libanius.declamatio-i 9
ταῦτα γὰρ δή - που καὶ ὁ Σόλων εἰδὼς καὶ νομίζων τῶν ἀγωνιουμέ - νων τοὺς μὲν ἐν φίλοις τοῖς δικάζουσι δώσειν λόγον , τοὺς δὲ ἐν χαλεπῶς ἔχουσιν , ἴνα μηδετέρωθεν κατα - βλάπτοιτο τὸ δίκαιον , ὅρκον ἔταξεν οὐκ ἐῶντα χάριν ἢ δυσμένειαν ἤ τινα πρόφασιν ἄλλην ἄδικον ἐνοχλῆ - σαι τῇ κρίσει . καὶ νῦν μισεῖ τις Σωκράτην , ἀλλ’ ὀμώ - μοκεν ἥκιστα ἐμπλήσειν τὸν αὑτοῦ θυμόν , ἀλλ’ οἱ θεοὶ πρὸς τὴν ψῆφον βλέπουσιν , ἣν ὁ θέμενος οὐ δικαίαν ὑποτέθεικεν ὀργῇ καὶ αὑτὸν καὶ παῖδας καὶ οἰκίαν καὶ γένος καὶ σμικρᾶς ἡδονῆς μεγάλην ὑπέσχε τὴν δίκην . 10 . Μηδὲ τοῦτό τις ὁράτω μόνον , ὅτι Σωκράτην ἀπεκτονὼς ἔξεισιν ἀπηλλαγμένος τῆς τούτου παρρησίας , ἀλλὰ κἀκεῖνα προσενθυμείσθω , τίς αὑτὸν διαδέξεται δόξα καὶ τίνες ἐλπίδες . ἐν θεάτρῳ μὲν γὰρ κωμῳδίας ἀκροωμένους γελάσαι καὶ συνεπιθέσθαι τῷ κακῶς ἀκού - οντι καὶ χαρίζεσθαι τῷ ποιητῇ καλὰ μὲν οὐδ’ ἐκεῖνα , δόξαι δ’ ἂν οὐ παντάπασιν ἀλλότρια Διονυσίων εἶναι καὶ ὁ γέλως ἀκίνδυνος · ἐν δικαστηρίῳ δὲ ὁ τῷ διώ - κοντι δοὺς ἑαυτὸν καὶ πᾶν ἀληθὲς ἡγούμενος καὶ συν - ταράττων καὶ βασανίζων οὐδὲν καὶ πρὸς τὴν τοῦ κατη - γόρου μεθιστάμενος τάξιν ἀπὸ τῆς οἰκείας μείζω ζημι - ώσας αὑτὸν ἢ <ὃν> οἴεται κακῶς παθὼν μᾶλλον ἢ δε - δρακὼς ἄπεισιν . ὁ μὲν γὰρ οὐκ ἔχει τοῦ κινδύνου κοι - νωνοὺς τοὺς παῖδας , ὁ δὲ πᾶσιν ἐφεξῆς τοῖς αὑτοῦ τὴν συμφορὰν ἐπάγει . 11 . Καὶ μὴν οὐδ’ ἐκεῖνό γε εὔλογον ὑπὲρ εὐσε - βείας δοκοῦντας ἀγανακτεῖν αὐτοὺς Ι ἀσεβοῦντας ἁλῶναι καὶ τῆς οὐδαμῶς δυναμένης ἐλεγχθῆναι πονη - ρίας οἰομένους δίκην λαμβάνειν αὐτοὺς ἐν τοῖς ὀφεί - λουσι τοῖς κρείττοσι δίκην γενέσθαι . 12 . Περὶ μὲν οὖν τοῦ μὴ δεῖν , εἴ τις ὑμῶν ἀγα - νακτῶν ἐκ τῶν ἔμπροσθεν τούτῳ πρὸς ἐνίους γεγενη - μένων λόγων δεῦρ’ εἰσελήλυθε , τοῦτο ἀναμιγνύναι τῇ παρούσῃ κρίσει καὶ τοῦ δεῖν μεμνημένους τῶν θεῶν , οὓς ὀμωμοκότες ἥκετε , τήν τε ἀκρόασιν ἅπασαν ποιεῖ - σθαι καὶ τὴν διάγνωσιν ἐνῆν μὲν πλείω λέγειν , οἶμαι δὲ οὐδὲν δεῖσθαι τούς γε εὖ φρονοῦντας πλειόνων . 13 . Ἤδη δὲ ὑμᾶς διδάξω , πόθεν ποτὲ Ἄνυτος ἐπέ - θετο Σωκράτει καὶ ὡς οὐκ ἐκ τῆς πρὸς ὑμᾶς εὐνοίας οὐδ’ αὖ φροντίζων τῆς τῶν ὑμετέρων παίδων ἐπιει - κείας , ἀλλ’ ἑτέρωθεν . διορίσασθαι δέ , ὦ Ἀθηναῖοι , καὶ αὐτὸς ὥσπερ καὶ οὗτος βούλομαι . ἐἀν <δ᾿> ἐπιδείξω Σω - κράτην οὐδενὶ πώποτε διδάσκαλον γενόμενον οὔτ᾿ ἀδί - κου κλοπῆς οὔτε ἀπάτης οὔτε ἱεροσυλίας οὔτε ἐπιορ - κίας οὔτ’ ἀργίας οὔθ’ ὑπεροψίας τῶν νόμων οὔτε δήμου καταλύσεως , ἀπάσης δὲ σωφροσύνης καὶ δικαιο - σύνης ἡγεμόνα καὶ πάντων ὑμῖν εὐνούστατον καὶ γεγενημένον καὶ ὄντα , πείσατε Ἄνυτον ἐγκαλύψασθαι . 14 . Σκοπεῖτε δέ . Σωκράτης ὦ ἄνδρες , γενόμενος ἐκ πατρὸς Ἀθηναίου καὶ τραφεὶς ἐν τοῖς ἡμετέροις νόμοις λογισμὸν ἔλαβε μείζω μὲν ἴσως τῆς οἰκίας τῆς ἑαυτοῦ , πρέποντα δὲ τῇ πόλει καὶ τῷ τῆς πόλεως γνωρίσματι . καὶ διήνεγκε τῶν πολλῶν , ὁμολογῶ , οὐκ ἐξενεχθεὶς ἐπὶ τὰ χείρω καὶ βουληθεὶς γενέσθαι κά - κιστος , ὧς οὗτοί φασιν , ἀλλὰ τῷ μάλιστα δὴ τῶν μνημονευομένων ἀρετῆς ὀρεχθῆναι καὶ νομίζειν ζηλω - τὸν τὸ κτῆμα .
Lemmas: οὗτος γάρ δή - ποῦ καί ὁ Σόλων εἰδοί καί νομίζω ὁ αγωνιώ - νάω ὁ μέν ἐν φίλος ὁ δικάζω δίδωμι λόγος , ὁ δέ ἐν χαλεπῶς ἔχω , ἵνα μηδετέρωθεν κατά - βλάπτω ὁ Δίκαιος , Ὅρκος τάσσω οὐ ἐάω χάρις ἢ δυσμένεια ἤ τις πρόφασις ἄλλος ἄδικος ἐνοχλέω - σός ὁ κρίσις . καί νῦν μισέω τις Σωκράτης , ἀλλά ὁμός - Μοκός ἥκιστος ἐμπίμπλημι ὁ αὐτός θυμός , ἀλλά ὁ θεός πρός ὁ ψῆφος βλέπω , ὅς ὁ τίθημι οὖον Δίκαιος ὑποτίθημι ὀργή καί ἑαυτοῦ καί παῖς καί οἰκίον καί γένος καί μικρός ἡδονή μέγας ὑπέχω ὁ δίκη . 10 . μηδέ οὗτος τις ὁράω μόνος , ὅτι Σωκράτης ἀποκτείνω ἔξειμι ἀπαλλάσσω ὁ οὗτος παρρησία , ἀλλά ἐκεῖνος προσφέρω , τίς ἑαυτοῦ διαδέχομαι δόξα καί τίς ἐλπίς . ἐν θέατρον μέν γάρ κωμῳδία ἀκροάζομαι γελάω καί συνεπιτίθημι ὁ κακῶς ἀκέω - εἰμί καί χαρίζομαι ὁ ποιητής καλός μέν οὐδέ ἐκεῖνος , δόξα δέ εἄν οὖον παντάπασι ἀλλότριος Διονύσια εἰμί καί ὁ γέλως ἀκίνδυνος · ἐν δικαστήριον δέ ὁ ὁ Διώ - Κόντι δίδωμι ἑαυτοῦ καί πᾶς ἀληθής ἡγέομαι καί σῦς - ταράσσω καί βασανίζω οὐδείς καί πρός ὁ ὁ κάτειμι - γόρας μεθίστημι τάξις ἀπό ὁ οἰκεῖος μείζων ζημι - ὠθέω ἑαυτοῦ ἢ ὅς οἴομαι κακῶς πάσχω μᾶλλον ἢ δέ - δράω ἄπειμι . ὁ μέν γάρ οὐ ἔχω ὁ κίνδυνος κέω - νῶνος ὁ παῖς , ὁ δέ πᾶς ἐφεξῆς ὁ αὐτός ὁ συμφορά ἐπάγω . 11 . καί μήv οὐδέ ἐκεῖνος γε εὔλογος ὑπέρ εὕω - βαίνω δοκέω ἀγανακτέω αὐτός Ι ἀσεβέω ἁλίσκομαι καί ὁ οὐδαμῶς δύναμαι ἐλέγχω πονέω - ῥίος οἴομαι δίκη λαμβάνω αὐτός ἐν ὁ ὄφις - λοῦσις ὁ ἀγαθός δίκη γίγνομαι . 12 . περι μέν οὖν ὁ μή δήω , εἰμί τις σύ ἀγα - νακτός ἐκ ὁ ἔμπροσθεν οὗτος πρός ἔνιοι γένος - Μένων λόγος δεῦρο εἰσέρχομαι , οὗτος ἀναμίσγω ὁ πάρειμι κρίσις καί ὁ δήω μιμνήσκω ὁ θεός , ὅς ὄμνυμι ἥκω , ὁ τε ἀκρόασις ἅπας ποιέω - ἕπομαι καί ὁ διάγνωσις ἐν-εἰμί μέν πλείων λέγω , οἴομαι δέ οὐδείς δήω ὁ γε εὕω φρονέω πλείων . 13 . ἤδη δέ σύ διδάσκω , πόθεν ποτέ Ἄνυτος ἐπές - τίθημι Σωκράτης καί ὡς οὐ ἐκ ὁ πρός σύ εὔνοια οὐδέ αὖος φροντίζω ὁ ὁ ὑμέτερος παῖς πίνω - καίω , ἀλλά ἑτέρωθεν . διορίζω δέ , εἰμί Ἀθηναῖος , καί αὐτός ὥσπερ καί οὗτος βούλομαι . ἐἀν <δ᾿> ἐπιδείκνυμι Σω - κράτης οὐδείς πώποτε διδάσκαλος γίγνομαι οὔτε ἀμνάς - ποῦ κλοπή οὔτε ἀπάτη οὔτε ἱεροσυλία οὔτε ἐπιορ - κίς οὔτε ἀργία οὔτε ὑπεροψία ὁ νόμος οὔτε δῆμος κατάλυσις , ἀπασάω δέ σωφροσύνη καί δικαιο - σύνειμι ἡγεμών καί πᾶς σύ εὔνους καί γίγνομαι καί εἰμί , πείθω Ἄνυτος ἐγκαλύπτω . 14 . σκοπάω δέ . Σωκράτης εἰμί ἀνήρ , γίγνομαι ἐκ πατήρ Ἀθηναῖος καί τρέφω ἐν ὁ ἡμέτερος νόμος λογισμός λαμβάνω μείζων μέν ἴσως ὁ οἰκίον ὁ ἑαυτοῦ , πρέπω δέ ὁ πόλις καί ὁ ὁ πόλις γνώρισμα . καί διαφέρω ὁ πολύς , ὁμολογέω , οὐ ἐκφέρω ἐπί ὁ χείρων καί βούλομαι γίγνομαι ἀλκή - κίσθος , ὅς οὗτος φημί , ἀλλά ὁ μάλιστα δή ὁ μνημονεύω ἀρετή ὀρέγω καί νομίζω ζηλόω - ὁ ὁ κτῆμα .