεινός γίγνομαι ; 117 . ὅταν δέ λέγω ὁ μέν νέος αὐτός διαλέγω - ἕπομαι , ὁ πρέσβυς δέ οὐ ἐθέλω , ψεύδω . καί οὕτως εἰμί ἀναιδής , ὥστε ὁράω ἐν σύ καί ὁ περιίστημι οὐ ὀλίγος ὁ χαίρω καί σύνειμι - ὁ καί χράω καί ὅς εἴωθα λέγω ἀκούω ὅμως φημί αὐτός φεύγω μέν ὁ ἀνήρ , θηρεύω δέ ὁ νεότης . νομίζω γάρ σύ ὅς ἑαυτοῦ σύνοιδα παρά πᾶς ὁ χρόνος ὁ νῦν ἀκούω πιστός τίθημι - ἕπομαι .
libanius.declamatio-i 118
χωρὶς δὲ τούτων , εἰ μὲν αὑτὸν μὲν δι - δάσκαλον , οἴκημα δέ τι διδασκαλεῖον προσειπὼν ἐνταῦ - θα ἱδρυθεὶς θυρωρὸν ἀποδείξας τοῖς μὲν εἰσιέναι παρίει , τοῖς δὲ μή , μᾶλλον δὲ νόμον ἐτεθείκει νέοις μὲν εἰσελθεῖν εἶναι , πρεσβυτέροις δὲ μή , τάχ’ ἄν τις ὑπώπτευε τὴν συνουσίαν · εἰ δ’ οὔθ’ ὑπέσχετο διδάξειν οὔτε μόνους τοὺς νέους , πανταχοῦ δὲ οὗ τῶν διαλε - ξομένων λάβοιτο , τοῦτ’ ἦν αὐτῷ χωρίον διατριβῆς φάσκοντι μανθάνειν ἐπιθυμεῖν κύκλῳ τε αὐτὸν ὄχλος τῶν βουλομένων περιέρρει , τί δεῖ τοῦτον λέγειν ὧς τοῖς μὲν συνῆν , | τοῖς δὲ οὔ ; οὐ γὰρ Σωκράτης τοὺς τῆς ἀκοῆς ἐπιθυμοῦντας ἀπήλαυνεν , ἀλλ’ οἱ μηδὲν δεόμενοι τῶν λόγων οὐ προσῄεσαν Σωκράτει . σὺ δὲ παραπλήσιον ποιεῖς ὥσπερ ἂν εἰ τοῖς ἀνέμοις ἐγκαλοῖς ὑπὲρ τῶν πλεῖν οὐ βουλομένων , ἤ , νὴ Δία γε , ταῖς κρήναις ὑπὲρ τῶν οὐχ ὑδρευομένων .
Lemmas: Χωρὶς δέ οὗτος , εἰμί μέν ἑαυτοῦ μέν Ζεύς - δάσκαλος , οἴκημα δέ τίς διδασκαλεῖον προσεῖπον ἐνταῦ - ἀνταπόλλυμι ἱδρύω θυρωρός ἀποδείκνυμι ὁ μέν εἴσειμι παρίημι , ὁ δέ μή , μᾶλλον δέ νόμος ετεθεικεω νέος μέν εἰσέρχομαι εἰμί , πρέσβυς δέ μή , τάχα ἄν τις ὑποπτεύω ὁ συνουσία · εἰμί δέ οὔτε ὑπισχνέομαι διδάσκω οὔτε μόνος ὁ νέος , πανταχοῦ δέ ὅς ὁ διάβολος - ξομένων λαμβάνω , οὗτος εἰμί αὐτός χωρίον διατριβή φάσκω μανθάνω ἐπιθυμέω κύκλος τε αὐτός ὄχλος ὁ βούλομαι περιρρέω , τίς δεῖ οὗτος λέγω ὅς ὁ μέν σύνειμι , | ὁ δέ οὖον ; οὖον γάρ Σωκράτης ὁ ὁ ἀκοή ἐπιθυμέω ἀπελαύνω , ἀλλά ὁ μηδείς δήω ὁ λόγος οὖον πρόσειμι Σωκράτης . σύ δέ παραπλήσιος ποιέω ὥσπερ εἄν εἰμί ὁ ἄνεμος ἐγκαλέω ὑπέρ ὁ πλέω οὖον βούλομαι , ἤ , νή Ζεύς γε , ὁ κρήνη ὑπέρ ὁ οὐ ὑδρεύω .
libanius.declamatio-i 119
εἰ δὲ δεῖ καὶ τὴν αἰτίαν εἰπεῖν , πόθεν νέοι μᾶλλον ἢ πρεσβύ - τεροι μετεῖχον τῶν λόγων , οὐδὲν ἐρῶ ποικίλον , ἀλλ’ ὅ παρὰ τοῖς μουσικὴν καὶ γράμματα καὶ τὰ ἄλλα δι - δάσκουσι πλείους ποιεῖ τοὺς νέους , τοῦτο καὶ παρὰ τῷδε . τί οὖν τοῦτο ἔστι ; τὸ τοὺς μὲν ἐν τῇ τῶν μαν - θανόντων ὄντας ἡλικίᾳ τούτῳ μόνῳ προσέχειν τὸν νοῦν τῶν ἄλλων ἀφειμένους , ὑμῖν δέ , ὦ ἄνδρες , οἶμαι μυρίας πανταχόθεν περικεχύσθαι τὰς φροντίδας , γυναῖ - κας , παῖδας , τὴν οἰκίαν , πρεσβείας , δημηγορίας , συλ - λήβδην εἰπεῖν τὴν ὑπὲρ τῶν κοινῶν πρόνοιαν , ἃ καὶ τοῖς σφόδρα βουλομένοις ἐν οἷσπερ οἱ νέοι διατρίβειν ἐμποδὼν ἂν εἴη .
Lemmas: εἰμί δέ δεῖ καί ὁ αἴτιος εἶπον , πόθεν νέος μᾶλλον ἢ πρέσβυς - τερέω μετέχω ὁ λόγος , οὐδείς εἴρω ποικίλος , ἀλλά ὅς παρά ὁ μουσική καί γράμμα καί ὁ ἄλλος Ζεύς - δασκους πλείων ποιέω ὁ νέος , οὗτος καί παρά ὅδε . τίς οὖν οὗτος εἰμί ; ὁ ὁ μέν ἐν ὁ ὁ μείς - θνῄσκω εἰμί ἡλικία οὗτος μόνος προσέχω ὁ νόος ὁ ἄλλος ἀφίημι , σύ δέ , εἰμί ἀνήρ , οἴομαι μυρίος πανταχόθεν περιχέω ὁ φροντίς , γυνή - καί , παῖς , ὁ οἰκίον , πρέσβυς , δημηγορία , συλ - λήβδην εἶπον ὁ ὑπέρ ὁ κοινός πρόνοια , ὁ καί ὁ σφόδρα βούλομαι ἐν ὅσπερ ὁ νέος διατρίβω ἐμποδών εἄν εἰμί .
libanius.declamatio-i 124
διὰ τοῦτο τὴν Ἀθηνᾶν αὐτοῦ ποιεῖ τῆς σωτηρίας ἐπιμελουμένην καὶ οὐ μόνον τἄλλα συμπράττουσαν , ἀλλὰ καὶ τὸ εἶδος αὐτῷ τρέπουσαν , νῦν μὲν εἰς αἶσχος , νῦν δὲ εἰς κάλλος , I ὧς ἑκατέρου δεήσειεν . ἀλλὰ καὶ τὴν αἰτίαν αὐτῷ τῆς τοῦ Ποσειδῶνος ὀργῆς οὐκ ἐποίησε δικαίαν . ὁ μὲν γὰρ ὑπὲρ τοῦ Κύκλωπος τυφλωθέντος ἤχθετο , ὁ δὲ τὸν Κύκλωπα ἀμυνόμενος ταῦτ’ ἐδεδρά - κει καὶ προσέτι γε σώζων αὑτόν . οὐκοῦν ἐν μὲν οἷς ἐπλανᾶτο ἠδικεῖτο , ἐν οἷς δὲ τοσούτων κακῶν κρείτ - των ἦν ἀρετὴν κεκτημένος ἐδείκνυτο .
Lemmas: διά οὗτος ὁ Ἀθηνᾶ αὐτός ποιέω ὁ σωτηρία ἐπιμελέομαι καί οὖον μόνος ἄλλος συμπράσσω , ἀλλά καί ὁ εἶδος αὐτός τρέπω , νῦν μέν εἰς αἶσχος , νῦν δέ εἰς κάλλος , I ὅς ἑκάτερος δήω . ἀλλά καί ὁ αἴτιος αὐτός ὁ ὁ Ποσειδῶν ὀργή οὐ ποιέω Δίκαιος . ὁ μέν γάρ ὑπέρ ὁ Κύκλωψ τυφλόω ἔχθω , ὁ δέ ὁ Κύκλωψ ἀμύνω αὐτός δράω - κέω καί προσέτι γε σῴζω ἑαυτοῦ . οὐκοῦν ἐν μέν ὅς πλανάω ἀδικέω , ἐν ὅς δέ τοσοῦτος κακός κρειτά - ὁ εἰμί ἀρετή κτάομαι δείκνυμι .
libanius.declamatio-i 125
τῷ μὲν οὖν Ὁμήρῳ ποιεῖν ἐπῆλθεν εἰς ἄνδρα θαυμαστὸν ἔπαινον , Ἄνυτος δὲ ὃν ἐκεῖνος τά τε ἄλλα γενναῖον ἡγεῖτο καὶ μόνον ἐπιθεῖναι τῷ μακρῷ πολέμῳ τέλος , πάντων ἀθλιώτατον ἀποφαίνει καὶ τὸν αὐτὸν ἀσεβῆ καὶ κακοδαίμονα . τί οὖν ἄν τις μᾶλλον Ὁμήρου κατη - γορήσειεν ἢ τὸ τὸν κάκιστον τῶν ἐπ’ Ἴλιον στρατευ - σάντων ἐκλεξάμενον περὶ τοῦτον οὕτω πολλὴν εἰσε - νέγκασθαι σπουδήν ;
Lemmas: ὁ μέν οὖν Ὅμηρος ποιέω ἐπέρχομαι εἰς ἀνήρ θαυμαστός ἔπαινος , Ἄνυτος δέ ὅς ἐκεῖνος ὁ τε ἄλλος γενναῖος ἡγέομαι καί μόνος ἐπιτίθημι ὁ μακρός πόλεμος τέλος , πᾶς ἄθλιος ἀποφαίνω καί ὁ αὐτός ἀσεβής καί κακοδαίμων . τίς οὖν ἄν τις μᾶλλον Ὅμηρος κάτειμι - γορήσειεν ἢ ὁ ὁ κακός ὁ ἐπί Ἴλιον στρατεύω - σάντος ἐκλέγω περί οὗτος οὗτος πολύς ἵζω - φέρω σπουδή ;
libanius.declamatio-i 126
πότ’ ἔρον οὖν δίκην ὑπὲρ Ὁμήρου λαμβάνειν οὗτός ἐστι δίκαιος ἢ διδόναι μᾶλλον , ὃς τὴν ὑπόθεσιν αὐτῷ καταφέρει πρόρριζον αὐτὸς ὑπὲρ ἐπῶν οὐ πολλῶν ἐγκαλῶν ἑτέροις ; εἰ γὰρ ὁ τὴν χεῖρά τῳ λωβησάμενος κολάζοιτ’ ἂν εἰκότως , τόν γε ἀποκτείναντα πῶς ἔνι μὴ μείζω παθεῖν ; ἀλλ’ οὔτ’ Ἄνυτος οὔτε Σωκράτης ἀδικοῦσιν , εἴ τι τῶν τοῖς ποιηταῖς εἰρημένων καταμέμφονται . 127 . Ἀλλ’ ἀργούς , φησίν , ἐποίει Σωκράτης . τίνα τρόπον ; εἶπε τὸ καθῆσθαι ποιοῦντα μηδὲν τοῦ μετιέναι τὰς ἐργασίας ποτὲ βέλτιον καὶ συνεβούλευσε τοῖς μὲν χειροτέχναις ἀποστῆναι τῶν τεχνῶν , τοῖς γεωργοῖς δὲ μισῆσαι τὴν γῆν , τοῖς ἐμπόροις δὲ ἐκλι - πεῖν τὴν θάλασσαν , τοῖς δὲ ναύταις καθεύδειν , τοῖς δὲ ναυκλήροις μὴ κατασκευάζειν τὰ πλοῖα , πᾶσι δὲ ἀπλῶς πάσης ἀφεμένοις πράξεως εἰς τὸν οὐρανὸν φἐ - πειν ὡς ἐκεῖθεν ἀφιξομένης τροφῆς ; εἷς ἐξ ἀπάντων Ἀθηναίων I παρελθὼν μαρτυρησάτω καὶ σιω - R III 44 πήσομαι . εἰ δὲ τὸ μὲν ἀργεῖν οὐκ ἐπῄνει , τὸ δὲ τῇ κτήσει τῶν χρημάτων ἢ τῇ τῆς ψυχῆς ἀρετῇ πλείω νέμειν τὴν σπουδὴν ἡγεῖτο τῶν ἀτόπων λέγων τιμιώ - τατον μὲν ἀνθρώπῳ τὴν ψυχὴν εἶναι , δεύτερον δὲ τὸ σῶμα , τρίτον δὲ τὰ χρήματα , πῶς ταῦτα πείθοντος ἦν ἀργεῖν ;
Lemmas: πρός Ἔρως οὖν δίκη ὑπέρ Ὅμηρος λαμβάνω οὗτος εἰμί δίκαιος ἢ δίδωμι μᾶλλον , ὅς ὁ ὑπόθεσις αὐτός καταφέρω πρόρριζος αὐτός ὑπέρ ἔπος οὖον πολύς ἐγκαλέω ἕτερος ; εἰμί γάρ ὁ ὁ χείρ ὁ λωβάομαι κολάζω εἄν εἰκότως , ὁ γε ἀποκτείνω πῶς ἐν μή μείζων πάσχω ; ἀλλά οὔτε Ἄνυτος οὔτε Σωκράτης ἀδικέω , εἰμί τίς ὁ ὁ ποιητής εἴρω καταμέμφομαι . 127 . ἀλλά ἀργός , φημί , ποιέω Σωκράτης . τίς τρόπος ; εἶπον ὁ κάθημαι ποιέω μηδείς ὁ μέτειμι ὁ ἐργασία ποτέ ἀγαθός καί συμβουλεύω ὁ μέν χειροτέχνης ἀφίστημι ὁ τέχνη , ὁ γεωργός δέ μισέω ὁ γῆ , ὁ ἔμπορος δέ ἐκλι - πεῖν ὁ θάλασσα , ὁ δέ ναύτης καθεύδω , ὁ δέ ναύκληρος μή κατασκευάζω ὁ πλοῖον , πᾶς δέ ἀπλόος πᾶς ἀφίημι πρᾶξις εἰς ὁ οὐρανός φεῦ - Πέιν ὡς ἐκεῖθεν ἀφικνέομαι τροφή ; εἷς ἐκ ἀπαντάω Ἀθηναῖος I παρέρχομαι μαρτυρέω καί σείω - R III 44 πήθω . εἰμί δέ ὁ μέν ἀργέω οὐ ἐπαινέω , ὁ δέ ὁ κτάομαι ὁ χρῆμα ἢ ὁ ὁ Ψυχή ἀρετή πλείων νέμω ὁ σπουδή ἡγέομαι ὁ ἄτοπος λέγω τίμιος - ὅς μέν ἄνθρωπος ὁ ψυχή εἰμί , δύο δέ ὁ σῶμα , τρίτος δέ ὁ χρῆμα , πῶς οὗτος πείθω εἰμί ἀργέω ;
libanius.declamatio-i 128
ὃς τὸ μὲν ἔργῳ τῳ προσέχειν οὐκ ἐκάλει κακίαν , ἠξίου δὲ μὴ τὰ τῇ φύσει δεύτερα πρὸ τῶν ἀμεινόνων ἄγειν . ἐπειδὴ γὰρ ἐώρα πολλοὺς τοὺς μὲν N υἱεῖς ἐν ἴσῳ τοῖς ἀνδραπόδοις τρέφοντας καὶ οὔτε τὴν ψυχὴν παιδεύοντας οὔτε τὸ σῶμα γυμνάζοντας , παντα - χόθεν δὲ πλοῦτον ἀγείροντας ὡς μιᾶς οὔσης εἰς εὐδαι - μονίαν ἀφορμῆς , ἴνα παιδεύσειε κακῶς φρονοῦντας , ἐπετίμα καὶ μεθίστη καὶ μετεπαίδευε παραινῶν μὴ τὰ προσήκοντα περὶ ταῦτα ἀγνοεῖν μηδ’ ἃ μὲν πλείστην ἀπαιτεῖ πρόνοιαν , περὶ ταῦτα ῥᾳθύμως ἔχειν , ἃ δ’ ἐλάττονός ἐστι λόγου , περὶ ταῦτα πονεῖν . τοῦτο δὲ ἦν εὐπορεῖν τε τοὺς αὐτοὺς βουλομένου καὶ νοῦν ἔχειν .
Lemmas: ὅς ὁ μέν ἔργον ὁ προσέχω οὐ καλέω κακία , ἀξιόω δέ μή ὁ ὁ φύσις δύο πρό ὁ ἀγαθός ἄγω . ἐπεί γάρ αἰώρα πολύς ὁ μέν N υἱός ἐν ἴσος ὁ ἀνδράποδον τρέφω καί οὔτε ὁ ψυχή παιδεύω οὔτε ὁ σῶμα γυμνάζω , πᾶς - χόθεν δέ πλοῦτος ἀγείρω ὡς εἷς εἰμί εἰς ὕδης - μονίας ἀφορμή , ἵνα παιδεύω κακῶς φρονέω , ἐπιτιμάω καί μεθίστημι καί μεταπαιδεύω παραινέω μή ὁ προσήκω περί οὗτος ἀγνοέω μηδέ ὁ μέν πλεῖστος ἀπαιτέω πρόνοια , περί οὗτος ῥᾴθυμος ἔχω , ὁ δέ ἐλαχύς εἰμί λόγος , περί οὗτος πονέω . οὗτος δέ εἰμί εὐπορέω τε ὁ αὐτός βούλομαι καί νόος ἔχω .
libanius.declamatio-i 129
χωρὶς δὲ τούτων , εἰ μὲν οἷς ἀπὸ τῶν χειρῶν ὁ βίος , τούτους ἀφεῖλκεν ὅθεν ἔζων , ὥστ’ ἀνάγκην εἶναι προσαιτεῖν , τάχ’ ἂν ἠδίκει · εἰ δ’ οἷς οἰκέται πολλοί , καὶ σὺ δὲ τοῦτο ὡμολόγηκας , Ἄνυτε , πλησιάζειν Σω - κράτει λέγων οὐ τοὺς ταπεινοτάτους , πῶς ἄσπορον ἐποίει τὴν χώραν καὶ τὴν γῆν ἀπεστέρει γεωργῶν , εἰ τοῖς τοὺς ἀγροὺς κεκτημένοις καὶ τὰς περιουσίας πρὸς τῷ τῆς ψυχῆς φροντίζειν καὶ τῆς γῆς ὑπῆρχεν ἐπιμε - λεῖσθαι : 130 . Τοὺς μὲν οὖν ἄλλους οὐκ ἀπέτρεπεν ἔργων , αὐτῷ δὲ οὔτε χωρίον ἦν παρὰ τοῦ πατρὸς οὔτε ναῦς τό τε ἀργύριον ὅπερ ἦν , ὡς ἴφην , ἀπολώλει | καὶ προσῆν τὸ ῥᾷστα φέρειν πενίαν . οὔκουν οὐδεὶς ἀνθρώ - πων , ὡς οὗτος , ἐκράτησε λιμοῦ . ὥστ’ εἰ κατὰ τὴν Σω - κράτους φύσιν οἷόν τε ἦν συστῆναι στρατόπεδον , οὐκ ἂν ἦν ἕτερον ἀληπτότερον . ποῖον μὲν γὰρ οὐ δίψος , ποῖον δὲ οὐ θάλπος τοῖς τοιούτοις ἄλυπον : τί δ’ ἂν ἄνυδρον χωρίον οὐχ ὡς ἔν τι τῶν καταρρύτων διῆλ - θον ;
Lemmas: Χωρὶς δέ οὗτος , εἰμί μέν ὅς ἀπό ὁ χείρ ὁ βίος , οὗτος ἀφέλκω ὅθεν ζῶ , ὥστε ἀνάγκη εἰμί προσαιτέω , τάχα εἄν ἀδικέω · εἰμί δέ ὅς οἰκέτης πολύς , καί σύ δέ οὗτος ὁμολογέω , Ἄνυτος , πλησιάζω Σω - κράτος λέγω οὖον ὁ ταπεινός , πῶς ἄσπορος ποιέω ὁ χώρα καί ὁ γῆ ἀποστερέω γεωργός , εἰμί ὁ ὁ ἀγρός κτάομαι καί ὁ περιουσία πρός ὁ ὁ Ψυχή φροντίζω καί ὁ γῆ ὑπάρχω ἐπιμε - λειεπομαι : 130 . ὁ μέν οὖν ἄλλος οὐ ἀποτρέπω ἔργον , αὐτός δέ οὔτε χωρίον εἰμί παρά ὁ πατήρ οὔτε ναῦς ὁ τε ἀργύριον ὅσπερ εἰμί , ὡς ἴφην , ἀπόλλυμι | καί πρόσειμι ὁ ῥᾳδίως φέρω πενία . οὔκουν οὐδείς ἀνθρώ - πάω , ὡς οὗτος , κρατέω λιμός . ὥστε εἰμί κατά ὁ Σω - κράτος φύσις οἷος τε εἰμί συνίστημι στρατόπεδον , οὐ εἄν εἰμί ἕτερος ἄληπτος . ποῖος μέν γάρ οὖον δίψα , ποῖος δέ οὖον θάλπος ὁ τοιοῦτος ἄλυπος : τίς δέ εἄν ἄνυδρος χωρίον οὐ ὡς ἐν τίς ὁ κατάρρυτος διέρχομαι - θον ;
libanius.declamatio-i 131
τῆς ἀργίας Σωκράτους εἰλήφατε πεῖραν , ὦ Ἀθηναῖοι , τοῦτο μὲν ἐπὶ Δηλίῳ , τοῦτο δ’ αὖ ἐν Ἀμ - φιπόλει , ὅτε δὴ τῇ πρὸς ἅπαντα καρτερίᾳ τοὺς στρα - τιώτας πρὸς αὑτὸν ἐπέστρεφεν ὁμοίως νύκτωρ καὶ μεθ’ ἡμέραν . ἐῴκει γὰρ σιδηρῷ τινι . τοσοῦτον κατεγέλα τοῦ περὶ Θρᾴκην χειμῶνος . καίτοι τῇ μὲν ἀργίᾳ τὴν μαλα - κίαν , τῇ μαλακίᾳ δὲ τὸ μηδὲν τῶν τοιούτων φέρειν ἀκολουθεῖν ἀνάγκη . ὁ δὲ τῆς τῶν ὡρῶν ὑπερβολῆς κρείττων ἦν . καὶ τῇ περὶ τὸ Δήλιον τύχῃ φεύγων μετὰ τῶν ἄλλων μόνος ἦν τοῖς πολεμίοις κἀν τῇ φυγῇ φοβερός . οὕτως ὑπὸ τῆς ἀργίας τό τε σῶμα καὶ τὴν ψυχὴν διέφθαρτο . 132 . Ἔοικε δὲ Ἄνυτος ἐνεργοὺς νομίζειν τοὺς συκο - φάντας μόνους , τοὺς δὲ παιδείᾳ προσέχοντας καὶ τὴν αὑτῶν διάνοιαν ἐκκαθαίροντας οὐδὲν ἔργον πράττειν . καὶ τοὺς μὲν ἀθλητὰς οὐ κακίζει , καίτοι τί τῆς ἰσχύος αὐτῶν εἰς ἕτερον ἂν διαβαίη ; τοὺς δὲ ἀντὶ τῶν σω - μάτων τὰς ψυχὰς ἀσκοῦντας , ὧν κἂν ἄλλος ἀπολαύ - σειεν , ἀχρήστους ἀποκαλεῖ . καὶ οὐ νομίζει ὡς μέγι - ’στὸν ἔργον , εἰ διὰ | τὰς παρὰ Σωκράτους μέμψεις οἱ τὰ κοινὰ πράττοντες φροντίζοιεν ἀρετῆς .
Lemmas: ὁ ἀργία Σωκράτης λαμβάνω πείρω , εἰμί Ἀθηναῖος , οὗτος μέν ἐπί Δήλιος , οὗτος δέ αὖος ἐν ἀνά - φιπολις , ὅτε δή ὁ πρός ἅπας καρτερία ὁ στρα - τιώτας πρός ἑαυτοῦ ἐπιστρέφω ὁμοίως νύκτωρ καί μετά ἡμέρα . ἔοικα γάρ σιδήρεος τις . τοσοῦτος καταγελάω ὁ περί Θρᾴκη χειμών . καίτοι ὁ μέν ἀργία ὁ μάλα - Κιάν , ὁ μαλακία δέ ὁ μηδείς ὁ τοιοῦτος φέρω ἀκολουθέω ἀνάγκη . ὁ δέ ὁ ὁ ὥρα ὑπερβολή ἀγαθός εἰμί . καί ὁ περί ὁ Δήλιος τυγχάνω φεύγω μετά ὁ ἄλλος μόνος εἰμί ὁ πολέμιος ἐν ὁ φυγή φοβερός . οὕτως ὑπό ὁ ἀργία ὁ τε σῶμα καί ὁ ψυχή διαφθείρω . 132 . ἔοικα δέ Ἄνυτος ἐνεργός νομίζω ὁ σύκο - φημί μόνος , ὁ δέ παιδεία προσέχω καί ὁ ἑαυτοῦ διάνοια ἐκκαθαίρω οὐδείς ἔργον πράσσω . καί ὁ μέν ἀθλητής οὖον κακίζω , καίτοι τίς ὁ ἰσχύς αὐτός εἰς ἕτερος εἄν διαβαίνω ; ὁ δέ ἀντί ὁ σός - Μάτων ὁ ψυχή ἀσκέω , ὅς κἀν ἄλλος ἀπολαύω - σείω , ἄχρηστος ἀποκαλέω . καί οὖον νομίζω ὡς μόγις - εἰμί ἔργον , εἰμί διά | ὁ παρά Σωκράτης μέμψις ὁ ὁ κοινός πράσσω φροντίζω ἀρετή .
libanius.declamatio-i 133
Οὐ λέγει παριών . μετὰ πολλῶν γε Ἀθη - ναίων , δεδωκότος γε τοῦ Σόλωνος , οὐκ ἔχων φύσιν δήμῳ δυναμένην ὁμιλεῖν , ὅ καὶ τῶν ἄλλων πολλοὺς ἰδιώτας τετήρηκεν . ἀλλ’ ἐὰν ἴδῃ νέους πρὶν ὥραν ἥκειν ἐπὶ τὸ βῆμα πηδῶντας , ἐπιλαμβάνεται , κατέχει , τοῖς κοι - νοῖς ἐμμελετᾶν οὐκ ἐᾷ . τοῦτ’ ἴδιον Σωκράτους ἔθος , ᾧ πολλάκις ἐξείλετο τὴν πόλιν κυβερνητῶν ἀπείρων . οὗτος ἀργῶν Ἀθήνησι διαγέγονεν ; ἐργαζόμενος μὲν οὖν τὰ πάντων ὠφελιμώτατα , ἐξαιρούμενος δὲ ἀνεπιστημό - νων ῥητόρων τὸ πλῆθος ; ἐγὼ δὲ ὅστις μὲν ἠναντίωται τοῖς βλαβεροῖς , εὐεργέτην ἡγοῦμαι τῶν οὐ γευσαμένων τῆς βλάβης · ὃν δ’ εὐεργέτην ἔξεστι προσειπεῖν , πῶς ἔτ’ ἂν ἀργόν τις καλοίη ; 134 . Τραπεζίτης γὰρ οὐκ ἔστι . κρείττων ἴσως τῶν νέων ἡγεῖσθαι τραπεζίτης . ἀδικεῖ . σὺ δ’ ὅτι μὲν οὐκ εὐπορεῖ , μέμφῃ , τὸ δ’ ὡς πρᾳότατα τὴν πενίαν φέρειν οὐχὶ θαυμάζεις ; καὶ Λακεδαιμονίους μὲν ἄριστα πολιτεύεσθαι νομίζεις οὐ φύντος αὐτόθι σοφιστοῦ , τοῦτον δὲ μετ’ ἐκείνων πενόμενον τοῦτο καθ’ ὅ προσ - έοικεν ἐκείνοις ἀδικεῖν λέγεις ;
Lemmas: οὖον λέγω πάρειμι . μετά πολύς γε Άθης - νάω , δίδωμι γε ὁ Σόλων , οὐ ἔχω φύσις δῆμος δύναμαι ὁμιλέω , ὅς καί ὁ ἄλλος πολύς ἰδιώτης τηρέω . ἀλλά ἐάν ὁράω νέος πρίν ὥρα ἥκω ἐπί ὁ βῆμα πηδάω , ἐπιλαμβάνω , κατέχω , ὁ κέω - νόος ἐμμελετάω οὐ ἐάω . οὗτος ἴδιος Σωκράτης ἔθος , ὅς πολλάκις ἐξαιρέω ὁ πόλις κυβερνήτης ἤπειρος . οὗτος ἀργός Ἀθήνησι διαγίγνομαι ; ἐργάζομαι μέν οὖν ὁ πᾶς ὠφέλιμος , ἐξαιρέω δέ ἀνεπιστήμων - νάω ῥήτωρ ὁ πλῆθος ; ἐγώ δέ ὅστις μέν ἐναντιόομαι ὁ βλαβερός , εὐεργέτης ἡγέομαι ὁ οὖον γεύω ὁ βλάβη · ὅς δέ εὐεργέτης ἔξεστι προσεῖπον , πῶς ἔτι εἄν ἀργός τις καλέω ; 134 . Τραπεζίτης γάρ οὐ εἰμί . ἀγαθός ἴσως ὁ νέος ἡγέομαι τραπεζίτης . ἀδικέω . σύ δέ ὅτι μέν οὐ εὐπορέω , μέμφομαι , ὁ δέ ὡς πρᾶος ὁ πενία φέρω οὐ θαυμάζω ; καί Λακεδαιμόνιος μέν ἀγαθός πολιτεύω νομίζω οὖον φύς αὐτόθι σοφιστής , οὗτος δέ μετά ἐκεῖνος πένομαι οὗτος κατά ὅς προς - ἔοικα ἐκεῖνος ἀδικέω λέγω ;
libanius.declamatio-i 135
ἦν δὲ οὐ ταῦτα πρότερον ἐν τοῖς δικαστηρίοις ἐγκλήματα , τὸ μὴ πλου - τεῖν , τὸ μὴ χρυσὸν κεκτῆσθαι , τὸ μὴ συνεωνῆσθαι γῆν , ἀλλὰ πᾶν τοὐναντίον , ὅτι οὗτος μικρὰ παραλαβὼν παρὰ τοῦ πατρὸς χρημάτων ὄγκον συνείλεκται μέγαν καὶ γεωργεῖ καὶ γέγονεν ἐξαίφνης ὑπὲρ τοὺς πολλούς . τίς οὖν ἡ μεταβολὴ καὶ πόθεν ; Σωκράτης δὲ κινδυνεύει μόνος ἀνθρώπων διὰ τὸ τοῖς παροῦσιν ἀγαπῆσαι δοῦναι δίκην . 136 . Πονηρῶν δέ , ὦ ἄνδρες , ἔργων διδάσκαλον < αὐτὸν> Ἄνυτος καλῶν καὶ φάσκων ὑμῖν ὑπ’ διεφθάρθαι τοὺς νέους οὐκ ἔσχε | πλὴν Ἀλκι - βιάδου καὶ Κριτίου μνησθῆναι . περὶ ὧν ἐστὶ μὲν ἀπολογεῖσθαι ῥᾴδιον , πάνυ δ’ ἂν αἰσχυνοίμην , εἰ δόξαιμι καταλιπεῖν Ἀλκιβιάδην ἐν κοινωνίᾳ τῆς Κρι - τίου δόξης τοῦ τὰ κοινὰ γνώμῃ βεβλαφότος τὸν πολλὰ μὲν εὖ πεποιηκότα , πάντα δὲ κωλυθέντα , λυπῆσαι δὲ ἠναγκασμένον . πῶς οὖν μοι δοκεῖ ; μικρὰ χωρὶς ὑπὲρ ἐκείνου διαλεχθέντα μετὰ ταῦτα συγχωρῆσαι μὲν ἴσην ἀμφοῖν εἶναι τὴν ἀδικίαν , δεῖξαι δὲ οὐδὲν μετὸν τῆς ἀδικίας Σωκράτει . 137 . Τί οὖν ἄν τις Ἀλκιβιάδου κατηγοροίη ; πότε - ρον ὅτι τὸν Ἀλκμαίωνα καὶ τὸν Ἱππόνικον ἀκούων καὶ προαιρέσεις γενναίας καὶ πράξεις ἐφαμίλλους καὶ Κλεινίαν καὶ μάχας καὶ τελευτὴν ἔνδοξον φρονήματος ἔγεμε δυοῖν οἰκίαιν γνωριμωτάταιν πρέποντος ; ἢ ὅτι καλὸν αὐτὸν ἡ μήτηρ ἔτεκε καὶ θαυμαστὸν τὴν ὥραν ; ἢ ὅτι τὴν τῶν προγόνων διεδέξατο τάξιν καὶ πρὸς τὸ τὴν πόλιν εὖ ποιεῖν ὥρμησεν ; ἢ ὅτι τοὺς ὁμόρους πρὸς τὴν Σπάρτην ἐξεπολέμωσε καὶ τὴν τῆς Ἀττικῆς φθορὰν ἐπὶ τὴν ἐκείνων μετέστησεν ; ἢ ὅτι φαυλότερα τῆς ὑμετέρας ἀξίας τὰ ὄντα ἐνόμισε καὶ τὰ ἀπόντα ἐζήτησεν ;
Lemmas: εἰμί δέ οὖον οὗτος πρότερος ἐν ὁ δικαστήριον ἔγκλημα , ὁ μή πλόος - ἐγώ , ὁ μή χρυσός κτάομαι , ὁ μή συνωνέομαι γῆ , ἀλλά πᾶς ἐναντίος , ὅτι οὗτος μικρός παραλαμβάνω παρά ὁ πατήρ χρῆμα ὄγκος συλλέγω μέγας καί γεωργέω καί γίγνομαι ἐξαπίνης ὑπέρ ὁ πολύς . τίς οὖν ὁ μεταβολή καί πόθεν ; Σωκράτης δέ κινδυνεύω μόνος ἄνθρωπος διά ὁ ὁ πάρειμι ἀγαπάω δίδωμι δίκη . 136 . πονηρός δέ , εἰμί ἀνήρ , ἔργον διδάσκαλος < αὐτός Ἄνυτος καλός καί φάσκω σύ ὑπό διαφθείρω ὁ νέος οὐ ἔχω | πλήν Ἀλκή - Βιάδου καί Κριτίας μιμνήσκω . περί ὅς εἰμί μέν ἀπολογέομαι ῥᾴδιος , πάνυ δέ εἄν αἰσχύνω , εἰμί δοκέω καταλείπω Ἀλκιβιάδης ἐν κοινωνία ὁ Κρ - τίω δόξα ὁ ὁ κοινός γνώμη βλάπτω ὁ πολύς μέν εὕω ποιέω , πᾶς δέ κωλύω , λυπέω δέ ἀναγκάζω . πῶς οὖν ἐγώ δοκέω ; μικρός Χωρὶς ὑπέρ ἐκεῖνος διαλέγω μετά οὗτος συγχωρέω μέν ἴσος ἄμφω εἰμί ὁ ἀδικία , δείκνυμι δέ οὐδείς μέτειμι ὁ ἀδικία Σωκράτης . 137 . τις οὖν ἄν τις Ἀλκιβιάδης κατηγορέω ; πότε - ἀντίμοιρος ὅτι ὁ Ἀλκμαίων καί ὁ Ἱππόνικος ἀκούω καί προαίρεσις γενναῖος καί πρᾶξις ἐφάμιλλος καί Κλεινίας καί μάχη καί τελευτή ἔνδοξος φρόνημα γέμω δύο οἰκίον γνώριμος πρέπω ; ἢ ὅτι καλός αὐτός ὁ μήτηρ τίκτω καί θαυμαστός ὁ ὥρα ; ἢ ὅτι ὁ ὁ πρόγονος διαδέχομαι τάξις καί πρός ὁ ὁ πόλις εὕω ποιέω ὁρμάω ; ἢ ὅτι ὁ ὅμορος πρός ὁ Σπάρτη ἐκπολεμόω καί ὁ ὁ Ἀττικός φθορά ἐπί ὁ ἐκεῖνος μεθίστημι ; ἢ ὅτι φαῦλος ὁ ὑμέτερος ἄξιος ὁ εἰμί νομίζω καί ὁ ἄπειμι ζητέω ;
libanius.declamatio-i 138
ἀλλ’ εἰ τοὺς ἀφαιροῦντας τῶν ὑπαρ - χόντων μισεῖτε , τάς γε προσθήκας πῶς οὐκ ἂν ἐπαι - νοῖτε ; ἐκεῖνος τοίνυν εἶδεν ἐπὶ τὸν Ἰόνιον , εἶδε νῆσον μεγάλην , ὠρέχθη Σικελίας , ἐπεθύμησεν Ἰταλίας , ἤλ - πισεν ἕξειν Λιβύην , ἔγνω περιστῆσαι Πελοποννήσῳ τὴν Ἑσπερίαν , ἐπεθύμησε λῦσαι τὸν πόλεμον τέλει καλῷ καὶ προσπεσεῖν Λακεδαιμονίοις προσαυξήσας τῇ πόλει τὴν ῥώμην . ἀλλ’ οἶ φθονοῦντες καὶ κωλύοντες , ἐπειδὴ λέγοντες | οὐκ ἐκράτουν , ἠσέβουν μὲν 2 cf t . III 99 , 5 4 Thuc . V 43 . Isocr . big . p . 349 d 6 cf t . IV p . 197 R . Aristid . de IV viris t . II p . 167 sq . Dind . αὐτοὶ καὶ περιέκοπτον τοὺς Ἑρμᾶς , τὰ δ’ αὑτῶν κακὰ φέροντες ἐκείνῳ περιῆπτον , καὶ μέτοικοι καὶ μυστήρια καὶ σκευωρία καὶ πᾶσα τέχνη καὶ μηχανή .
Lemmas: ἀλλά εἰμί ὁ ἀφαιρέω ὁ ὕπαρ - χόντος μισέω , ὁ γε προσθήκη πῶς οὐ εἄν παῖς - νέος ; ἐκεῖνος τοίνυν ὁράω ἐπί ὁ Ἰόνιος , ὁράω νῆσος μέγας , ὀρέγω Σικελία , ἐπιθυμέω Ἰταλία , ἀλέω - πῖσος ἔχω Λιβύη , γιγνώσκω περιίστημι Πελοπόννησος ὁ Ἑσπερία , ἐπιθυμέω λύω ὁ πόλεμος τέλος καλός καί προσπίπτω Λακεδαιμόνιος προσαυξάνω ὁ πόλις ὁ ῥώμη . ἀλλά οἶς φθονέω καί κωλύω , ἐπεί λέγω | οὐ κρατέω , ἀσεβέω μέν 2 cf t . III 99 , 5 4 Thuc . V 43 . Isocr . big . p . 349 d 6 cf t . IV p . 197 R . Aristid . de IV viris t . II p . 167 sq . Dind . αὐτός καί περικόπτω ὁ Ἑρμῆς , ὁ δέ ἑαυτοῦ κακός φέρω ἐκεῖνος περιάπτω , καί μέτοικος καί μυστήριον καί σκευωρία καί πᾶς τέχνη καί μηχανή .
libanius.declamatio-i 139
σκο - πεῖτε δέ · δοῦναι λόγον ἤθελεν , οἱ δὲ ἐκέλευον πλεῖν . ἔπλει τὸν Ἰόνιον , οἱ δὲ τὸν δῆμον ἠρέθιζον . προσή - γετο τὴν νῆσον , οἱ δὲ ἐκάλουν εἰς ὄλεθρον . τέ οὖν ἐποίησεν ; ὅ πᾶς τις ἂν εὖ φρονῶν . ἔσωσεν αὑτὸν καὶ τὸ βάραθρον ἐφυλάξατο . καὶ ἡγήσατο τότε παρὰ τῆς Σαλαμινίας ἀκούειν · φεῦγε τὴν ταχίστην , Ἀλκι - βιάδη . φεῦγε . ζήτει σωτηρίαν ὧς Ἀθήνησι γε οὐκ οὔσης . δοκεῖς μὲν ἐπὶ κρίσιν , καλῇ δὲ ἐπὶ θάνατον . πίστιν ἔχουσιν αἱ διαβολαί . καὶ πάντα τοῦτον κατηγοροῦ τὸν χρόνον .
Lemmas: σκο - λέω δέ · δίδωμι λόγος ἐθέλω , ὁ δέ κελεύω πλέω . πλέω ὁ Ἰόνιος , ὁ δέ ὁ δῆμος ἐρεθίζω . πρόσειμι - γομαι ὁ νῆσος , ὁ δέ καλέω εἰς ὄλεθρος . τε οὖν ποιέω ; ὅς πᾶς τις εἄν εὕω φρονέω . σῴζω ἑαυτοῦ καί ὁ βάραθρον φυλάσσω . καί ἡγέομαι τότε παρά ὁ Σαλαμινία ἀκούω · φεύγω ὁ ταχύς , Ἀλκή - Βιάδη . φεύγω . ζητέω σωτηρία ὅς Ἀθήνησι γε οὐ εἰμί . δοκέω μέν ἐπί κρίσις , καλός δέ ἐπί θάνατος . πίστις ἔχω ὁ διαβολή . καί πᾶς οὗτος κατηγορέω ὁ χρόνος .
libanius.declamatio-i 140
τι οὖν θαυμαστόν , εἴ τις ἀδίκως οὐκ ἠθέλησεν ἀποθανεῖν ; τί δ’ , εἴ τις ὅθεν προσεδόκησεν ἀσφάλειαν , ἐκεῖσε ἐ̓πλευ - σεν . ὁ δὲ ἦν μὲν ἐν Σπάρτῃ , τὰς Ἀθήνας δὲ ὠνειρο - πόλει . καὶ οὐκ ἔφθη πιστευθεὶς καὶ μεθ’ ὑμῶν ἦν τὴν γνώμην μεταφέρων μὲν ἐς τὴν τῆς πόλεως χρείαν τὴν βασιλέως ῥοπήν , καταλύων δὲ τὸ Λακεδαιμονίων ναυτικὸν ἀπορίᾳ μισθοῦ , τῶν δὲ προσδοκωμένων τριή - ρων ἀποστερῶν . καὶ οὐ πρότερον ἐπαύσατο καταπολε - μῶν ἐκείνους φυγὰς ὤν , Ἄνυτε , καὶ τὸν δῆμον εἰδὼς ἐπικείμενον αὑτῷ , πρὶν αἰσχυνθέντες ὑμεῖς ναυμαχίας καὶ μάχας καὶ νίκας καὶ πόλεις προσγεγενημένας ἐψη - 10 φίσασθε τὴν κάθοδον καὶ τὰς ἀρὰς ἀνελύσατε . ὁ δὲ τοῖς μυστηρίοις ὁ κάκιστος ἐκεῖνος ἀπέδωκε τὴν | ἀρχαίαν ὁδόν .
Lemmas: τίς οὖν θαυμαστός , εἰμί τις ἄδικος οὐ ἐθέλω ἀποθνῄσκω ; τίς δέ , εἰμί τις ὅθεν προσδοκάω ἀσφάλεια , ἐκεῖσε πέλω - Σεν . ὁ δέ εἰμί μέν ἐν Σπάρτη , ὁ Ἀθῆναι δέ ὠνειρο - πόλις . καί οὐ φθάνω πιστεύω καί μετά σύ εἰμί ὁ γνώμη μεταφέρω μέν εἰς ὁ ὁ πόλις χρεία ὁ βασιλεύς ῥοπή , καταλύω δέ ὁ Λακεδαιμόνιος ναυτικόν ἀπορία μισθός , ὁ δέ προσδοκάω τριά - ῥόος ἀποστερέω . καί οὖον πρότερος παύω καταπολεύω - μῶν ἐκεῖνος φυγάς εἰμί , Ἄνυτος , καί ὁ δῆμος εἰδοί ἐπίκειμαι ἑαυτοῦ , πρίν αἰσχύνω σύ ναυμαχία καί μάχη καί Νίκη καί πόλις προσγίγνομαι ἕπω - 10 φισαω ὁ κάθοδος καί ὁ ἀρά ἀναλύω . ὁ δέ ὁ μυστήριον ὁ κακός ἐκεῖνος ἀποδίδωμι ὁ | ἀρχαῖος ὁδός .
libanius.declamatio-i 141
καὶ ἐῶ λέγειν ἀρμάτων πλῆθος καὶ μεγάλας ὑπὲρ ὑμῶν Ὀλυμπίασι δαπάνας ἀφ’ ὧν δόξαν ὑμεῖς εἰς τὸ κοινὸν ἰσχύος ἐσχήκατε . φανεῖται τοίνυν κἀν τοῖς δευτέροις κυβερνήτου προπετείας , οὐχ ἑαυτοῦ κακίας ὑποσχὼν δίκην καὶ ὅλως τῶν μὲν ἔξω κεκρατηκώς , βασκανίας δὲ τῆς παρ’ ὑμῖν ἡττηθείς , πολὺ δὲ τῶν ἐκβαλόντων αὐτὸν χρησιμώτερος τῇ πόλει . 142 . Καὶ ταῦτα διῆλθον οὐκ Ἀλκιβιάδου καὶ Σω - κράτους χάριν μᾶλλον ἢ ὑμῶν καὶ τῆς ὑμετέρας , ὦ Ἀθηναῖοι , δόξης . δεῖ γὰρ ὑμᾶς οὐκ ἀσεβεῖ διηλλάχθαι δοκεῖν , ἀλλὰ τὸν οὐδὲν ἠδικηκότα καταδεδέχθαι . ἔνα δὲ ὅσον περίεστι τῷ νυνὶ κρινομένῳ τῶν δικαίων ἔτ’ ἄμεινον μάθητε , ἔστω μὲν Ἀλκιβιάδης μηδὲν Κριτίου βελτίων , ἴστω δὲ Σωκράτης διδάσκαλος ὁ μηδαμοῦ μηδενὶ τοῦτο ὑποσχόμενος . ἐξεταζέσθω δὲ παρ’ ὑμῖν , εἰ τῆς τῶν οὐκ ἐθελησάντων ἢ μὴ δυνηθέντων γε μαθεῖν κακίας ὁ διδάξαι γε βουληθεὶς ὑπεύθυνος . εἰ γὰρ ὁ μὲν ἔλεγεν ὅ ποιοῦσιν ἂν συνήνεγκεν , οἱ δὲ οὐ προσεῖχον τὸν νοῦν ἑτέρων αὐτοῖς ἀρεσκόντων , τί δεῖ Σωκράτην ἀντ’ ἐκείνων μισεῖν ; ὥσπερ ἂν εἴ τις γεωρ - γὸν μηδὲν παραλιπόντα τῶν περὶ τὴν γῆν πόνων , ἀλλὰ καὶ χερσὶ καὶ σκεύεσι καὶ βουσὶ καὶ σπέρμασι καὶ τῷ περὶ ταῦτα νόμῳ χρησάμενον , ἔπειτα μηδ’ ὁτιοῦν παρ’ αὐτῆς κεκομισμένον οὐκ οὔσης ἀγαθῆς αἴτιον τοῦ συμβάντος ἡγοῖτο , ἀλλ’ | ἕτοιμον αὐτῷ καὶ περὶ τῆς αὑτοῦ διεξελθεῖν τέχνης καὶ δεῖξαι τὴν γῆν .
Lemmas: καί ἐάω λέγω ἄρμα πλῆθος καί μέγας ὑπέρ σύ Ὀλυμπία δαπάνη ἀπό ὅς δόξα σύ εἰς ὁ κοινός ἰσχύς ἔχω . φαίνω τοίνυν ἐν ὁ δύο κυβερνήτης προπέτεια , οὐ ἑαυτοῦ κακία ὑπέχω δίκη καί ὅλως ὁ μέν ἔξω κρατέω , βασκανία δέ ὁ παρά σύ ἡσσάομαι , πολύς δέ ὁ ἐκβάλλω αὐτός χρήσιμος ὁ πόλις . 142 . καί οὗτος διέρχομαι οὐ Ἀλκιβιάδης καί Σω - κράτος χάρις μᾶλλον ἢ σύ καί ὁ ὑμέτερος , εἰμί Ἀθηναῖος , δόξα . δεῖ γάρ σύ οὐ ἀσεβής διαλλάσσω δοκέω , ἀλλά ὁ οὐδείς ἀδικέω καταδέχομαι . νάω δέ ὅσος περίειμι ὁ νυνί κρίνω ὁ Δίκαιος ἔτι ἀγαθός μανθάνω , ἵστημι μέν Ἀλκιβιάδης μηδείς Κριτίας ἀγαθός , οἶδα δέ Σωκράτης διδάσκαλος ὁ μηδαμοῦ μηδείς οὗτος ὑπισχνέομαι . ἐξετάζω δέ παρά σύ , εἰμί ὁ ὁ οὐ ἐθέλω ἢ μή δύναμαι γε μανθάνω κακία ὁ διδάσκω γε βούλομαι ὑπεύθυνος . εἰμί γάρ ὁ μέν λέγω ὅς ποιέω εἄν συμφέρω , ὁ δέ οὖον προσέχω ὁ νόος ἕτερος αὐτός ἀρέσκω , τίς δεῖ Σωκράτης ἀντί ἐκεῖνος μισέω ; ὥσπερ εἄν εἰμί τις γεωρ - γος μηδείς παραλείπω ὁ περί ὁ γῆ πόνος , ἀλλά καί χείρ καί σκεῦος καί βοῦς καί σπέρμα καί ὁ περί οὗτος νόμος χράω , ἔπειτα μηδέ ὁστισοῦν παρά αὐτός κομίζω οὐ εἰμί ἀγαθός αἴτιος ὁ συμβαίνω ἡγέομαι , ἀλλά | ἑτοῖμος αὐτός καί περί ὁ αὐτός διεξέρχομαι τέχνη καί δείκνυμι ὁ γῆ .
libanius.declamatio-i 143
ὁρῶμεν δὲ κἀν ταῖς ἄλλαις τέχναις τοὺς μὲν παριόντας τὸν διδάσκαλον , τοὺς δὲ πρὸς ἴσον ἐρχομένους , τὸν δὲ ἐλάττω λαμβάνοντα , τὸν δὲ οὐδ’ ὁτιοῦν . ἐντεῦθεν σκυτοτόμου σκυτοτόμος ἀμείνων καὶ τέκτονος τέκτων κἀν τοῖς ἄλλοις ἕτερος ἑτέρου τῶν αὐτῶν τετυχηκότες διδασκάλων . ἔστι γάρ , ὦ Ἀθηναῖοι , βιαιότερον καὶ μᾶλλον ἰσχυρὸν μαθήσεως φύσις . ὅταν ᾖ πονηρά , καθέλκει πρὸς ἑαυτὴν καὶ πᾶσαν παίδευσιν ἀπέφηνε μάταιον . εἰ δὲ μὴ τοῦτο τοιοῦτον ἦν , ἐν ἅπασιν ἂν τοῖς ὁμοτέχνοις τὸ ἴσον τῆς ἐπιστήμης ἔκειτο . εἰ δὲ τῆς φύσεως πανταχοῦ τὸ κράτος ἐχούσης οὐχ οὕτω τοῖς ἀνθρώποις ἐδόκει , ἀλλ’ ἐν ταῖς τῶν φοιτητῶν ἀπειρίαις τοὺς διδασκάλους ἐκόλαζον , κατα - λέλυντ᾿ ἂν αἱ τέχναι μηδενὸς τολμῶντος διδάσκειν ἐπὶ τῷ μὴ κακῶς παθεῖν . ἀλλ’ , οἶμαι , τοῖς μὲν διδα - σκάλοις πανταχοῦ χάρις ὀφείλεται , τῶν προσιόντων δὲ τὸ μὴ μαθεῖν ἔγκλημα .
Lemmas: ὁράω δέ ἐν ὁ ἄλλος τέχνη ὁ μέν πάρειμι ὁ διδάσκαλος , ὁ δέ πρός ἴσος ἐρχόμενος , ὁ δέ μικρός λαμβάνω , ὁ δέ οὐδέ ὁστισοῦν . ἐντεῦθεν σκυτοτόμος σκυτοτόμος ἀγαθός καί τέκτων τέκτων ἐν ὁ ἄλλος ἕτερος ἕτερος ὁ αὐτός τυγχάνω διδάσκαλος . εἰμί γάρ , εἰμί Ἀθηναῖος , βίαιος καί μᾶλλον ἰσχυρός μάθησις φύσις . ὅταν εἰμί πονηρός , καθέλκω πρός ἑαυτοῦ καί πᾶς παίδευσις ἀποφαίνω μάταιος . εἰμί δέ μή οὗτος τοιοῦτος εἰμί , ἐν ἅπας εἄν ὁ ὁμότεχνος ὁ ἴσος ὁ ἐπιστήμη κεῖμαι . εἰμί δέ ὁ φύσις πανταχοῦ ὁ κράτος ἔχω οὐ οὗτος ὁ ἄνθρωπος δοκέω , ἀλλά ἐν ὁ ὁ φοιτητής ἀπειρία ὁ διδάσκαλος κολάζω , κατά - λύω εἄν ὁ τέχνη μηδείς τολμάω διδάσκω ἐπί ὁ μή κακῶς πάσχω . ἀλλά , οἴομαι , ὁ μέν διδα - ὑποσκάλλω πανταχοῦ χάρις ὀφείλω , ὁ πρόσειμι δέ ὁ μή μανθάνω ἔγκλημα .
libanius.declamatio-i 144
καὶ μὴν τούς γε νομο - θέτας οὐδὲν ἕτερον ἢ διδασκάλους πάντες ἄνθρωποι νομίζουσιν οὐ μιᾶς τινος ἡλικίας οὐδὲ ἔθνους ἑνὸς τῶν ἐν ταῖς πόλεσιν , ἀλλ’ ὁμοίως μὲν νέων , ὁμοίως δὲ γερόντων , ἔτι δὲ ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν καὶ ἀστῶν καὶ ξένων καὶ δούλων καὶ ἐλευθέρων . καὶ διὰ τοῦτο πρῶτοι τιμῶνται μετὰ τοὺς θεούς , ὅτι παρ’ αὐτῶν μεμαθήκαμεν ἅ τε δεῖ ποιεῖν ὧν τε ἀπέχεσθαι . ἀκού - ομεν δὲ οὐ ταῦτα μόνον , ἀλλὰ καὶ δωρεὰς καὶ ζημίας , ὧν αἱ μὲν ἕπονται τοῖς ἀπειθοῦσιν , αἱ δὲ τοὺς ἐπι - εικεῖς ἀμείβονται . ἀλλ’ ὅμως οὐδὲ τούτων ἀμφοτέρων ἐλπίδες ἀρκοῦσιν ἐκκόψαι πονηρίαν . ἀλλ’ οἱ μὲν ἀπει - λοῦσιν , Ἄνυτος δὲ ἀδικεῖ . οἱ μὲν ἐπαγγέλλονται , Μέλη - τος | δὲ οὐκ ἐπιθυμεῖ τιμῆς , ἀλλ’ αἱρεῖται μισθοῦ μᾶλλον συκοφαντεῖν ἢ τῶν χρηστῶν νομισθεὶς θαυ - μασθῆναι .
Lemmas: καί μήv ὁ γε νόμος - θέτης οὐδείς ἕτερος ἢ διδάσκαλος πᾶς ἄνθρωπος νομίζω οὖον εἷς τις ἡλικία οὐδέ ἔθνος εἷς ὁ ἐν ὁ πόλις , ἀλλά ὁμοίως μέν νέος , ὁμοίως δέ γέρων , ἔτι δέ ἀνήρ καί γυνή καί ἀστός καί ξένος καί δοῦλος καί ἐλεύθερος . καί διά οὗτος πρῶτος τιμάω μετά ὁ θεός , ὅτι παρά αὐτός μανθάνω ὅς τε δεῖ ποιέω ὅς τε ἀπέχω . ἀκέω - ἀρτύω δέ οὖον οὗτος μόνος , ἀλλά καί δωρεά καί ζημία , ὅς ὁ μέν ἕπω ὁ ἀπειθέω , ὁ δέ ὁ ἐπι - εἴκω ἀμείβω . ἀλλά ὅμως οὐδέ οὗτος ἀμφότερος ἐλπίς ἀρκέω ἐκκόπτω πονηρία . ἀλλά ὁ μέν ἄπειμι - λοῦσις , Ἄνυτος δέ ἀδικέω . ὁ μέν ἐπαγγέλλω , Μέλης - ὅς | δέ οὐ ἐπιθυμέω τιμή , ἀλλά αἱρέω μισθός μᾶλλον συκοφαντέω ἢ ὁ χρηστός νομίζω θαυ - μάσσω .
libanius.declamatio-i 145
τολμωμένων οὖν τῶν ἀδικημάτων ἁπάντων μετὰ τοὺς νόμους καὶ τὴν ἐπιζήμιον ἀπεί - θειαν κατεβόησέ τις τοῦ Σόλωνος ἢ κακῶς εἶπε τὸν Δράκοντα καὶ δεινὸν ποιησάμενος τὸ φθῆναι τελευ - τήσαντας πρὸ τοῦ δοῦναι δίκην ἐκέλευσεν ἀχρήστους νομίζειν καὶ λυμεῶνας ; οὐδείς . ἀλλὰ τοὺς μὲν σωτῆρας νομίζομεν , τοὺς δὲ παρανομοῦντας κολάζομεν .
Lemmas: τολμάω οὖν ὁ ἀδίκημα ἅπας μετά ὁ νόμος καί ὁ ἐπιζήμιος ἄπειμι - θεῖος καταβοάω τις ὁ Σόλων ἢ κακῶς εἶπον ὁ Δράκων καί δεινός ποιέω ὁ φθάνω τελεύω - τήσαντας πρό ὁ δίδωμι δίκη κελεύω ἄχρηστος νομίζω καί λυμεών ; οὐδείς . ἀλλά ὁ μέν σωτήρ νομίζω , ὁ δέ παρανομέω κολάζω .
libanius.declamatio-i 146
τί δ’ ἄν τις εἴποι περὶ τῶν πολὺ φοβερωτέρων διδασκά - λων , ὑμῶν , ὦ Ἀθηναῖοι , τῶν δικαζόντων ; οἱ οὐ λόγῳ συμβουλεύετε τὰ δίκαια ποιεῖν , ἀλλ’ ἔργῳ , δημεύοντες , ἐξελαύνοντες , τοῖς ἕνδεκα παραδιδόντες ἐπὶ θανάτῳ . <ὧν> οὐδὲν οὔτε τοὺς πονηροὺς ἔπαυσεν ἀδικοῦν - τας οὔθ’ ὑμᾶς καταγινώσκοντας , ἀλλ’ οἱ μὲν τή - μερον ἀποθνήσκουσιν , οἱ δὲ τῆς ὑστεραίας ἐπὶ τοῖς αὐτοῖς ἁλίσκονται . καὶ οὐδὲν μήποθ’ εὕρῃ νομοθέτης εἰς τιμωρίαν οὕτω πικρὸν ὅ ποιήσει πάντας δικαίους .
Lemmas: τίς δέ ἄν τις εἶπον περί ὁ πολύς φοβερός διδάσκω - λάω , σύ , εἰμί Ἀθηναῖος , ὁ δικάζω ; ὁ οὖον λόγος συμβουλεύω ὁ Δίκαιος ποιέω , ἀλλά ἔργον , δημεύω , ἐξελαύνω , ὁ ἕνδεκα παραδίδωμι ἐπί θάνατος . ὅς οὐδείς οὔτε ὁ πονηρός παύω ἀδικέω - ὅς οὔτε σύ καταγιγνώσκω , ἀλλά ὁ μέν ὅς - μέρω ἀποθνῄσκω , ὁ δέ ὁ ὑστεραῖος ἐπί ὁ αὐτός ἁλίσκομαι . καί οὐδείς μήποτε εὑρίσκω νομοθέτης εἰς τιμωρία οὗτος πικρός ὅς ποιέω πᾶς Δίκαιος .
libanius.declamatio-i 147
εἶτα τῶν ἐν τοῖς δικαστηρίοις κινδύνων ἐξελη - λεγμένων καὶ τῆς κακίας τολμᾶν ἐπισταμένης , εἰ μὴ Σωκράτης ἀπὸ τῶν ἐν Λυκείῳ λόγων ἅπαντας ἀπλοῦς ἐποίησεν εἶναι , ἀδικεῖ ; καὶ τοὺς μὲν οἰκέτας , ἐφ’ οὓς οὐδὲν δεῖ δικαστηρίου καὶ γραφῆς , ἀλλ’ ἐξουσία τοῖς δεσπόταις μύλωνος , πεδῶν , μαστίγων , στίξαι , στρεβλῶ σαι , τούτους μέν , ἂν ὦσι πονηροί , οὐκ ἂν μεταβά - λοιμεν τοῖς αἰκισμοῖς , τῶν δ’ ἐλευθέρων καὶ φρόνημα παρὰ τῆς εὐγενείας ἐχόντων δεσπότης ἦν ἀκριβέστερος Σωκράτης ἢ τῶν ἀργυρωνήτων ὑμεῖς ; 148 . Κριτίας ἐλύπησε τὸν δῆμον . καὶ γὰρ Σω - κράτην . ὑμᾶς ἀφείλετο τὴν | παρρησίαν . καὶ γὰρ ἐκεῖνον τὰς εἰωθυίας συνουσίας . ἆρ’ οὖν ὑμῖν , εἰ μαθητὴς ἀκριβῶς ἦν Σωκράτους καὶ τῶν ἐκείνου καὶ λόγων καὶ τρόπων λίαν ἐπιθυμητής , τοιούτους <ἂν> ἀποδοῦναι δοκεῖ τῷ διδασκάλῳ τοὺς μισθοὺς καὶ παρ - ἑλέσθαι τοῦ βίου τὴν τάξιν ἐν ᾗ τοσοῦτον ἐβεβιώκει χρόνον , καὶ ὁ μὲν κακῶς λέγειν τὴν ἀρχήν , ὁ δ’ οἷς μάλιστα λυπήσειν ἔμελλεν ἐπιτάττειν , ἀλλ’ οὐκ ἂν ὁ μὲν τὴν ὠμότητα θαυμάζειν , εἴπερ ταύτην ἐδίδασκεν , ὁ δ’ ἀντιτιμᾶν τοὺς παρασκευάσαντας ;
Lemmas: εἶτα ὁ ἐν ὁ δικαστήριον κίνδυνος ἐξελαύνω - λέγω καί ὁ κακία τολμάω ἐφίστημι , εἰμί μή Σωκράτης ἀπό ὁ ἐν Λύκειον λόγος ἅπας Ἀπλοῦς ποιέω εἰμί , ἀδικέω ; καί ὁ μέν οἰκέτης , ἐπί ὅς οὐδείς δεῖ δικαστήριον καί γραφεύς , ἀλλά ἐξουσία ὁ δεσπότης μυλών , πέδη , μάστιξ , στίζω , στρεβλῶ σός , οὗτος μέν , εἄν εἰμί πονηρός , οὐ εἄν μεταβαίνω - λοιμός ὁ αἰκισμός , ὁ δέ ἐλεύθερος καί φρόνημα παρά ὁ εὐγένεια ἔχω δεσπότης εἰμί ἀκριβής Σωκράτης ἢ ὁ ἀργυρώνητος σύ ; 148 . Κριτίας λυπέω ὁ δῆμος . καί γάρ Σω - κράτης . σύ ἀφαιρέω ὁ | παρρησία . καί γάρ ἐκεῖνος ὁ εἴωθα συνουσία . ἆρα οὖν σύ , εἰμί μαθητής ἀκριβῶς εἰμί Σωκράτης καί ὁ ἐκεῖνος καί λόγος καί τρόπος λίαν ἐπιθυμητής , τοιοῦτος ὅς ἀποδίδωμι δοκέω ὁ διδάσκαλος ὁ μισθός καί παρά - αἱρέω ὁ βίος ὁ τάξις ἐν ὅς τοσοῦτος βιόω χρόνος , καί ὁ μέν κακῶς λέγω ὁ ἀρχή , ὁ δέ ὅς μάλιστα λυπέω μέλλω ἐπιτάσσω , ἀλλά οὐ εἄν ὁ μέν ὁ ὠμότης θαυμάζω , εἴπερ οὗτος διδάσκω , ὁ δέ ἀντιτιμάω ὁ παρασκευάζω ;
libanius.declamatio-i 149
τούς γέ τοι παιδοτρίβας ἴσμεν ἐν τοῖς στεφάνοις τῶν ἀθλητῶν οὔτ’ ἀχθομένους πρὸς αὐτοὺς οὔθ’ ὑβριζομένους ὑπ’ αὐτῶν , ἀλλ’ ἄμφω συνηδομένους ἀλλήλοις , Σωκράτης δὲ οὕτως ἦν ἆτ’ ὀπὸς , ὥσθ’ ὁρῶν αὑτοῦ τὴν σπουδὴν τετελεσμένην καὶ τοὺς νόμους ἀσθενεῖς καὶ τὸν δῆμον οὐδαμοῦ καὶ Κριτίαν τύραννον ἔψεγεν ἀρχὴν ἢν ἀποῦσαν ἐζήτει , καὶ κινδυνεύειν ᾑρεῖτο μᾶλλον ἢ τοῖς ἐκείνῳ δοκοῦσιν ὑπηρετεῖν ; 150 . Σὺ δ’ Ἀλκιβιάδην μὲν καὶ Κριτίαν λέγεις , πολλοὺς δὲ χρηστοὺς παραλείπεις , ὧν , εἰ καὶ τῶν κοι - νῶν ἀφεστᾶσιν , ἔστιν ὅμως ἄγασθαι τὸν τρόπον , ἐπεὶ κἀν τοῖς ἰδίοις γένοιτ’ ἂν ἀπόδειξις ἀρετῆς . τί γὰρ ἂν σὺ καταγνοίης Πλάτωνος ; τί δ’ ἂν Κρίτωνος ; τί δ’ Αἰσχίνου ; τί Χαιρεφῶντος ; τί μυρίων ἑτέρων ; ποίας οὗτοι φιλίας προὔδοσαν ; ποίοις πολεμίοις συνεύξαντο ; τίνας νόμους ἀνεῖλον ; τίνας τυράννους | κατέ - στησαν ; ἢ τὰ ἔπη μὲν συνείλοχας οἷς ἤλπισας ἐξαπα - τήσειν , ἃ δ’ ἀφιστάμενος τῶν ποιητῶν διελέγετο Σω - κράτης ὑπερπεπήδηκας ; οὐχ ὑπὲρ ἐγκρατείας πρὸς Ἀρίστιππον διείλεκται πείθων μὴ δουλεύειν τῇ γαστρί ; οὐ Λαμπροκλεῖ μητρὸς ἀμελοῦντι διδάσκων ἡλίκα χρέα γονεῦσιν ὀφείλομεν ; τέ κάλλιον ὧν ὑπὲρ διαλλαγῶν πρὸς Χαιρεκράτην καὶ τὸν ἀδελφὸν διεξῆλθε ; τί βέλτιον ὧν περὶ φίλων πρὸς Ἀντισθένην ;
Lemmas: ὁ γε ὅς παιδοτρίβης οἶδα ἐν ὁ στέφανος ὁ ἀθλητής οὔτε ἄχθομαι πρός αὐτός οὔτε ὑβρίζω ὑπό αὐτός , ἀλλά ἄμφω συνήδομαι ἀλλήλων , Σωκράτης δέ οὕτως εἰμί ἅτε ὄψ , ὥστε ὁράω αὐτός ὁ σπουδή τελέω καί ὁ νόμος ἀσθενής καί ὁ δῆμος οὐδαμοῦ καί Κριτίας τύραννος ψέγω ἀρχή εἄν ἄπειμι ζητέω , καί κινδυνεύω αἱρέω μᾶλλον ἢ ὁ ἐκεῖνος δοκέω ὑπηρετέω ; 150 . σύ δέ Ἀλκιβιάδης μέν καί Κριτίας λέγω , πολύς δέ χρηστός παραλείπω , ὅς , εἰμί καί ὁ κέω - νάω ἀφίστημι , εἰμί ὅμως ἄγαμαι ὁ τρόπος , ἐπεί ἐν ὁ ἴδιος γίγνομαι εἄν ἀπόδειξις ἀρετή . τίς γάρ εἄν σύ κατάγνυμι Πλάτων ; τίς δέ εἄν Κρίτων ; τίς δέ Αἰσχίνης ; τίς Χαιρεφῶν ; τίς μυρίος ἕτερος ; Ποίας οὗτος φίλιος προδίδωμι ; ποῖος πολέμιος συνεύχομαι ; τίς νόμος ἀναιρέω ; τίς τύραννος | κατέ - ἵστημι ; ἢ ὁ ἔπος μέν συλλέγω ὅς ἐλπίζω ἐξαπα - ὅς , ὁ δέ ἀφίστημι ὁ ποιητής διαλέγω Σω - Κράτης ὑπερπηδάω ; οὐ ὑπέρ ἐγκράτεια πρός Ἀρίστιππος διαλέγω πείθω μή δουλεύω ὁ γαστήρ ; οὖον Λαμπροκλῆς μήτηρ ἀμελέω διδάσκω ἡλίκος χρεία γονεύς ὀφείλω ; τε καλός ὅς ὑπέρ διαλλαγή πρός Χαιρεκράτης καί ὁ ἀδελφός διεξέρχομαι ; τίς ἀγαθός ὅς περί Φίλων πρός Ἀντισθένης ;
libanius.declamatio-i 151
ἀλλὰ μὴν Γλαύκωνά τε τὸν Ἀρίστωνος καὶ τὸν Γλαύκωνος Χαρ - μίδην , τὸν μὲν ἐπεγείρας δημηγορεῖν ὀκνοῦντα , τὸν δ’ ἐπισχὼν οὔπω δυνάμενον ὠφελεῖν , ἐξ ἀμφοτέρων εὔνουν πολίτην ἔδειξεν . ἤκουσε καὶ Περικλῆς ὁ Περι - κλέους τῶν ἐπὶ στρατηγίαν παρακαλούντων λόγων . καὶ τί δεῖ καθ’ ἕκαστον ἐξαριθμεῖν ; εἰ γὰρ ἐθέλοιμι καλέ - σαι τοὺς περὶ δικαιοσύνης , τοὺς περὶ σωφροσύνης , τοὺς ὑπὲρ ἀνδρίας , τοὺς ὑπὲρ πρᾳότητος , τοὺς περὶ μαντικῆς καὶ τῶν ἄλλων ἀκηκοότας ἀγαθῶν , πᾶσαν ἂν πλὴν τῶν τούτοις ἐοικότων καλοίην τὴν πόλιν , οὐχ ὧς οὐχὶ καὶ τούτων ἀκηκοότων , ἀλλ’ , οἶμαι , ψεύσονται καὶ τοὐναντίον ἐροῦσιν .
Lemmas: ἀλλά μήv Γλαύκων τε ὁ Ἀρίστων καί ὁ Γλαύκων Χαρ - μίδης , ὁ μέν ἐπεγείρω δημηγορέω ὀκνέω , ὁ δέ ἐπέχω οὔπω δύναμαι ὠφελέω , ἐκ ἀμφότερος εὔνους πολίτης δείκνυμι . ἀκούω καί Περικλῆς ὁ Περ - κλέος ὁ ἐπί στρατηγία παρακαλέω λόγος . καί τίς δεῖ κατά ἕκαστος ἐξαριθμέω ; εἰμί γάρ ἐθέλω καλός - σός ὁ περί δικαιοσύνη , ὁ περί σωφροσύνη , ὁ ὑπέρ Ἀνδρίας , ὁ ὑπέρ πραότης , ὁ περί μαντικός καί ὁ ἄλλος ἀκούω ἀγαθός , πᾶς εἄν πλήν ὁ οὗτος ἔοικα καλέω ὁ πόλις , οὐ ὅς οὐ καί οὗτος ἀκούω , ἀλλά , οἴομαι , ψεύδω καί ἐναντίος εἴρω .
libanius.declamatio-i 152
οὐ μὴν ὑμῶν γε , ὦ ἄνδρες , τἀληθὲς οὐδεὶς ἐξαρνήσεται οὐδὲ πείσει καταψηφίσασθαι Σωκράτους , ὅτι Θησεὺς μὲν συνῴκισε τὴν πόλιν καὶ τὴν ἀρχὴν ἣν εἶχεν ἀφῆκε , Σόλων δὲ Σαλαμῖνά τε προσηγάγετο καὶ χρεῶν ἀποκοπὰς εἰσηγάγετο καὶ ταῦτα πέντε ταλάντων ὀφειλομένων αὐτῷ . ταυτὶ γάρ , ὦ Ἀθηναῖοι , τοῖς μὲν πεποιηκόσι δόξαν ἂν εἰκότως φέ - ροι , τοὺς δὲ ἄλλους οὐκ ἂν δικαίως ἀποκτείναι . εἰ γὰρ τοὺς <ἢ> μὴ συνοικίζοντας τὴν πόλιν τήν γε συνῳκισμέ - νῆν ἢ μὴ Σαλαμῖνα κτωμένους τήν γε ἡμετέραν οὖσαν ἀποθνήσκειν δέοι καὶ ὅλως τοὺς ἢ μὴ γράφοντας νό - μους ἢ μὴ στρατηγοῦντας , ἐπιλείψει τὸ κώνειον ὑμᾶς . ἔχει Θησεὺς τὰς προσηκούσας τιμάς , ὧς δηλοῖ τὸ Θησεῖον , ἔστηκεν ἐν ἀγορᾷ χαλκοῦς ὁ Σόλων , τὸ δ’ ἀποθνήσκειν τινὰς Ἀθηναίων διὰ τὰς ἐκείνων εὐεργε - σίας οὐκ οἶδ’ ἥν τινα ἂν ἔχοι τοῖς ἀνδράσιν ἐκείνοις τίμην . 153 . Λεγέτω τοίνυν τὴν πρὸς τοὺς σοφιστὰς ὑμῶν ὀργήν , τὸν Ἀναξαγόραν , τὸν Πρωταγόραν , τὸν Διαγό - 15 ’ρᾶν . δώσει γάρ μοι πάλιν ἐρωτᾶν · πῶς οὖν οὐ τῆς αὐτῆς ἀπέλαυσε Σωκράτης , εἴπερ οἷς ὁ δῆμος ὠργίζετο προσόμοιος ἦν ; χρῆν γὰρ αὐτὸν ταὐτὰ ἐπιτηδεύοντα τοῖς αὐτοῖς κεκολάσθαι . εἰ μὲν γὰρ οὐδεὶς σοφιστὴς ἔδωκε δίκην , ῥᾳθυμία τοῦτ’ ἂν ἦν περὶ τοὺς θεοὺς τῆς πόλεως , ὑφ’ ἧς ἂν ἔφη τις καὶ τοῦτον δια - λαθεῖν · ὄντων δὲ πρὸς οὓς ἔσχετε πικρῶς ὁ μὴ τοιού - τῶν ὑμῶν πεπειραμένος δέδεικται καθαρεύων τῆς κατ’ ἐκείνων αἰτίας .
Lemmas: οὖον μήv σύ γε , εἰμί ἀνήρ , ἀληθής οὐδείς ἐξαρνέομαι οὐδέ πείθω καταψηφίζομαι Σωκράτης , ὅτι Θησεύς μέν συνοικίζω ὁ πόλις καί ὁ ἀρχή ὅς ἔχω ἀφίημι , Σόλων δέ Σαλαμίς τε προσάγω καί χρέος ἀποκοπή εἰσάγω καί οὗτος πέντε τάλαντον ὀφείλω αὐτός . οὗτος γάρ , εἰμί Ἀθηναῖος , ὁ μέν ποιέω δόξα εἄν εἰκότως φές - ῥόος , ὁ δέ ἄλλος οὐ εἄν δικαίως ἀποκτείνω . εἰμί γάρ ὁ ἤ μή συνοικίζω ὁ πόλις ὁ γε συνοικίζω - νάω ἢ μή Σαλαμίς κτάομαι ὁ γε ἡμέτερος εἰμί ἀποθνήσκω δήω καί ὅλως ὁ ἢ μή γράφω νόος - ξενότιμος ἢ μή στρατηγός , ἐπίλειψις ὁ κώνειον σύ . ἔχω Θησεύς ὁ προσήκω τιμή , ὅς δηλόω ὁ Θησεῖον , ἵστημι ἐν ἀγορά χάλκεος ὁ Σόλων , ὁ δέ ἀποθνήσκω τις Ἀθηναῖος διά ὁ ἐκεῖνος εὐερ - σία οὐ οἶδα ὅς τις εἄν ἔχω ὁ ἀνήρ ἐκεῖνος τιμή . 153 . λέγω τοίνυν ὁ πρός ὁ σοφιστής σύ ὀργή , ὁ Ἀναξαγόρας , ὁ Πρωταγόρας , ὁ Διαγό - 15 ἐράω . δίδωμι γάρ ἐγώ πάλιν ἐρωτάω · πῶς οὖν οὖον ὁ αὐτός ἀπολαύω Σωκράτης , εἴπερ ὅς ὁ δῆμος ὀργίζω προσόμοιος εἰμί ; χράω γάρ αὐτός αὐτός ἐπιτηδεύω ὁ αὐτός κολάζω . εἰμί μέν γάρ οὐδείς Σοφιστὴς δίδωμι δίκη , ῥᾳθυμία οὗτος εἄν εἰμί περί ὁ θεός ὁ πόλις , ὑπό ὅς εἄν φημί τις καί οὗτος διά - λανθάνω · εἰμί δέ πρός ὅς ἔχω πικρός ὁ μή οιὁ - ὁ σύ πειράω δείκνυμι καθαρεύω ὁ κατά ἐκεῖνος αἴτιος .
libanius.declamatio-i 154
Ἀναξαγόρας ἐδέθη δικαίως ἀσε - βῶν περὶ ἡλίου τε καὶ σελήνης . Πρωταγόραν ἐξεκηρύ - ξατε καλῶς καὶ προσηκόντως ζητοῦντα περὶ θεῶν εἴτ’ εἰσὶν εἴτ’ οὐκ εἰσί . τῷ τὸν Διαγόραν ἀποκτενοῦντι μισθὸν ὑπέσχεσθε σωφρονοῦντες . | τὴν γὰρ Ἐλευ - σίνα καὶ τὰς ἀρρήτους ἐκωμῴδει τελετάς . Σωκράτους δὲ τίς εἰπεῖν ἔχει βιβλίον , τίς δὲ ῥῆμα περὶ τῶν θεῶν ἐναντίον νόμοις ; οὐ δυνάμενος δ’ , Ἄνυτε , δεῖξαι , κἂν μυρίους λέγης σοφιστὰς ἀπολωλότας , οὔπω Σωκράτην ἐλέγχεις . οὐ γὰρ ἡ τῶν ἠδικηκότων τιμωρία τῶν ἀνα - μαρτήτων πονηρία γένοιτ’ ἄν . 155 . Καὶ διεξῄει τοὺς τοῖς σοφισταῖς οὐ συγγενο - μένους ὧς ἀγαθοὺς ἄνδρας γεγενημένους , τὸν Μιλτι - άδην , τὸν Θεμιστοκλέα , τὸν Ἀριστείδην , οὐκ ἐνθυμη - θείς , ὧς ὁ μὲν Μιλτιάδης δεδεμένος ἀπέθνησκεν , ὁ δὲ μέγας ἐν τῇ ναυμαχίᾳ Θεμιστοκλῆς ἔφευγε . καί - τοι ταῦτα , Ἄνυτε , τίνος ἐστὶν καὶ καλο - κἀγαθίας ; καὶ μὴν οὐ τούτων γε αἰ τιμωρίαι , ἀλλ᾿ ἀδικίας καὶ πονηρίας . ποῦ τοίνυν τοῦ μὴ σοφισταῖς ὡμιληκέναι τὸ κέρδος ; ἀλλ’ οἱ μὲν ἦσαν βέλτιστοι , πονηρὸς δὲ ὁ δῆμος ; ὑπὸ ποίου σοφιστοῦ διεφθαρ - μένος ;
Lemmas: Ἀναξαγόρας δήω δικαίως ἀάω - βοῦς περί ἥλιος τε καί σελήνη . Πρωταγόρας ἐκκηρύσσω - ξατε καλῶς καί προσήκω ζητέω περί θεός ἔτι εἰμί ἔτι οὐ εἰμί . ὁ ὁ Διαγόρας ἀποκτείνω μισθός ὑπισχνέομαι σωφρονέω . | ὁ γάρ ἐλευ - Σίνα καί ὁ ἄρρητος κωμῳδέω τελετή . Σωκράτης δέ τίς εἶπον ἔχω βιβλίον , τίς δέ ῥῆμα περί ὁ θεός ἐναντίος νόμος ; οὖον δύναμαι δέ , Ἄνυτος , δείκνυμι , κἀν μυρίος λέγω σοφιστής ἀπόλλυμι , οὔπω Σωκράτης ἐλέγχω . οὖον γάρ ὁ ὁ ἀδικέω τιμωρία ὁ ἀνα - μάρτης πονηρία γίγνομαι ἄν . 155 . καί διέξειμι ὁ ὁ σοφιστής οὖον συγγίγνομαι - μένος ὅς ἀγαθός ἀνήρ γίγνομαι , ὁ Μιλτι - ἅδην , ὁ Θεμιστοκλῆς , ὁ Ἀριστείδης , οὐ ἐνθυμέομαι - θέω , ὅς ὁ μέν Μιλτιάδης δήω ἀποθνῄσκω , ὁ δέ μέγας ἐν ὁ ναυμαχία Θεμιστοκλῆς φεύγω . καί - ὅς οὗτος , Ἄνυτος , τίς εἰμί καί καλός - ἀγαθία ; καί μήv οὖον οὗτος γε ὁ τιμωρία , ἀλλά ἀδικία καί πονηρία . ποῦ τοίνυν ὁ μή σοφιστής ὁμιλέω ὁ κέρδος ; ἀλλά ὁ μέν εἰμί ἀγαθός , πονηρός δέ ὁ δῆμος ; ὑπό ποῖος σοφιστής διαφθείρω - μένος ;
libanius.declamatio-i 156
καὶ μὴν οἱ μὲν ἄμοιροι τῆς τῶν σοφιστῶν συνουσίας εἰς τοῦτο ἦλθον κακῶν , ὁ δὲ Ἀναξαγόρου μαθητής , ὁ Ξανθίππου Περικλῆς , ἄνευ τοῦ πλεῖστον ἐν τῇ πόλει δυνηθῆναι καὶ τῇ τοῦ Δῖός προσηγορίᾳ κοσμηθῆναι καὶ ταῖς τιμαῖς | ἐντελευτῆσαι καὶ ὅτε δὴ χαλεπῶν ἔτυχε τῶν πολιτῶν , ὀξέως ὑπὸ τοῦ δήμου πρὸς τὰ καλλίω κεκλῆσθαι τοῦτον αὐτὸν τὸν διδάσκαλον δεδεμένον ἐξῃτήσατο καὶ διέσωσεν . οὕτως ἠξίου τὸν Περικλέα μηδενὸς ὧν ἐπαγγείλειεν ἀτυχεῖν . καίτοι τὰς τηλικαύτας δωρεὰς οὐ τοῖς φαύλοις διδόναι νόμος , ἀλλ’ οἷς ἀνάκειται τῶν κοινῶν ἡ φυλακή . οὐκοῦν ἄνδρα σπουδαῖον ἡγοῦντο τὸν ὁμολογοῦντα συγγεγονέναι τῷ σοφιστῇ καὶ δι’ αὐτό γε τοῦτο βοη - θοῦντα , διότι συγγένοιτο . 157 . Δάμων δέ , εἰ μὲν ἠδίκει , καλῶς ἐκβέβληται · εἰ δ’ ἐσυκοφαντεῖτο , κρεῖττον ἦν μηδ’ ἐκεῖνον τοῦτο παθεῖν ἢ δι’ ἐκεῖνον καὶ Σωκράτην . καίτοι φησὶν ἐπ’ ἐλάττοσιν αἰτίαις ἐξελαθῆναι τὸν Δάμωνα , ἔτι δὲ μηδὲ ὑπὸ τῶν ἐχθρῶν αἰτίαν τοῦ καταλύειν τὸν δῆμον λαβεῖν , ὥσπερ τὸν νυνὶ κρινόμενον . ἔστι δὲ τοῦτο μὲν τεκμήριον τοῦ μετριωτέρων ἐκεῖνον ἐχθρῶν τυχεῖν , κωλύει δὲ οὐδὲν ἐλάττω τε δικαίως αἰτιαθῆναι καὶ μείζω μὴ προσηκόντως . 158 . Ἀλλὰ γὰρ τίς οὐκ ἂν στενάξειε Βίαντος κακῶς ἀκούοντος , τοῦ Σόλωνος ἑταίρου , <τοῦ> φίλου τῷ Πυθίῳ , τοῦ πάντας ἀνθρώπους ἐκ Δελφῶν νου - θετοῦντος , καὶ μετὰ Βίαντος πολλῶν ἑτέρων δι’ οὓς σεμνὴ γέγονεν ἡ Ἰωνία ; οὐ διὰ Μέλισσον καὶ Θαλῆν καὶ Πυθαγόραν ἤρχθησάν τε καὶ ἐστασίασαν οἱ τὰς πόλεις ἔχοντες , ἀλλ’ αἶ μὲν στάσεις κοινὸν τῆς ἀνθρω - πείας φύσεως νόσημα , τὸ Ι δ’ ὑπακούειν ἐκ τοῦ βασιλείαν σφίσιν ἐφορμεῖν μεγάλην συνέβη , τὴν δὲ Περσῶν ἰσχὺν οὐ Πυθαγόρας οὐδὲ Μέλισσος , ἀλλὰ Κῦρος Κροῖσον καθελὼν ἐποίησε καὶ μετ’ ἐκεῖνον Δαρεῖος .
Lemmas: καί μήv ὁ μέν ἄμοιρος ὁ ὁ σοφιστής συνουσία εἰς οὗτος ἔρχομαι κακός , ὁ δέ Ἀναξαγόρας μαθητής , ὁ Ξάνθιππος Περικλῆς , ἄνευ ὁ πλεῖστος ἐν ὁ πόλις δύναμαι καί ὁ ὁ Δῖος προσηγορία κοσμέω καί ὁ τιμή | ἐντελευτάω καί ὅτε δή χαλεπός τυγχάνω ὁ πολίτης , ὀξύς ὑπό ὁ δῆμος πρός ὁ καλός καλέω οὗτος αὐτός ὁ διδάσκαλος δήω ἐξαιτέω καί διασῴζω . οὕτως ἀξιόω ὁ Περικλῆς μηδείς ὅς ἐπαγγέλλω ἀτυχέω . καίτοι ὁ τηλικόσδε δωρεά οὖον ὁ φαῦλος δίδωμι νόμος , ἀλλά ὅς ἀνάκειμαι ὁ κοινός ὁ φυλακή . οὐκοῦν ἀνήρ σπουδαῖος ἡγέομαι ὁ ὁμολογέω συγγίγνομαι ὁ σοφιστής καί διά αὐτός γε οὗτος βοή - θέω , διότι συγγίγνομαι . 157 . Δάμων δέ , εἰμί μέν ἀδικέω , καλῶς ἐκβάλλω · εἰμί δέ συκοφαντέω , ἀγαθός εἰμί μηδέ ἐκεῖνος οὗτος πάσχω ἢ διά ἐκεῖνος καί Σωκράτης . καίτοι φημί ἐπί μικρός αἴτιος ἐξελαύνω ὁ Δάμων , ἔτι δέ μηδέ ὑπό ὁ ἐχθρός αἴτιος ὁ καταλύω ὁ δῆμος λαμβάνω , ὥσπερ ὁ νυνί κρίνω . εἰμί δέ οὗτος μέν τεκμήριον ὁ μέτριος ἐκεῖνος ἐχθρός τυγχάνω , κωλύω δέ οὐδείς μικρός τε δικαίως αἰτιάομαι καί μείζων μή προσήκω . 158 . ἀλλά γάρ τίς οὐ εἄν στενάζω Βίας κακῶς ἀκούω , ὁ Σόλων ἑταῖρος , ὅς φίλος ὁ Πύθιος , ὁ πᾶς ἄνθρωπος ἐκ Δελφοί νόος - τίθημι , καί μετά Βίας πολύς ἕτερος διά ὅς σεμνός γίγνομαι ὁ Ἰωνία ; οὖον διά Μέλισσος καί Θαλῆς καί Πυθαγόρας ἄρχω τε καί στασιάζω ὁ ὁ πόλις ἔχω , ἀλλά ἀεί μέν στάσις κοινός ὁ ἀνθρω - πεῖος φύσις νόσημα , ὁ Ι δέ ὑπακούω ἐκ ὁ βασίλειος σφεῖς ἐφορμέω μέγας συμβαίνω , ὁ δέ Πέρσης ἰσχύς οὖον Πυθαγόρας οὐδέ Μέλισσος , ἀλλά Κῦρος Κροῖσος καθαιρέω ποιέω καί μετά ἐκεῖνος Δαρεῖος .
libanius.declamatio-i 159
ἐπεὶ ὅτι ταῦτά γε οὐκ ἐνιᾶσιν οἱ σοφι - σταὶ οὐδ’ ἀγαπῶσιν εἰ ἔστι , μαρτυροῦσι Λακεδαιμόνιοι καὶ στασιάσαντες ἐφ’ ὅσον οὐχ ἕτεροι χρόνον καὶ τὴν τῶν ἀρχομένων τάξιν μεταλαβόντες , οὐκ ἐπειδὴ σοφι - σταῖς ἀνέῳξαν τὴν Σπάρτην , ἀλλ’ ὅτι Παυσανίας ἀσελγὴς ἦν καὶ βαρὺς καὶ τοῖς Ἕλλησιν οὐ φορητὸς ὁ μηδεπώποτε σοφιστὴν ἰδών .
Lemmas: ἐπεί ὅτι οὗτος γε οὐ ἐνίημι ὁ Σοφί - σταί οὐδέ ἀγαπάω εἰμί εἰμί , μαρτυρέω Λακεδαιμόνιος καί στασιάζω ἐπί ὅσος οὐ ἕτερος χρόνος καί ὁ ὁ ἄρχω τάξις μεταλαμβάνω , οὐ ἐπεί Σοφί - σταῖς ἀνοίγω ὁ Σπάρτη , ἀλλά ὅτι Παυσανίας ἀσελγής εἰμί καί βαρύς καί ὁ Ἕλλην οὖον φορητός ὁ μηδεπώποτε σοφιστής ὁράω .
libanius.declamatio-i 160
οὓς δὴ καὶ περὶ Θρασυβούλου καὶ Κόνωνος , ὅτι Θρασύβουλος μὲν καὶ Κόνων ἤστην ἂν ἀμείνους περὶ λόγους δια - τρίψαντες , Κριτίας δὲ καὶ Ἀλκιβιάδης πολὺ φαυλο - τέρω μηδ’ ἁψαμένω . τοὺς μὲν γὰρ ἴσως τι οὐκ ἐχα - λίνωσαν , <ἄν> οἱ δ’ ἂν ἦσαν χαριέστεροι . 161 . Περὶ μὲν οὖν τούτων ἀποχρώντως εἴρηται , πάνυ δὲ ἀνδρῶν ἔργον ἀγαθῶν ἐποιεῖτε , ἡνίκα ὑμῖν ἐνέπεσεν <ὀργή> , ὅτι Μέλητος ἢ οὗτος Ἄνυτος τὸν Σωκράτην διδάσκει τὰ δίκαια . καὶ δεῖ μὲν οὐδὲν ἴσως λόγων πρός γε τοὺς οὕτω διατεθέντας , ὅμως δὲ ἐρῶ καὶ περὶ τοῦδε . 162 . Τί σοι τὸν ἄνθρωπον ἐβούλου ποιεῖν ; θεοὺς θεραπεύειν ὥσπερ ἡ πόλις ; οὕτω τεθεράπευκεν ἐν τοῖς ἀπάντων ὀφθαλμοῖς . γονεῖς εὖ | ποιεῖν ; καὶ τοὺς ἄλλους ἐπὶ τοῦτο ἤγαγε . μηδένα ἀδικεῖν ; περὶ πάντας γέγονε δίκαιος . ἀρχόντων ἀκούειν ; πότ’ οὖν ὑπερεφρόνησε ; τοῖς νόμοις πείθεσθαι ; παραβέβηκεν οὐδένα . τῶν οἰκείων ἐπιμελεῖσθαι ; καὶ τῶν ἔξω τοῦ γένους ἐφρόντισε .
Lemmas: ὅς δή καί περί Θρασύβουλος καί Κόνων , ὅτι Θρασύβουλος μέν καί Κόνων εἰμί εἄν ἀγαθός περί λόγος διά - τρίβω , Κριτίας δέ καί Ἀλκιβιάδης πολύς φαύλος - τέρας μηδέ ἅπτω . ὁ μέν γάρ ἴσως τίς οὐ χάσκω - λινοεω , ἄν ὁ δέ εἄν εἰμί χαρίεις . 161 . περι μέν οὖν οὗτος ἀποχρώντως εἴρω , πάνυ δέ ἀνήρ ἔργον ἀγαθός ποιέω , ἡνίκα σύ ἐμπίπτω ὀργή , ὅτι Μέλητος ἢ οὗτος Ἄνυτος ὁ Σωκράτης διδάσκω ὁ Δίκαιος . καί δεῖ μέν οὐδείς ἴσως λόγος πρός γε ὁ οὗτος διατίθημι , ὅμως δέ εἴρω καί περί ὅδε . 162 . τις σύ ὁ ἄνθρωπος βούλομαι ποιέω ; θεός θεραπεύω ὥσπερ ὁ πόλις ; οὗτος θεραπεύω ἐν ὁ ἀπαντάω ὀφθαλμός . γονεύς εὕω | ποιέω ; καί ὁ ἄλλος ἐπί οὗτος ἄγω . μηδείς ἀδικέω ; περί πᾶς γίγνομαι δίκαιος . ἄρχω ἀκούω ; πρός οὖν ὑπερφρονέω ; ὁ νόμος πείθω ; παραβαίνω οὐδείς . ὁ οἰκέω ἐπιμελέομαι ; καί ὁ ἔξω ὁ γένος φροντίζω .
libanius.declamatio-i 163
τί οὖν ἃ ποιῶν τε γεγήρακε καὶ τοὺς ἄλλους ποιεῖν ἀξιῶν , ταῦθ’ ὡς ἀγνοοῦντα διδάσκεις ; ὥσπερ ἂν εἴ τις Μέλητον διδάσκοι , πῶς ἄν [ τις ] τεχνικῶς συκοφαντοίη . μεθ’ οὗ κατηγορῶν , ὦ πάν - των ἀναιδέστατε , σὺ τολμᾷς καλεῖν Σωκράτην τυραν - νικόν ; πόθεν ἐλπίσας εἶναι πιθανός ; ἐκ τῆς ἀπονοίας ; ἐκ τοῦ θράσους ; ἀπὸ τοῦ χρημάτων ἐρᾶν ; ἀπὸ δεί - πνων πολυτελῶν ; ἀπὸ τῆς ἐσθῆτος ; ἀπὸ τῶν ἀκολού - θῶν ; εἰ γάρ τις ἄλλοθεν ἐπελθὼν καὶ μικρὸν χρόνον ἐνδιατρίψας καὶ κρίνων ἑκάστου τὴν γνώμην οἶς ἐώρα παραγόμενος εἰς τὸν δῆμον ἠναγκάζετο λέγειν , ὅν ἡγοῖτο δημοτικώτατον , οὐκ ἂν ὑμῖν δοκεῖ Σωκράτει δοῦναι τὴν ψῆφον , ὅν ἐώρα κρείττω μὲν πλούτου , κρείττω δὲ ἡδονῶν , περὶ δὲ τοῦ τῆς Ἀσίας δεσπότου μὴ συγχωροῦντα εὐθύς , ὡς εὐδαίμων εἴη ; καὶ τί ποτ’ ἂν οἴοιτο τὰς μικρὰς τυραννίδας ὁ τὴν οὕτω λαμπρὰν οὔπω νομίζων εὐδαιμονίαν ; πῶς δ’ ἂν ἐπεθύμησε πολι - τείας ᾗ τὸ μηδένα παιδείᾳ προσέχειν λυσιτελεῖ ;
Lemmas: τίς οὖν ὁ ποιέω τε γηράσκω καί ὁ ἄλλος ποιέω ἄξιος , αὐτός ὡς ἀγνοέω διδάσκω ; ὥσπερ εἄν εἰμί τις Μέλητος διδάσκω , πῶς ἄν [ τις ] τεχνικός συκοφαντέω . μετά ὅς κατηγορέω , εἰμί πᾶς - ὁ ἀναιδής , σύ τολμάω καλέω Σωκράτης Τύρας - νίκον ; πόθεν ἐλπίζω εἰμί πιθανός ; ἐκ ὁ ἀπόνοια ; ἐκ ὁ θράσος ; ἀπό ὁ χρῆμα ἐράω ; ἀπό δεῖ - πνέω πολυτελής ; ἀπό ὁ ἐσθής ; ἀπό ὁ ἄκολος - Θῶν ; εἰμί γάρ τις ἄλλοθεν ἐπέρχομαι καί μικρός χρόνος ἐνδιατρίβω καί κρίνω ἕκαστος ὁ γνώμη οἶς αἰώρα παράγω εἰς ὁ δῆμος ἀναγκάζω λέγω , ὅς ἡγέομαι δημοτικός , οὐ εἄν σύ δοκέω Σωκράτης δίδωμι ὁ ψῆφος , ὅς αἰώρα ἀγαθός μέν πλοῦτος , ἀγαθός δέ ἡδονή , περί δέ ὁ ὁ Ἀσία δεσπότης μή συγχωρέω εὐθύς , ὡς εὐδαίμων εἰμί ; καί τίς πρός εἄν οἴομαι ὁ μικρός τυραννίς ὁ ὁ οὗτος λαμπρός οὔπω νομίζω εὐδαιμονία ; πῶς δέ εἄν ἐπιθυμέω πόλις - τίω ὅς ὁ μηδείς παιδεία προσέχω λυσιτελής ;
libanius.declamatio-i 164
καὶ τί δεῖ μακρολογεῖν ἐξὸν ἐναργεστέροις καὶ σαφε - στέροις ἐπιδεῖξαι σημείοις , ὡς οὐκ ἐπαινεῖ τὰς δυνα - στείας ; τοῦτον γάρ , ὦ Ἀθηναῖοι , πολλοὶ τῶν τυράννων ἐπεθύμησαν ἰδεῖν πολλῶν παρ’ αὐτοῖς ἐκπεπληγμένων τὴν ἀρετὴν Σωκράτους νομίζοντες πρέπειν ταῖς ἐξου - σίαις αὑτῶν καὶ ταύτην τὴν | θέαν .
Lemmas: καί τίς δεῖ μακρολογέω ἔξεστι ἐναργής καί Σαφός - στερέω ἐπιδείκνυμι σημεῖον , ὡς οὐ ἐπαινέω ὁ δυνα - στεῖα ; οὗτος γάρ , εἰμί Ἀθηναῖος , πολύς ὁ τύραννος ἐπιθυμέω ὁράω πολύς παρά αὐτός ἐκπλήσσω ὁ ἀρετή Σωκράτης νομίζω πρέπω ὁ ἔξω - σία ἑαυτοῦ καί οὗτος ὁ | θέα .
libanius.declamatio-i 165
καὶ διὰ τοῦτο ἐκάλει μὲν [ ὁ ] Εὐρύλοχος ὁ Λαρισαῖος , ἐκάλει δὲ Σκόπας ὁ Κρανώνιος , οὐχ ἤκιστα δὲ ὁ Μα - κεδόνων ἄρχων Ἀρχέλαος , δεόμενοι , πέμποντες τοὺς ἄξοντας , ἐπιστέλλοντες , ὑπισχνούμενοι . πῶς οὖν ὁ τοὺς νέους ἐθίζων ὑπερορᾶν τῶν νόμων ; αὐτῶν ἔδει μὲν τῶν ἐπιστολῶν , ἐν ἐκείναις τὸν ἄνθρωπον κάλλιστα ἂν εἴδετε , μᾶλλον δέ , τί δεῖ γραμμάτων τοῦ πράγματος αὐτοῦ βοῶντος ; τριῶν γάρ , ὦ ἄνδρες , κατ’ ἐγέλασε τυ - ράννων καὶ δώρων τῶν παρ’ ἐκείνων καὶ τρυφῆς καὶ ποικίλων ἡδονῶν αἰσχυνόμενος τοὔδαφος τῶν Ἀθη - ναίων καὶ τοὺς νόμους καθ’ οὓς αὐτός τε ἐγένετο τῷ πατρὶ καὶ παῖδας ἐποιήσατο νομίζων οὐκ εἶναι τῆς αὑτοῦ φύσεως οὔτε θεραπεύειν τύραννον οὔτε εὐ πάσχειν ὑπὸ τυράννου .
Lemmas: καί διά οὗτος καλέω μέν [ ὁ ] Εὐρύλοχος ὁ Λαρισαῖος , καλέω δέ Σκόπας ὁ Κράνων , οὐ ἤκιστος δέ ὁ Μα - κεδοναω ἄρχω Ἀρχέλαος , δήω , πέμπω ὁ ἄγω , ἐπιστέλλω , ὑπισχνέομαι . πῶς οὖν ὁ ὁ νέος ἐθίζω ὑπεροράω ὁ νόμος ; αὐτός ἐσθίω μέν ὁ ἐπιστολή , ἐν ἐκεῖνος ὁ ἄνθρωπος καλῶς εἄν ὁράω , μᾶλλον δέ , τίς δεῖ γράμμα ὁ πρᾶγμα αὐτός βοῦς ; τρεῖς γάρ , εἰμί ἀνήρ , κατά γελάω ὅς - ῥαίνω καί δῶρον ὁ παρά ἐκεῖνος καί τρυφή καί ποικίλος ἡδονή αἰσχύνω ἔδαφος ὁ Άθης - νάω καί ὁ νόμος κατά ὅς αὐτός τε γίγνομαι ὁ πατήρ καί παῖς ποιέω νομίζω οὐ εἰμί ὁ αὐτός φύσις οὔτε θεραπεύω τύραννος οὔτε εὕω πάσχω ὑπό τύραννος .